O EXEMPLO DA CEOE

Creo que a CEOE é unha das poucas organizacións que non nos custa un euro aos contribuíntes. Todas as demais, desde a monarquía aos sindicatos, desde as oenegués aos partidos políticos, custan unha pasta gansa baixo a forma de subvencións municipais, autonómicas ou gobernamentais. Debido a iso o meu respecto a esta entidade linda a reverencia, porque neste país calquera iniciativa da mal chamada sociedade civil comeza tendendo a man á Administración. Así que se a CEOE está contentísima con que aos empresarios represéntelles un empresario que está atravesando por un fracaso evidente na xestión dalgunhas das súas empresas, con clientes tirados polos aeroportos e traballadores reclamando meses de salarios atrasados está no seu dereito e nada podemos dicir os demais, agás que o exemplo pode render a outros estamentos e institucións, de tal xeito que se xere algún tipo de confusión en tempos en que o desconcerto non é do que menos abunda.
Podería suceder que seguindo a senda da CEOE, as caixas de aforro pedisen que a confederación fose presidida polo presidente de Caixa Castela A Mancha, o que requiriu axudas do Banco de España, e unha fusión que tiña carácter de transfusión a vida ou morte, ou que a Asociación da Banca Española reclame a Mario Conde como portavoz, ou, en fin, que a Federación Española de Municipios e Provincias destitúa a Pedro Castro e poña no seu lugar ao que foi alcalde de Santa Coloma de Gramanet, unha vez que pague a fianza, e supóñase que pode asistir ás reunións. Que conste que non quero establecer ningunha asociación perversa, e que ao actual presidente da CEOE non se lle acusa de ningún delito. Arruinar unha empresa, ou fracasar, ou xestionala mal non é un delito, aínda que a ninguén lle parece un gran mérito como para representar aos empresarios.