PERPLEXIDADES

O auto do xuíz instrutor do caso Matas parece o dun home que se sentiu perplexo e encabuxado ao comprobar que un reo da xustiza tomáballe por idiota. A perplexidade e o cabreo do maxistrado son os de calquera de nós calquera día da semana e á propósito de multitude de asuntos. Así, ao escoitar dicir a Rajoy que xa dixo o que tiña que dicir, cando non dixo nada, sentimos o mesmo que o xuíz ao oír que os pisos do ex presidente non son seus, ou que o seu patrimonio é o resultado do aforro, ou que non controlaba os diñeiros públicos porque asistía a moitas vodas. Ignoramos a cantas vodas asiste Rajoy, pero entre lagostino e lagostino debería facer algunha declaración seria sobre asuntos que lle quedan tan cerca. Perplexos e encabuxados quedámonos tamén cando vemos saír a Tamayo da sede da presidencia da Comunidade de Madrid ameazando con tirar da manta de non ser recibido pola súa protexida, Esperanza Aguirre. A perplexidade convértese en estupefacción cando pasan os días e se che vin non me acordo. Déronlle o que pedía, quizá o que lle debían? E quen nos paga a nós, pobres mortais, como o xuíz do caso Matas, todas as explicacións que se nos deben desde aquela operación mafiosa que cambiou o sentido do voto dos madrileños? De pedra quedámonos, así mesmo, ao comprobar onde atopou traballo o gardacostas de Tamayo tras ameazar á súa vez, que curioso, con cantar A Traviata. Encabuxados estamos co que nos contan do tesoureiro Bárcenas, en fin, e co que explican á mantenta de Camps, e coa defensa que Génova fai de Fabra. Todo iso por non falar do modo en que a Igrexa veu protexendo e ocultando aos seus pederastas, aos que nalgún caso tratou de pobres mártires tentados por adolescentes sen escrúpulos.