Unha das principais ameazas que penden sobre Galicia é a destrución dos seus recursos naturais. Á beira da principal catástrofe ecolóxica dos últimos anos, causada polo buque Prestige, poderiamos enumerar unha infinidade de lugares da nosa xeografía que simbolizan atentados contra un ben tan importante na actualidade: Valdoviño, Marín, Fragas do Eume, Belesar, Rinlo, San Cibrao das Viñas, Caldas de Reis, Boiro e un longo etcétera son mostras de espazos naturais nos que se produciu unha variada gama de condutas que afectan ao medio ambiente, algunhas das cales motivaron a apertura dun procedemento penal por delito ecolóxico.
Neste sentido, hai que eloxiar o labor da Fiscalía galega, que, de oficio ou a instancia de asociacións ecoloxistas, decidiu presentar as correspondentes denuncias nos xulgados. E mención especial merece, en concreto, a súa recente petición de que se investigue a actuación dunha empresa hidroeléctrica por manter completamente seco durante moitos anos un tramo de varios quilómetros do río Eume, sen achegar o caudal ecolóxico que esixe a Lei de Pesca Fluvial de Galicia.
A pesar de que esta petición causou estrañeza nos responsables da empresa en cuestión e nalgúns medios de comunicación, hai que recordar que un delito ecolóxico non só se comete realizando as actividades que poderiamos cualificar de paradigmáticas ou tradicionais, como son, entre outras, emisións, verteduras, radiacións, escavacións ou depósitos, senón que se comete tamén mediante "extraccións" e "captacións de augas". Obviamente, para que chegue a existir devandito delito requírese en todo caso que as citadas actividades infrinxan as normas (administrativas) protectoras do medio ambiente e que ademais "poidan prexudicar gravemente o equilibrio dos sistemas naturais", aspectos que o xuíz deberá investigar.
Xa vai sendo hora de que tanto a Administración (principalmente a autonómica, que é a que posúe a maior parte das competencias respecto diso) como os tribunais de xustiza outorguen ao medio ambiente a transcendencia que merece e deixen de consideralo como un ben xurídico "moderno", de segunda categoría, afastado do núcleo tradicional do dereito penal, en sintonía cunha criticable opinión doctrinal que, ao socaire dunha especie de funcionalismo individualista, relativiza a súa importancia co argumento de que as agresións ao medio ambiente non afectan directa e inmediatamente a individuos concretos, senón que se proxectan máis ben sobre as xeracións futuras.
A diferenza do dereito penal clásico da Ilustración, no que o patrimonio individual e, especialmente, a propiedade ocupaban un lugar preferente na xerarquía de bens xurídicos, o dereito penal da actualidade debe preocuparse tamén (e en maior medida) polos danos sociais que se poden causar con esa propiedade: por exemplo, debe preocuparse máis da explotación dun vello buque petroleiro que do furto dunha lata de aceite para motores.
Neste sentido, hai que eloxiar o labor da Fiscalía galega, que, de oficio ou a instancia de asociacións ecoloxistas, decidiu presentar as correspondentes denuncias nos xulgados. E mención especial merece, en concreto, a súa recente petición de que se investigue a actuación dunha empresa hidroeléctrica por manter completamente seco durante moitos anos un tramo de varios quilómetros do río Eume, sen achegar o caudal ecolóxico que esixe a Lei de Pesca Fluvial de Galicia.
A pesar de que esta petición causou estrañeza nos responsables da empresa en cuestión e nalgúns medios de comunicación, hai que recordar que un delito ecolóxico non só se comete realizando as actividades que poderiamos cualificar de paradigmáticas ou tradicionais, como son, entre outras, emisións, verteduras, radiacións, escavacións ou depósitos, senón que se comete tamén mediante "extraccións" e "captacións de augas". Obviamente, para que chegue a existir devandito delito requírese en todo caso que as citadas actividades infrinxan as normas (administrativas) protectoras do medio ambiente e que ademais "poidan prexudicar gravemente o equilibrio dos sistemas naturais", aspectos que o xuíz deberá investigar.
Xa vai sendo hora de que tanto a Administración (principalmente a autonómica, que é a que posúe a maior parte das competencias respecto diso) como os tribunais de xustiza outorguen ao medio ambiente a transcendencia que merece e deixen de consideralo como un ben xurídico "moderno", de segunda categoría, afastado do núcleo tradicional do dereito penal, en sintonía cunha criticable opinión doctrinal que, ao socaire dunha especie de funcionalismo individualista, relativiza a súa importancia co argumento de que as agresións ao medio ambiente non afectan directa e inmediatamente a individuos concretos, senón que se proxectan máis ben sobre as xeracións futuras.
A diferenza do dereito penal clásico da Ilustración, no que o patrimonio individual e, especialmente, a propiedade ocupaban un lugar preferente na xerarquía de bens xurídicos, o dereito penal da actualidade debe preocuparse tamén (e en maior medida) polos danos sociais que se poden causar con esa propiedade: por exemplo, debe preocuparse máis da explotación dun vello buque petroleiro que do furto dunha lata de aceite para motores.
El concejal del BNG apuntó que 'hace ocho meses al alcalde no le valía ninguna fusión, y ahora ya habla de proyecto conjunto', y defendió que su grupo 'cree en la coherencia'. Frente a esto, denunció que Caballero 'perdió su credibilidad' por haber dicho que no se presentaría a las elecciones si Caixanova no continuaba sola o por haber dicho que la fusión daría lugar 'a un caja enferma'. (Continua en el periodico)
ResponderEliminarVOLTAIRE-VIGO
Cuanto BOLUDO, cuanto MAMELUCO, cuanto PAPANATA junto, defendiendo a los CHUPASANGRE de los banqueros que ceden créditos a fondo perdido a los políticos (1000 MILLONES A MONTILLA) Y embargan el piso del currito por no pagar la ultima letra.
Me imagino que los que defienden a los GAYOSOS & Cia. Más las CAIXANOVAS, serán algunos de esos amíguetes a los que les dejan los prestamos a fondo perdido o que les prometieron entrar a chupar en el consejo de administración (Caso Abel, Carmelita y compañía) Porque no creo que alguien a quien le hayan cobrado los intereses a un 19% como los cobraban hace años, que por cinco millones, terminabas pagando trece, no creo que le queden muchas ganas de apoyar a esta PELIGROSA especie de LADRONES DE CUELLO Y GUANTE BLANCO.
Por mi, como si todo el sistema financiero da en quiebra. BANCA PÚBLICA YA
Y como último recurso, EL CALCETIN, este al menos no te cobra comisiones.
TRAS EL PLENO MUNICIPAL DE HOY
Donde el Teniente de Alcalde, acusa al Alcalde de HABER PERDIDO TODA LA CREDIBILIDAD, se espera que:
1º Acto seguido de que el teniente de alcalde y SOCIO DEL NEGOCIO DE ABEL, votase en contra de su propuesta, es de esperar, que mañana mismo EL ALCALDE LE CESE de sus funciones de forma fulminante.
2º Que el SOCIO DEL NEGOCIO, SANTI DEL BNG, presente mañana mismo su dimisión del equipo de gobierno tras las graves denuncias y desavenencias del mismo…
3º Que todo haya sido UN PARIPE, y tanto DON ABEL como DON SANTI, les importe tres carajos la ciudad y sus ciudadanos y que lo que realmente les une y les importa, es seguir chupando de la UBRE MUNICIPAL, sus abultados sueldos, papadas, coches oficiales, chóferes, negocias etc. etc. A CUENTA DE LOS DE SIEMPRE.
LISTAS ABIERTAS YA, mientras tanto, VOTA EN BLANCO
Publicado por VOLTAIRE-VIGO
http://lacorrupcionquenosinvade.blogspot.com