Un país que presume de ter máis quilómetros de autoestradas e de AVE por millón de habitantes que ninguén e que construíu durante anos máis vivendas que toda Europa central xunta ten bastante de caixa boba, é como un computador de última xeración sen programas e cun usuario dixitalmente analfabeto.
A outra cara da sobreinver-sión en infraestruturas non é desde logo facer o país máis competitivo ou máis eficaz, senón simplemente apoiar o despregamento da sobreurbanización da costa e das periferias próximas e afastadas das súas áreas urbanas e metropolitanas. Ambos excesos, o boom das infraestruturas e o do ladrillo, poden verse como dúas caras da mesma moeda: enterrar o investimento público e o aforro privado -e boa parte da débeda exterior- en bens improductivos, polo menos a partir dun certo nivel que excedemos fai polo menos unha década.
Recórtase o orzamento de Innovación e Desenvolvemento, escatímase en educación técnica e superior ou en gasto social, pero se pretende seguir construíndo centos, se non miles, de quilómetros de autoestradas infrautilizadas, esíxese que Santander e Teruel estean directamente conectados por AVE e permítese clasificar e urbanizar solo para centenares de miles de novas vivendas a decenas de quilómetros de Madrid. O perfecto retrato dun modelo de desenvolvemento anticuado e insostible.
Pero en canto suavícese a crise insistiremos nel, sexa quen sexa o partido que ocupe o poder. Recordemos que o PEIT (Plan Especial de Infraestruturas do Transporte) do PSOE é un calco do PEIT que no seu día aprobou o PP, e a costa andaluza, dalgún modo, un remedo marítimo dos secarrales periféricos madrileños ou valisoletanos.
A outra cara da sobreinver-sión en infraestruturas non é desde logo facer o país máis competitivo ou máis eficaz, senón simplemente apoiar o despregamento da sobreurbanización da costa e das periferias próximas e afastadas das súas áreas urbanas e metropolitanas. Ambos excesos, o boom das infraestruturas e o do ladrillo, poden verse como dúas caras da mesma moeda: enterrar o investimento público e o aforro privado -e boa parte da débeda exterior- en bens improductivos, polo menos a partir dun certo nivel que excedemos fai polo menos unha década.
Recórtase o orzamento de Innovación e Desenvolvemento, escatímase en educación técnica e superior ou en gasto social, pero se pretende seguir construíndo centos, se non miles, de quilómetros de autoestradas infrautilizadas, esíxese que Santander e Teruel estean directamente conectados por AVE e permítese clasificar e urbanizar solo para centenares de miles de novas vivendas a decenas de quilómetros de Madrid. O perfecto retrato dun modelo de desenvolvemento anticuado e insostible.
Pero en canto suavícese a crise insistiremos nel, sexa quen sexa o partido que ocupe o poder. Recordemos que o PEIT (Plan Especial de Infraestruturas do Transporte) do PSOE é un calco do PEIT que no seu día aprobou o PP, e a costa andaluza, dalgún modo, un remedo marítimo dos secarrales periféricos madrileños ou valisoletanos.
Ramón López, catedrático de planeamento urbanístico na escola de arquitectura.
Yo diría que los que nos gobiernan son mas de la ESO que de la EGB, pero por desgracia, esas perlas que te has encontrado a lo largo de la semana, son muy abundantes y a lo largo de toda la geografía española….
ResponderEliminarNo se si algún día reventara tanto mangoneo y chapuceo por algún lado con tanto aborregamiento….pero el dia que reviente… reventará pero bien (o eso espero)