A CIDADANÍA

A rúa é da cidadanía, non dos poderes. Á fin e ao cabo, o poder é como unha mazá: si aparece unha podrecida, ou se desfai un dela ou acaba podrecendo toda a cesta. En consecuencia, aplaudo a acción cidadá que está disposta a que o poder deteña ao absoluto poder, que corrompe absolutamente. Deixemos a esta cidadanía, empeñada en deixarse oír e apiñada por facer causa común, que tome de xeito pacífico e responsable os camiños e as prazas. Falen alto e claro, prestámoslles atención. Cada día son máis, somos máis, os que sentimos a mensaxe como propio.
O problema do noso tempo é que nos estamos cargando o futuro e, o futuro, é dos cidadáns, non dos poderosos que nos torturan e encadéannos. Certamente, todos temos o dereito a participar nos designios do mundo. Que cada cal, desde o seu propio hábitat, poida alzar a súa voz e ser oído. É o humanamente correcto. A loita armada xa non procede en ningunha revolución e moito menos nunha sociedade en continua evolución. Non hai outra saída para optimizar o benestar da especie que escoitarnos uns a outros. Estimo que é un deber escóitar se queremos avanzar.
Bravo, pois, por esa resistencia cidadá que quita todos os medos por moi grande que sexa a ameaza. Bravo por eses manifestantes que loitan por unha democracia real. Bravo por ese aluvión de intelixentes protestas, que pon en dúbida inxustas leis, desenmascarando trampas e mentiras ao redor dos poderes. Bravo, mil veces bravo, por batallar coa palabra e por combater as inxustizas desde a entrega xenerosa...