A REFORMA DO ESTADO

Nos tempos que corren, de crises, os comentarios sobre a evolución do Estado, sobre todo tendo en conta dos camiños que está tomando o modelo autonómico, reclaman algunha reflexión que permita, polo menos, situar o debate nuns parámetros razoables. Desde 1978 pasaron moitas cousas. Unha delas, polo que se refire ao modelo territorial, é a consolidación das entón emerxentes comunidades autónomas. Outra, o paulatino e sistemático esquecemento en que quedaron os entes locais, que foron os grandes sacrificados no movemento descentralizador.
Con todo, o que hoxe observamos é un progresivo desapoderamento de moitos destes labores por que se optou pola disolución en lugar de por a construción de políticas públicas que un goberno que traballe sobre a Constitución podería acometer. O Estado é o garante de que a diversidade e a igualdade sexan compatibles. Porque como dicía Ortega en relación coa cuestión rexional: subliñar a condición estatal é subliñar cada unha das súas partes integrantes, e subliñar cada unha das súas partes integrantes equivale a subliñar a condición do Estado.
Hoxe, tras o mancar do Goberno, é chegado o momento de proceder a un gran pacto de Estado no que con rigor, xenerosidade e racionalidade, sen esquecer que o modelo autonómico só ten sentido en función da mellora das condicións de vida da xente, procédase á gran reforma administrativa pendente. Oxalá que a partir do 20-N sexa posible. Xogámonos moito...