Urxe culminar a dixestión da cuestión greco-italiana e reformular a folla de ruta.
O peixe mordeuse a cola. As crises gobernamentais desencadeadas en Grecia e en Italia pola precaria xestión dos seus dirixentes sobre a crise económica das súas débedas soberanas atascaron á súa vez a folla de ruta da UE deseñada nos cumes de xullo e ratificada e ampliada nas de final de outubro. Cumes que precisamente tiñan por obxecto máis inmediato resolver a ruína exponencial nos prezos dos bonos públicos de ambos os países mediterráneos. A ampliación do Fondo de Estabilidade Financeira anunciouse como a solución definitiva á crise europea da débeda; pero, a pesar das boas intencións, non funcionou. Italia está ao bordo do colapso financeiro e o diferencial de débeda español disparouse onte ata un nivel marca (432 puntos básicos).
O prexuízo das substitucións de Papandreu e Berlusconi (salvadas sexan as súas distintas calidades persoais) foi de gran alcance. Unha estratexia europea laboriosamente trenzada quedou desarbolada. Agora o máis urxente é culminar os procesos de normalización institucional en ambos os países e de tranquilización do escenario europeo para reemprender a tarefa. É unha tarefa complexa, porque abarca desde o problema da débeda periférica ao da recapitalización bancaria; desde a seca do crédito á dotación do fondo de rescate. Todo iso, complicado por unha fase económica de estancamento, con riscos de recesión, que subliña os perigos sociais desta crise, o desemprego e o malestar cidadán, terreos propicios para o ultranacionalismo xenófobo e o populismo.
Sería inxusto atribuír as responsabilidades só aos alumnos díscolos ou menos capacitados. Algunhas receitas da estratexia xa capotaron antes de que as crises de Atenas e Roma chegasen ao cénit: o G-20 visualizou o ridículo do propósito de ampliar un fondo de rescate con diñeiro de todos, menos dos seus socios. O estancamento subliña a insuficiencia da política económica de xénese alemá, circunscrita á austeridade. Haberá que ver se se cumpren os compromisos de completala con estímulos á demanda nos países susceptibles de actuar como locomotoras do crecemento.
A crise destas semanas facilitou que aflorase o proxecto franco-alemán de deseñar a Europa do futuro a dúas velocidades. Se se trata de dar máis peso e rapidez decisoria ao área do euro, existe xa un camiño consagrado e aceptable: o da cooperación reforzada (que esixe deixar a porta aberta a todos quen queiran incorporarse). Un camiño a explorar moito máis intensamente que ata hoxe -por exemplo na fiscalidade empresarial, nas taxas bancarias ou en máis integración das Facendas dos 17- antes de acudir a procedementos externos ao Tratado de Lisboa. Porque esta opción pode abocar a unha fractura interna xeneralizada. Entraña o perigo de sacrificar a unidade pola eficiencia, pero esta o é menos sen aquela. EL PAIS
O peixe mordeuse a cola. As crises gobernamentais desencadeadas en Grecia e en Italia pola precaria xestión dos seus dirixentes sobre a crise económica das súas débedas soberanas atascaron á súa vez a folla de ruta da UE deseñada nos cumes de xullo e ratificada e ampliada nas de final de outubro. Cumes que precisamente tiñan por obxecto máis inmediato resolver a ruína exponencial nos prezos dos bonos públicos de ambos os países mediterráneos. A ampliación do Fondo de Estabilidade Financeira anunciouse como a solución definitiva á crise europea da débeda; pero, a pesar das boas intencións, non funcionou. Italia está ao bordo do colapso financeiro e o diferencial de débeda español disparouse onte ata un nivel marca (432 puntos básicos).
O prexuízo das substitucións de Papandreu e Berlusconi (salvadas sexan as súas distintas calidades persoais) foi de gran alcance. Unha estratexia europea laboriosamente trenzada quedou desarbolada. Agora o máis urxente é culminar os procesos de normalización institucional en ambos os países e de tranquilización do escenario europeo para reemprender a tarefa. É unha tarefa complexa, porque abarca desde o problema da débeda periférica ao da recapitalización bancaria; desde a seca do crédito á dotación do fondo de rescate. Todo iso, complicado por unha fase económica de estancamento, con riscos de recesión, que subliña os perigos sociais desta crise, o desemprego e o malestar cidadán, terreos propicios para o ultranacionalismo xenófobo e o populismo.
Sería inxusto atribuír as responsabilidades só aos alumnos díscolos ou menos capacitados. Algunhas receitas da estratexia xa capotaron antes de que as crises de Atenas e Roma chegasen ao cénit: o G-20 visualizou o ridículo do propósito de ampliar un fondo de rescate con diñeiro de todos, menos dos seus socios. O estancamento subliña a insuficiencia da política económica de xénese alemá, circunscrita á austeridade. Haberá que ver se se cumpren os compromisos de completala con estímulos á demanda nos países susceptibles de actuar como locomotoras do crecemento.
A crise destas semanas facilitou que aflorase o proxecto franco-alemán de deseñar a Europa do futuro a dúas velocidades. Se se trata de dar máis peso e rapidez decisoria ao área do euro, existe xa un camiño consagrado e aceptable: o da cooperación reforzada (que esixe deixar a porta aberta a todos quen queiran incorporarse). Un camiño a explorar moito máis intensamente que ata hoxe -por exemplo na fiscalidade empresarial, nas taxas bancarias ou en máis integración das Facendas dos 17- antes de acudir a procedementos externos ao Tratado de Lisboa. Porque esta opción pode abocar a unha fractura interna xeneralizada. Entraña o perigo de sacrificar a unidade pola eficiencia, pero esta o é menos sen aquela. EL PAIS
(La foto en el blog)
ResponderEliminarJi, ji, ji... Yo de deportes no entiendo, mucho pero con las CIGALAS soy un hacha.
VOLTAIRE-VIGO
UNA PAPADA DE 150.000 Euros (25 millones de pesetas)
Pues que bonito el MARISQUITO con la que esta cayendo, los comuneros comandados por otro SOCIO-LISTO (Luis el zonas) Y con el dinero de los contribuyentes.
Nunca entendí el porque el monte de Galicia en vez de estar en manos de la Xunta, la Diputación o el Concello, tiene que estar en manos de cuatro CACIQUES que llevan toda la vida en el sillón y no lo dejan ni con agua hirviendo.
Y por encima lluvia de millones de TODOS los ciudadanos para disfrute de unos cuantos.
Me imagino que fueron tres mil, a 50 PAVOS POR BARBA, porque pagaba la mancomunidad, ósea nosotros.
Xa veremos si o final cobran... Que las PROMESAS las lleva el viento y máximo si las hace un “CAMPEÓN” como blanquito el de la gasolinera... En campaña electoral.
Despertad y exigir LISTAS ABIERTAS, que permitan la entrada de BUENOS Y CAPACITADOS GESTORES al frente de las administraciones públicas.
VOTA EN BLANCO (Sobre vacío)
(LA CORRUPCIÓN QUE NOS INVADE)
http://httpvoltairevigoblogspotcom.blogspot.com
VOLTAIRE-VIGO