DEPRESIÓN

É unha enfermidade. Pode haber un andazo dela, como a gripe, con síntomas colectivos. Agora estamos nunha depresión colectiva, pero temos días, porque somos nisto das cousas da alma inconstantes e variopintos. Cada un do seu pai e da súa nai. En economía, por ter gastado máis da conta e pedir prestado dun xeito incontinente, agora nos queixamos e buscamos o chivo a quen botar as culpas da nosa desfeita. Unha irracionalidade máxica que nada remedia.

Valencia é o paradigma da desfeita económica e moral. Nese reino de Levante pecharon o círculo do indebido, burlando toda ética democrática. Alí aínda non están deprimidos. Aínda non lles chegou a conciencia da monumental ruina. Os políticos, banqueiros e empresarios barulleiros aproveitan os minutos que quedan para saquear a fondo as caixas, os concellos, deputacións, a comunidade enteira. O señor Fabra o substituto do inocente Camps, aínda que avisa, está dando minutos preciosos para cargar bolsas e maletas.

A xustiza vai en correspondencia co ambiente xeral: a inmoralidade instalada vai disfrazada de tecnicismos. Pero nós non nos quedamos curtos. Que non nos poñan “onde haiga”. Por estes pagos o presidente Baltar marcha “cos deberes feitos”, deixando en plan Corea ao seu fillo no trono. Unha dinastía peculiar. E en León a súa presidenta ten vinte cárregos remunerados e paga co presuposto da Deputación Provincial as reparacións estéticas ¿E por qué non? As sensibilidades democráticas andan deprimidas. Media España vai deprimida. Pero a outra media bota peito. Que país máis difícil. E.F.M.