CONTROL E MESURA

As restricións e limitacións nos gastos, no económico, son xeradoras de sufrimento no benestar cidadán, no social. O corpo social segue, sorprendentemente, aguantando unha dor extrema sen sucumbir á tentación de arrincarse de raíz o tratamento e saír en busca do envenedador. Isto débese, a que todos chegamos coa mesma cegueira a esta situación. Somos todos un pouco ou moi responsables e dános vergoña queixarnos. Mentres a nosa sociedade sinalaba a tal ou cal grupo de inmigrantes como delincuentes habituais, os nosos concidadáns da política e a banca roubábannos e enganaban, riámoslles as esculturas e os aeroportos de cidades pantasma; congratulabámonos de chegar media hora antes nun tren AVE que non lle fai falta a case ninguén porque non serve máis que para ter máis tempo para tomar unhas canas antes da mesma reunión de traballo que terías se vas no Talgo; comprabámoslles confiados -aínda que por eles aconsellados- os seus produtos "estrela" na sucursal; superabamos en prezo e calidade o coche do noso cuñado aínda que o gañase o dobre.... hai moitos cómplices por cegueira e avaricia entre os cidadáns da pe, fomos moi escravos da vaidade.

Pero o certo é que hai hoxe día máis imputados políticos afiliados a partidos que colectivos sobre os que sempre chisteamos e foron estigmatizados pola súa rebeldía social, como os xitanos. Estes cada día son máis honrados e integrados e moitos políticos cada día máis corruptos, deshonestos e dispostos a "desintegrase" nas Bahamas e desaparecer da vista dos que arruinaron... ¿como lle diremos ao pobo que aguante as duras restricións mentres os que abusaron seguen impunes ou saen con leves fianzas e pronto desaparecen da vida en quen sabe que paraíso fiscal afastado? ¿quen e onde levaron tantos miles de millóns de euros que tan ben virían para mover a nosa economía interior?....

Non será xa que logo difícil que o corpo social, a cidadanía española soporte as restricións pois todos sabemos que hai que controlar o gasto despilfarrador público e hai que pagar polo vanidoso e torpe malgasto privado, pero se non se pon tamén un intelixente control a estas restricións, se non se realizan con mesura e períodos de tensión e relaxación alternos, existirá perigo de sublevación.

Aceptemos que na situación na que estamos débense aplicar medidas, pero saibamos o corpo popular só soportaraas se ve xustiza á súa ao redor e se estas medidas aplícanse con mesura.

Control e mesura nas medidas restritivas, non só na súa temporalidade se non tamén na súa forma e xustiza equilibrada e cabal, exposta publicamente e sen trampas nin favores, como bálsamo para aceptar o sufrimento.