PRIVATIZANDO

"¿Por que prexulgamos que os médicos pagados por unha empresa privada son peores? Por iso fracasou o discurso da esquerda". Palabras de Ignacio González, presidente da Comunidade de Madrid.

Un discurso tramposo: non se trata de que o cidadán sosteña que un médico da pública é mellor; o que defende o cidadán é unha sanidade que lle fixo sentirse máis protexido nun público que nun privado cando acode ao hospital nun estado crítico. O cidadán desexa seguir tendo dereito a unha atención que non se converta en negocio, e entregar un hospital a mans privadas non é deixarllo a unha organización sen ánimo de lucro, obviamente. O cidadán sabe que no medicamento público non se escatimaron, ata agora, probas que un médico estimase pertinentes e teme que a racionalización da sanidade tradúzase en recortes na asistencia. O cidadán recoñece que os hospitais públicos son destartalados e acumulativos, pero tamén sabe desas ambulancias procedentes de clínicas privadas que, aínda cun grao de confortabilidade maior, carecen de medios ou de persoal adecuado para afrontar certos delicados asuntos. O cidadán entende que os gastos sanitarios racionalícense, pero tamén se pregunta por que esa racionalización non pode efectuarse desde a mesma Administración e por que non se consulta ao persoal que coñece o funcionamento dun hospital público por vivilo traballando e sorteando as súas cotiás dificultades. O cidadán sabe o que significa optimizar recursos. Palabras positivas que esconden un obxectivo perseguido desde fai anos: facer da saúde un negocio. Seis hospitais máis quedan en mans privadas e outro, o da Princesa en Madrid, perde a súa razón de ser. ¿Cantos postos de traballo perderanse nesta operación? Que nolo conte o presidente dentro dun ano. Ou antes. E.L.