UNHA ESPAÑA DE PEINETA E MANTILLA

Xa son moitos os que se van; algúns, estranxeiros, e, tamén outra vez, españois. Non obstante, agora é distinto que nos anos cincuenta, sesenta e setenta; entón, a maioría deles eran traballadores manuais que, con moitos sacrificios, deixaban o seu país e as súas familias para buscarse un traballo que aquí non encontraban e, por certo, moitos deles sen contrato ningún, ao albur, pola chamada dalgún coñecido que xa traballaba en Alemaña, Suíza ou Francia. O mesmo que aconteceu cos sudamericanos, centroeuropeos e magrebís que viñeron a España e que foron maltratados no traballo, polos desafiuzamentos, a exclusión da sanidade e os prexuízos de moitos cidadáns nativos, algúns dos cales terá sido emigrante ou fillo de emigrantes españois. Volvemos pois, 50 anos atrás: os "nosos" marchan a buscar un emprego digno que aquí non encontran; ou se o encontran, está mal pagado e mal considerado. E moitos deles son universitarios, licenciados e doutores, cuxa formación custou moito diñeiro público e agora derrochamos obrigándoos a emigrar.
É triste, pero certo: son españois que non quererán volver ao seu país porque están fartos de tanta arbitrariedade e incompetencia dos que nos gobernan. Fartos, tamén, da corrupción apenas castigada, do nepotismo das clases dirixentes, de pagar impostos que non pagan os que teñen salarios inimaxinables para eles, de soportar sobre os seus ombros a carga dunha crise que eles non causaron, de empresarios turbios que esconden o seu diñeiro en paraísos fiscais, de tanta sentencia xudicial incomprensible, de tanto neoliberalismo, de tanta intransixencia ultracatólica e, en fin, dunha España que volveu á pandeireta, a peita e a mantilla. - Angel Villegas.