DIMISIÓN EN POLÍTICA

Evidentemente, tanto o Presidente da comunidade autónoma de Cataluña, como o Presidente de España, despois de fracasar o primeiro no máis fundamental, no coñecemento do seu pobo; non tan manipulable como el pensaba, e de facer o ridículo, o segundo, como estadista de pacotilla e mentireiro esperpéntico, deberían dimitir e deixar o sitio a persoas respectables, honestas, con integridade moral e cribles, pero no noso sufrido país, que algúns aínda chamamos España, por moito que sexa o fracaso, a ineficacia e a corrupción: non dimite nin Deus (forma coloquial utilizada polos españois en situacións extraordinarias, creamos ou non no invocado); tampouco dimite o que está á súa destra, xa substituído por outro, non tan sacrificado; e moito menos o que está sentado á súa esquerda, mirándose constantemente o embigo,
Os únicos que dimiten ou; mais ben, perden o traballo e os seus aforros, son os de abaixo: os cidadáns que forman os grupos de traballadores, sempre mal pagados ou os que nin iso; os parados; os que viven de aluguer ou os que nin para o aluguer teñen; os hipotecados ou desafiuzados e, a maior desgracia: os suicídios; os das preferentes ou os que nin preferentes teñen; os maiores cunha pensión miserable ou os que nin a iso chegan; isto é: os que non son ricos ou financeiros; os que non administran bancos nin pertencen á clase política; os que non son corruptos arrimados ao poder político ou económico; nunha palabra, o que algúns chaman, sobre todo para manipulalo, pobo soberano, que en realidade non é mais que "a boa xente".
Volvendo ao dito, se seguimos así:¡que Deus asístanos! (forma de rogo utilizada cara ao único que pode executar un milagre e faga dimitir, aplicando o lume divino, a estes impresentables)