O CAOS DO BANCO DE ESPAÑA

A Asociación de Inspectores do Banco de España denuncia agora nun informe a actitude do supervisor de Cibeles ante as malas prácticas. "A forma habitual de reacción ante os indicios de delito é mirar cara a outro lado", revela o último punto do documento que analiza o diario El País. Con independencia de que a súa acusación chegue tarde, non por iso perde valor nin importancia; máxime cando a súa denuncia non só deixa en mal lugar ao Banco de España, senón tamén á banca e á clase política, cuxas inxerencias no supervisor tamén saen a flote. Suponse que un dos episodios máis graves e máis lamentables da historia económica de España -a caída do sector financeiro, con graves consecuencias para aforradores, empregados e contribuíntes- non se saldará co silencio, nin terá que agardar durante anos o xuízo dos historiadores. Se estivésemos en Estados Unidos non habería dúbidas, pero en España calquera sabe, polo que convén estar atentos ao que pase.
Casos como o de Bankia, as millonarias indemnizacións a ex directivos de caixas de aforros, o caos financeiro da Comunidade Valenciana, a desaparición de bancos históricos -entre eles o Pastor- ou o escándalo das preferentes suxiren que o descontrol do sector era xeneralizado. E nada disto foi gratis para os contribuíntes, porque ao final o problema se lle endosou ás arcas públicas.

As caixas de aforros -máis da metade do sector financeiro español- viñéronse abaixo ante a mirada dun goberno neglixente na supervisión financeira, unha banca ansiosa por facerse co negocio destas entidades financeiras de aforro popular e unha evidente compracencia da oposición. O que agora denuncia a Asociación de Inspectores do Banco de España non permitirá recuperar todo o que España e os españois perderon, pero polo menos debería contribuír para que nada así se pode repetir e que as futuras xeracións, que seguirán pagando a factura, saiban polo menos quen foi os responsables de moitas das súas penurias.