COSTAS

Agora vivimos no futuro do que foi a barbarie urbanística que provocou unha ilusión de riqueza
Fonde por aí ese pensamento consolador de que as crises nos reinventan, toda esa labia con que os libros de autoaxuda tratan de convencer os seus incautos lectores de que tras o sufrimento xorde un novo ser humano dignificado pola experiencia. Pero se cada individuo é prisioneiro das tendencias do seu carácter que podemos esperar dos vicios adquiridos por unha colectividade. Hai asuntos que a consecuencia da crise espertarán en España aínda menos interese do que xa provocaban, como a solidariedade internacional ou a perda progresiva por abandono ou derrubamento do patrimonio histórico; hai aspectos que, ante a urxencia de solucionar o primario, se consideran secundarios, como a cultura, por exemplo. E todo isto, aparcado polo aquilo que se considera urxente, converteranos, queiramos ou non, no mesmo país que fomos. Por moitos golpes de peito que deamos no futuro.
Agora vivimos no futuro do que foi a barbarie urbanística que provocou unha ilusión de riqueza. Ao fío desta sensación de fin de época, a diario a prensa fai inventario do que se construíu e se destruíu inutilmente. Todas esas reflexións fannos crer ás veces que algo estamos a aprender, pero sucede que, mentres analizamos con estupor os que nos fixeron ou o que nos deixamos facer, a estratexia dos que nos gobernan segue sendo a mesma. Nestes días está a punto de aprobarse unha serie de modificacións na Lei de Costas que van facilitar a destrución do litoral que de milagre se librara do cemento. E non é o que nos provoca máis interese, como non o foi entón, cando se destruía a diario a riqueza do noso patrimonio natural. O medio segue sendo secundario, aínda que vulneralo provoque o pan para hoxe fame para mañá que se converteu no noso verdadeiro modelo económico.