BARRA LIBRE PARA OS PIRATAS DO MAR

Non é doado determinar que é o que causa máis sorpresa, se o feito de que provocar a maior catástrofe ambiental da historia de España sáldese sen ningunha pena e, ademais, gratis ou que aínda houbese alguén que esperase unha sentenza exemplar no caso do "Prestige". Agardar once anos para semellante decisión xudicial é, cando menos, frustrante e éo máis se se ten en conta que, para as súas señorías, o único certo é que o barco se partiu e o seu contido se esparexeu por toda a costa norte española e parte da francesa sen que se poida achacar esa situación a nada nin ninguén en concreto.
É dicir, necesitáronse máis de catro mil días e uns cantos millóns de folios para que o noso país se convertese nun paraíso para os transportes pirata, que, de agora en diante, poderán usar as nosas costas para o que consideren mester, xa que sempre caberá botar a culpa dos seus desmandos á casualidade, o tempo, o esgotamento dos materiais ou unha superonda malvada e traizoeira.Hai quen pode mostrar certo hálito de esperanza baseándose en que a sentenza é recorrible ante o Supremo, pero un superficial repaso pola xurisprudencia é suficiente como para que se esvaezan todas as ilusións. A teor do fallo, custa comprender como é posible que o fiscal reclamase á aseguradora do buque máis de catro mil millóns de euros polos danos causados pola vertedura. É incrible que un letrado vise esa cantidade como razoable e outro, na sentenza, limite a responsabilidade aos vinte e dous millóns que xa foran depositados no xulgado como fianza.

Ao final, o único que queda claro é que o rumbo errante do buque, as miles de toneladas de fuel vertidas, o custo da súa limpeza ou o dano ambiental e económico provocado a Galicia, segundo as súas señorías, non é achacable a ninguén.

Nin ao responsable do barco, nin ao seu dono, nin á aseguradora, nin aos responsables da decisión de afastalo da costa e, por suposto, faltaría máis, a ningún dos políticos que, mentres a costa se tinguía de loito, participaban nunha cazaría nun couto privado e selecto.

Hoxe resulta máis difícil que nunca pedilo a un galego ou a calquera cidadán ben pensante que siga crendo que a Xustiza é xusta e que quen comete un atropelo remata por pagala. Lonxe diso, a decisión xudicial estableceu unha especie de barra libre para eses piratas do mar aos que, dende onte, lles queda polo menos un lugar no que seguir facendo o que lles dea a gana con total impunidade e amparou a lei.

Talvez, algún deses políticos sinalados por todos, aínda que sexa só por vergoña toureira, comezase a barruntar a posibilidade de cambiar unha lexislación que, polo visto, é totalmente inútil.