ASOCIACIÓN ALTERNATIVA VECIÑAL VIGO

CANTOS MÁIS AXUSTES, PEOR

2012-02-03T00:30:00.000+01:00

Ata agora, o Fondo Monetario Internacional (FMI) ocupaba o primeiro lugar no ranking de emitir ese discurso conservador baseado en axustes e reformas regresivas, pero na actualidade foi excedido por Merkel e as súas acólitos da Unión Europea. A situación é tan clara que ata a directora do FMI tívo que recoñecer: a política que está aplicando Europa conduce inevitablemente á recesión. Poucas son hoxe as voces que non cuestionan a obsesión enfermiza da chanceler pola estabilidade orzamentaria e de cando en cando na historia darase un caso de cerrazón mental como o que están protagonizando os mandatarios europeos. Por máis que os feitos demostren o contrario, eles continúan apalancados na súa política de axustes e reformas sen querer aceptar que non serven para corrixir o déficit nin para infundir confianza nos mercados.
O obxectivo de déficit fíxase como unha porcentaxe do PIB, de modo que a recesión económica, que é o que provoca a política seguida, non só vai incrementar o numerador, ao diminuír a recadación, senón que tamén vai diminuír o denominador (o PIB redúcese). Iso é o que fai totalmente imposible que España -e supoño que outros moitos países- poida cumprir o próximo ano o obxectivo marcado e o que forza ata a cuestionarse se non estariamos máis preto da consolidación fiscal no caso de que a política aplicada desde fai dous anos fose menos tensa e traumática.
A política de axustes tampouco serve, como se está comprobando, para lograr a confianza dos investidores, posto que, para garantir o reintegro dos seus fondos, tanto ou máis importante que o cumprimento puntual nun ano dun algarismo máxico de déficit publico é a capacidade dun país de xerar ingresos futuros. A enorme trampa na que está inmersa a economía europea faise patente cando as axencias de cualificación un día reducen a cualificación dos países polas súas desviacións orzamentarias e ao seguinte, polo paro e as malas previsións económicas. Algunha vez, como na última declaración de Standard & Poor’s, confesan o motivo de fondo: os desequilibrios que a Unión Monetaria xera entre os países membros. Juan Francisco Martín Seco-Economista

A REFORMA FINANCEIRA DO GOBERNO

2012-02-02T00:00:00.000+01:00

O decreto-lei que incluirá axudas públicas para as entidades financeiras pero só as recibirán os bancos ou caixas que se fusionen
Haberá axudas públicas para que as entidades financeiras poidan sanearse. Pero só poderán recibilas as caixas ou bancos que se fusionen. Nese caso, o Estado comprará a esas entidades activos, por exemplo, hipotecas ou inmobles, a través do FROB, o chamado fondo de rescate. Con ese diñeiro, esas entidades podran cubrir as provisións, o diñeiro que deben pór para compensar a caída do valor dos inmobles que teñen. As entidades que non se fusionen terán que pór por si sólas ese diñeiro.
Ese será un dos mecanismos establecerá o decreto-lei que aprobará este venres o Consello de Ministros, para reformar o sistema financeiro. Con iso, o Goberno trata de conseguir dúas cousas. Primeiro, que as caixas e os bancos queden libres da carga que lles supón ter gran cantidade de inmobles ou hipotecas de dificil cobro e que ademais non valen o diñeiro que se puxo no seu dia. En total, o decreto-lei vai obrigar a bancos e caixas que poñan 50.000 millóns de euros por ese motivo. É case tanto como o que puxeron ata agora as entidades para sanearse desde que comezou a crise.
E en segundo lugar, o Goberno busca con isto que haxa fusións de caixas e bancos para que o número de entidades redúzase case á metade. De 17 actuais a 10.
Estímase que as hipotecas ou inmobles de dificil recuperación polos bancos ou as caixas chega aos 176.000 millóns de euros. A reforma vai á establecer que en conxunto valen ao redor do 60 por cento menos do que estaban valorados.
O diñeiro que porá o Estado non afecta para nada ao deficit, porque o Frob cáptao pedindo préstamos. E recibirá a cambio os intereses dos activos que adquira.

PROCLAMA

2012-02-01T00:30:00.000+01:00

Aínda me tremen as tabas. Recoñezo que oír á súa Maxestade, Don Xuan Carlos I, dando receitas para reflotar a economía europea (e, polo tanto, a española) fíxome chorar. Si, de emoción; e non o digo de coña. De forma serena, con sagaces razoamentos: zis-zas, en só catro frases, deixouno pulido e para vernizar. ¡Por fin, poderemos prescindir dos sabios do Goberno! Montoro e De Guindos, poderán irse ás súas casas. Rajoy, de momento, non; pero todo andarase. ¿E que dicir da Merkel e Sarkozy? Os Vexo sachando remolachas no Magreb. Eses non teñen puta idea, e non son máis que uns sacamantecas do tres ao cuarto.
O mesmo podería aplicárselles aos representantes sindicais de sempre e aos da CEOE. Todos eles deberían ser xulgados por incompetentes (non me refiro á capacidade dos xuíces, senón á súa propia incompetencia), se se atopa algún xuíz que senta competente para o caso.
Con estes asuntos hai que andarse con coidado. Xa ven o que lle ocorreu ao xuíz Garzón: visto como incompetente para xulgar os crimes do franquismo por outros xuíces que se autoconsideran incompetentes para xulgar os crimes do franquismo, porque ningún sentiuse, nunca, competente para xulgar os crimes do franquismo. ¡Hai que botarlle collóns! Á frase e aos xuíces. Vista a capacidade do Rei, que é o leite de competente en todo, propoño que sexa nomeado Rei de Europa e solucione todo este batifondo. Dixen, nenos. J.L.Patiño

2012-01-31T17:33:00.001+01:00

SEÑOR, QUE BOCHORNO

2012-01-31T00:30:00.000+01:00

É un pobo con mar. O acusado quería un ovo ao tío que lle fixo agasallos. Este "pasouse" varios pobos cos agasallos para a muller e a filla.
A muller pagara os traxes do seu amante marido... e tamén os pagou o chofer... e máis tarde, o acusado confesou que non pagara nada e, despois, dixo nones confiando o seu futuro ao grupo dos seus "amiguitos da alma" e deixando en pelotas (con perdón polo eufemismo, pois traxes, pantalóns, chaquetas e zapatos se os houbo) a outros compañeiros de pena.
As cintas escoitadas na sala porían coloreado á Capone e, finalmente a decisión popular -como fixera nas urnas- votou polo acusado. Non culpable, que non inocente, sentenciou.
¡Vós si que sodes inocentes! E é que o "curita" mentiu (pois nin pagou os traxes a súa muller, nin o chofer, nin el) e diga o que diga a señora da venda nos ollos e cen veciños postos en fila, ese señor é un bochorno para a cidadanía, en xeral, e para as boas xentes que habitan o reino das flores e o amor.
Algo cheira mal, moi mal, entre os naranxos en flor. E sabémolo todos menos os que dixeron o contrario... e xa sabemos, unha vez máis, como funciona aquí a xustiza e, segundo os plans do novo ministro como vai funcionar no futuro.
E se lle dan un pouco de tempo volveremos á época idílica de Xaime Maior Oreja.
Por se isto fose pouco, e que, demos, ninguén pode crerse o texto da sentenza que pon branco sobre negro o que todo o mundo ve por terra (desde as carreiras de coches ata os bolsos de Vouitton), por mar (os excesos que arruinaron ao país das flores), ou polo aire como ese aeroporto para pasear, co seu "hacedor" ante os tribunais (¡socorro!).
Cambiamos de lugar, pero seguimos entre "puñetas": por vez primeira na historia xulgan a un maxistrado que levantou o caso de maior corrupción padecida en España e que, tras encausar a Pinochet, loitar contra o terrorismo e a corrupción, atreveuse cos crimes do franquismo... O que, en palabras de Manuel Rivas, demostra "un estado de penumbra legal e moral onde o xulgado é o xusto, o capitán que nunca abandonou o barco".
Resistiremos? José M.Villot

DE AVES E OUTROS PAXAROS

2012-01-30T00:00:00.000+01:00

Mentres a ministra Ana Pastor, con casa e parte da súa historia feita en Galicia, tomouse o seu tempo para darnos data para a aterraxe do AVE en terras galegas, ese tren circulará por Arabia Saudita grazas ás xestións do anterior Goberno e o pulso de moitas empresas, entre elas, unha galega.
Nesa reunión a ministra zamorana-pontevedresa non se referiu "ao equipo anterior" que o fixo posible, pero cando falan de "o noso AVE" os da gaivota recórdannos ao "Goberno anterior" e a herdanza que teñen que pagar.
Ollo: eles, os da gaivota, os que mandan, non pagan nada senón vostede, a súa tía, o seu cuñado e eu, a través de impostos e taxas que nos soben cada pouco.
Pois ben: durante o mandato do anterior Goberno investíronse para que o AVE pouse en Galicia máis de tres mil seiscentos millóns, mentres o Goberno "amigo" de Aznar, con Feijóo e Fraga batendo palmas, gastouse pouco máis de cincocentos millóns... O demais son tiros ao aire, contos en lugar de contas.
Feijoo9, a esada flamígera de Blanco, queixábase da previsión do Goberno anterior: outono de 2015 e agora confórmase, dixo, con que chegue o día dos inocentes de 2018.
Estamos fartos de contos e queremos que nos fagan as contas claras. Ademais, para a volta da esquina, algunhas voces din que subirá o IVE e seguirán os recortes en sanidade, educación e obras públicas. Portugal, ¡tan lonxe e tan cerca!, é o modelo.
E a nova tempada pode traer a venda de Paradores (outra das xoias da coroa) e novas medidas que nos leven directamente ao abismo e que, segundo Mariano, son inevitables pois "eles (o duo alemán-francés) mandan", como ben recordou o ministro señor Guindos, posto ás ordes de Europa.
Uns cantos paxaros de conta mandados a distancia polo que chaman os mercados. Miúdos paxaros están feitos. J.M.V.

A AUSTERIDADE

2012-01-29T00:00:00.000+01:00

Dun tempo para acó non se fala doutra cousa. A austeridade está en boca de ricos e do poder; deses que viviron entre os deleites e os vicios, a podremia e o malgasto. Claro, dun xeito diferente a como a sofren os excluídos dun sistema de vida deshumanizador. O escándalo da pobreza e o desemprego en España alcanza cotas insostibles. Os desempregados, máis aló dos números e estatísticas, son persoas ás que se lles impediu vivir con dignidade. Tamén a Asemblea Xeral da ONU fala de diminucións.
Pódese facer máis con menos? Decididamente si. Fan falta bos administradores capaces de aproveitar ao máximo os recursos que se teñan. Non podemos confundir a austeridade, cos meros recortes sociais, e máis nas sociedades cada días máis desiguais. ¿Como lle podemos pedir austeridade persoal a quen non ten traballo ou non recibe un salario digno? ¿Como lle podemos pedir sacrificios aos pobres, se a nosa caridade co próximo é nula?; o respecto á transparencia e á palabra dada, para que en verdade sexamos persoas humanas nas que se poida confiar.
Neste momento requírense certamente oportunas medidas políticas que levanten a economía, sen obviar que en cada país ten as súas particularidades a crise, pero aínda moito máis que sexamos capaces de pensar naqueles aos que lles falta os bens necesarios para desenvolverse como persoa e como cidadán do mundo. Esperan a man tendida. Non nos serve, neste caso, a man que recorta.

REFORMA DO SENADO

2012-01-28T00:00:00.000+01:00

"Manter unha administración tan hipertrofiada como a que temos é un malgasto de recursos de todos que leva ao país á quebra e irrita aos cidadáns"
Alguén se acorda das eleccións de novembro? Van alá máis de dous meses, pasaron as festas de Nadal, constituíronse as Cortes, o novo Goberno tomou posesión e as primeiras medidas, Galicia perdeu a dous grandes personaxes, Díaz Pardo e Fraga, estamos a piques de culminar a costa de xaneiro e xa se divisa no horizonte o entroido...
Ao día seguinte e ata hoxe todos os cidadáns volvemos facer vida normal, metidos de cheo na actividade que a cada un depara a realidade prosaica. Todos, menos os senadores que, 64 días despois, celebraron o primeiro pleno cunha orde do día cuxo punto máis importante era a reforma do Regulamento para aprobar a constitución de 22 comisións.
As súas señorías tomáronllo con calma -¡así de dura é a vida do político!- aínda que, en honra á verdade, tamén hai que dicir que ninguén se queixou da inactividade do Senado ou de que os senadores non se reunisen nun pleno. Por iso é pertinente preguntar ¿para que serve o Senado?
Circulan pola rede documentos nada compracentes con esta cámara de representación territorial á que cualifican de moi custosa, perfectamente prescindible e ata inútil. Dicíao fai uns meses o entón senador do BNG, José Manuel Pérez Bouza: "Tal como está concibido, o Senado non serve para nada". Nun arrebato de sinceridade engadía: "Eu quero rendibilizar o meu soldo (ao redor de 5.000 euros mes), o que pasa é que a institución, tal como está configurada, non mo permite". Nesta liña manifestouse tamén un exsenador do PNV: "Se os cidadáns soubesen como se sestea e pérdese o tempo nesa institución, montarían en cólera".
Hai moita indignación na rúa e nas redes sociais, porque os cidadáns perciben que mentres a eles pídenlles sacrificios -subida de impostos, rebaixa de salarios, redución dos servizos básicos- mantéñense o Senado e centos de estruturas administrativas que só serven para que os partidos coloquen a políticos "amortizados", en moitos casos outorgándolles esas prebenda como premio á súa nefasta xestión.
Manter institucións inútiles é outra forma de malgasto de recursos do que son responsables quen non teñen vontade política de eliminalas. A ver se se decatan que unha administración tan hipertrofiada como a que temos é inviable, leva ao país á quebra e indigna aos cidadáns. Con toda a razón. J.C.L.

A GRAMÁTICA DA POLÍTICA

2012-01-27T00:00:00.000+01:00

Oín moitas veces dicir que o Goberno do PSOE deixou unha mala herdanza ao Goberno do Partido Popular. Así mesmo, que o PSOE de Castela-A Mancha deixou unha mala herdanza a Dolores de Cospedal e, tamén, que o tripartito catalán deixou unha mala herdanza a CIU. Parece ser que Rajoy, Cospedal e Mas non sabían nada.
Por iso admiro a Javier Arenas, que, habéndonos advertido xa de que vai recibir unha mala herdanza, está disposto a aceptala. Por sentimentos patrióticos por Andalucía, non por ambición persoal.
Con todo, resúltame enigmático que nunca se fale de malas herdanzas na Comunidade Valenciana, a de maior déficit de España, a de maior malgasto en fastos e eventos durante anos. Pedinlle ao sabio Kalikatres unha explicación a ese enigma e respondeume isto: "Sería un sinsentido gramatical dicir que o PP deixou as arcas baleiras ao PP".
Así pois, cando toda España sexa de dereitas, as arcas sempre estarán cheas como a valenciana; por corrección gramatical. A crise terminaría. Non é certo que todos os políticos sexan iguais: algúns saben gramática. I.R.

ÁS VOLTAS CO SANTO LADRILLO

2012-01-26T00:00:00.000+01:00

Unha crise terrible despois, sen indicio de saída, e aínda seguimos confiando a nosa recuperación económica á construción, ao ladrillo. Aínda que no medio deste vórtice reformista non paran de saír a colación termos tan venerados e ambiguos como "competitividade", "produtividade", "flexibilidade", "innovación"... o único que de verdade quedou claro na primeira batería de propostas do Goberno de Mariano Rajoy é que este manterá a dedución pola compra de vivenda habitual e o IVE reducido do 4% para todas as vivendas. É dicir, volvemos encomendarnos ao "santo ladrillo".
Só uns pequenos detalles máis: con cinco millóns de parados, co crédito pechado baixo sete chaves, coa promoción de vivenda protexida paralizada como medida de aforro institucional e coas imaxes de desafiuzamentos diariamente nos nosos televisores... ¿quen vai comprar estas vivendas? Efectivamente, os de sempre.

MALGASTO?

2012-01-25T00:00:00.000+01:00

Logo de ler as declaracións do ministro Montoro, nas que quere actuar penalmente contra aqueles políticos que malgasten, cabe preguntarse que é para Montoro e o PP malgasto, e se a maioría dos españois estamos de acordo co seu concepto de malgastar. O dicionario da RAE define malgasto como "gasto excesivo e superfluo".
Os investimentos en educación, saúde, I+D+i, servizos sociais, dependencia, axudas aos máis desfavorecidos, etcétera, non son malgaste, aínda que para iso unha Administración téñase que endebedar. É un diñeiro investido en beneficio da sociedade, que é o que debe ser a política, pensar primeiro e sobre todo no interese e benestar dos cidadáns.
Despilfarros son os aeroportos deficitarios, as liñas AVE sen pasaxeiros, as autoestradas baleiras, as megaobras para maior gloria do político de quenda, inservibles ou infrautilizadas, moitos dos gastos militares, o acordo coa Igrexa católica, a construción dun cemiterio nuclear, os soldos de moitos políticos, os soldos estratosféricos de certos banqueiros, logo de recibir axudas estatais... e moitas cousas máis.
Agora fai falta que Montoro nos aclare cal é o seu concepto de malgasto e entón poderemos os cidadáns dicir se estamos de acordo ou non.

CRISE, PICARESCA, ESPECULACIÓN...

2012-01-24T00:00:00.000+01:00

Mentres os diferentes responsables políticos, sindicais, empresariais e financeiros discuten por impor as súas teorías para atopar unha saída ao longo túnel da crise, son miles as familias humildes que malviven na economía mergullada e coas escasas axudas públicas. Algunhas empresas permítense a licenza de pór encima da mesa de negociación a posibilidade da redución salarial e a rebaixa de categorías profesionais así como a supresión de quendas de traballo baixo ameaza de presentar expedientes de regulación de emprego.
Algúns traballadores apenas teñen tempo a dixerir a perda de emprego para engrosar as listas do paro e engancharse á economía mergullada para poder facer fronte á hipoteca, ao colexio dos fillos e o tomarse un café cos amigos de cando en vez. A emigración volve ser unha válvula de escape para moitos cidadáns, pero ao mesmo tempo un castigo para un país que deixa escapar a millóns de mozos profesionalmente cualificados.
En España a picaresca e a especulación son armas moi utilizadas por algúns personaxes sen escrúpulos máis preocupados do seu patrimonio persoal que do benestar xeral. Así o estado de benestar tocaralle esperar novos tempos xa que os próximos anos, tanto España como o resto de Europa, formasen parte dun gran laboratorio de probas para os tecnócratas, políticos e financeiros que xogasen a experimentar e pór en práctica novas teorías económicas, sen importarlles demasiado as consecuencias.

O ´MEA CULPA´ DOS ARQUITECTOS

2012-01-23T00:30:00.000+01:00

Profesionais novos recoñecen a súa responsabilidade no espallamento das desfeitas e reivindican unha maior presenza no deseño territorial e paisaxístico.
Unha das consecuencias positivas da crise económica en que nos atopamos debería ser a de botar unha ollada ao pasado para analizar e corrixir os erros que se cometeron en todo o que se refire ao coidado e estruturación do territorio. A paisaxe segue a ser un dos tesouros cos que e conta o país malia as moitas desfeitas amoreadas. Os arquitectos son un dos colectivos que deben formar parte desta reflexión, aínda que non os únicos. Nas últimas décadas o seu coñecemento quedou sepultado baixo os intereses políticos e económicos que levaron ao crecemento desmesurado do ladrillo.

Moitos destes profesionais fan autocrítica e recoñecen que tiveron parte de culpa no acontecido por se botar á beira e deixar en mans de políticos, construtores e promotores a ordenación dun territorio que sofre as consecuencias desas actitudes. Algúns dos membros da nova xeración de arquitectos que xa viu recoñecida a calidade do seu traballo dentro e fóra de Galicia apuntan a que o parón inmobiliario representa unha boa oportunidade para deseñar un país máis ordenado e sostible no terreo urbanístico.

Na súa opinión, o urbanismo desenvolvido nas últimas décadas estivo en mans de políticos, construtores e técnicos "moitas veces desaprensivos". Ao seu xuízo, os plans urbanísticos de moitas cidades pequenas e vilas "quedaron abandonados nas mans da parte máis mediocre da profesión". No que se refire ás posibles solucións, que o máis urxente é definir "que territorio queremos e como o queremos facer". "Temos modelos en países centroeuropeos coma Bélxica, Suíza e Holanda que poden servir como guía para facer as cousas mellor. Creo que habería que simplificar as normas, facelas máis sínxelas, o cal non quere dicir que faciliten realizar determinadas cousas".

Os arquitectos, especialmente os máis novos, son conscientes de que foron parte dos diversos problemas que afectan ao territorio e tamén deben formar parte da solución. Hai poucos días abriu en Santiago unha mostra deseñada por tres arquitectas novas e na que se lanza unha ollada irónica sobre o que aconteceu nos últimos anos cos efectos do pelotazo urbanístico. Spanish Dream recolle o que puido ser e non foi neses centos de vivendas que quedaron inacabadas e agora se converteron en testemuños silentes do que se fixo mal por parte de moitos actores (tamén os arquitectos) nestes anos de febre construtora.

As impulsoras deste proxecto, coñecidas polo alcume de Cadelasverdes, recoñecen que o remuíño de cartos e cemento vivido levou por diante as boas intencións de moitos profesionais do sector. O parón inmobiliario que vivimos actualmente semella un bo momento para que os profesionais da arquitectura volvan a ocupar o lugar que nunca deberían ter abandonado e achegar os seus coñecementos para facer unha planificación axeitada do territorio e mellorar o aspecto xeral da nosa paisaxe

LEI DE TRANSPARENCIA

2012-01-22T00:00:00.000+01:00

O ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, anunciou que a Lei de Transparencia incorporará, entre outras novidades, o feito de que "un xestor político non poida gastar máis aló do límite do seu orzamento porque falsea a contabilidade pública" e, en consecuencia, esixiránselle responsabilidades penais.
O anuncio caeu como unha bomba de acio na España enfangada por xestores corruptos, que son unha "minoría", pero que son os máis visibles e os máis escandalosos. E ata tal punto caeu como unha bomba que, desde o PSOE, desde Esquerda Unida, desde Converxencia i Uniu e desde o PNV apresuráronse a rasgarse as vestiduras co argumento de que unha cousa son as responsabilidades políticas e outra, moi distinta, as penais. "Se este criterio aplicásese aos bancos, aos cidadáns e ás administracións, estariamos ante a tolemia ou ante a película "Todos ao cárcere", de Luís García Berlanga", afirma o deputado Gaspar Llamazares.
Pois miren vostedes: un non sabe se hai que distinguir entre responsabilidade política e a penal, ou se corremos o perigo de que unha corda de presos vaia desde os despachos ás celas, pero o certo é que algo hai que facer, polo ben de todos, con man dura e con "tolerancia cero" para acabar con esa peor España, que en plena crise e aínda na pobreza, arránxallas para gastar diñeiro dos parados andaluces en cocaína ou para multiplicar por dez o prezo da escavación dunha gabia, habendo realizado a operación unha soa vez. Algo hai que facer, amigos, para que España, ademais de ser tristemente o país con máis alto índice de paro de Europa, sexa tamén o paraíso dos comisionistas ilegais, dos ladróns de pescozo branco e de quen se achegan ao poder non para servir aos españois senón para, servíndose deles, amasando grandes fortunas indecentes. E se eses tipejos, que pululan na dereita, na esquerda, no centro, nos nacionalismos, etcétera, teñen que ir ao cárcere, tras ser xulgados con todas as garantías dun Estado de Dereito, pois que se vaian ao cárcere e, antes, que devolvan o diñeiro que obtiveron ilegalmente.
Chama a atención que, cando se trata de subirse o soldo ou de acceder á xubilación máxima habendo cotizado o mínimo, todos os políticos póñanse de acordo, e nin sequera necesiten un debate para enmascarar os seus privilexios. Pero cando alguén se sae do guión (e o que fixo Montoro é saírse do guión dos malos costumes) xorden os choros, as lamentacións, as discusións bizantinas entre o político e o penal. O pobo chairo, que asiste perplexo ao escándalo da corrupción, enténdeo mellor e sentenza, con palabras moi concisas, que quen a faga débea pagar, e de que o abuso debe ser castigado con todo rigor. Debería entrar en vigor canto antes esta Lei de Transparencia, e con carácter retroactivo, e que ninguén crea que é unha "caza de bruxas" indiscriminada. Só tremerán os que teñen que algo que ocultar, e iso é moi saudable para todos.

O VICIO

2012-01-21T00:30:00.000+01:00

Polo moito que se practica, roubar debe de ser unha actividade intimamente ligada á natureza humana. Polo moito que se incorre niso de facer propio o alleo este popular vicio aparece no ranking dos mandamentos de todas as igrexas. Por ser unha tendencia poderosa no ser humano sempre hai un momento na educación dunha criatura na que os pais deben ensinar ao fillo a devolver o subtraído e pedir perdón. Pero hai pais, nais ou adultos con idade de selo que, polo visto, non aprenderon a lección. En realidade, róubase moito máis do que se admite. Hai xente que razoa con moito salero que ata hai obxectos que están postos aí, como pedíndoche que os metas no bolso, e que o hotel, o restaurante ou o centro de traballo xa contan con iso, é máis, que teñen unha partida destinada ao que os usuarios afanan. Hai honrados españois que esquilmaron as escavacións arqueolóxicas do seu pobo. E que. Hai moito patriota que defrauda a Facenda. E, por suposto, houbo nestes anos moitos que malgastaron o diñeiro público e metéronse unha porcentaxe no peto. Por unha simple razón, porque era fácil e facíao todo o mundo, como din que dixo o soado duque no seu descargo.
Hai momentos históricos que animan esa cobiza. En canto ao que foi a cultura reinante, a do pelotazo intoxicou todas as artes humanas. Pero algún ensino poderase extraer de todo isto. Négome a que o desastre sexa estéril. Sabemos xa, por exemplo, que os políticos non poden actuar sen un severo control dos técnicos da Administración. Convencéronnos de que o democrático era que a clase política exercese todo o poder económico, sen impertinentes funcionarios metendo os narices nas súas contas. Pero o autocontrol non funcionou. E está claro que non se lles pode deixar sos. Elvira Lindo

A POR O LADRILLO

2012-01-20T00:30:00.001+01:00

Fai tempo que o viamos vir: a crise, magnífica escusa para uns cantos desmáns políticos, afectaría tamén ao medio ambiente, relegándoo aínda máis aló na lista de prioridades. Ou, aínda peor, xustificando calquera tropelía en nome do desenvolvemento económico, co pretexto de que é máis importante crear riqueza para o tempo inmediato que protexer a nosa contorna pensando no futuro. Xa os últimos gobernos do PSOE camiñaban por esa senda. E este primeiro do PP estao deixando ben claro desde o principio: o respecto á ecoloxía parécelle un freo ao progreso, e non está disposto a tragar con esas bobadas.
O ministro do ramo, Arias Cañete, afirmou apenas nomeado que non sabía nada do asunto. A esa declaración pouco prometedora seguiulle o anuncio a semana pasada dunha "reforma moi profunda" da Lei de Costas, que permitirá asignar novos usos ao litoral, e do próximo desenvolvemento do turismo -aínda máis- nos parques nacionais. Resumindo: nada se interporá para que un novo ataque do ladrillo e a masificación siga destruíndo as nosas paisaxes e todos os seus tesouros ecolóxicos.
Pero as malas noticias non terminaron aí: dous días despois, sóubose que o noso país renunciaba a seguir ocupando a presidencia do Programa de Medio Ambiente da ONU, cargo que nos correspondía exercer durante un ano máis, xustamente o ano en que se celebrará o Cume da Terra en Río de Janeiro. Está claro que no de proclamar a súa ignorancia, o ministro foi sinceiro. Aínda que, polo que imos vendo, podía mencionar tamén o seu total desinterese.

PRESUNTOS CULPABLES

2012-01-19T00:30:00.000+01:00

A nosa Constitución establece no artigo 24 a presunción de inocencia para todos os cidadáns sobre os que recae algunha acusación, os cales han de ser xulgados coas garantías debidas. Con todo, hai outro tipo de xuízos paralelos, celebrados en foros alleos aos tribunais onde non só este principio non rexe, senón que se parte do suposto contrario. Algo que lamentablemente empeza a ser costume en España. Fíltranse sumarios, presuponse culpabilidades e dítanse linchamentos mediáticos. Este adoita ser o esquema.
Detrás destas actuacións, non prima a vontade de aclarar os feitos ou de facer xustiza. En moitas ocasións, abundan intereses bastardos en grao máis variopinto. Desde a necesaria carnaza para o marujeo nacional cos seus "sálvames" e demais "tomates", ata o puro interese partidista na loita por alcanzar o poder político.
É neste último caso, onde ademais de grave, o asunto alcanza niveis de hipocrisía alarmantes, que só conducen ao descrédito e desafección do cidadán cara á clase política. E é que hai unha tendencia á manipulación e a só querer ver a palla no ollo alleo.
Mellor para todos sería que os políticos deixasen aos xuíces traballar, respectasen a presunción de inocencia e esperasen á sentenza xudicial correspondente. Como tamén, que chegado o momento de esixir responsabilidades, utilizasen sempre a mesma vara de medir. Afecte ao seu partido ou ao rival. Trátese o caso de traxes, de gasolineiras ou de calquera outra cousa.

PARADOXOS

2012-01-18T00:30:00.000+01:00

Sen dubidalo vivimos co paradoxo ao lombo. Sobre os nosos ombreiros o seu peso contraditorio, o razoable sometido ao absurdo ou certa incompatibilidade aparente que esconde un pensamento máis profundo. Remítome aos feitos irrebatibles. Por exemplo, un home tan cauto como Rajoy prometendo durante a última campaña electoral non alterar a base impositiva e aos cinco minutos de ocupar a cadeira de brazos de mandamás sobe o IRPF e o IBI. Escravitude de palabras, que ben puidese haberse aforrado -pois ninguén lle obrigaba-, a cambio de silencios que contradin o seu bo cartel de candidato agudo... Sen esquecer, doutra banda, que, aínda que non concluíron os seus cen días de confianza, semella craso erro e metedura de pata non "adiviñar" ou "comprobar" o socavón deixado polos seus antecesores e premialos -para maior inri da súa nefasta xestión- con condecoracións e longos colares.
Rodar inconsciente do mundo que fai corredores aos coxos. Así a prometida "temporalidade" nas puyas á clase media, asegurándolle alegría solidaria, polo ínclito ministro de Economía; tomándonos por imbéciles integrais, sexamos "membros" ou "miembras". E o summum capcioso, designando colaborador do gabinete unha "soga" repleta de antecedentes ideolóxicos en casa do aforcado.
Mundo traidor onde nada é verdade nin mentira, senón da cor do cristal con que se mira... Así declararse liberal -filosofía política dos votantes, que queiran gardar os diñeiros gañados nos seus petos- e actuar como social demócrata administrando esas economías domésticas baixo a protección do Tesouro Público. ¿Recordan? Non canóns en vez de manteiga, senón a manteiga baixo a protección dos canóns...

MARIANO ¡ESTÁS RODEADO!

2012-01-17T00:30:00.000+01:00

E é que, como dicía o clásico, un é dono dos seus silencios, pero culpable dos seus excesos verbais. O que aquí o pobo chama "ou falar non ten cancelas".
E é que ¿quen non recorda as grandes frases que foron lapidando a lista dos seus favoritos? Estes días, nos que se xulgan a dous expresidentes de comunidade -Valencia e Baleares- con carné e amplo percorrido no PP, fanse máis rechamantes aquelas frases do hoxe presidente de Goberno. ¿Recordan? A Camps díxolle, coa televisión por testemuña, que sempre estaría ao seu lado: diante, atrás, onde fose, o que parece unha frase de película cando o amigo do protagonista xura que lle levará tabaco e consolo ao trullo que este non é o caso.
A Matas, ¿recordan?, prometeulle se chegaba a Moncloa, levar ata alí, para repartir por toda España, imaxino, a súa política
A Fabra chamoulle "político modélico" e á actual ministra de Sanidade a apoio, aínda que a mala memoria non lle permita recordar cantos coches había no garaxe familia regalo da "Gürtel".
Un colega dedicado a rebuscar entre o lixo informativo, José María Esquerdo, autor dun libro que recolle os máis de mil insultos da caverna mediática, fixo tamén as súas contas para dar unha cifra dos representantes do PP que, como presuntos ou como implicados, teñen que presentarse ante os tribunais: pasan do medio cento.
Tamén hai quen ten sumados os disparates (aeroportos, autoestradas, AVE, mausoleos etc.) repartidos por todo o país e perpetrados, maiormente, desde as autonomías... cunha gran vantaxe ás que teñen á gaivota por animal de compañía. Sen ir máis lonxe contamos con 48 aeroportos -o dobre que Alemaña- dos que só unha ducia sobreviven sen axuda do Estado.
Non se trata, que tamén, claro, do seu custo, senón do seu mantemento que está baleirando a caixa común. No de Castelló, só vese a estatua de Fabra e no de Badaxoz, pechado antonte, o testemuño dunha tolemia.
Aquí temos estradas que non van a ningún sitio ou unha que vai ao monte do Gozo, onde Fraga repartía empanada e viño, ou que vai ata a Cidade da Cultura, o panteón máis caro do mundo, ou os tropecentos parques industriais que só teñen herba ao redor. Mires onde mires, Mariano, ¡estás rodeado!..

RESPONSABLES DOS SEUS GOLFOS

2012-01-16T00:30:00.000+01:00

O principal problema de España non é o paro nin a débeda, senón o déficit de atención que afecta aos nosos servidores públicos, un mal para o que non parece existir vacina. A última manifestación da síndrome foi o ocorrido coa desviación do déficit público, un asunto que ten ao PP e ao PSOE encerellados en demostrar que é o outro quen mente. Como é moi estraño que o Goberno saínte non soubese que as autonomías pasáronse tres pobos nos seus gastos e que o entrante ignorase este feito, entre outras razóns, porque é quen as administra, hai que supor que todo obedece a un descoido, a que nun momento uns e outros deixaron de mirar o lume e queimáronselles as lentellas.
Estas distraccións son a causa de moitos dos nosos males. ¿Habería caso Gürtel se a actual ministra Ana Mato reparase en que o seu marido aparcaba un Jaguar no garaxe? ¿Que botaban na tele para que na Casa Real ninguén se decatase da prosperidade de Urdangarín? ¿Cara a onde miraba Rajoy para non ver o chulo que era o palacete de Jaume Matas? ¿En que estaban pensando Chaves e Griñán para pasar por alto que o seu director xeral de Traballo, Francisco Javier Guerreiro, manexaba os fondos da consellería como quen xoga ao Monopoly? ¿Libraba o interventor da Xunta cando o chofer de Guerreiro levou pola patilla 1,3 millóns en subvencións?
Para os nenos con déficit de atención existen exercicios de rehabilitación moi sinxelos, pero un non vai pedir aos pais da patria que depositen obxectos nun caixa e logo digan sen mirar o nome das cousas que gardaron. O máis útil é facerlles responsables civís a eles e aos seus partidos dos desfalcos dos seus patrocinados, co que, ademais de elevar exponencialmente o celo e a pulcritude no seu traballo, evitaríase que o que se distraese fatalmente fose o diñeiro público que manexan.
Tennos dito a DXT que as distraccións páganse. Fóra dese contexto, a frase debería ser norma de obrigado cumprimento. Estamos ata os cumios de tanta neglixencia e de tanto latrocinio. J.C.E

TRABALLAR CANSA

2012-01-15T00:30:00.000+01:00

Algún día haberá que agradecer a Camps e Matas o servizo que están prestando á cohesión social. Os seus respectivos xuízos, humillantes e retransmitidos en directo, teñen unha función catártica, facilítannos unha chiba expiatorio (ao xeito que o foi Madoff para a mafia financeira) e ata nos xeran unha ilusión de xustiza.
Dá igual que o que se xulga en ambos os casos (un cohechito de Camps, uns discursos bienpagaos de Matas) sexa unha mínima parte na corrupción de anos; o importante é que véndoos no banco, oíndo as súas repugnantes confidencias telefónicas e os interrogatorios, damos saída á rabia e o noxo que sentimos ao sabernos estafados.
Se o diñeiro público asimílase ao auga que circula polas tubaxes, os casos de corrupción serían as perdas de líquido que se producen ao longo da rede. Os xulgados estes días son apenas unha pingueira, pois sabemos que houbo fugas masivas noutros puntos polos que a auga común escapábase a barullo.
Así vivimos durante moitos anos, sen importarnos demasiado as perdas, pois mentres ao abrir a billa seguise saíndo auga non había de que preocuparse, aceptábase a corrupción como se acepta que nas canalizacións de auga (as de verdade) pérdanse miles de litros a diario polo seu mal estado. Pero claro, chegou a seca e agora, cando ao abrir a billa sae un hilillo fino, é cando nos acordamos das pingueiras, fugas e cataratas de diñeiro público que se escaparon.
Probablemente nunca vexamos no banco aos responsables de tanta corrupción, aos que puñan o cubo. E non me refiro só a Gürtel, as subvencións para coca en Andalucía, Urdangarin e demais. Hai outras corrupcións que talvez non teñan tipificación penal, pero son tamén corrupción e secaron máis a subministración. Por exemplo, en Valencia, o verdadeiro delito é que se fundiron miles de millóns en terramíticas, cidades das artes, fórmula 1, aeroportos pantasmas e torres cobradas sen pór un ladrillo, e agora haxa que facer unha colecta para que investiguen a diabetes da túa filla. Que noxo.

SALARIOS MÁXIMOS

2012-01-14T00:30:00.000+01:00

Don Rodrigo Rato cobrou o ano pasado como presidente de Bankia dous millóns trescentos corenta mil euros (máis o variable). Ou o que é o mesmo: 260 salarios mínimos anuais. Ou dito doutro xeito: gañou nun día e medio o que un traballador co salario mínimo tarda en gañar todo un ano. Ou explicado aínda máis claro: cobrou en 2011 o que a un traballador en precario custaríalle dous séculos e sesenta anos no tajo.
O salario de Rato non é só indecente por comparación, senón porque todos pagamos indirectamente unha parte, a través dos nosos impostos. Bankia é unha das entidades financeiras apontoadas cos fondos públicos: recibiu 4.465 millóns de euros do FROB. E tamén é outro dos moitos bancos e caixas españois aos que haberá que desintoxicar da súa adicción ao ladrillo, pagando un banco malo a modo de rescate. O noso sacrificio permite estas festas.
Ante esta situación, que "crea alarma social" o ousado ministro de Economía, Luís de Guindos, atreveuse a mandar unha carta queixándose ante o Banco de España. De Guindos sabe do que fala: el mesmo cobrou 65.000 euros en 2011 por unhas cantas reunións no consello do Banco Mare Nostrum (que pediu 915 millóns de euros ao FROB). Tamén podería mirar en casa: na listaxe de afiados do PP. Entre os agraciados cos sueldazos das caixas -uns nomeamentos políticos- está o expresidente polo PP da Generalitat Valenciana José Luís Olivas, presidente do crebado Banco de Valencia, que o ano pasado gañou 1,6 millóns de euros de premio, polo seu ruinoso traballo. Ou o presidente da Deputación de Ávila, o home dos trece cargos, Agustín González, que levou 224.000 euros polo seu minijob a tempo parcial en Bankia e en Caixa Ávila. Ou o exministro Anxo Acebes, que compaxinou un sueldito nunha filial de Bankia (163.000 euros en 2011) cun escano no Congreso dos Deputados. Escolar.net

O REINADO DA BANCA

2012-01-13T00:30:00.000+01:00

A banca europea recibiu estes días máis de 400 mil millóns de euros, socializando deste xeito perdas, por enésima vez, e ao mesmo tempo amosando que o BCE ten unha dobre vara de medir, xa que todo son restricións cando se trata de axudar aos estados da periferia da Unión Europea. Nun caso fortalécese o gran capital, no outro prémese para rebaixar salarios, endurecer as condicións laborais, así como rebaixar servizos e prestacións públicas. É difícil amosar con maior claridade onde están as prioridades dos dirixentes da Unión.
A xustificación destas inmensas achegas é dar liquidez ás entidades financeiras para que poidan prestar ás pequenas e medianas empresas e máis ás familias, rematando deste xeito coa falta de recursos que afoga a economía. En anteriores oportunidades por idéntico motivo concedéronse prestamos (ao 1%) que despois foron utilizados para investir en débeda soberana (con xuros do 5% ou máis) ou empregados na especulación financeira. ¿Por que neste caso non ía ser máis unha vez deste xeito?... O razoable é que esta morea de cartos servira para o control público destas entidades, garantindo un emprego axeitado dos recursos, cortando polo san coa especulación, a cobiza e a mala xestión do sistema bancario.
Que unha vez máis tantos cartos non serviron para nada resulta evidente, e mesmo agravouse a situación. Dáse a paradoxa de que os bancos depositaron no BCE en dous días 452 mil millóns de euros, en busca da seguridade da máxima institución financeira da UE, malia que os xuros que ofrece son do 0,25%.
Que sexa deste xeito reflicte a falta de confianza tanto na economía da zona euro como no propio futuro da moeda. Trátase dunha actuación contraditoria co discurso dominante, no que Bruxelas dá por encamiñada a saída da crise con medidas erradas de austeridade e dureza laboral.

A ESPAÑA QUE VAI BEN

2012-01-12T00:30:00.000+01:00

Non me refiro claro á España da maior parte dos meus concidadáns, senón á deses poucos que nunca perden e sempre gañan. Leo que as grandes fortunas do noso país creceron durante o pasado ano case un 7%, moi diferente ás perdas da maior parte de nós. Mentres as matriculacións de automóbiles normalitos caeron case un 18%, pondo ao bordo do paro moitos postos de traballo asociados a este sector, os de gran luxo experimentaron un incrible incremento do 83%.
Por iso, polo ben que vai esa España, estráñame moito que todas as medidas e recortes deste novo Goberno, e ata do anterior, carguen a recuperación do país sobre os ombreiros da outra España, a dos traballadores e pensionistas, ou sexa as clases media e baixa deste país. Algo falla cando os responsables desta crise mundial, saen de rositas e gañan cada vez máis mentres a factura das súas incompetencias pagámola o resto, que somos a maior parte do país.
Non sei, pero dame a impresión de que algo e moi gordo falla, cando saio ao volante do meu modesto Opel, vexo moitos Mercedes, Lexus, Audi e BMW de alta gama e entón as contas non me cadran. ¿Hai tantas grandes fortunas no noso país? Creo que non, o que ocorre que por algún lado debe aflorar esa economía mergullada que supón case o 25% da nosa economía e que campa polos seus respectos, mentres que os diferentes Gobernos miran cara a outro lado.
Para que España, a de todos, vaia ben necesitamos unha reforma fiscal que non consista en subir impostos indiscriminadamente, senón que garanta que todo o mundo pague o xusto sen excepcións. E.C.

ESTA É UNHA CRISE TAMÉN POLÍTICA

2012-01-11T00:30:00.000+01:00

A economía, en realidade a crise económica, está centrando por razóns obvias o interese cidadán. Difúndese desde a maioría dos medios a idea de que á nosa situación económica correspóndenlle as solucións que, desde o poder nacional e europeo, estanse propondo e que non hai alternativa. Parece que a economía fose unha ciencia exacta na que 2-2 sempre dá 0; esquécese con moita facilidade que a economía é unha ciencia social e, xa que logo, política.
Así pois, a crise non soamente é económica, ten tamén unha orixe claramente política. Porque está motivada por unha serie de decisións tanto do capital financeiro como das autoridades políticas europeas, que optaron por unha solución centrada exclusivamente no control do déficit. Esta opción favorece claramente aos mesmos capitais financeiros que a provocaron e prexudica á maioría da poboación, incluídos moitos empresarios.
Un dos problemas do PSOE é que non soubo vertebrar unha política alternativa á que lle obrigaba a UE, nin tampouco explicou por que adoptou aquelas medidas e non considerou outras. O PP centra a súa actuación no mesmo, pero máis. Esperemos que se Sarkozy e Merkel perden as súas próximas eleccións e os partidos socialistas soben ao poder en Francia e Alemaña rompan con esta política económica e apliquen outras medidas para saír da crise: é a última esperanza. Se non é así veremos unha crecente desafección tanto cara ao mesmo sistema democrático como cara a unha UE que será vista como a culpable última da crecente deterioración social e económico.

REFORMA FISCAL

2012-01-10T00:30:00.000+01:00

Moitos dos incrementos do patrimonio nos últimos anos non creceron polas rendas de capital, nin xurdiron como premio a unha capacidade emprendedora. Fixéronse vía salarios, dunha forma que algúns podemos considerar fraudulenta, pero vía salarios: directivos que se pon unha retribución esaxerada, un bonus enorme en base a non se sabe ben que e un plan de pensións que lles outorga unha xubilación dourada. Todo iso aderezado co silencio sindical, cunha lei fiscal permisiva e coa conivencia de moitos empregados aos que lles caeron algunha migalla. Resultado: caixas de aforro crebadas, empresas vendidas ao estranxeiro e unha crise que non sabemos en que terminará.

Os poderes públicos non poden permitir que a necesidade dunha renda de traballo xusta para a gran maioría -dun soldo ninguén se fai rico, dicía a avoa- sirva de coartada a unha minoría para colmar a súa cobiza e afundir as empresas. Quen vise Inside job, quen leese o artigo Somos o 99,9%, de Krugman, pero sobre todo quen leese o PAÍS do sábado día 30 as retribucións dos banqueiros das caixas reestruturadas haberá sentido unha gran indignación. Indignación que podería evitarse cunha reforma fiscal que gravase cun tipo moi alto, por exemplo do 70%, a partir do millón de euros. Así que quen queira facerse rico que emprenda e arrisque o seu, non o dos demáis. Máxima que constitúe unha norma fundamental da economía. A fiscalidade debe contribuír ao bo funcionamento económico, algo que os meus compañeiros socialistas esqueceron. Outros lles roubaron a carteira. A.F.

RECAMBIO PREELECTORAL

2012-01-09T00:30:00.000+01:00

Se Feijóo non foi máis alá do que un recambio técnico nas consellarías afectadas pola deserción de Pilar Farjas e Currás, é porque ten máis ca decidido un adianto electoral. Non se explica doutra maneira que non aproveitase a ocasión que lle deparou Madrid para meterlle o bisturí a un Goberno que leva moito tempo facendo augas.
Teríalle sido fácil xustificar ceses e nomeamentos en cascada sen dar máis argumentos que o de ubicar en San Caetano a un equipo de refresco, política e tecnicamente capacitado para afrontar as reviravoltas dunha crise que se ceba de maneira inmisericorde con Galicia. Non o tería rexeitado se non lle quedara outro remedio que agotar a lexislatura, cun ano e catro meses máis por diante. O carácter presidencialista que lle impuxo ao seu mandato, e que tanta rendabilidade persoal lle deparou significándose de plató en plató na competición de tiro a discreción contra Zapatero, non podería resistir tanto tempo sen inimigo exterior no que zurrar.
Vendo como avanza a treboada, sen que lle poñan remedio o mantra da austeridade e os recortes que farán desembocar o Estado de Benestar nun inmenso estado de necesidade, e con tódolos indicadores socioeconómicos de Galicia ao pairo –a última das malas noticias descríbea como a segunda das comunidades autónomas que máis emprego destruiu no último mes do 2011–, Feijóo sábese o sanbastián do autogoberno. A non ser que adiante nun ano o chamamento ás urnas.
Antes de que o electorado note nas súas propias carnes os latigazos do calvario ao que os mercados e o directorio Merkozy nos seguirá sometendo, amosándose Mariano Rajoy o seu alumno máis leal.
Antes tamén de que a sociedade galega perciba como imposibles de toda imposibilidade as reivindicacións que ata a noite mesma do 20-N constituiran a axenda soberanista do presidente galego. En primavera, cando aínda non se coñeza o machadazo orzamentario, ou no outono. Contando, ademais, con coller á oposición socialista e bloqueira enguedellada, e sen líderes de consenso, nos seus respectivos cuarteis de inverno.
Cousa ben distinta é o que ese recambio meramente técnico, e a fusión das consellarías de Cultura e Medio Rural coas de Educación e Mar, respectivamente, comporta para a imaxe, a credibilidade e a eficacia do autogoberno. Nada de nada.
Polo dito anteriormente, e porque o baixísimo nível e a ineficacia do Goberno non se salva coa caída dos dous conselleiros -Varela e Juárez- con menos peso político/partidario. Porén, había entre o resto moito onde escoller para acompañalos. Se non é de recibo que Juárez asumise desde un principio que o rural non ten solución, moito menos o é seguir contando con quen atura sen inmutarse a sangría laboral -Beatriz Mato- e a sangría tanto de asalariados industriais como do Igape –Javier Guerra–.
Que o de Educación, un activo deconstrutor de canto referencia simbólica e politicamente a necesidade do autogoberno, asuma agora Cultura non é senón o indicador que mellor reflicte o desdén que cara ela veu amosando desde un principio o presidente Feijóo. Que a conselleira do Mar, allea a canto non toque costa, se vexa obrigada a decidir sobre como rehabilitar o interior do país, serve tamén para detectar no que respecta ao futuro do rural o derrotismo no que está instalado. O argumento da austeridade é morralla propagandística. L.A.P

RECORTES, EMPREGO E COMPETITIVIDADE

2012-01-08T00:30:00.000+01:00

Onte cortáronme o pelo nunha histórica barbería de Chamberí. Cando cheguei, os tres perruqueiros estaban man sobre man e insinueilles que, talvez, o recorte aos funcionarios (seguido de dobre conxelación de soldo e subida de impostos) pode estar na raíz da súa inactividade, xa que eu mesmo, que son funcionario, estou espaciando as miñas visitas á barbería e sei dalgúns que se cortan o pelo en casa. Concluímos que pode perigar algún dos seus postos se seguen tendo menos traballo, e o mesmo díxome un camareiro dun restaurante que frecuento cando, en lugar da miña habitual botella de auga mineral, pedinlle auga da billa. "Se todo o mundo reduce o seu consumo", deduciu, "o mesmo ao meu xefe sobrámoslle algún dos camareiros".
En definitiva, os recortes levan restricións en cadea e non parece que vaian reactivar a economía. Cada medida gobernamental (socialista ou popular) só consegue novos parados. E a cousa segue, porque conxelar a oferta de emprego público, con taxa de reposición cero para case todos os corpos e escalas, desanima a miles de opositores que, nalgúns casos, levan anos preparando oposicións e que agora van carecer de obxectivos inmediatos, non se matricularán en academias que, á súa vez, terán que prescindir de parte do seu profesorado, que engrosará a lista de parados, reducirase o recadado por IRPF, baixarán as cotizacións á Seguridade Social... Está demostrado que con 10 ou 15 prazas convocadas para algúns corpos, tes a un sector activado, e un 5 ou un 10% de taxa de reposición de funcionarios non se me antolla ningún exceso.
Pero, bo, parece que Zapatero e Rajoy, De Guindos, Montoro e Salgado, Cospedal e Mais e o resto dos nosos políticos saben máis de tijeretazos que de promover o crecemento económico. Se empecinan en aprobar a materia do déficit, pero suspenden o resto do temario, obtendo un "moi deficiente" en emprego e competitividade, dúas materias básicas para calquera país. ¿Non hai ninguén que poida achegar algunha idea para reactivar a economía?. EL PAIS

SEN RECORTES DIVINOS

2012-01-07T00:30:00.000+01:00

O venres asistimos ao primeiro tixeretazo deste novo Goberno que deixou mozos a todos os do anterior Goberno e volveu descargar todo o peso nos de sempre aínda que nos intenten convencer pola contra.

Chama a atención que non se pensou en recortar un gasto do Estado que segundo leo pode alcanzar ata 10.000 millóns de euros. Aí é nada, e que non ten sentido como é o sostemento da Igrexa católica. Se somos un Estado aconfesional, é difícil de entender que nos gastemos a cargo de todos nós estas cantidades e nesta época que nos tocou vivir, cando constitucionalmente cada españolito pode ser con total liberdade ateo, agnóstico, musulmán, protestante, budista ou profesar a relixión que lles salga das narices, ¿onde está esa liberdade se nos toca pagar a Igrexa dos católicos?
Creo que xa é hora de que un Goberno colla o touro polos cornos e suprima dunha plumada esta sangría económica. É máis importante soster as pensións, a sanidade pública, a educación, a dependencia, a protección e axuda aos nosos mozos e en xeral todos os logros do Estado de benestar que soster a unha Igrexa, que sexa de moitos ou de poucos, debe de sosterse das achegas dos seus fieis e non do peto de todos.
Creo que a propia Igrexa debería tomar a iniciativa, se se aten ás doutrinas do seu creador e dá ao diñeiro o valor que lle daba Xesucristo. E.C.

E a igrexia que?...

O estado financiará á iglesia con 13 millóns de euros mensuales (páxina 146615 BOE)

AS MENTIRAS DE MARIANO RAJOY

2012-01-06T00:30:00.000+01:00

O PP en campaña electoral e Mariano Rajoy á cabeza, digan que non van subir os impostos e nada máis chegar suba o IRPF a todos os asalariados con nómina aducindo que é un imposto "solidario", é que conxele o mísero salario mínimo aos que menos gañan. Que conxelen o salario aos funcionarios e os demonicen ata o infinito e fagan que a sociedade ódieos por ter un posto de traballo.

Que as pensións suban 1% e á vez os impostos tamén. Que non se metan para nada cos grandes patrimonios e as sicavs e permítanlles eludir tributacións ao erario público de millonarias rendas: plusvalías, dividendos.
Mentres que a subida impositiva afectará a todos os traballadores e pensionistas, a taxa da economía non declarada en España alcanza o 23,3% do PIB, o que supón preto de 245 millóns ao ano e dos que o 65,9% (case 161.647 millóns, sendo case dous terzos) proceden da fraude fiscal e o terzo restante é fraude laboral. Con isto poderíase solucionar gran parte do problema económico, pero non hai vontade real de cambio para solucionar nada, vólvese a cargar sobre as costas dos de sempre o peso da crise. A resposta á fraude fiscal é non mencionalo, coma se non existise.
O Cambio sería que as súas señorías baixásen o soldo e, nalgúns casos, deixar de cobrar máis dun salario. Iso si fose solidariedade, o demais son pamplinas. O que está claro é que este cambio é unha estafa. E aínda non terminou de aterrar: o peor do cambio está por chegar.

DE QUE CAMBIO FALABA O PP?

2012-01-05T00:30:00.000+01:00

É hora de chamar ás cousas polo seu nome. Empezamos o ano cunha rebaixa nas rendas por traballo que poden chegar para algúns ata o 9% no peor dos casos tendo en conta a inflación. Enganáronnos, e ben que o fixeron, porque sempre gravar aos que vivimos dunha renda salarial foi a fórmula fácil polos séculos dos séculos, ¡que imaxinación! O que sempre paga e de cando en cando defrauda porque nos teñen ben colleitos. E intentan disfrazalo de "imposto solidario". Non. Sería solidario que pagasen aqueles que nos levaron a esta situación, entre eles todas esas autonomías despilfarradoras: pidan contas de todas esas estradas e aeroportos que non se utilizan e pregunten vostedes onde está ese diñeiro. Ou ¿onde foi a parar esa inxección de diñeiro do Banco Central Europeo que se tiña que traducir en créditos para empresas e familias? ¿Por que razón non se lles pide contas ás entidades financeiras?- P.C.

VIVIR CO SALARIO MÍNIMO

2012-01-04T00:30:00.001+01:00

O anuncio da conxelación do salario mínimo interprofesional é o inicio da conta atrás da bomba que parece estar en marcha contra a clase traballadora deste país e máis en concreto sobre aqueles mozos que buscan o seu primeiro emprego.
No seu programa de Goberno, o PP proclamaba a súa intención de xerar emprego centrándose na poboación máis nova, que sofre as taxas de paro máis altas e que compón a maior parte dos traballadores que cobran ou cobrarán o SMI. A idea de conxelalo non creo que aumente a taxa de consumo nin de produción deles, sobre todo coa perspectiva de verse a final de mes con 641,40 euros na súa conta corrente, diñeiro co que pagar as facturas do aluguer (de comprar olvidémonos), a auga, a luz, a comida, o transporte e, talvez, un café entre semana.
Gustaríame propor un pequeno exercicio aos ministros, deputados, senadores e ao presidente da CEOE (que non se queixou en ningún momento nesta conxelación) a que vivan con este soldo durante uns meses ou tan só que reflexionen como poderían facelo sen todos os beneficios dos que gozan actualmente. Espero que con este exercicio consigan parar o temporizador antes de que sexa demasiado tarde. O.E.H

MENOS DEREITOS, MÁIS IMPOSTOS

2012-01-03T00:30:00.000+01:00

O goberno de Mariano Rajoy anunciou as súas medidas, que supoñem, como se adiviñaba, unhas grandes tesouradas ao estado social, deixándoo moribundo, antes da súa defunción definitiva, coas que se anuncian para os próximos meses. Rajoy utiliza as tesouras de maneira inxusta e desigual, empobrecendo aínda máis á clase media e á baixa, que non foron as responsábeis da crise económica, e esquecéndose de aplicar unha fiscalidade progresiva ás rendas do capital do grande empresariado e dos sectores financeiros.
Que dirán agora os ppaletos que o votaron pensando que non subiría, como prometeu, os impostos ás rendas do traballo vía IRPF? Estarán contentos cando vexan que non vai haber unha recuperación do consumo e si un aumento do déficit público e un agravamento da crise, como vén sucedendo en Grecia e Portugal, ao aplicaren os seus gobernos recortes semellantes?
Fálase de que hai que diminuír o déficit do Estado, máis a conxelación do salario mínimo, que é o mais baixo xunto co portugués da UE-15 non repercute nel, senón nos beneficios das empresas. Esta medida regresiva e antisocial, alén diso, vai en contra da Carta Social Europea, asinada polo Estado español en 1980, e que garante un SMI do 60% do salario medio neto, o que se correspondería neste momento coa cantidade aproximada de mil euros. Por tanto, o salario mínimo actual conxelado, que impede vivir con dignidade, é un 37% menor.
O novo goberno non recorta a duplicidade existente nas administracións, suprimindo, por exemplo, deputacións e senado, e obrigando a fusionar os concellos.
Tampouco elimina o plus dos altos cargos nin rebaixa os excesivos gastos militares, impropios dun estado con estas dimensións e importancia internacional.
A alianza dos grandes sectores económicos coa clase política sistémica evidénciase unha vez máis, favorecendo aos primeiros e beneficiándose a segunda, ao non estar disposta nin sequera nesta gravísima conxuntura que afecta a millóns de persoas a desbotar ningún dos seus monárquicos privilexios.
Virán meses e anos con pior cualidade na sanidade e na educación públicas, sen axudas ao aluguer de vivendas e á poboación dependente. Embora irá en progresión o custo da vida para a maioría dos cidadáns. O desemprego dispararase co baixo consumo e ao non se crear postos de traballo no sector público, producíndose unha emigración continua de mozos e mozas, o que levará na Galicia a unha inversión maior da pirámide demográfica.
Despois da deconstrución do Estado do benestar, estamos sendo instalados aceleradamente no neoliberal. Nada volverá a ser igual. Posibelmente nin a liberdade informativa en internet, coa aprobación da lei Sinde. Os soños de formar algún día parte da clase media esvaecerán.
Toca o tempo de deixarmos de saír de compras de roupa ou a comer fóra. Nada de viaxes nas vacacións. Nada de cambiarmos de carro. Eliminación do gasto de ximnasio. Preguntaríalle a Rajoy se o tivese perto: como pensa saír da crise sen aumentar o consumo?

ISTO ACÁBASE

2012-01-02T00:30:00.001+01:00

Non me refiro a esa previsión do calendario azteca que anuncia o fin do mundo para 2012, senón polos anuncios do Goberno de que deica pouco todos calvos.
Vale: cos plans do señor Rajoy non hai ninguén (excepto banqueiros, axencias de clasificación, financeiros e "cracks" do fútbol e a canción) que se atreva a brindar por este ano novo.
Hai que dar máis diñeiro á banca; hai que seguir regando as subvencións entre os que teñen diñeiro para comprar un piso e hai que suprimir a axuda ao aluguer que parasitan por aí impedindo a burbulla do ladrillo.
Deixemos pasar o mes de marzo, para que os idus leven as eleccións andaluzas, para meter, outra vez, a tesoira e mentres Cospedal pechando centros de acollida a mulleres maltratadas. E aquí e en Madrid, por citar só unha medida das moitas, reducindo as axudas aos drogodependentes.
Mariano xura ante Merkel que cumprirá os ¿seus? compromisos con Europa á vez que aos seus nacionais colócalles un salario mínimo que non permite tres comidas ao día.
Resulta que en España a economía mergullada representa o 23% da produción. Que as empresas defraudan 112.700 millóns de pesetas; que máis de 28.000 millóns pérdense en rebaixas (como, por exemplo, a axuda ao chale) fiscais e que o Estado recada a través do IRPF catro veces máis que polo imposto de sociedades. Resulta que seguirá axudando ao ladrillo e suprimirá a dedución ao aluguer.
¿Ese é o plan, Mariano? ¿Iso é gobernar para xente normal, corrente? Ou sexa, como Rajoy: cincuenta millóns de euros en fondos e contas correntes; inmobles en Sanxenxo, Pontevedra, Madrid e Canarias. Douscentos trinta mil euros que paga o PP, o soldo de deputado (agora o de presidente) e a cota-parte do negocio de rexistrador da propiedade.
Así que se pode "recortar" un cinco por cen a un mestre ou a paga extra a un médico e non vixiar os prezos e os beneficios da banca e grandes empresas.
Este é o plan que nos ofrece a dereita e que tan cautamente escondeu no programa electoral. E para polo en práctica conta con Farjas, Currás...
¿Estráñalles que aumente a emigración? ¿Que se marchen os nosos científicos?
A pregunta é ¿canto resistiremos?
E é que isto se acaba.

2012-01-01T00:30:00.000+01:00

2011-12-31T00:30:00.000+01:00

A LEI DO EMBUDE

2011-12-30T00:30:00.000+01:00

Resulta evidente que ao presidente da CEOE, Juan Rosell, sentoulle ben a vitoria do Partido Popular. Véselle cómodo, satisfeito, locuaz, ata diría que dicharachero. Fala con franqueza, sen necesidade de medir o que di, sen andrómenas. E así nos estamos decatando, de forma moi directa, das pretensións da patronal española. Empezou cos minijobs, os minitrabajos de 400 euros como unha das solucións ao paro xuvenil. Señor Rosell, contratos lixo é xusto o que neste país non nos falta, témolos de todos os tipos e cores, ata se traballa sen cobrar, ¿parécelle pouco minijob iso? E aínda así crece o paro xuvenil.
Logo viñeron os funcionarios, aos que hai que poder despedir pois sobran moitos. Non estaría de máis que concretase onde sobran. ¿Na educación? ¿Na sanidade?
Intentei buscar nas súas declaracións algunha alusión aos empresarios que sobran, mellor devandito que desfalcan, como os xestores de NovaCaixaGalicia ou da Caixa do Mediterráneo. Pero non o atopei. Os centos de millóns que se levaron logo de arruinar as súas empresas merecerían un comentario do presidente da patronal. E, para rematar, a conxelación salarial ata 2015. ¿Conxelación tamén do soldo dos executivos? ¿Conxelación dos beneficios empresariais?
Fálase moito da importancia dunha reforma laboral en España, pero o que este país necesita é unha profunda reforma empresarial.

CORRUPCIÓN

2011-12-29T00:30:00.000+01:00

Alguén dixo nunha ocasión que o primeiro signo da corrupción nunha sociedade que aínda está viva é que "o fin xustifica os medios". Así nos atopamos con que a inmoralidade, a carencia de ética, a perda de valores e a falta de respecto polo outro é evidente nunha sociedade cada vez máis corrupta onde predomina o beneficio persoal a través do abuso do poder político, social, económico.
O virus da corrupción aprópiase da sociedade actual convertendo en algo habitual que un individuo sexa máis respectado canto máis corrupto sexa. A través dese abuso de poder "adquire" (aprópiase indebidamente) os bens materiais ou monetarios que son patrimonio de toda a sociedade.
Por iso a conmemoración do día internacional contra a corrupción débenos concienciar de que esta "enfermidade" non distingue entre clase social, cultura, profesión, nin entre o público nin o privado.
A corrupción empobrece a calquera país, crea diferenzas sociais, prexudica a xustiza social e aprópiase dos recursos públicos en beneficio propio.
Todo vale con tal de enriquecerse a costa do benestar xeral e ademais faise de xeito consciente coma se fose unha tradición, que nos vén de familia, pola contra, senón entras no círculo, ou es bobo ou doutro planeta.

PARA SER COMPETITIVOS

2011-12-28T00:30:00.000+01:00

Os empresarios falan de produtividade, de competitividade, ¿pero realmente saben de que falan? Resulta que o país máis competitivo do mundo non é China, nin Vietnam; é incrible, é... ¡Suíza!
Vaia, un país que non ten miniempleos, minisueldos nin xornadas interminables... ¿Como pode ser? ¿En que nos estamos equivocando?
A competitividade vén do enxeño, non das subvencións; vén da elección das mellores ferramentas, non da chapuza; vén da organización, non das reunións repetitivas, nin das enchentes; do aproveitamento do tempo, non do estiramento interminable das xornadas; tempo para traballar e tempo para divertirse, non tempo para divertirse no traballo. Vén da intelixencia, elixindo aos mellores para cada posto; pondo un enxeñeiro onde fai falta, non a un cuñado; elixindo un director que saiba dirixir, non ao que fai mellor a pelota. Uns traballadores que saiban o seu oficio e estean orgullosos diso, non uns amedrentados, esporeados polo medo ao despedimento. Xa que non temos boas ideas, copiemos, pero aos que van por diante.
Señores, fíxense ben, se os empregados en Suíza viven moito mellor que aquí, pois imaxínense como viven os seus xefes, ou os conselleiros delegados, ou os presidentes das compañías. Se non me cren, dense unha volta por alí e abandonen a racanería dunha vez. F.R.M.

A DEREITA

2011-12-27T00:30:00.000+01:00

Desde sempre a dereita ten a favor a banca, as empresas, os notarios, os rexistradores, a igrexa, os xuíces, os militares, os avogados do Estado, as leiras rústicas e urbanas, a policía, os cárceres. Alá polos anos sesenta do século pasado algúns pensaron que Deus fíxose de esquerdas logo de ler a Sartre. Falsa alarma. Deus tamén é de dereitas de toda a vida.
O Deus Pai é como un John Wayne; o Espírito Santo nomea directamente aos Papas e queda logo todo o tempo sobrevoando o Vaticano; só a segunda persoa da Santísima Trinidade, o Fillo, demostrou estar disposto a compartir as miserias do xénero humano. Baixou dos ceos a redimirnos, tal día como hoxe, polo Nadal. En Palestina curou aos enfermos, resucitou aos mortos, prometeu que os últimos serían os primeiros, botou a benaventuranza aos pobres e sacou o demo de moitos corpos e introduciunos nunha piara de porcos cara ao cantil. Pero, ben mirado, Jesús de Nazaret hoxe, socialmente, estaría considerado como un mozo rico, elegante e de bo corazón, partidario da revolución pendente. O seu pai era carpinteiro, o que na actualidade sería un gran empresario; a familia tiña un pollino capaz de levala a Belén e despois a Exipto fuxindo de Herodes. Un pollino tan resistente sería hoxe equivalente a posuír un Ferrari. O Nazareno lucía un manto inconsútil, dunha soa peza, unha peza exclusiva, cuxo valor moveu a cobiza dos sayones que lla xogaron aos dados ao pé da cruz. Esa forma de vestir supón que o Fillo de Deus ía á última moda e hoxe podería ser cliente de Armani ou de Valentino.
Na nova baralla política a dereita en España acaba de acaparar todos os triunfos en ouros, en espadas e en bastos; á esquerda quedoulle só algunha baza en copas, a suficiente para botar un grolo de tinto con sifón. A dereita teno todo a favor, Deus, o diñeiro, o Boletín Oficial do Estado e o medo do cidadán atenazado pola crise económica. Nesta partida de naipes a dereita ten ademais a última carta na manga: consiste en que os pobres desexan ser ricos, os obreiros soñan con ser burgueses e ao final ata os máis vermellos queren ir de vacacións a Cancún ou a Punta Cana. MANUEL VICENT

PRIVATIZACIÓNS E CORRUPCIÓN

2011-12-26T00:30:00.000+01:00

Vivíamos moi enganados. Uns máis que outros, a verdade sexa dita. Mais parecía que estábamos nun mundo que ía dando pequenos pasos polo bon e secular camiño do incremento do seu grao de civilización, da melloría moral e cultural das persoas e do progreso social para todas elas. O Terceiro Mundo, coas súas aberrantes miserias, inxustizas sociais e ditaduras, era unha realidade que ficaba lonxe para a fachendosa mentalidade común do pensamento único, do benestar e do consumismo, que se estilaba na vella Europa. Unha masa de asalariados, de cidadáns acríticos, despolitizados e individualistas, sen as máis básicas ferramentas interpretativas da realidade, sen hábitos asociativos, que a priori pertencerían á denominada esquerda social, vivían coa persuasión mediática o xa efémero soño da clase media.
No occidente desenvolvido só se vían malos de película nas informacións sobre o Terceiro Mundo e nas páxinas de sucesos. E a avareza e a maldade estrema apenas figuraban entre as características dalgunhas personaxes dos contos infantís. Moi triste foi a descoberta, por causa da crise e da súa simultánea catástrofe social, dos déficits da xustiza e da democracia liberal, das actividades do entramado político-empresarial que a goberna e dos rasgos do máis insensíbel darwinismo social que a caracterizan. E a ampla corrupción á que xa cada vez estamos mais afeitos.
A busca do lucro económico máis radical e desvergoñado, patrocinado polas institucións políticas sistémicas, apoderouse da até agora modélica Europa do benestar. Estáselle facendo pagar a crise do sistema financeiro só á clase media e á clase baixa, enfraquecéndoas, cando non foron as causantes. Os estados, que lle prestan xenerosamente diñeiro á banca ao 1%, para conseguiren os recursos que necesitan, débenlle pagar despois con intereses do 7% ou mais. E perante as dificultades do pago, os gobernos recurtan o gasto público e privatizan os servizos. Porén, non se acaba coa duplicidade das administracións, nin se reducen os privilexios económicos da clase política, nin se persegue a fraude fiscal nin se soben os impostos ás grandes empresas e ás rendas do capital, cando son dos máis baixos da UE. Mándase, en definitiva, apertar o cinto e empobrecerse á maioría social, para que a burguesía financeira e a das grandes empresas poida enriquecerse perpetrando un xigantesco roubo social. A loita de clases na súa máxima expresión.
Había ansiedade nos sectores clientelares que esperaban a vitória do PP para poderen maximizar os beneficios coa conxelación de impostos e as privatizacións masivas, sempre máis onerosas e de menor cualidade para a sociedade e o Estado. O entramado político-empresarial que constitúe o Goberno de Rajoy impulsará os negocios e o lucro en calquer sector, sanidade, educación e servizos sociais, en prexuízo da maioría social que verá minguado o seu nivel de vida.
¿Privatizaranse os cárceres como xa se privatizaron os centros de menores? Nalgúns destes centros, que en boa lóxica deberían ser públicos, as empresas concesionarias castigan con dureza aos menores recluídos que gastan moito papel hixiénico. É o lucro, que diría algún espabilado. M.M.D

RECTAS PARALELAS

2011-12-25T00:30:00.000+01:00

Cando máis negro era o camiño asomou a luz ao final do túnel. Aquela adivinanza infantil -¿que cousa é que canto máis grande menos se ve?- oprimiu como desesperanza este país por culpa dunha conxunción astral. Zapatero e o seu Executivo sectario, demencial, discutidor de todo sen crer en nada e traizoando ata aos seus. Co seu empatía física e bo talante conectou moito tempo con soños de torpezas, desaguisados e mentiras. Con todo, contra el álzase a frase atribuída a varios presidentes de EEUU, "Pódese enganar a todos pouco tempo, pódese enganar a algúns todo o tempo, pero non se pode enganar a todos todo o tempo". Este foi o erro de ZP. Crer que o desexo basta para facelo realidade. Ou a paridade indiscriminada no exercicio das funcións, sen reparar na capacidade das persoas, homes ou mulleres, para levalas a cabo. Uso dogmático da "verdade". Continuar vivindo os debates de "esquerda progre" e "dereita carpetovetónica" cando os tempos son distintos e as ideoloxías quedaron obsoletas. Agora comprobaremos, pese ao balbordo onde aparecemos sumidos, se é máis conveniente aparcar "soños políticos" ou inclinarse por aceptar boas e eficaces xestións públicas. O cidadán quere resultados, rexeneracións éticas, emendas e logros. Sen distincións entre españois de primeira e segunda, entre separatismos secesionistas ou o marchar xuntos en pos da patria común porque o reloxo histórico fala de globalización.
Máis que nunca necesitamos cabeza fría e pés quentes. O reto de Mariano Rajoy chámanos a confeccionar ese cesto nacional con vimbias ben entrelazadas e consolidados. Non se trata de "titulitis" senón de aplicar o sentido común. Traballo, tesón, sacrificio, ilusión son rectas paralelas. Destinadas a atoparse no infinito desa España xusta que merecemos... J.A. Martínez

PEDIR PRÉSTAMOS OU SUBIR IMPOSTOS

2011-12-24T00:30:00.000+01:00

Que se saiba ata agora só hai dúas fórmulas para cubrir as necesidades dos Estados, para atender os servizos sociais, para manter a cohesión social: ou se recada vía impostos ou se pide diñeiro prestado. A primeira delas fai anos que caeu en desgraza e o pensamento socialdemócrata non puido ou sabido contrarrestar a abafadora presión dos conservadores, de maneira que calou na sociedade a idea de que os impostos non valen para nada.

Pois ben, se os Estados non conseguen recadar o suficiente para soster os servizos, non queda outra que pedir diñeiro prestado. Como isto último é fácil, non ten custo electoral e non se precisan explicacións, case todos acudiron ansiosos a este procedemento, orillando a fiscalidade. Agora ben, debemos coñecer que esta fórmula non é nin moito menos inocua: hai que devolver o prestado e hai que retribuir o capital con intereses. É dicir, máis débeda pública e máis déficit.

Ademais, se ingresamos levemente no terreo moral pódese concluír que o recurso á débeda é tamén unha covardía posto que os vencimientos permiten trasladar a futuras xeracións os pagos mentres os beneficios recóllense polas actuais.

Os odiados impostos, pola contra, teñen un respaldo enorme de xustiza, de inmediatez, de claridade. Páganos os mesmos que reciben os beneficios e os servizos, non os que veñen detrás.

O XUÍZO DOS TRAXES

2011-12-23T00:30:00.000+01:00

A tenor das informacións, Valencia parece unha inmensa cloaca e todo indica que uns dirixentes irresponsables deixaron a aquela comunidade en estado deplorable. O chamado "o xuízo dos traxes" que agora senta no banco ao ex presidente da Generalitat, é a punta do iceberg do soado caso Gürtel que debe ser esclarecido ata o final para erradicar da vida pública comportamentos indignos.
Agora ben, ese xuízo parece unha farsa de monicreque se se compara con outras corrupcións e cifras. Digo isto porque mentres o xuízo dos traxes, que custa ao contribuínte medio millón de euros "para dilucidar se houbo un trinque de 14.000 euros", ocupaba grandes espazos en xornais de difusión nacional -ata chegou a abrir algún telexornal-, os mesmos medios de comunicación relegaban a páxinas interiores a noticia de que a Caixa de Aforros do Mediterráneo, entidade financeira daquela comunidade "vendida" o pasado día 7 ao Banco de Sabadell polo prezo dun euro, arroxa unhas perdas de 17.000 millóns de euros, o triplo do estimado polo Banco de España.
Nesta caixa si que se produciu a "confluencia astral" dunha xestión nefasta por parte dos seus dirixentes, consentida polos órganos de goberno politizados, e a desidia do Banco de España e da Generalitat Valenciana que tiñan a obrigación de supervisar aquela xestión para evitar os desenfreos que a levaron á quebra e causaron a maior operación de rescate do sistema financeiro español.
Calquera cidadán pregúntase como é posible que se organice unha especie de circo xudicial e mediático ao redor duns traxes valorados nunhas "calderillas" de 14.000 euros e a xustiza non sente no banco aos responsables -da caixa, do Banco de España e da Generalitat- dun desfalco de 17.000 millóns de euros, malversación de diñeiro a espuertas que, para facernos unha idea da súa magnitude, representa o 1,2 por cento do PIB español e preto da metade do que se gasta o Estado en prestacións por desemprego.
Na CAM houbo, por dicilo de xeito suave, mala xestión e un evidente abandono de funcións que entraña máis gravidade que aceptar o agasallo duns traxes. Hai responsabilidades administrativas manifestas e a Fiscalía debería investigar se, ademais, houbo delitos penais por acción ou por omisión.
Que neste país non caia todo o peso da lei sobre os responsables da quebra e o saqueo da cuarta entidade financeira revela que a sociedade está enferma e que a nosa democracia é de pouca calidade.

IGNORANTES OU CINICOS?

2011-12-22T00:30:00.000+01:00

De novo, desde a dereita -co apoio necesario da cova patronal- e jaleados pola brunete mediática pídese o recorte de funcionarios. E o peor de todo é que parte do persoal do montón (¿bobos, cínicos?) aplaude esa petición sen ter en conta que a comadrona que asistiu á súa nai era funcionario, como o médico ou o mestre do seu fillo ou o policía que lle permite durmir tranquilo ou o xuíz que mete no cárcere aos malos ou... os modestos funcionarios que engrasan o sistema.
¿Sobran funcionarios?
Vostedes mesmos: un día laborable, ás once da mañá, a "cola" de cidadáns para cumprir como tales (darse de alta no censo, informar dun cambio de domicilio, etc.) pode superar as trinta, corenta persoas... nun pequeno local onde os asentos non pasan de vinte.
Ese mesmo día, no Chuac, ante unhas grandes pantallas se "amorean" -conteinos- máis de cen "doentes" pacientes que van impacientándose a medida que pasa o tempo. O recorte de persoal de Farjas e Feijóo nótase nos mostradores baleiros, a falta de persoal médico.
E se coincide que ese día ten que facer un trámite ou pagar unha multa, pode esperar (sentado, iso si) na Xefatura de Tráfico, onde tamén hai ventanillas baleiras, imaxino que por falta de persoal. Ou en Correos. Todo isto significa unha perda de tempo -e diñeiro- para o cidadán.
¿Queredes a proba do nove? Citroën pide aos traballadores franceses salarios competitivos como os galegos. E non é que alí non a "curren" é que gañan 13 euros máis cada hora... e, xa que logo, a casa, a patronal, gana menos millóns ao ano.
O que pasa é que os que nos mandan -desde Rajoy ata o último desa fila- non pertencen a esa clase de cidadáns que chamamos "de a pe" e sáltanse "as colas" ou lle fai outro -¿un funcionario?- a xestión.
Ao señor da patronal (ao que non lle gustaría que o seu fillo se deslomara por 400 euros) hai que dicirlle que faltan caixeiras nos supermercados, persoal nas gasolineiras, acomodadores nos cines. Que o chofer que transporta o butano é o que o leva "ou lombo" ata o quinto...piso, aforrándose o empresario un empregado. E así en todos os sectores que vostede, amigo cidadán do montón, coñeza ou sufra.
¿Sábeno os que mandan? ¿E os que o sofren?
¿Son ignorantes ou bobos?..

ÚLTIMAS DECISIÓNS DO GOBERNO EN FUNCIÓNS

2011-12-21T00:30:00.000+01:00

O Goberno saínte apresurouse en repartir fondos entre as súas fundacións. Asociacións do PSOE lograron o 21% das axudas para seminarios de cooperación. Durante o ano en curso fundacións como Ideas, Alternativas, Mulleres ou Sistemas recibiron diñeiro das administracións en maior cantidade que outras entidades non ligadas ao Partido Socialista.
A que veu sendo secretaria de Estado de Cooperación Internacional, Soraya Rodríguez Ramos, que foi cabeza de lista polo PSOE en Valladolid, asinaba no BOE axudas para "realización de congresos, seminarios e xornadas relacionadas coa cooperación ao desenvolvemento". Dos 223.400 euros repartidos, 46.900 foron para asociacións vinculadas ao PSOE.
Así, a Fundación Alternativas -en cuxo padroado están Zapatero ou Felipe González- logrou 10.000 euros para un seminario sobre "A seguridade alimentaria e a nova escalada de prezos". A Fundación Mulleres, de Valenciano, obtivo 5.450 euros para o "empoderamiento das mulleres no África Subsahariana". Solidariedade Internacional, que no seu día presidiu Leire Pajín, logrou 8.000 euros. Moi curioso foi o destino que seguiron outros 10.000 euros: "Por unha constitución exipcia escrita en feminino" que se outorgou á Plataforma de mulleres, cantantes, artistas e escritoras contra a violencia de xénero.
A Fundación Internacional de Apoio ao desenvolvemento local e social logrou 8.000 euros. Houbo unha subvención nominativa de 5.450 euros a favor de Fernando Vicario Leal, membro do Comité de Dirección da Fundación Alternativas. Quizais a orixe castellanoleonés da secretaria de Estado axudase a que outras organizacións de Castela e León logren outros 24.350 euros.
Con todo, e aínda tratándose de subvencións de cooperación, Intermón Oxfan recibiu o mínimo posible e Cruz Vermella é só suplente. Resulta escandaloso, con xente pasándoo mal, que a axuda ao desenvolvemento úsese para os amigos e trátese de esgotar o último cartucho para repartirse o diñeiro.
Non hai diñeiro para crear emprego, pero sobra para proxectos pintorescos. Rebaixouse un 5% aos funcionarios, conxeláronse as pensións aos xubilados, pero se seguiron repartindo fondos nos chiringuitos dos socialistas, a pesar da situación agónica do país e aos case cinco millóns de parados. En canto aos longos "pontes", será cousa de volver sobre o tema, pero en todos os círculos admítese que España non pode soportar nin un "ponte" máis, como o que experimentamos recentemente.

ESPAÑA INCUMPRE A NORMA DE VERTEDURAS DE AUGAS RESIDUAIS

2011-12-20T00:30:00.000+01:00

Un estudo da Comisión Europea sinala que non se protexen debidamente os ecosistemas sensibles.

O 68% das augas residuais urbanas vertidas en zonas sensibles en España incumpría en 2007 e 2008 a normativa europea sobre depuración, segundo un informe publicado onte pola Comisión Europea (CE). España non aplicou correctamente en devanditos anos unha das tres principais disposicións da directiva europea de tratamento de augas residuais urbanas, aínda que si cumpriu en gran medida os outros dous puntos da normativa, segundo o documento elaborado polo Executivo comunitario.
O informe sinala que España se salta a súa obrigación de someter as augas residuais urbanas vertidas en zonas sensibles a un tratamento "máis rigoroso" en dous terzos dos casos, dentro do grupo de países con peores resultados de toda a UE. As zonas sensibles son aquelas que presentan risco de eutrofización, isto é, onde a achega de verteduras pode supor unha grave alteración do ecosistema que recibe esas augas. O informe non menciona cales son as aglomeracións que incumpren a normativa europea no caso de España. A CE si sinala as grandes cidades ou áreas urbanas europeas que aínda non contan cun sistema adecuado de tratamento de augas, entre as que se atopan Costa do Estoril, Barreiro e Matosinhos (Portugal), Trieste (Italia), Frejus (Francia) ou Bucarest (Romanía).
O pasado abril, o Tribunal de Xustiza da Unión Europea xa declarou a España culpable do incumprimento da normativa comunitaria de depuración de augas residuais en 38 aglomeracións urbanas, tras unha demanda presentada pola Comisión.
O informe indica tamén que o 97% das aglomeracións urbanas españolas cumprían coa obrigación de contar con sistemas de recollida de augas residuais. España sitúase neste punto cerca do grupo de 12 estados membros que mostra un "amplo nivel de cumprimento" da directiva. En segundo lugar, o 83% das augas residuais son sometidas en España a un "tratamento de depuración secundario", por baixo do grupo de estados membros con mellores resultados.
O comisario europeo de Medio Ambiente, Janez Potocnik, afirmou que os 27 "van polo bo camiño", pero insistiu na necesidade de que as autoridades nacionais "síganse esforzando". A Comisión sinalou que asistirá aos estados membros para instalar os sistemas necesarios mediante o financiamento de proxectos, recorrendo aos Fondos de Cohesión europeos.

XUBILEO SINDICAL

2011-12-19T00:30:00.000+01:00

¡Manda chover na Habana!: para a burocracia sindical non existiu a crise. Co Goberno socialista viviron unha especie de paraíso permanente. Sen xogar, tocoulles o gordo, UXT e CCOO recibiron máis de mil millóns de euros en subvencións desde 2008.
Xa se di que Cándido Méndez e Fernández Toxo exerceron de padriños nun matrimonio de conveniencia con cargo á ruína dos demais: 5 millóns de parados. Do asunto dixo Martín Prieto: dos 600 asesores de Zapatero, son lexión os que tiñan a Cándido por ministro de Economía "in péctore". Non colaborará con Rajoy e conta as horas para quentar a rúa.
Moitas partidas a favor dos sindicatos non só non se recortaron, senón que se incrementaron a pesar da crise. As axudas ían desde a Memoria Histórica ata a promoción cultural. Ademais das subvencións de diferentes ministerios e administracións, os sindicatos viñéronse beneficiando de exencións e bonificacións fiscais, gozando dos inmobles da Administración gratuitamente e as súas cotas non poden ser embargadas. Así unha folga en oito anos ante unha situación económica insostible e unha taxa de paro que crecía por horas: é o único que fixeron UXT e CCOO mentres seguían recibindo fondos.
O Goberno de Zapatero subvencionou aos sindicatos cun 40% máis que o de Aznar. Deulles os 1.000 millóns de marras, mentres conxelou as pensións para aforrar 1.500. Cada vez máis españois reclaman que as centrais sindicais sexan capaces de autofinanciarse coas cotas. A verdade é que USO vive moi dignamente dos seus afiliados. Como xa dixo Carmen Gurruchaga, mentres as dúas grandes centrais sindicais vivan, bastante ben por certo, do diñeiro que lles dá o Executivo, dificilmente actuarán na súa contra porque deben ter máis interese en "coidar" ao goberno que aos traballadores.
En cambio, se son os afiliados quen coas súas cotizacións manteñen o sindicato, haberá máis e mellor control porque os traballadores preocuparanse de que os mandos sindicais cumpran co seu deber e non se cometerán as arbitrariedades e corruptelas que leva a subvención pública. Parte do pastel dedicouse a temas tan interesentes como, por exemplo, "Arquivo oral do sindicalismo socialista" ou un seminario sobre "Correos na España de Franco"
Termino cun detalle sintomático: como en 2010 Zapatero non acudiu a inaugurar o curso político cos sindicatos en Rodiezmo (León), estes convocaron unha folga. Así paga o diaño a quen lle serve...

AUSTERIDADE TAMÉN PARA OS POLÍTICOS

2011-12-18T00:30:00.000+01:00

Como quen ve achegarse inexorablemente a tormenta, así nos sentimos todos mentres esperamos as medidas do novo Goberno que estarán marcadas polos, ao parecer, inevitables e masivos recortes en moitos capítulos. Eu quereríalle recomendar ao señor Rajoy que cando nos comunique esas medidas, tan longamente meditadas, acompáñeo coa lista de recortes dos numerosos privilexios e soldos inmorais que deberían afectar tamén aos políticos de todos os organismos oficiais e aos altos directivos de grandes empresas ou bancos onde o Goberno ten potestade para controlar tanto exceso. Tamén terá que demostrarnos que o exemplo de austeridade empeza polos propios políticos e que aplicará un novo e rigoroso plan de incompatibilidades de cargos para evitar o bochornoso espectáculo de persoas con varios cargos públicos remunerados. Se nos demostra esa ben entendida solidariedade é moi posible que a credibilidade e o apoio ás medidas que se nos veñen encima sexa moito maior que se só anuncia os "recortes fáciles". P.G.G.

ALTERNATIVA A OS RECORTES

2011-12-17T00:30:00.000+01:00

Mentres os líderes europeos apropiábanse das palabras de Churchil "sangue, sudór e bágoas" para salvar a crise do euro en aposta clara pola austeridade e o rigor orzamentario, na Europa dos cidadáns botábase de menos que no cume non se falase de estímulos ao crecemento e ao fomento do emprego, nin dun apoio claro aos países en dificultades, máis en liña coa Europa solidaria e social da "liberdade, igualdade e fraternidade" da Revolución francesa.
Esta outra Europa estao pasando francamente mal e sabémolo ben en Galicia que arroxa datos arrepiante. En máis de 61.000 fogares xa non entra nin un euro; 60.000 galegos son parados de longa duración e máis de cen mil desempregados do cuarto de millón rexistrado nas oficinas de emprego esgotaron toda clase de subsidios e axudas. Moitos foron expulsados definitivamente do mercado laboral e están ao bordo da desesperación e en risco de exclusión social.
A pesar destes datos, o goberno galego segue fiel á ortodoxia europea da austeridade e o equilibrio orzamentario aplicando unha política de axustes e recortes que poida que reduza o déficit e acougue aos mercados, pero xera outros problemas nun círculo infernal e perverso.
Cortar o gasto público produtivo e recortar emprego e salarios paraliza a economía, destrúe postos de traballo e afoga a familias e empresas. ¿Non sería máis rendible para o país empregar máis recursos en fomentar o emprego que en subvencionar o paro? Este é o problema que máis preocupa aos cidadáns e para facerlle fronte é necesario que a economía creza.
Os recortes do sector público non resolven, di a voz autorizada de Joseph Stiglitz, sinxelamente empuxan ás economías cara a recesións máis profundas e os líderes europeos sábeno. "Saben que é necesario o crecemento, pero no canto de ocuparse dos problemas actuais e atopar unha fórmula para fomentalo, prefiren sermonear sobre o que debería facer algún Goberno anterior".
"Gastan moito en austeridade", di con moita ironía un personaxe nunha viñeta de López Rico. O culto a tanta austeridade pode acabar como o conto do burro que o xitano estaba ensinando a vivir sen comer e cando case aprendera, morreu. Cabe a posibilidade de que Galicia gañe o campionato da austeridade, pero á hora de recoller o premio podemos atopar á economía agonizando ou morta. Como o burro do xitano.

FUNCIONARIO

2011-12-16T00:30:00.000+01:00

Cando os nosos queridos lexisladores abren o seu corazón e a súa carteira, para que os cidadáns contemplemos as súas contas correntes -nada correntes por certo- e as súas facendas, o primeiro que observamos (logo das cifras e a "trampilla" de non pór o valor de terreos e inmobles, nin falar de soldos) é que, en contra da mensaxe oficial, o choio non é ser autónomo ou empresario, senón funcionario
Aí está a exemplar vida de don Alberto: un mozo de aldea, que logo de votar a Felipe e pasar entre nervios a noite do 23-F (¡quíxose exiliar en Portugal!) optou por presentarse a unhas oposicións de funcionario... e, desde aí, logo dun curto período como interino -contestatario, iso si, que hai fotos por internet que o certifican- chegou a moi xefe en Madrid e en Galicia, ata, con grandes esforzos -como, por exemplo, aforrar no transporte cando usaba un coche prestado por Citroen-, ter unha vivenda con garaxe en Vigo, outro inmoble en Madrid; unha leira en Santiago e outra en Moaña. E todo isto en "vinte e poucos" anos.
O normal de todo novo que dedicou a súa vida a servir aos demais. Por exemplo a Telefónica, da que ten millón e medio de euros en accións, como todos os españois... E por se as cousas saen mal (mire vostede, gañan aqueles que quedaban coa vaca) ten un peto -plan de pensións- con setenta e cinco mil euros, polo que poderá pagar a comida e a ducha no hospital se algún día ¡non o queira Alá! intérnano no Sergas. Certo que lle queda ademais un depósito a prazo fixo de 111.000 euros aos que suma unha conta "corrientita" de 24.000 euros, por se hai copago.
E todo iso, por ser bo... Se houbera adicado aos negocios, ao fútbol mesmamente como Cristiano Ronaldo, podía ser rico e non como calquera funcionario do montón. Nunca poderemos pagar o seu exemplo e a súa brillante carreira... económica no servizo ao público (risas).
Alégrome... o que non entendo é que, con ese exemplo, non poña en práctica a súa propia experiencia: que cono de axudar aos emprendedores e autónomos; ás pemes e aos comerciantes, ¡faga a todos funcionarios! Terán tres pisos, dúas leiras, millóns...
Vamoss, vamos: a convocar oposicións. J.M.V.

PROMESAS DOS PARTIDOS NUNCA MATERIALIZADAS

2011-12-15T00:30:00.000+01:00

PP, PSOE e EU propugnaron nos seus programas a lei de transparencia, que leva anos sen ver a luz.
"A transparencia é un requisito imprescindible para a boa administración dos recursos, para garantir o máis honrado comportamento de todos os servidores públicos e unha mellor participación dos cidadáns". A frase pódese ler no programa electoral co que concorreu o Partido Popular ás últimas eleccións xerais.
"Os socialistas entendemos que temos que mellorar a calidade da nosa democracia doméstica en polo menos tres niveis: necesitamos máis transparencia e máis Goberno aberto. Necesitamos mellorar a conexión entre electores e elixidos, representantes e representados, en definitiva, entre políticos e cidadáns", sinalaba o texto proposto polo que foi candidato do PSOE, Alfredo Pérez Rubalcaba.
A pesar das promesas de ambos os partidos, a transparencia de datos e información pública atópase en pañais en España. O PP propuxo aprobar "con carácter inmediato" unha "lei de transparencia, accesos á información pública e bo Goberno", segundo o seu programa, que recolle varios códigos éticos incumpridos sistematicamente polas administracións que goberna.
Subvencións ou contratos públicos O exemplo máis claro é o das subvencións ou contratos públicos. O PSOE e o Goberno frearon a proposta da exvicepresidenta María Teresa Fernández de la Vega, cuxo texto durmiu nun caixón ata ser recuperado en xullo con cambios polo Consello de Ministros.
O programa de Esquerda Unida é o máis claro, ao pedir que se recoñeza como un dereito o acceso a información pública e facéndose eco das peticións de organizacións como a Coalición Prol-Acceso.
España é o único de entre os grandes países da UE que non conta cunha lei de transparencia. Noutros países europeos, como Noruega, a transparencia chega ata os ingresos e obriga ao Estado a facilitar os datos básicos da declaración da renda de cada cidadán, que poden consultarse en calquera diario dixital.

RESISTIREMOS

2011-12-14T00:30:00.000+01:00

E é que non hai mal que dure cen anos (nin Franco, nin Fraga, etc., etc.) e nunca choveu que non escampara... Hai que apertar os dentes; estar -como dicía Trillo: por certo ¿aínda existe Trillo?- in vixiando. Capear o temporal. Aínda que poida ser certo que cada pobo ten o que se merece, o castigo é excesivo...
Resistiremos, pois, ás provocacións do señor Feijóo que, cando estaba en funcións no goberno de Fraga, foi un dos cómplices necesarios para repartir televisións, diñeiro para obras (millóns para o Gaiás) e contar con amigos sospeitosos de facer cousas feas (Fraga dixit) como o señor Crespo (por certo aínda está no cárcere o que foi importante cargo do PP galego na época de Fraga, Feijóo, Negreira, Rajoy...?).
Resistiremos as "paridas" que nos queren vender os medios "marianistas" contándonos que EEUU apoia as receitas de Rajoy, sen ter en conta que alí non lle votaron. Aquí xa hai moita xente que se porá as botas se pon en marcha o salario de catrocentos euros para os mozos e a sanidade e a educación en mans de empresas privadas...
Houbo un tempo en que a interferencia do Gran Irmán Ianqui fose contestada desde a política e a opinión pública... e hai pouco, pouquísimo tempo, Mariano e o seu alegre corte de voceiros dedicábase a insultar ao goberno anterior -tarefa na que lle acompañaba aquel baixiño de bigote e "táboa de chocolate" que foi Presidente- por estar tutelado, con mando a distancia... e agora, na reunión dos populares europeos (ceos, que xa están aquí todos e en tropa), foi recibir ordenes, instrucións, tarefa, mentres os seus concidadáns -os que lle votaron e os que non- esperan cruzando os dedos os milagrosos plans para sacarnos desta...
E están mandando Merkozy ante o estupor dos cidadáns e a desidia, ignorancia ou covardía, do resto dos mandatarios europeos...
Resistiremos, ata esta Europa dos mercadores onde os poderes fácticos nomean gobernos e onde, ai, o poder financeiro copa os postos claves como o demostra o feito de que catorce países colocaron a banqueiros ou xestores de fondos á fronte da economía ou nos bancos centrais. O que o diario "Público" chamou "golpe de estado financeiro..."
É igual. Resistiremos... a o din moitos cantando... Xa o fixeron moitos antes. José M. Villot

CANCIÓN DE RESISTIRÉ LOS AÑOS DEL PP - EL INTERMEDIO

Cuando pierda todas las ayudas. Cuando no me quede solución. Cuando te jubiles de becario o parado de la construcción. Cuando te despidan con un beso En lugar de la indemnización Cuando al matrimonio entre los gays Llamen “matrimonio maricón” Resistiré, aunque me quiten todo Aguantaré, los años de gobierno del PePé Que el telediario de la uno sea el NO-DO y que el que mande en mi destino sea de la CEOE Resisitiré, para seguir viviendo Soportaré, los años de gobierno del PePé Aunque el recorte se transforme en un deporte Resistiré resisitiré…. Cuando no haya ley de Dependencia Y paguemos por la Educación Cuando el hospital sea de copago Y te cobren por la transfusión Cuando el gran Hermano sea Mariano Y el superviviente sea yo Cuando le debamos todo al banco Y aun así nos pidan comisión. Resistiré, otra legislatura Aguantaré, los años de gobierno del PePé a ver qué hacen sin poder echar la culpa de todas las cosas chungas del país a ZetaPé Resistiré, jodido, pero bueno Soportaré, los años de gobierno del PePé sólo por ver cómo nos sacan de la crisis…. Resistiré resistiré ….

E NON PASA NADA

2011-12-13T00:30:00.000+01:00

A nosa comunidade autónoma non pode seguir rexistrando cada mes niveles de desemprego tan elevados, de ningunha maneira é asumible por una sociedade ver como centos de persoas perden o seu o emprego, a súa fonte de ingresos sen que pase nada e a desgraza se tome como algo conxuntural á espera de que a situación económica mundial mellore.
Xa vai sendo hora de recuperar os dous anos perdidos polo goberno galego facendo oposición do que realizou o bipartito, porque o certo é que a Xunta apenas leva ano e medio tomando medidas, cada una máis peregrina, algunha atinada, para impulsar a recuperación.
Somos un país, nación ou conxunto tribal que sobrevive das prexubilacións, ideadas polos gobernos de Felipe González, e que calaron moi fondo en sucesivos executivos.
Por iso é que a moitos galaicos iso de irse para a casa aos 65 ou máis anos non fai perder unha hora de sono, porque, a máis tardar, con 55 xa estará na casa deixando o seu posto de traballo a un rapaz de 25 que ten un futuro laboral de vinte anos como moito.
Así non se pode crecer, só se pode afundir ao conxunto de galegos nunha miseria perenne e que vivan das nabizas sementadas na horta familiar ou que se vaian á capital do Reino a traballar na hostalería.
Temos riqueza de sobra e man de obra dunha cualificación máis que excelente, ademais de ser traballadores, pero estamos contaxiados pola política madrileña do subsidio e da subvención.
Cando finalice esta crise, volverá a medrar o cemento pola costa, os bancos financiarán urbanizacións e mentres dure o tempo de colocar tixolos o desemprego baixará, pero volverá a subir cando non haxa ninguén que compre as casas.
¿Cantas residencias pode asumir unha familia galega con mil euros ao mes? Ese é un misterio, porque os salarios aquí son máis que esmolas de subsistencia que xa se cobran as primeira vítimas: a xente xa comeza a morrer polas rúas, calquera día saltará na prensa o primeiro falecido de fame.
Non se pode maquillar o drama do paro e tampouco é de recibo recuperar o instituto franquista da Emigración e mandar a xente a traballar ao estranxeiro sexa con contrato ou de modo ilegal.
Ríase Feijóo cando o triste Touriño pensou en mandar aos parados a limpar os foxos das estradas, parece que o dos Peares non ten máis ideas que a austeridade, que aínda non quedou moi claro en que consiste máis alá de vender coches oficiais e en reducir os litros de gasolina dos operarios de Medio Rural que andan limpando os montes, ou en non facer análises de toxinas nos polígonos mexilloeiros ou en non pintar as estradas porque o DOG segue a facer nomeamentos de cargos de difícil encaixe...

CAMBIOS NO CALENDARIO LABORAL

2011-12-12T00:30:00.000+01:00

Explican os empresarios que as pontes retardan a economía. Segundo os cálculos, cada festivo supón unha factura de 216 millóns. A semana pasada de relax, mil millóns. Demasiado gasto para un país que non pode permitirse o luxo de quedar paralizado.
Os empresarios, que disto de "produtividade teñen que saber", pola conta que lles ten, suxiren unha solución. Dado que ao comezo da semana é cando menos réndese no traballo -fronte ao mércores, que ao parecer somos laboriosos como formiguitas-, propón que os festivos pasen a celebrarse os luns.
A idea é práctica como poucas e conta co visto e prace de sete de cada dez españois. Como teoría, enténdese. Que trasladala á axenda pode resultar máis complicado. A ningún escápanos que boa parte das festas non son máis que un día no que non hai que pór o espertador. Nin o día da comunidade, nin o patrón local chégannos ao alma máis aló que como escusa para non ver ao xefe. O mesmo dános que caian en 6 de maio que en 23 de setembro.
Agora, coas conmemoracións relixiosas a cousa cambia. Non por unha cuestión de fervor -excepto en casos cada vez máis puntuais-, senón por desestruturación. Celebrar o Xoves Santo un luns faise raro. Non é que vaia ocasionar un trauma colectivo, pero si unha certa desorientación. Igual que o día de Reis. Ese si que é complicado de xestionar. Ou ben as súas maxestades de Oriente, moi convenientemente, deciden repartir os agasallos a noite anterior á data elixida como festivo -xa se verá como se lle explica iso aos nenos- ou os pequenos abren os seus paquetes con mamá e papá en videollamada desde a oficina.
A patronal só prevé manter intactos catro dos tradicionais días vermellos do calendario: Nadal, Ano Novo, Venres Santo e a Festa Nacional. Algo me di que non se pararon a pensar en que necesitan a bendición da Igrexa para levar a cabo o seu plan. Esta ten voz e voto para decidir cando se celebran os festivos relixiosos e poida que maréese con tanto baile de santos.
A min, persoalmente, gústanme os luns. Desde sempre. Son un comezo. Unha oportunidade ilimitada de volver empezar. Calquera proxecto debería empezarse un luns. Aínda que se escriban cancións sobre o moito que a xente ódiaos. Se salgue adiante a idea dos empresarios, sen dúbida ascenderían postos na lista de días favoritos dos españois.

España, sendo un país onde, en teoría, existe unha separación da relixión co Estado, como consecuencia, para cumprilo quizais debemos eliminar todos os festivos relixiosos e substituílos por outros distintos. ¿Por que non o Día de Diego Rodríguez de Silva e Velázquez?
Se eliminamos os festivos relixiosos, o dia da comunidade, patrón da túa cidade, redúcese a xornada laboral en proporción aos festivos que se suprimen e créase emprego.

CORRUPCIÓN LEGAL

2011-12-11T00:30:00.000+01:00

Na miña opinión, e creo que non esaxero, nestes últimos anos, España foi e segue sendo un dos países con máis corrupción do mundo; Marbella, Gürtel, Mallorca Area, Mercasevilla, Sociedade Xeral de Autores, Palau da Música, agora Urdangarin... Son algúns dos moitos casos de corrupción que todos sabémonos de memoria. Se consideramos que os escándalos que saíron á luz foron unha pequena parte dos que realmente ocorreron, é fácil deducir a que nivel de honradez móvense os dirixentes públicos e privados en España.
O máis sorprendente e preocupante é que, ademais, neste país creamos e admitido outro nivel de corrupción que se considera totalmente legal. Que os directivos de entidades bancarias cobren millóns de euros, ata aínda que as arruinaron, considérase legal. Que as grandes empresas teñan sociedades en paraísos fiscais para non pagar impostos en España, considérase legal. Que as grandes fortunas sexan as que menos cargas fiscais soportan, considérase legal. Que calquera institución pública poida ser endebedada escandalosamente sen que ninguén se faga responsable, considérase legal. Que un provedor non poida cobrar as súas facturas, considérase legal. Que a un traballador non se lle pague a súa indemnización, considérase legal. Os abusos dos bancos considéranse legais. Os privilexios inxustificados que se adxudican os políticos considéranse legais. O que os partidos políticos, cando teñen á súa xente implicada nalgún escándalo, poidan bloquear investigacións, apartar xuíces ou negar documentacións, considérase legal.
Diranme que se algo é legal non pode ser corrupto. Pero eu penso que unha sociedade na que a inxustiza e o abuso son legais, non só é corrupta senón que está gravemente enferma.

Xosé L. Riquelme

A Xunta deu sete millóns a empresas da esposa dun alto cargo do Igape...

REPAGO

2011-12-10T00:30:00.000+01:00

Os que mandan -e os que van mandar- aprenderon unha palabra nova: copago. E, será por aquilo de pronunciala con soltura, repítena cada vez que teñen ocasión. Déronse conta de que encaixa en case calquera frase que inclúa o termo crise. E como o de ser pousados preocúpalles tan pouco como o de ser competentes, insisten sen miramentos.
A última ocorrencia coa que conseguiron que se nos inche a vea do pescozo é a posibilidade de que teñamos que pagar por utilizar as estradas. A idea lanzouna ao aire un dos que se vai. Quen sabe se por ter os seus últimos quince minutos de fama antes de volver ao anonimato ou por gañarse un posto na nova Administración, demostrando que está en sintonía co discurso de austeridade e sacrificios. A cuestión é que a suxestión soa a ameaza. Outra máis.
Pretenden guiarnos cara ao futuro con fórmulas da Idade Media. Volvemos ao portazgo. Un pago polo dereito de paso recadado entón por señores feudais e agora por quen teñan a titularidade da vía. E que concellos, comunidades e Estado vanse zorregar polo control. Polo control do diñeiro, enténdese.
O obxectivo é encher as arcas públicas, iso está claro. Pero, como adoita ser habitual, a proposta está falta de matices. Para empezar, soa inxusto que os únicos en quen recaia a peaxe dun servizo público como as estradas sexan os condutores. É como financiar os hospitais só co diñeiro de quen os utilizan ou manter os colexios exclusivamente cos impostos de quen teñen fillos. Agora, que se este é o camiño, o propio é que a reparación por desgaste de beirarrúas corra a cargo dos xubilados, que son os que máis pasean, e o mantemento de parques e xardíns sexa cousa de familias con nenos.
Esta cuestión leva a outra: ¿Que pasaría coas estradas pouco rendibles? Esas nas que non sexan miles os vehículos que circulen, senón centos. ¿Deixaríanse deteriorar ata facerse inservibles? Ou perigosas, que é moito peor. ¿Pecharíanse as vías pouco transitadas? As mesmas que quizá se anunciaron aos catro ventos no seu día como guías da rexeneración da comarca, por exemplo. E que, probablemente, estivesen financiadas pola Unión Europea, que advertira de que a clave non era investir en novas infraestruturas, senón mellorar as existentes.
De melloras e mantemento fala o pai da proposta, que argumenta que para iso precisamente utilizaríase o canon. Chegamos ao momento básico da polémica. As estradas non son gratis, di. Sabémolo. Polo seu uso e goce abonamos relixiosamente os nosos impostos. Aquí vai outra palabra nova. O que este señor suxire chámase repago.

MARIANO NON DESCANSA

2011-12-09T00:30:00.000+01:00

Teno todo xa moi perfilado. Cumpre como un jabato o ordenado por dona Merkel e a iso, oe, insistiulle Aznar que para iso o ungió co seu dedo -e aínda que lle negou dúas veces (Mariano gañou á terceira)- séguelle tutelando.
Logo está o capitán da CEOE, o Banco Central Europeo que lle manda cartas (¿estás tutelado, Mariano, como ti acusabas ao presidente Zapatero?) e a FAES, que, ¡outro máis!, márcalle a súa folla de ruta e, finalmente, a caverna que leva xaleando ao gran líder para que faga o que ten que facer: recortes entre os traballadores, que son uns sufridores e xa teñen bastante.
Atentos: "Outro gran exceso da socialdemocracia é o funesto concepto das vacacións pagas. Glorificar as vacacións de vagos e maleantes".
Hai máis: "Os ricos -os que crean prosperidade, progreso, postos de traballo- merecen un premio (de parte de Facenda) e os pobres, un castigo fiscal lixeiro, para que espabilen".
Outra: "A única política social razoable é deixar en paz ao empresario para que poida manter a todos eses empregados, a miúdo folgazáns, de dereitos adquiridos, días persoais, baixas dubidosas, que non serían nada se un empresario non se xogase o seu diñeiro por mantelos" e, finalmente, este outra mensaxe a "maricomplexines, para que non se despiste: "Fan falta collóns para dicilo: o Estado de Benestar é o culpable da crise e, xa que logo, ben morto está".
Son parte de "As mil frases máis feroces da dereita da caverna" que recolleu o colega José María Esquerdo e que resumen o espírito dos conselleiros áulicos que ten Mariano. Que se pasa estes días, coa lucecita encendida (¿sóalles?), maquinando para conseguir cadrar o "depende" da súa campaña co outro gran slogan sobre "a herdanza recibida".
E, ¿curioso verdade?, no medio da crise dos mercados, as curmás e a súa nai, os "marianistas" dedican o seu tempo a mirar para os socialistas e arranxarlles o futuro.
Destaca os consellos do "campión" Javier Areas (perdedor por tres veces nas eleccións andaluzas) que esixe a Rubalcaba, vencido por Rajoy o 20-N que non insista.
Así son, estes son, os que forman o equipo, a trouppe de don Mariano, os meus queridos masoquistas.
Así que... póñanse a tremer...

CONTRA A CORRUPCIÓN

2011-12-08T00:30:00.000+01:00

"Estamos nun posto relevante como país corrupto, pero ás veces un ata percibe que somos menos rigorosos e serios do que nos sinalan"
España ocupa un preocupante posto número 30 entre os países menos corruptos do mundo, relación que encabezan Nova Zelanda, Finlandia e Dinamarca, as nacións máis transparentes, e na que van á cola Somalia e Corea do Norte. Non se rexistraron grandes variacións na posición española con respecto a anos anteriores, o que demostra que seguimos facendo as cousas mal e que, segundo os expertos, hai escasa intención de adoptar medidas a favor dunha sociedade en que brillen a limpeza e as boas prácticas nas relacións co diñeiro e co Poder, que ás veces son palabras sinónimas.
O que chama a atención é que, no lodo dunha crise de valores, a corrupción sexa máis un costume que unha noticia..., máis un estilo de vida tolerado que unha infección social reprobable. No país que inventou a chapuza, o pelotazo e a recomendación, que a xente que poida facelo transite polos atallos parece o máis natural do mundo... E iso ata o punto de que unha boa parte da sociedade considera un bobo ou un pobre home á persoa decente que non se enriquece coa súa capacidade de influencia. O futuro presidente Rajoy, que é unha persoa recta, ten, entre outras delicadas misións nun futuro moi próximo, a obrigación de levar á práctica a tantas veces anunciada Lei de Transparencia que, aínda que non sexa unha vara máxica, algo axudará a limpar os sumidoiros e a pór a cada un no seu sitio.
E, indo do xeral ao concreto, aí temos un caso que ilustra moi ben sobre o desamparo con que malviven en España algúns valores morais. Referímonos á discoteca mallorquina que, nunha agresiva campaña para captar clientes, sorteará unha operación de cirurxía estética, valorada en 4.500 euros, para aumentar o tamaño dos peitos da gañadora. Contra este cheque-regalo que considera á muller como un obxecto erótico frívolo levantaron as súas voces diversas organizacións sociais, políticas e culturais que cualifican a rifa como algo "denigrante"... Pero, prosperen ou non estas reaccións, a vergoña xa está servida, e o mero feito do seu anuncio denota mezquindade e corrupción. Nada temos contra a cirurxía estética, pero o temos todo contra a manipulación inmoral como elemento de atracción para un negocio. Estamos nun posto relevante como país corrupto, pero ás veces un ata percibe que somos menos rigorosos e serios do que nos sinalan, e que, vendo o que ocorre nalgúns concellos e discotecas, aínda estamos peor do que din. Luis del Olmo

AUTOCRÍTICA

2011-12-07T00:30:00.000+01:00

Cando un individuo enfróntase a un fracaso persoal o primeiro que ten que facer é serenarse. O ofuscamento nunca é bo compañeiro de viaxe. A partir de aí pode facer dúas cousas. Ou ben botarlle a culpa aos demais, ou ben realizar unha severa autocrítica sobre cal foi o seu proceder previo ao referido fracaso. O primeiro demostra inmadurez e mediocridade. O segundo intelixencia e responsabilidade.
Se un individuo debe pasar por este proceso, con maior razón débeo facer un colectivo. E se ese colectivo é un partido político, a autocrítica convértese nunha auténtica necesidade. O PSOE botoulle a culpa do seu desgoberno a varios factores: a crise internacional, a burbulla inmobiliaria de Aznar, ata á existencia das deputacións provinciais. Atrevéronse a autobautizarse como os fundadores da Seguridade Social e o sistema de pensións. Coma se o sistema nacese onte e non antonte. E, por suposto, dedicáronse máis a asustar que a propor. É dicir, dedicáronse a botar a culpa de todo aos demais, obviar que gobernaron case oito anos. Recibiron un país con superávit nas contas públicas e deixaron un Estado arruinado. Non oín a ningún barón socialista entoar unha serena reflexión de autocrítica. A mediocridade política, persoal e profesional do zapaterismo impide este exercicio de saúde mental.
O abandono das políticas socialdemócratas e a súa substitución por propostas demagóxicas propias da esquerda radical, como a creación dun imposto ás grandes fortunas ou a Lei de Memoria Histórica; unidas a unha política exterior terceiromundista, fotografándose con Chávez, Evos e demais ilustrados criollos, trouxeron como consecuencia o abandono do centro político. O entreguismo aos nacionalismos periféricos e unha extemporánea negociación con ETA son outros datos a ter en conta. O PSOE mirou á súa esquerda e abandonou a idea de consenso. Os españois recordáronllo o 20-N...

MEDIO AMBIENTE

2011-12-06T00:30:00.000+01:00

O próximo ano cúmprense vinte anos da "Cume da Terra" das Nacións Unidas en Río de Xaneiro, onde persoas de todas as condicións sociais puxéronse de acordo para reformular o desenvolvemento económico e atopar formas de deter a destrución dos recursos naturais e a contaminación do planeta.
Estas aspiracións recolléronse máis tarde nos oito Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio destinados a garantir que o desenvolvemento humano chegue a todas as persoas e a todos os lugares do planeta, sen sacrificar o medio ambiente.
Desde entón moitas cousas cambiaron e xa ninguén pon en dúbida a importancia que ten o medio ambiente para determinar o benestar da humanidade. Nin sequera podemos empezar a loitar contra a pobreza se non mantemos os sistemas naturais que sustentan as nosas sociedades e economías.
Os máis pobres de entre os pobres dependen para vivir da natureza e do que esta lles ofrece. Por iso os cidadáns, a título individual ou a través de organizacións non gobernamentais, tamén temos que mobilizarnos levando as protestas á rúa así como adaptando patróns de consumo para reducir os impactos ambientais e conseguir uns beneficios xustos para os produtores en países en desenvolvemento.
O importante é que a globalización aféctanos a todos e que estamos empezando a ser conscientes do feito de que non carecemos de poder e que se queremos podemos cambiar as cousas.

VÍTIMAS DA DEMOCRACIA

2011-12-05T00:30:00.001+01:00

¿Que é máis violento: unha lei inxusta ou a lexítima defensa fronte á aprobación ou aplicación de devandita lei? ¡Que din as leis respecto de ambos os casos? ¡E como aplica o poder xudicial devanditas leis?

O certo é que o abuso de poder é máis violento que a violencia de quen se defende, apropiada e proporcionalmente, dese abuso de poder. Quen exerce o poder non necesita demostrar o non abuso de poder, en cambio, as vítimas han de demostrar, soas, o abuso e a lexitimidade fronte á Administración de Xustiza, porque as Administracións e Institucións Públicas resultan inútiles para defender ás vítimas dos abusos dos gobernantes. De quen exerce o abuso de poder hai que demostrar que é culpable; de quen se defende dese abuso de poder hai que demostrar que é inocente.
As vítimas, abandonadas polo Estado, e privadas polo Estado de Dereito dunha resposta apropiada e proporcional, teñen que defenderse por si mesmas dos agresores e os seus beneficiarios, recorrendo á Administración de Xustiza, cuxo funcionamento e leis están ao servizo de quen ostenta o poder. Porque unha Xustiza cuxos efectos sexan nulos ou fagan da ilegalidade unha acción rendible, ¿a quen beneficia?

VIGO/VALENCIA

VIGO: Daniel Pino de Consultora Galega, á proposito do PXOM de Vigo (26/09/2001): «Un equipo de luxo como para facer ou plan de Nova Iorque»

O plan das 138.000 vivendas.

O Plan de Urbanismo de Vigo, prepara a cidade para a súa explosión demográfica e económica de caara aos próximos vinte anos.

VALENCIA: O 'ladrillo' arrasa co sistema financeiro valenciano.
A inxerencia política e a falta de rigor dos directivos causan o desastre.

CORRUPCIÓN

2011-12-04T00:30:00.000+01:00

Alguén dixo que a corrupción nacional daría para quilómetros de película. Ou sexa, que se trata de historias en busca dun guionista. E que ninguén se asuste, porque o franquismo foi tamén unha etapa na que existiu unha notable venalidade. Poderiamos remontarnos a épocas anteriores, pero comecemos co primeiro político corrupto moderno, Francisco de Sandoval, duque de Lerma. Foi primeiro ministro e valido de Felipe III e fíxose fabulosamente rico, mediante o tráfico de influencias, a venda de cargos, a aceptación de subornos e ata a especulación inmobiliaria. Salvouse de ser executado porque o Papa concedeulle o cápelo cardinalicio en 1618. Iso deu lugar a unha copla popular que non ten desperdicio: "para non morrer aforcado, o maior ladrón de España vestiuse de colorado". Tamén hai multitude de casos de corrupción nas cortes dos Austrias e dos Borbóns, pero sería prolijo enumerar tantos.
Saltemos a outro máis recente: Francisco Romeu Robledo, o cacique de Antequera, mestre na compravenda de votos. Ministro con Afonso XII, fixo todo o posible para corromper a políticos. Nada digamos de Alejandro Lerroux, "O emperador do Paralelo", que quedou co cu ao aire polo escándalo do estraperlo, que era a marca dunha ruleta eléctrica para apostar. Os empresarios deste xogo subornaron en 1934 a membros do Goberno e familiares de Lerroux. Tamén no franquismo houbo escándalos, aínda que o réxime esforzouse por silencialos. Recorden a fraude do aceite de Redondela (cun Nicolás Franco), a quebra de Sofico ou o caso Matesa, cun soado Vila Reyes no cotarro. E non deamos nomes de personaxes próximos a Franco que se enriqueceron coa especulación inmobiliaria.
Xa na democracia, escándalos financeiros e corrupción están habitualmente nos xornais: Caso Ibercorp, batifondo de Banesto por Mario Conde, asunto do "hermanísimo" Juan Guerra con proxectos de especulación inmobiliaria e ao que o Executivo concedeu en 1986 unha subvención de 146 millóns de pesetas; ítem máis: o caso Filesa, os fondos reservados, o caso Palomino, entón cuñado de González e ao que Moncloa adxudicou a dedo un contrato para electrificar o seu búnker secreto. Xa máis recentemente, a trama de Gürtel e os traxes de Camps. Queda sobre o tapete o asunto do ministro José Blanco con Dorribo, nunha gasolineira. E tamén colea o asunto do Porsche para o exdiputado popular, señor Escribano.
Quen dá máis? Continuará. Porque o de Urdangarín non está, nin moito menos, do todo claro... E.P.M.

O SAQUEO

2011-12-03T00:30:00.000+01:00

Cando vexo a foto de calquera deses pésimos xestores que arruínan entidades financeiras, saquean alcaldías ou autonomías e logo de esquilmar as arcas públicas (ou ata as privadas) aférranse ás súas indemnizacións amparados pola lei, danme ganas de acampar na porta da miña casa. Basta enumerar algúns casos abertos como os que afectan a moitas das caixas intervidas ou nacionalizadas recentemente: Castela-A Mancha, Cajasur, Caixa Mediterráneo, Novacaixagalicia, Catalunya Caixa. recibiron millóns de euros de recursos públicos a través do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB) mentres que os seus principais executivos foron prexubilados con pensións multimillonarias. Recorden o soldo autoasignado de 600.000 euros de María Dolores Amorós (CAM), os máis de 1.200 millóns de euros de xubilación para José Luís Olivas (Bancaja) ou os 23 millóns da blindaxe doutros exdirectivos de Novacaixagalicia. E outros moitos que non podo apuntar por falta de espazo. Só un aceptou devolver a metade do asignado.
Levo moi mal, supoño que como o resto dos cidadáns sometidos a tantas apreturas, ameazados co incremento do paro, o repago sanitario, a conxelación ou baixada de salarios e pensións... que o Goberno indulte a un banqueiro mentres as máximas autoridades corporativas de organismos e institucións, con ou sen ánimo de lucro, retíranse a gozar do seu botín.

Se pretenden aplicarnos próximos axustes de cabalo, que todos estes individuos retiren as súas sucias mans do diñeiro público. É un sentimento moi primario, pero cada vez máis xustificado e compartido. Nativel Preciado

...E DIN QUE CHOVE

2011-12-02T00:30:00.000+01:00

O devandito, completo, reza así: "mexan por nos e din que chove". E seguen, caendo como pedras, no tellado do Goberno Feijóo, noticias como esta: parados sen prestación levan meses pagando os seus medicamentos ao ter o seu cartón sanitario bloqueado a pesar da promesa do Sergas de que as reactivaría inmediatamente.
Hai testemuños avalados co nome e apelidos dos sufrintes: Tiven que pagar a vacina e grazas a que un practicacte non me quixo cobrar ou este outro: "Dixéronme que o Sergas tiña unha lista de xente que quedaba sen médico".
Mentiu Feijóo, mentiu Farjas (talvez seguindo o "Camiño" que xustifica a santa desvergoña) ante un persoal anestesiado, sen reacción, que o mesmo "traga" co peche de comedores escolares que coa supresión doutros servizos sociais, mentres a propaganda oficial insiste en pintar de rosa o negro presente e aínda máis escuro porvir que se aveciña.
Xa hai ao redor de doce mil firmas dunha plataforma cidadá que esixe a Feijóo, a Farjas que dean marcha atrás e que emprendan a marcha a outro sitio (ou sexa: que se vaian de aí).
E, aos poucos, vannos dando a noticia doutros "campións": Cacharro Pardo, unha das figuras máis emblemática do PP galego, recibiu diñeiro negro da empresa de Dorribo, ese emprendedor ao que a Xunta regoulle algunha que outra subvención.
¿Queren outra ración? O caso Areas coñecido polo Porsche regalado a un parlamentario do Partido Popular. Agora descóbrese que ese outro "emprendedor" descargaba produtos contaminantes mentres a autoridade miraba para outro lado.
¿Máis sobresaltos? A caixa gastou o 30% dos fondos de Obra Social en ladrillo. ¿Responsabilidades?
¡Claro que si e polos trinta e moitos anos que levaban cobrando millóns (entre cincocentos e oitocentos das antigas pesetas) uns "directivos que practicaron un poder discrecional e un expansionismo sen criterios racionais", en palabras de Fernando González Laxe.
Non se trata só, que tamén, das últimas operacións bendicidas polo Goberno Feijóo (copia do ocorrido en Caixa Madrid con Rato, o candidato de Esperanza, e é que a dereita onde hai pasta ¡a matar!) senón da longa traxectoria duns altos empregados que arruinaron unha institución, sen ánimo de lucro, destinada a mellorar a vida dos cidadáns menos favorecidos.
E é que seguen "mexando por nos".

O Goberno de Feijóo deixa sen cobertura sanitaria a parados de longa duración...

O DEFICIT DA SANIDADE PÚBLICA E O COPAGO-REPAGO

2011-12-01T00:30:00.000+01:00

Dez anos logo de culminarse o proceso de transferencias sanitarias ás comunidades autónomas, o sistema público español fai augas e acumula un déficit próximo aos 15.000 millóns de euros.
O gasto público en sanidade supón o 7% do PIB e á súa contención contribuíu o baixo soldo dos médicos e a centralización das compras por parte das administracións públicas. Con todo, hai outros factores que están tensando as costuras do gasto e pondo ao sistema en serias dificultades, o que obrigou a algunhas comunidades autónomas a tomar medidas para reducir o déficit. Entre eles destacan o envellecemento da poboación e o maior custo dos tratamentos, pero sobre todo un bo número de ineficiencias que incentivan as malas prácticas e que son en boa medida responsables da ineficiencia do sistema.
O feito de que algunhas comunidades poñan sobre a mesa o debate do copago-repago na sanidade pública suscitou a polémica nun dos temas que é considerado tabú entre a clase política, que teme a impopularidade que supón tocar calquera das pezas que compón o Estado de Benestar.
Pero, tarde ou cedo, todas as administracións terán que facer fronte ao problema e cortar de raíz un déficit que erosiona aínda máis as xa deterioradas contas públicas. Ademais do copago-repago, que inicialmente se debese expor como fórmula disuasoria para impulsar un mellor uso da sanidade pública por parte dos cidadáns, caben outras medidas de organización que contribuirían a reducir o gasto en sanidade. En primeiro lugar, nos últimos anos as comunidades autónomas desenvolveron un modelo hospitalario que en moitos casos non se adaptaba ás necesidades reais da poboación, prevalecendo a instalación de numerosos centros avanzados, cando fose suficiente coa creación de centros intermedios ou ambulatorios
O excesivo gasto en probas diagnósticas, moitas veces repetidas pola falta de mecanismos informáticos que poidan ser consultados, é outro lastre que arrastra o sistema de saúde. Ademais, o baixo nivel retributivo dos profesionais trouxo consigo un elevado nivel de absentismo, que se saldou tamén cunha baixa utilización de equipos e instalacións. A fragmentación territorial das competencias sanitarias deu lugar tamén a unha ausencia total de economías de escala e ata á incompatibilidade dos sistemas implantados nas diferentes comunidades autónomas
A crise vai obrigar a todos os gobernos rexionais a desposuírse do populismo que rodea o gasto sanitario e a aplicar recortes para facelo sostible, incluíndo medidas que, como o copago-repago, parecen xa inevitables.

O PSOE NECESITA XUBILAR A OS PERDEDORES

2011-11-30T00:30:00.000+01:00

É a primeira ocasión que recoñeceu cometer erros José Luís Rodríguez Zapatero veu o que de que admitira moi tarde que estabamos -e vaia que o estabamos- afundidos na crise económica. Despois, terceiro recoñecemento de erros cometios, pero en plan de dúbida o de que "quizais" tardamos demasiado en picar a burbulla inmobiliaria e, finalmente, menos de 60 segundos no Comité Federal do sábado: admitiu erros de xestión da crise e de comunicación.
A continuación, a autojustificación: esta crise é moi complexa, non había folla de ruta para atacala, porque non sucedera nunca, e puxéronse os intereses de España por encima dos do partido.
O problema é que o descalabro é descomunal, que os socialistas agora teñen menos poder que nunca e que a súa marca está arrasada e a gran maioría dos votantes do país foxen dela despavoridos. E non é novo. Xa avisaban. Fixérono cada vez que tiveron oportunidade de ir ás urnas durante os dous últimos anos: Galicia, Cataluña, Eleccións Europeas, Eleccións Municipais e Autonómicas e, finalmente, eleccións Xerais. E ante este racho nin un só dirixente pediu desculpas nin perdón. Ninguén asumiu a derrota e a ninguén se lle pedido contas das súas responsabilidades. Aínda que seguramente hai un truco: unha gran parte dos membros do comité federal que se reunía quizais por última vez o pasado sábado son tamén perdedores. Nese comité sentanse decenas de persoas que perderon unha presidencia autonómica, un posto de deputado autonómico, unha alcaldía, unha presidencia ou un posto nunha deputación provincial ou unha concellaría e, finalmente, un escano no Congreso e no Senado. Os responsables locais e territoriais daquelas campañas perdedoras estaban tamén alí, integran tamén ese organismo representativo ¿como van pedir responsabilidades a Zapatero ou a Rubalcaba se non asumiron as súas? O PSOE necesita xubilar a todos os seus perdedores e empezar de novo con outras ideas e con outros líderes que teñan a oportunidade de empezar a equivocarse, pero que polo menos poidan camiñar lixeiros, sen os lastres nos nocellos de propiciar e participado activamente na derrota.

REFLEXIÓN

2011-11-29T00:30:00.000+01:00

Ao cumprirse unha semana, seguen coa mesma "matraca": que a maioría absoluta (de absolutista) é un cheque en branco para facer todo tipo de recortes. E é falso...
Ao partido gañador votoulle un trinta por cento do censo. Isto é: un setenta por cento dos españois díxolles "anda e que che ondulen..." e iso sen saber -só supúñano pois lles coñecemos de longo- que ían facer "o que tiñan que facer e que a xente non se cría que farían", segundo dos seus líderes máis dotados para a oratoria...
Xa está explicado que o aumento de parlamentarios (con só medio millón de votos máis que no 2008) débese ao esborralle do PSOE... ao que, mire vostede señor garda, os cidadáns retiráronlle a confianza por iniciar esa carreira de recortes pensionistas, funcionarios, etc..
A dereita catalá chega máis aló: repite o que di o PP e engade que se chegan a contar o que ían facer (metelo na campaña electoral, é a frase empregada) fose un sindeus... Ou sexa, trampa.
Hai outro dato igualmente elocuente: as enquisas do CIS indicaban claramente que a cidadanía non quería retroceder nin un só paso no actual estado da sanidade e da educación e abrazaban outras solucións como a subida de impostos ás grandes fortunas, á banca e ás grandes corporacións, a loita contra a fraude, a posta en valor do concordato con Roma, etc...
Aí están as enquisas do CIS de 2010 e 2011 e o sentido común que non parece moi normal entre a clase política...
E hai, finalmente, outra reflexión que o explica máis claramente ¿é masoquista o cidadán...? ¿Vota a quen lle pon a vida máis cara para que gañen máis eses centos de cidadáns que atesouran o 80% de toda a riqueza do país...? ¿Trátase de facerse o harakiri...? ¿Masoquismo...?
Primeiro aseguráronnos que contaban co apoio de Deus (tiñan soamente o da xerarquía eclesiástica que dirixe o noso paisano Rouco Varela) e logo engadiron a Santiago matamoros. Xa contaban coa Virxe do Pilar que non quixo ser francesa pero, polo si ou polo non, incluíron estes días aos seus: o xefe de Bankia, do BBVA, as caixas...

ESTADOS UNIDOS DE EUROPA

2011-11-28T00:30:00.000+01:00

A riqueza que Europa xerou, nos últimos tempos, permite a moitos dos seus cidadáns gozar dunha sanidade, unha educación e unha asistencia social de calidade.
No entanto, paradoxalmente, a pobreza e a exclusión social afectan a unha de cada sete persoas a pesar de que os países da UE comprometéronse a sacar polo menos a uns 20 millóns de persoas dunha posible situación de pobreza e exclusión social de aquí ao 2020.
Transcorreron máis de 50 anos de paz e prosperidade asentadas na cooperación e a solidariedade grazas a unha Europa unida con promesas de expansión económica e dun maior benestar social para a poboación. Por iso os Estados Unidos de Europa teñen que seguir sendo unha realidade, cada vez máis consolidada, na que todo o mundo poida vivir con dignidade.
Os últimos acontecementos de crise económica e política que está padecendo toda a Unión Europea, en xeral, e dalgúns países, en particular, ábrenos a porta dun futuro prometedor se os cidadáns somos conscientes da necesaria participación activa para continuar coa construción europea de xeito solidario (todos na mesma dirección e coa mesma velocidade).
Para iso é necesario contar cun maior poder de decisión a nivel internacional e o compromiso unánime de todos os países en manter o estado de benestar conseguido ao longo destas décadas... J.M.P.

AS RECEITAS QUE ESTUDA O PP

2011-11-27T00:30:00.000+01:00

Sete das medidas que está analizando Mariano Rajoy para recortar entre 20.000 e 40.000 millóns e cumprir coa dieta milagre que esixe a artista antes coñecida como Europa (e que agora se chama Merkozy).

1. Impostos. Subida para a gasolina, para o tabaco, para o alcol... para empezar a falar. É probable que haxa tamén algunhas rebaixas -a famosa axuda a "os emprendedores"-, pero a suma global en calquera caso suporá máis impostos e máis recadación.
2. IVE único. É o imposto que máis pode crecer e a pista está no libro verde da Comisión Europea, que recomenda aumentar a recadación tendendo cara a un tipo único, o máximo, no canto dos tres que temos en España: normal (18%), reducido (8%) e superreducido (4%). Segundo a Comisión, se se sacan produtos dos tramos reducidos, a recadación do IVE podería crecer ata o 45%. A lista de sectores potencialmente afectados vai da hostalería ao transporte ou a enerxía. En Portugal fíxose xa co IVE da a electricidade e o gas, que pasou da taxa reducida do 6% á máxima do 23%.

3. Recortes aos funcionarios. Polo soldo e polas prazas. Ademais da segura redución no número de interinos, tamén se mira con atención unha fórmula que Portugal acaba de estrear: eliminar as pagas extras para os funcionarios (e pensionistas) que cobren máis de mil euros ao mes.

4. Rebaixa salarial. O PP chámao doutra forma: reforma laboral. Máis aló dos cambios nos contratos e o despedimento, a clave estará na eliminación dos convenios sectoriais e provinciais. Na práctica suporá que as empresas poderán negociar por separado rebaixas de soldos cos seus empregados con moita máis facilidade.

5. Copago non só sanitario. Ao uso das estradas para transporte de mercancías, ás receitas ou ás taxas universitarias, coa vista posta nun modelo de educación superior á americana onde os estudantes pagarían a crédito a súa formación.

6. Recorte do desemprego. Ou, máis ben, do número de persoas que o poderán cobrar. O PP planea endurecer os requisitos para acceder aos subsidios e entre as posibilidades que barallan para iso está perder a prestación se rexeitas un traballo ou un curso de formación. É algo que xa intentou Aznar (e que tivo que retirar porque lle custou unha folga xeral).

7. Un banco malo. Que o Estado cre un banco-vertedoiro que compre ao resto das entidades financeiras os activos tóxicos que lastran o seu balance (especialmente o chan). É unha das poucas medidas concretas que aparece no programa do PP. Os optimistas cren que, nuns anos, o banco malo podería vender o lixo sen perder un euro público. Os pesimistas temen que este rescate á banca poida saír por 60.000 millóns, o dobre do que agora se vai a recortar.

A CURMÁ E A NAI QUE...

2011-11-26T00:30:00.000+01:00

Caeu outro banco e de novo "levántao" a Administración co diñeiro público que paga ao seis e pico por cento, mentres os linces das finanzas vano conseguindo ao un e medio.
Outro banco, nacido o parto das nosas queridas caixas, di que gañou nestes meses uns cantos millóns, pero que, como son poucos, ten que botar a máis traballadores.
O gabinete de estudos e farois das caixas (Funcas, aínda que un servidor chámalle Cuncas) asegura que este ano e o que vén serán de chumbo, que haberá recesión e que non gañaremos ninguén nada... salvo eles, segundo despréndese do dato facilitado a vostedes no parágrafo anterior.
Xa sei que é unha grosería falar de diñeiro... sobre todo se é do propio e por iso quérolles falar do capital dos outros, que sempre está a recado nun paraíso fiscal (ou aquí mesmo, en España, onde é un paraíso para os empresarios que pagan menos a Facenda que os traballadores ou os cresos que teñen rebaixan no patrimonio ou hábilmente disfrazado baixo o que se chama enxeñería financeira.
Por iso, se o Banco de Valencia (por certo, dirixido polas figuras máis prominentes do Partido Popular) perde cuartos... pérdeno os cidadáns. Aos accionistas (que cobraron na época de ganancias) non se lles toca un pelo e os altos executivos xa "agarraron" cada mes o diñeiro en cru e agora engaden a pensión-... que é un hotelazo.
Os cidadáns, reunidos todos para formar nación, estado ou como queiran chamalo, temos que pagar a "escote" a curmá de risco os que xogaron ao máximo co risco (e con diñeiro alleo) vanse de rositas... e nalgúns casos (Valencia sen ir máis lonxe) aínda encima os votan.
E ¿que me din dos que se montaron un aeroporto, un Gaías ou outro marco incomparable, e alí non nace xa nada? ¿Sáelles gratis?
Dinche agora que non pode sosterse o Estado de benestar; que a saúde é cara e que a educación non pode regalarse e, pregunto, sen os aeroportos que se pechan por falta de uso, os mausoleos que se caen, pois non hai por onde collelos ¿habería diñeiro en caixa?
E a quen reclamamos: á curmá ou á nai que..

ELECCIÓNS 20N-¿PROPORCIONALIDADE?

2011-11-25T00:30:00.000+01:00

Os votos contabilizados nas pasadas eleccións do 20N foron 24.590.557 que representan o 71,69% dos cidadáns con dereito ao voto.
A representatividade, unha vez escrutado o 100% das papeletas, é a seguinte: o PP con 10.830.693 votos o 44,62% e 186 deputados, o PSOE con 6.973.880 votos o 28,73% e 110 deputados, CIU con 1.014.263 votos o 4,17% e 16 deputados, EU-EU con 1.680.810 votos o 6,92% e 11 deputados, AMAIUR con 333.628 votos o 1,37% e 7 deputados, UPyD con 1.140.242 votos o 4,69% e 5 deputados, BNG con 183.279 votos o 0,75% e 2 deputados...
¿Cal é a roporcionalidade? se o 53,38% que corresponden a 12.316.269 votos obtiveron 164 escanos?, non existe representatividade nin proporcionalidade.

Tampouco non podemos esquecer a os medios de comunicación e os partidos políticos por non falar dos cidadáns que non foron a votar, ou dos votos nulos ou en branco, non lles interesa.
Unha lei "netamente franquista"
O profesor de Ciencias Políticas da Universidade Complutense de Madrid, Juan Carlos Moedeiro, non dubida en cualificar o sistema bipartidista de "fraude". "A nosa Constitución baséase na vontade popular pero lla pretende reducir a dúas grandes formacións", denuncia. A "carga lexislativa" compartida polos dous grandes partidos fai que as diferenzas entre ambos se dilúan. "Entre o PSOE e o PP aprobaron ao redor dun 90% das leis desta lexislatura".
O politólogo sostén que a Lei Electoral ten unha orixe "netamente franquista", xa que, aínda que data do ano 85, "é practicamente idéntica á do 77, que recollía os lineamientos principais da Lei para a Reforma Política". As decisións que se tomaron entón pretendían evitar que as cidades, supostamente máis progresistas que as áreas rurais, puidesen "marcar o signo da Transición".
¿Para cando unha lei electoral de autentica representatividade e proporcionalidade, é dicir unha "verdadeira democracia"? DOREMAR

O MALGASTO DA CÁMARA BAIXA

2011-11-24T00:30:00.000+01:00

Aínda que as novas Cortes non se constituirán ata decembro, os 350 deputados que saíron das urnas xa están "en nómina" desde o luns. Xa empezan a devengar os seus soldos, que, con todo, non ingresarán ata que a futura composición da Cámara Baixa sexa unha realidade.
A asignación básica das súas señorías será de 2.813,87 euros ao mes. Esa cantidade case quintuplica o salario mínimo, pero se recortou en 312 euros respecto da que cobraban en 2008, xa que a retribución conxelouse en 2009, e en 2010 sufriu un tixeretazo dun 10% tras os recortes aos funcionarios. Pero o diñeiro poderá engordarse con distintos extras, que tamén minguaron respecto dos bonus de fai catro anos.
Así, o presidente do Congreso complementará o seu soldo base con outros 9.121 euros pola súa condición de membro da Cámara Baixa e en función dos gastos de representación e de libre disposición. Os dous vicepresidentes sumarían á asignación xeral outros 1.209,60 e 1.010,83 máis por gastos de representación e 707,10 de libre disposición. Secretarios, portavoces e portavoces adxuntos recibirán uns complementos de 2.440,03; 2.667,50 e 2.087,07 euros, respectivamente. Os integrantes das comisións tamén mellorarán o seu salario base. El complemento dos presidentes das comisións é de 1.434,31 euros; o dos vicepresidentes e portavoces dos grupos, 1.046,48; e o dos secretarios e portavoces adxuntos, 697,65 euros.
Do mesmo xeito os deputados de fóra de Madrid recibirán 1.823,86 euros ao mes, 870,56 no caso dos electos por Madrid, para afrontar os gastos de aloxamento e manutención.
O Congreso cubrirá os gastos de transporte dos deputados. O que non teñan coche oficial terán á súa disposición un bonotaxi para os seus desprazamentos por Madrid cun límite de 3.000 euros anuais. Ademais, se viaxan en misión oficial, recibirán 150 euros diarios en concepto de dietas se saen ao estranxeiro e 120 se a viaxe é en territorio nacional.
As súas señorías contarán cunha tableta, tipo iPad, en substitución dos seus portátiles, que se sumará ao último modelo de iPhone, o computador do escano, o do despacho e unha liña ADSL na súa casa. Pero unha cousa ha de quedar clara: os deputados non terán dereito ao complemento de pensión de que gozaban quen sumasen máis de sete anos na Cámara. ¿Como cubrir os gastos de transporte? Abónase o prezo do billete á empresa transportista, salvo que os deputados utilicen o seu vehículo, nese caso recibirán 0,25 euros por quilómetro...

NO LABERINTO DA CRISE

2011-11-23T00:30:00.000+01:00

Estamos no labirinto da crise, sen saber quen nos meteu nela nin por onde saír. E o peor é a alarma que nos acompaña día e noite: ou cumprimos os ditados de Bruxelas ou imos ao abismo. ¿Quen elixiron a ese suxeito chamado troika (UE, FMI, BCE), para impor as súas medidas, retirar Gobernos e someter a pobos? A soberanía nacional para eles non existe, la democracia estorba, os dereitos cidadáns sobran, os políticos son corruptos e incompetentes.
Todo complicouse nuns anos. Antes, con menos produción, con menos bens, con menos coordinación europea, chegouse a crear o Estado de benestar, non nos afogaba a crise. Agora, con máis produción, con máis tecnoloxía e recursos aumentan a desigualdade e a inxustiza, hai máis pobres, máis parados, menos dereitos sociais. E ponse a explicárnolo con palabras indescifrables: rescate, prima de risco, emisión de bonos, rendibilidade dos pagarés, tesouro público, poxa de letras, investidores, mercados, países que manteñen a triple AAA, etcétera. E nada din sobre o destino e obxectivos do diñeiro que nos rouban para rescatarnos ou a quen beneficia. Impórtalles o mesmo, son eles -sabios e expertos- os únicos que teñen acceso ao sancta sanctorum da economía, a única que nos pode salvar.
Oportuno, claro e valente o diagnóstico de Emilio Lledó, no PAÍS do 16 de novembro: esta é unha política de mangantes, froito do dominio de certas oligarquías, que non defenden o público e só pensan no privado, que non pretenden senón gañar diñeiro e manter o seu poder e desprezan á política deixando fose a todos os demais. Uns lerchos que, sen necesidade de armas nin exércitos, tratan de dominarnos cunha nova ditadura: a económica. Ditadura exercida polos países do Norte sobre os do Sur, antes en Latinoamérica e agora en Europa.-

GOLPE DE ESTADO EN EUROPA

2011-11-22T00:06:00.004+01:00

Algúns expertos coinciden en chamarlle aos “mercados” estafadores e especuladores, outros alertan sobre unha “cúpula que non ten rostro”; non estou de acordo nesta última definición, porque esta “cúpula” ten moita face. Agora xa van descubríndose. Basta ver o que pasou estes días en Europa para comprender a que nos ven enriba. Foron dous golpes de Estado contra as democracias de Grecia e Italia. Papandreu en Grecia propuxo un referendo sobre as reformas e unha semana despois a súa cabeza comezou a rodar polo chan. En Italia preparouse outro golpe que tumba a Berlusconi.
Estes dous mandatarios non caeron por unhas eleccións, caeron por orde directa deses “estafadores” e o seus “sicarios” políticos en Bruxelas. En Grecia xa puxeron os golpistas a un tecnócrata, que ocupara o cargo de vicepresidente do Banco Central Europeo. En Italia outro semellante, pero con máis “pedegrí”, Mario Monti home da Trilateral, do Club Bilderberg unha especie de goberno mundial na sombra. O máis asombroso do nomeamento de Monti está no seu curriculum: foi asesor do banco de inversión Golman Sachs, acusado de fraude pola venta de créditos lixo e culpable desta estafa financeira mundial.
Non nos queda que rebelarnos contra estas ditaduras. Rebelarnos neste país contra o partido gobernante definido como de esquerdas que reformou a Constitución sen consultar ao pobo. Contra a entrada no goberno do PP; puntilla neoliberal para seguir acometendo recortes “tenebrosos” ordenados pola cúpula europea golpista. O que non o vexa así está cego. T.C.F.

OS GALEGOS EXPERTOS EN SOBREVIVIR

2011-11-21T00:08:00.000+01:00

As últimas previsións económicas non pintan un horizonte de cores brillantes dentro da UE. Non importa. Xa estamos afeitos a escoitar e ler malas noticias sobre contas de resultados, recesións e índice de paro. Se chegamos até aquí, tamén sairemos desta, é o que pensan moitos que ven isto da crise como algo afastado. Os galegos levamos séculos vivindo en atraso permanente e as estatísticas oficiais para estes territorios nunca foron certas nin axustadas á realidade do resto da meseta. Os índices de desemprego sempre estiveron elevados, máis altos que a media española, incluso nos momentos de boom económico que vendían desde a capital do Reino.
Os inspectores de Facenda chegaron á conclusión de que se non hai revoltas sociais nin asaltos cidadáns a institucións é debido á que o diñeiro negro florece por todos os recantos do territorio español. Non sei se deberon estudar moito o asunto para chegar a esta conclusión, pero o que parece claro é que se o saben non fan nada ou, o que sería máis terrible, é que este Goberno, ao igual que pasados e futuros, se aplican a norma non escrita de non atallar este problema para o erario. Claro que se o aplican en Galicia tirarían por terra o tecido produtivo e social.
Din os inspectores que se basean no incremento das remesas que mandan os emigrantes aos seus países de orixe, que aumentaron un 15 por cento. Non sei se se refiren a que os únicos que traballan e teñen ingresos por iso son os foráneos e o resto dos censados no Reino, que non teñen emprego, cobran o subsidio do paro. Se ollamos ás famosas greves xerais de Grecia e ás súas violentas manifestacións na praza Sintagma de Atenas, vemos que os seus integrantes, o corpo violento e activo, non eran máis que estudantes e algún que outro empregado público. Uns metros máis alá, os inmigrantes na capital helena seguían traballando na praza Omonia, como se a protesta non fose con eles. A economía oculta salva a clase política grega como á española.
Os galegos nunca estarán cun pé na rúa porque a pouco que se poñan teñen un pé na leira herdada para extraer alimentos, aínda que sexan transxénicos, non reparamos niso, ou venden catro eucaliptos a un madereiro calquera para pagar o retiro ou lánzanse ao mar para pescar ou mariscar calquera animal que pase por alí, xa sexa para comer ou ofrecer porta a porta. Se Rosa Quintana aparece como ministra na capital do Reino, os españois que viven do sector primario terán unha beizón e un manual de economía de supervivencia. Nisto os galegos somos expertos, somos xente tranquila e só nos manifestamos polo fútbol, para celebrar as vitorias dos dous equipos da terra: o Real Madrid e a selección española. F.X.C.

TECNOCRACIAS

2011-11-20T00:10:00.000+01:00

Estamos asistindo a un salto cualitativo moi inquietante. Ata agora os chamados mercados, aos que habería que empezar a pór nome -por exemplo, Goldman Sachs ou Deutsche Bank-, decidían o que os Gobernos tiñan que facer. Agora cámbianos directamente para substituílos por outros dirixidos por tecnócratas da súa máxima confianza, como Papademos e Monti, aos que nin os gregos nin os italianos votaron. O impresentable Silvio Berlusconi non foi deposto polos xuíces, os votantes, as súas esmorgas nin as súas relacións cunha menor, senón polos grandes investidores, os seus propios colegas, que lle obrigaron a caer.

Mariano Rajoy alertou con gran sentido común de que os gobernantes deben ser elixidos nas urnas. Se o futuro que nos espera é que os mandatarios electos limítense a seguir a raxatabla os ditados dos mercados e de Merkozy, so pena de ser substituídos por tecnócratas obedientes, a democracia acabará sendo unha mera caricatura. Agora que só fálase de recortar e de austeridade sen concesións, a política é a gran derrotada. Pero debería seguir sendo imprescindible e ditar as prioridades, xa que o gasto pódese reducir de distintos xeitos.

Para iso votamos, para que os políticos decidan. Se se trata soamente de cadrar as contas ás ordes dos que mandan, cos tecnócratas temos máis que suficiente, sobre todo se nos seus currículos figura que traballaron para Goldman Sachs ou outros grandes bancos de investimento.

É certo que os políticos están cada vez máis desprestixiados e, nalgunha medida, gañáronllo. Pero, ¿os banqueiros fixérono mellor? A resposta é obvia. Enrique Clemente

PROMESAS DOMÉSTICAS E INÚTILES

2011-11-19T00:10:00.000+01:00

Os mercados, eses fondos de investimento que non teñen fronteiras e moven e prestan inxentes cantidades de diñeiro, deron un novo "golpe de estado" a semana pasada e conseguiron que Italia entregase a cabeza de Berlusconi como garantía de que o país trasalpino acometería o plan de reformas que esixe a Comisión Europea, o Fondo Monetario e o Banco Central Europeo.
Antes, eses mesmos mercados acabaron coa vida política de Yorgos Papandreu en Grecia, de José Sócrates en Portugal e de Brian Cowen en Irlanda. A Rodríguez Zapatero non o forzaron a dimitir, pero en maio de 2010 impuxéronlle un plan de axuste con medidas tan duras que lle inmolaron politicamente.
O xoves había titulares nos xornais como estes: "Grecia mal, Italia peor, os demais fatal, o euro preso dun fío". Europa está rebentando polas costuras do sur e corre serio perigo de desaparecer ou de converterse en dous Europas se prospera o plan do eixo franco alemán, aínda que oficialmente sexa desmentido. Se Europa se desintegrara sería unha catástrofe de dimensións incalculables para todos porque é certo que co euro temos algún que outro problema, pero sen a protección da moeda única estamos perdidos.
¿E España? Leva meses asomada ao abismo, agora sen o escudo protector dos países intervidos -Grecia, Portugal e Irlanda- e, logo da tregua concedida a Italia, pode ser a seguinte ficha nese dominou na partida perversa que xogan os mercados. O mesmo xoves Bruxelas difundía as previsións de crecemento, de paro e de cumprimento do obxectivo do déficit para o período 2011-2013 e o panorama é negro, moi negro.
Cos mercados á espreita e España ao bordo do precipicio, sorprende moito que os candidatos dos dous grandes partidos só fagan vagas referencias a Europa e non falen da crise do euro e da eurozona, dos problemas da débeda soberana ou das novas medidas de axuste que esixirá Bruxelas, que suporán novos sacrificios para os cidadáns e serán determinantes da acción do goberno nos próximos catro anos. As grandes decisións tómanse en Europa de onde veñen as sorpresas e os mandatos e a ela deberían mirar os candidatos.
Dicía o Financial Times na súa crónica do debate do luns pasado que os dous líderes "dedícanse a mirarse ao embigo mentres a crise aperta". Se van seguir con descualificacións mutuas e con promesas domésticas, tan inconsistentes como inútiles, achegan pouco ao país. Sobra o que queda dunha campaña

PROMESAS DE MARIANO RAJOY

2011-11-18T00:07:00.002+01:00

Chegou o momento de concretar as promesas de presidente que o galego Mariano Rajoy puxo no tapete electoral. Eu resumiría así: Pensións. "No próximo orzamento que fagamos non haberá unha conxelación das pensións. Iso foi unha das razóns fundamentais polas que fixemos unha dura crítica ao Goberno, porque conxelaron as pensións para aforrar e só o Plan E supuxo un custo de 18.500 millóns".
En canto a reforma laboral, Rajoy di: "Creo que hai que facer cambios na lexislación laboral. Falareino cos axentes sociais e espero que se dean conta da situación pola que atravesa España neste momento".
Refírese agora don Mariano á creación de emprego: "Ninguén é capaz de saber cando se pode crear emprego, o que si teño claro é que con outras políticas que xeren confianza pódese crear emprego e a iso é ao que me vou a aplicar se os españois queren".
En canto aos funcionarios di: "Creo que aos funcionarios non lles vou a facer unha rebaixa do 5% como lles fixo o Goberno, pero, neste momento, teño que ver cal é a situación exacta das contas públicas". Refírese tamén Rajoy á primeira reunión que pensa ter: "Chamarei ao líder da oposición para explicarlle algunhas cousas que creo que hai que facer en España e para ver a súa disposición a colaborar".
Toca tamén os impostos: "A idea é mantelos salvo no caso dos emprendedores, as pequenas e medianas empresas e os autónomos, que son os chamados a crear riqueza e emprego, son os que crean o 80% do traballo en España, a eses si lles baixaremos". Enfoca ademais o asunto da sanidade: "Non privatizarei ningún servizo de sanidade nin lle direi a ninguén que o faga, nin coñezo a ninguén que teña esa intención. Non vou facer o copago, cando hai emprego, a Administración recada máis porque hai máis xente pagando impostos. Xa que logo, pode gastar máis en sanidade".
Tamén dedica don Mariano un espazo ao terrorismo: "Será mellor cando ETA nos diga que se disolve de xeito irreversible. A partir de aí, ¿por que temos que negociar? Logo, que fagan política se queren, pero, a partir de aí". Ata foi capaz Rajoy de enfocar a cuestión dos touros: "Estou a favor da liberdade. Creo que non se poden prohibir os touros e xa que logo farei o posible para convencer de que haxa touros en toda España, incluída Cataluña".

O DÉFICIT AUTONÓMICO

2011-11-17T00:15:00.000+01:00

Os eternos agoreiros do Madrid mediático e político (eses aos que tan ben define Suso de Toro dicindo que desenvolven un xogo de caloteiros con cartas marcadas) andan a dicir que o Estado foi quén a reducir o défict, mais o problema sería que as autonomías non son quen a controlar os seus números. Da suposta constatación dese feito tiran a conclusión de que compre unha fonda recentralización do Estado para reducir o gasto público autonómico e indirectamente o autogoberno das nacións e rexións españolas.
O que non din estes caloteiros é que son as Administracións autonómicas as que prestan os servizos públicos esenciais na nosa sociedade: a sanidade, a educación en todos os seus níveis, os servizos sociais aos dependentes, terceira idade, menores e excluídos sociais ou en risco de exclusión, a formación, case todo o gasto en xustiza ou as infraestruturas interiores. E, mesmo na época expansiva, os Gobernos territoriais de réxime financeiro común (todas agás Euskadi e Navarra, que recadan os seus impostos) estaban sempre mal financiados e xeraban déficit.Velaí os números actuais, tendo en conta a recesión e a febleza do sistema de financiamento de saída.
Porque, nun Estado tan descentralizado no gasto como o noso, o Goberno do Estado retiña o ingreso centralizado con importantes fondos que non eran precisos para os servizos que prestaba. ¿Que servizos segue a prestar o Estado? Os servizos de policía (que mellor estarían transferidos), o gasto militar (de dimensións irresponsábeis e que compre reducir no horizonte dun Exército europeo), as infraestruturas supraautonómicas, o servizo exterior e as pensións (malia que en orzamento á parte).
Velaí o cerne da ofensiva destes caloteiros: queren recentralizar para empobrecer ás periferias. E queren recentralizar para suprimir ou reducir os principais servizos públicos: a sanidade, a educación e os servizos sociais. Cando lles falen do déficit autonómico desconfíen. E pensen que compre menos gasto militar e máis gasto social. Dende instancias europeas ou internacionais que ninguén elixiu ditouse a morte civil de Papandreu e a destitución de Berlusconi. O perigo desta revolución dos ricos é que comeza descoñecer, mesmo formalmente, o resultado da escolla popular cando os elixidos non poden ou queren xestionar ao cento por cento os mandatos destes poderes fáctico-financeiros. Malia que a demisión de Berlusconi sexa, obviamente, unha boa nova.

DESATASCAR EUROPA

2011-11-16T00:09:00.013+01:00

Urxe culminar a dixestión da cuestión greco-italiana e reformular a folla de ruta.
O peixe mordeuse a cola. As crises gobernamentais desencadeadas en Grecia e en Italia pola precaria xestión dos seus dirixentes sobre a crise económica das súas débedas soberanas atascaron á súa vez a folla de ruta da UE deseñada nos cumes de xullo e ratificada e ampliada nas de final de outubro. Cumes que precisamente tiñan por obxecto máis inmediato resolver a ruína exponencial nos prezos dos bonos públicos de ambos os países mediterráneos. A ampliación do Fondo de Estabilidade Financeira anunciouse como a solución definitiva á crise europea da débeda; pero, a pesar das boas intencións, non funcionou. Italia está ao bordo do colapso financeiro e o diferencial de débeda español disparouse onte ata un nivel marca (432 puntos básicos).
O prexuízo das substitucións de Papandreu e Berlusconi (salvadas sexan as súas distintas calidades persoais) foi de gran alcance. Unha estratexia europea laboriosamente trenzada quedou desarbolada. Agora o máis urxente é culminar os procesos de normalización institucional en ambos os países e de tranquilización do escenario europeo para reemprender a tarefa. É unha tarefa complexa, porque abarca desde o problema da débeda periférica ao da recapitalización bancaria; desde a seca do crédito á dotación do fondo de rescate. Todo iso, complicado por unha fase económica de estancamento, con riscos de recesión, que subliña os perigos sociais desta crise, o desemprego e o malestar cidadán, terreos propicios para o ultranacionalismo xenófobo e o populismo.
Sería inxusto atribuír as responsabilidades só aos alumnos díscolos ou menos capacitados. Algunhas receitas da estratexia xa capotaron antes de que as crises de Atenas e Roma chegasen ao cénit: o G-20 visualizou o ridículo do propósito de ampliar un fondo de rescate con diñeiro de todos, menos dos seus socios. O estancamento subliña a insuficiencia da política económica de xénese alemá, circunscrita á austeridade. Haberá que ver se se cumpren os compromisos de completala con estímulos á demanda nos países susceptibles de actuar como locomotoras do crecemento.
A crise destas semanas facilitou que aflorase o proxecto franco-alemán de deseñar a Europa do futuro a dúas velocidades. Se se trata de dar máis peso e rapidez decisoria ao área do euro, existe xa un camiño consagrado e aceptable: o da cooperación reforzada (que esixe deixar a porta aberta a todos quen queiran incorporarse). Un camiño a explorar moito máis intensamente que ata hoxe -por exemplo na fiscalidade empresarial, nas taxas bancarias ou en máis integración das Facendas dos 17- antes de acudir a procedementos externos ao Tratado de Lisboa. Porque esta opción pode abocar a unha fractura interna xeneralizada. Entraña o perigo de sacrificar a unidade pola eficiencia, pero esta o é menos sen aquela. EL PAIS

FAVORECE O VOTO EN BRANCO AO BIPARTIDISMO?

2011-11-15T00:30:00.001+01:00

Este tipo de voto inclúese no total sobre o que se calcula a distribución de escanos e prexudica aos minoritarios

Favorece o voto en branco o bipartidismo? A resposta é si. Cantos máis votos en branco resulten das eleccións do 20-N, maior dificultade terán os partidos minoritarios para acceder ao Congreso. Os votos en branco son aqueles en os que o sobre non contén ningunha papeleta. Nas eleccións ao Congreso tamén se conta como voto en branco aquel emitido cara a algunha candidatura legalmente retirada. E nas do Senado aquelas papeletas que non leven marcado a ningún candidato.
Os votos en branco serven para manifestar o rexeitamento ás candidaturas presentadas, pero, ao computarse e incluírse no total de votos sobre o que se calcula a distribución de escanos, elevan o listón electoral mínimo para entrar na repartición, favorecendo aos partidos maioritarios.
Contabilízanse os votos nulos? Non. Aínda que se contan na mesa electoral, en termos oficiais non teñen ningunha validez e non se contabilizan. Os votos nulos son os votos mal emitidos (os que utilizan unha papeleta diferente á do modelo oficial, os que inclúen papeletas con alteración de nomes ou nomes tachados, un sobre con papeletas de diferentes partidos ou unha papeleta sen sobre), polo que non reflicten necesariamente o rexeitamento ou desapego aos partidos. No caso de que o sobre de votación conteña máis dunha papeleta da mesma candidatura, computarase como un só voto válido.
A abstención só se cifra Nas pasadas eleccións municipais e autonómicas de maio, case doce millóns de persoas optaron pola abstención (O PP conseguiu oito millóns de votos e o PSOE seis). Pero, aínda que se realiza un reconto para cifrar as abstencións, non se teñen en conta para calcular a repartición de escanos.
A barreira para os minoritarios A cada circunscrición correspóndelle elixir un número de deputados ao Congreso, segundo o número de habitantes que teña (a máis habitantes, máis deputados asignan). Para entrar na repartición, os partidos minoritarios teñen que conseguir polo menos o 3% dos votos que se emitan nesa circunscrición.
Como a distribución dos escanos non ten en conta o resultado de cada partido a nivel nacional, unha formación que obteña menos votos pero máis concentrados en varias circunscricións, como ERC ou PNV, poderá conseguir unha maior representación no Congreso.
Ademais, o sistema D'Hondt, que se utiliza para a asignación de escanos, favorece a exclusión dos partidos minoritarios, ao reforzar a presenza das candidaturas que máis votos obtiveron en cada circunscrición, en detrimento de a proporcionalidade. Existen outros sistemas electorais alternativos que favorecen unha repartición máis representativa. O método Sainte-Laguë e o Cociente Hare son dous deles.

TOMADURA DE PELO

2011-11-14T00:30:00.001+01:00

O debate electoral entre Rajoy e Rubalcaba (PP-PSOE) non serviu para nada. A esta conclusión chegaron todos aqueles analistas que se pararon un minuto a estudar a repercusión do anunciado cara a cara, que congregou ante a televisión a doce millóns de persoas e que, de novo, defraudou a case todos. Afeitos a magnificar, vendéunos o programa coma se a democracia mesma dependese del, ao final, descubrimos que apenas un 1% de quen presenciou as dúas horas de diálogo de besugos con moderador, cronometrador almidonado, votará o próximo 20-N movido polo visto na tele.
Talvez, a mellor descrición do espectáculo fíxoa quen o definiu como dous mitins simultáneos, coincidentes no tempo, o escenario, as gravatas dos protagonistas e pouco máis. Ata teñen razón quen afirman que se tratou dunha sucesión de monólogos nos que as poucas alegrías producíronse no momento no que a compostura perdíase un chisco ao berro de: ¡Mentira!
Polo menos hoxe, os cidadáns sabemos que gañou Rajoy, aínda que por pouco, e que Rubalcaba non convenceu nin aos seus. Tanto foi así que xa hai quen quere segarlle a herba baixo os pés, algo, por outra banda, bastante habitual nos partidos. E o problema é que os políticos, sobre todo os de certo nivel, están afeitos ter unha cohorte de babosos pelotas, desexosos de aplaudir cada unha das súas ocorrencias.
Iso si, cando o líder mete a pata e a caída é inevitable, todos aqueles que lle rían as grazas, golpeábanlle o ombreiro e abríanlle a porta, saltan sobre o futuro cadáver coa intención de levar o refugallo máis goloso que adoita ser o posto vacante. Así, resulta patético que Rubalcaba cheire xa a morto (político, por suposto), e sen que aínda se enterrou a Zapatero xa haxa quen prepare o funeral de dous ao prezo dun.
E, talvez, na mesma cerimonia póidase dar o último adeus a José Blanco. Sopran ventos de dimisión para o outrora todopoderoso muñidor e agora acurralado por unhas supostas comisións a conta duns favores menores. Rubalcaba, o morto segundo (cronoloxicamente o primeiro cadaleito correspóndelle a Zapatero), puxo a man no lume por Pepiño e non se sabe se, a estas alturas, estará xa arrepentido.
O caso é que entre supostos corruptos e excesos niso que chaman redes sociais, España vaise a quedar sen candidatos. Que llo digan a ese que encheu o seu twitter de ocurrentes frases, iso si ofensivas contra os seus adversarios. Tal foi o exceso que lle custou o posto. Como á candidata que colgou en Facebook o fotomontaxe dunha Carme Chacón demasiado descocada e cun peito ao aire. Parece que algo lle ocorre aos políticos, que teñen auténticos problemas para diferenciar entre o ben e o mal, o público e o privado...
¿Como se pode malgastar medio millón de euros, nos tempos que corren, para organizar un debate que se pode facer en calquera mesa dun bar da esquina? Ridículo. Iso non é un debate, é unha tomadura de pelo.

Non houbo frescura, non houbo ideas reais, só houbo mantras. Os paisanos do montón entenden mellor que se prescindiu do monstruoso escenario en que nolo serviron.

¡Cantos parados, dos que tanto falan os políticos, puidesen ter un soldo para poder atender as súas necesidades!

OS VOITRES PLANEAN

2011-11-13T00:30:00.000+01:00

Hai moitas formas de adiviñar a que vén encima. Unha delas é limitarse a escoitar o que din os que levan as rendas. Arturo Fernández, presidente da patronal madrileña e man dereita de Esperanza Aguirre, adianta as liñas mestras da solución que traerá "o cambio". Ve imprescindibles os recortes sociais; o copago en sanidade e dependencia; a racionalización do gasto sanitario e o transporte público, "que é moi barato"; máis presenza do sector privado no público, e confía en que as reformas sexan contundentes e leven cambios "brutais", aínda que non gusten aos cidadáns.
Estas solucións culminan cunha frase que é toda unha declaración de principios: "O café gratis para todos vai ser imposible mantelo". Os servizos aos que se refire de forma metafórica non se regalan, pagámolos cos nosos impostos, é elemental pero alguén debería dicirllo a este guía privilexiado e altruísta do noso destino. Tamén podía evitar o "para todos", non había necesidade de explicitar que no seu mundo ideal uns "pillan" e outros non. Existen outras intencións que tenden a unha mellor redistribución da riqueza, pero están nas antípodas dos mal chamados liberais.
Aclaradas as "brutais" consecuencias que estas solucións terían sobre os cidadáns, esqueceu explicarnos cal será a cota de sacrificio da asociación que representa, a CEOE, porque ata agora todos os seus esforzos van encamiñados ao abuso, a sacar tallada desta crise cun descaro que define ao capitalismo máis salvaxe. Moitas grazas. O Gran Wyoming

LACAZÁNS

2011-11-12T00:30:00.006+01:00

A xulgar polas informacións, os lacazáns están no Norte e Centro de Europa. Explícome: a realidade desmente á alemá Merkel, que pide harmonizar a idade de retiro na Unión Europea. Porque a maldita verdade é que os alemáns xubílanse antes que os españois e os portugueses traballan menos horas que nós.
O certo e verdade é que a Comisión Europea destaca que cada país ten unha realidade demográfica distinta, así, os xubilados italianos pagan un 15% máis de impostos que os franceses ou os alemáns. Por outra banda, 17.000 millóns de euros é o que gañará o Reino Unido cada ano se amplía a vida laboral en dezaoito meses. Ademais, cabe dicir que a prestación mínima en Italia supón o 80% do salario cotizado. A diferenza nos días de vacacións é o único no que ten razón Angela Merkel: Alemaña establece por Lei un mínimo de 20 días pagos, un e medio máis que a media de toda a Unión Europea.
E é que a dama teutoa tira con bala, cando di: "En países como Portugal, Grecia ou España non se poden producir xubilacións antes que en Alemaña e engade: "non podemos ter unha moeda común e que uns teñan moitas vacacións e outros moi poucas".
Buscaba agravar a loita entre o Norte e o Sur de Europa. Pero lle saíu o tiro pola culata. Segundo cifras de 2009, a media de saída efectiva no caso español é de 62,3 anos, mentres que no caso alemán é de 62,2, xubilándose os xermanos antes. Os portugueses tamén se xubilan máis tarde: 62,6 anos. Se é verdade que os gregos viñan xubilando nove meses antes que os alemáns, pero Merkel non se atreveu a citar aos franceses cuxa media de xubilación está nos 60 anos de idade.
O país galo sitúase na cabeza dos socios europeos con máis días de asueto por ano e a xornada legal de traballo máis curta, sete horas. Os franceses gozan de 40 días de vacacións anuais.
Suxerir que España, que se dispón a atrasar a 67 anos a idade legal de xubilación, harmonice o seu sistema de pensións co alemán, soa algo paradoxal cando ata fai apenas uns meses na veciña Francia podíase deixar de traballar aos 60 anos. Sarkozy impón agora 62 anos se se teñen 41, 5 cotizados e 65 para cobrar o máximo, sen necesidade de cotizar todos os anos...

POLÍTICA E CORRUPCIÓN

2011-11-11T00:30:00.000+01:00

Cada vez é máis evidente o distanciamento e o desencanto da maioría da sociedade cos seus responsables políticos, a maioría dos cales mantéñense á marxe da realidade social. Xa non é suficiente que agora se recoñeza a crise, desaceleración ou como se lle queira chamar para xustificar os recortes que se pretenden aplicar en cuestións tan fundamentais como a educación, a sanidade, a vivenda, as prestacións sociais, etc.

Agora parece ser que algúns políticos decátanse de que a Administración é demasiado grande, pois que se reduzan os altos cargos, o persoal de confianza e as numerosas administracións paralelas que carecen de sentido, así como acabar como os "privilexios" vitalicios de moitos políticos. Ás coberturas sociais básicas non llas debería tocar porque delas dependen unha gran cantidade de familias humildes que non poden quedar en mans do feroz liberalismo.

A loita contra a corrupción debería ser o eixo primordial de calquera acción de goberno (municipal, autonómico, estatal ou europeo) para evitar que se beneficien os de sempre, os que se aproveitan das crises sen ningún tipo de escrúpulos para engrosar o seu patrimonio persoal e familiar. Xa está ben de que paguen as consecuencias da crise os mesmos. Se Europa somos todos, entón todos os cidadáns dos 27 países temos que arrimar o ombreiro, esixindo responsabilidades aos nosos políticos polos seus actos, e sacar isto adiante.
POR CERTO, ONDE ESTÁN OS SINDICATOS...

PREGUNTE NA FARMACIA

2011-11-10T00:30:00.000+01:00

Sanidade reduce o servizo de farmacia en zonas rurais e dá, así, outra volta de porca ao noso cada vez máis precario servizo galego da saúde.
Na farmacia do meu barrio xa nin se inmutan cando, seguindo o famoso slogan de "consulte ao seu farmacéutico", pídolles opinión para cubrir a quiniela.
A miña relación coas farmacias vén, en principio, por comparación: alí me "puñan" mellor as inxeccións (máis rápidas e menos dolorosas) que o meu pai en casa. Alí aliviábanme antes da dor de oídos que me perseguiu durante anos, que a miña avoa coa receita do aceite quente sobre o algodón.
Xa de forma máis recente as farmacias rurais -unha especie de ambulatorio con respostas para todo e agarimo para todos- déronme probas de proximidade, sacrificio e profesionalidade. Por iso me cabrea que, para aforrar, o recorte cébese de novo na sanidade (mellor devandito, coa nosa saúde) e aparezan peregrinas manifestacións como a da conselleira Farjas presumindo de que "Galicia paga ás farmacias dez días logo de presentar as facturas", afirmación que desmente algún dos interesados e que non merece premio, pois ela, a conselleira, cobra cada mes o día 28 ou 29, aínda cando non cumpra a tarefa.
O peche das farmacias en zonas rurais (primeiro levan a oficina da caixa, logo minguan os CAP e agora as farmacias) supón un quebranto para os cidadáns que, precisamente por vivir en zonas rurais, teñen menos posibilidades de gozar o que temos os urbanitas.
O Consello Económico e Social di que a medida "aposta, claramente, por non garantir a prestación a un colectivo social ou a unhas áreas xeográficas que necesitan, como ninguén, medidas de apoio, non recortes...?. Engade que "periga, ademais, a farmacia de garda, moito máis necesaria neses puntos que nas grandes urbes".
E esta medida logo de "a operación xenéricos" que, segundo a doutrina da Xunta, son o mesmo que os outros, pero... máis baratos.
Fagan o favor de preguntar na farmacia (bo, mellor na carnicería) se é igual a carne de primeira que de segunda; interrogue ao seu camareiro favorito se é o mesmo tomarse un whisky de quince ou de dezaoito anos que o de garrafón.
Recontra ¡pregunte na farmacia!.. Xose María Villot.

NENO RICO NENA POBRE

2011-11-09T00:30:00.000+01:00

Hai moitos socialistas que levan aos seus fillos a colexios privados porque consideran que son os centros máis adecuados para a formación dos pequenos e teñen recursos económicos para pagalos. Non se converten por iso nuns burgueses desclasados, unha especie de novos ricos que renegan do ensino público universal e gratuíto.
Tamén hai moitos afiliados ao Partido Popular que elixiron centros públicos para a educación dos seus fillos, convencidos de que neles se imparte un ensino de calidade. Esta elección do público tampouco transforma aos militantes populares en proletarios con escasos recursos, nin os impulsa a defender unha loita de clases de novo cuño.
Por iso, non acabo de entender ese vídeo "neno rico, nena pobre" que os socialistas introduciron na precampaña electoral no que aparece unha empregada de fogar levando a un colexio privado a un neno encorbatado e repeinado, un tanto repipi, que se alegra de que Carmen, a súa coidadora, teña unha filla da súa idade para que cando sexan maiores poida levar aos seus fillos ao cole.
A estas alturas da vida democrática dos españois confrontar o ensino privado coa pública soa a rancio, a un pasado felizmente superado, e un vídeo desta natureza demostra que os autores e o equipo de campaña que o impulsou e aprobou están como fora da realidade -que llo pregunten aos seus conmilitones que levan aos fillos a colexios privados-, andan escasos de luces e faltos de ideas e enxeño creativo.
Na beirarrúa de en fronte, tampouco estivo afortunada a directora de campaña do candidato popular ao dicir que en Andalucía hai escolas e nenos que non teñen pupitres, baseándose nunha imaxe na que os escolares escoitaban sentados no chan a un conta-contos. Con estas mostras de talento o que une aos electores non é a confianza nos políticos, senón o espanto.
En democracia, cada cal é libre de producir e utilizar os recursos que estime oportuno dentro dos límites que establece a Constitución. Pero este vídeo e a réplica popular chirrían a moita xente, sexan socialistas, populares ou xente común, que é incapaz de tragar tanta demagoxia concentrada nunhas poucas secuencias.
Por iso, socialistas e populares farían mellor se confrontaran as súas ideas e presentasen xuntos medidas para mellorar os plans educativos e os programas de ensino para evitar tanto fracaso escolar.

PROGRAMA DE GOBERNO

2011-11-08T00:30:00.000+01:00

Por máis que o queiran conservar en formol, non van poder ocultar a Rajoy por máis tempo. Xa non cola o de facer das comunidades gobernadas polo PP -por caso, Galicia- o espello no que a cidadanía descubra á fin sobre que rodas vai soster o candidato da dereita o seu programa de goberno. Entre outras cousas, porque esas comunidades deixaron de ser o referente de boa gobernanza. Non me estou referindo a Valencia, o contramodelo do que se espera dun partido que aspira a conseguir a confianza de tódolos desencantados coa esperanza branca que un día representou –“non nos falles”–Zapatero. Si dos territorios políticos nos que a dereita sociolóxica e os medios madrileños, sen distinción apenas entre eles, deron por sentado que os seus respectivos presidentes –Cospedal en Castea/A Mancha e Feijóo en Galicia– representaban o modelo sobre o que Rajoy escrituraría o seu compromiso programático con España.
Porén, por máis que tenten manter inalterable a imaxe de eficacia, boa xestión e capacidade para resistir os ventos ábregos que lles atribuiron a eses dous dirixentes conservadores, a realidade non dá de si máis que a sombra do que puido ser e non foi. Se algo podemos esperar en tempos calamitosos como o actual de quen lexitimamente representan e xestionan o autogoberno, por caso os desas dúas comunidades autónomas, é que cando menos consigan desacelerar os seus efectos máis perversos, valéndose para iso das competencias que incentivan o emprego e o crecemento económico. Nada de nada.

Non hai nin un só indicador que o constate. E se á presidenta castelá aínda lle pode funcionar como excusa botar man da imaxe quebrada que os socialistas de Barreda non conseguiran borrar do espello retrovisor, ao presidente galego nin iso. Entre outras cousas porque xa leva asinados dous orzamentos no Doga, e o que deixara o bipartito en reserva está tan desbocado que non hai espello retrovisor que o conteña.
Se a felicidade que promete Rajoy ten para el refrexo no modelo que, segundo a propaganda popular, encarnaría Feijóo, aviados imos. Atendendo ás variables fundamentais de crecemento económico, xeración de emprego e equilibrio de contas públicas, Galicia é unha das comunidades do montón -está entre as que ofrecen perores datos-. Dende o 2009, xa son máis de 60.000 os empregos perdidos. En só dous anos, a Xunta endebedouse case tanto como nos 25 anos anteriores. E os recursos públicos para educación, sanidade, dependencia e inversións en infraestruturas baixaron nese mesmo periodo un 17,6 por cento.
Do que sabemos polo debuxo abstracto que estes días difunden os populares desde Santiago, e a xulgar por como pese a ese contexto de quebra social ten á Galicia de Feijóo pola Arcadia feliz, hai que deducir que nos que realmente pensa Rajoy non é naqueles que menos razóns teñen para sentirse tocados pola man de Deus –que el chama misteriosamente “una economía como Dios manda”–, senón nos que nunca deixaron de ter o ceo a un tiro de pedra.

De non ser polo escenario de cartón pedra no que se vai desenvolver a batalla electoral, sen outra alternativa para as masas de espectadores que a de apostaren entre o malo e o peor, o candidato da dereita non pasaría de ser o que realmente é: un ben intencionado ventrílocuo dos que, á maneira dos predicadores das televisións estadounidenses, están a facer do mundo un insufrible deserto... de felicidade

OS CURRANTES PAGAN POR TRABALLAR

2011-11-07T00:30:00.000+01:00

A patronal propón rebaixar o despedimento, suprimir presenza sindical, pagar menos impostos e estudan se volver ao dereito de pernada.

Négome a responder con frases de trazo groso aos seus insultos á nosa intelixencia e por iso quero "botar man" das cifras: o salario mínimo no Reino Unido é de 1005 euros mes e o de Luxemburgo de 1.750 euros. Séguelle Irlanda, con 1.653 euros e logo un "pelotón" (Bélxica, Holanda e Francia) que superan os 1.350 ao mes como pago ao salario mínimo... Despois, na cola, con faroliño vermello, España que non alcanza os 630 euros no seu salario mínimo interprofesional...
En Galicia as cifras son aínda peores en canto a soldos, beneficios, xubilacións, etc...
Pero é que ademais na inmensa maioría dos países da nosa contorna os impostos son menores e a fraude é algo insólito, penado pola lei e repudiado pola sociedade...
España está á cola en servizos sociais (gardarías, centros xeriátricos, etc.) e aínda que os últimos anos a distancia acurtouse de forma considerable, a cantidade dedicada a eses servizos é escandalosamente inferior á media da Unión Europea...
O presidente da patronal madrileña (seareiro do PP e beneficiado de ducias de obras no reino de Esperanza) segue a senda do "ex", enfrontado hoxe aos tribunais pola súa peculiar maneira de entender o negocio e o seu sucesor é outro coñecido "siareiro" da dereita... Lembren, ademais, que pola súa relevancia ¿? Beneficiáronse de xenerosas subvencións, de créditos "brandos" das caixas de aforro e unha serie de beneficios que por aí -fóra das nosas fronteiras- asombran...
E se vostedes seguen as pistas a estas propostas da patronal observarán grandes coincidencias co programa electoral que referenda o señor Rajoy as poucas veces que se explica...
Ademais de querer pagar menos, recibir mais axudas e que lles rebaixen os impostos, estes señores (e o modelo xa circula por varias economías) falan de "adelgazar" o estado e pór en almoneda os servizos públicos a favor da economía de mercado. Por exemplo entrando no "negocio" da sanidade, a medias coas administracións e, despois, instaurar o copago-repago.
Ah...e os currantes, a pagar por traballar.
Non están indignados...?

CAMPAÑA ELECTORAL

2011-11-06T00:00:00.000+01:00

Xa empezou o circo. Xa os charlatans desde a pista de serrín intentan camelarnos a todos. A festa da democracia abre as súas portas de par en par para recibir ao caudaloso río de votos que darán o éxito ou a frustración. O truco ou trato do último "Halloween" roda como opción fatídica sobre a mesa de xogo: mentira ou verdade, eficacia ou fracaso, medo ou chantaxe, ameaza ou inutilidade, honestidade ou corrupción.
Os partidos políticos aspiran á vitoria electoral. O sistema abraza, xunto co económico, o social e o ideario. Todas as ciencias humanas. En primeiro lugar a nosa historia individual extensiva á colectiva. Tamén a filosofía, pero tamén todas as ciencias propiamente ditas, desde a bioloxía e a física ata as matemáticas e a astronomía. A pesar da recoñecida presenza de minorías teóricas, os alcances populares e datos de cada partido serviranlles para expresar e manter a súa realidade interpretadora conforme venzan na cita electoral do 20N.

O espectáculo español actual -dividido, cohibido, hemipléxico- pode sintetizarse nun cadro de tons sombríos. Reflicte o cansancio suicida de sociedades decadentes, prostituído por dirixentes de segunda fila que se dedicaron a sestear no inoperante Senado ou comadrear na Cámara de San Xerónimo. A dúbida -destacou un comentarista do século XX- invadiuno todo. Deixou de ter características cartesianas, deixou de ser método de análise para o achado da verdade e pasou a ser unha postura cómoda...
Quizais a nosa esperanza radique na nosa desesperación por rexenerar a España como proxecto de vida común. Tal como postulaba Confucio: "poden sosterse os imperios sen exército, sen gardas, sen monarcas, ata sen leis; pero non poden sosterse sen fe". O próximo día 20 depositarei o meu voto na urna...

PARADOS DE ZP E FEIJOO

2011-11-05T00:30:00.000+01:00

As cifras asustan. Chegados á cifra dos cinco millóns de parados, e con outros catro empregados en precario, todo leva a pensar no inevitable. Estamos ás portas dunha nova recesión. En Galicia, as cousas van a peor. O que dende o 2005 ao 2008 marcara entre nós un diferencial positivo de crecemento, esgotou definitivamente a partir do 2009. De ser por iso a comunidade autónoma que máis creaba emprego, pasamos nese ano a ser a que máis o destruía. No 2010 foi xa a comunidade que encabezou o aumento do paro. Seguimos nesa tendencia, e todo fai prever que a taxa actual de parados, un 17’25% da poboación en idade laboral, irá a este paso homologándose cada vez máis coa escandalosa cifra pola que se mide o drama español, un 21’5%, o máis alto dende 1996.
A última Enquisa de Poboación Activa acendeu tódalas alarmas. Fracasou a reforma laboral que o goberno de Zapatero forzara para deter a sangría. O paro é o síntoma de que a crise atopou entre nós motivos para botar raíces. Polo demais, atiza a inflación, o consumo non remonta, e a desconfianza dos mercados non decae. As cifras do terceiro trimestre, como sucedera nos dous anteriores, contradicen as previsións que fixera o Goberno a partir da reforma laboral. Todo un fiasco. O que vén a constatar que para atallar as anomalías laborais non é suficiente con endurecer as regras do mercado laboral, e que o verdadeiro foco do problema ten a ver fundamentalmente co modelo produtivo vixente. Non deriva do mercado laboral, senón do mal funcionamento da economía.
Neste senso, parece como se todo o mundo tivese amnesia. Sobre todo, os dirixentes do PP e tódolos seus cada vez máis numerosos alabardeiros que, tendo razón sobre a mala xestión que da crise veu facendo o goberno socialista, non son quen de admitir que foi sobre as areas movedizas da construción e do sector inmobiliario que se desequilibrou en España o sistema produtivo. E que, á contra do sucedido en países como Suecia, os sucesivos gobernos e as súas políticas optaron por manter subdesenvolvido o sector público, que neses países de referencia xerou moito emprego ligado a servicios sociais e I+D.
Que Núñez Feijóo, tan hábil cando era oposición en botarlle en cara ao bipartito as cifras de paro como en negar agora que o fixera para salvarse da queima, tente xustificar que estemos en caída libre utilizando o falso argumento de que carece de competencias para evitalo, é puro escapismo. Porque, sendo verdade que Galicia non escapa ao desequilibrio do sistema produtivo que fai a España reo dos mercados, axencias de calificación e demais especuladores, a acusación de mal xestor que lle fai a Zapatero vénlle a el como anel ao dedo. Ten competencias sobradas para influir sobre o paro e as tendencias de crecemento no medio e largo prazo: políticas de emprego, de I+D+i, formación ou solo industrial, podendo actuar a favor da liquidez das empresas e a súa internacionalización. Pero non. Abonda con botarlle un ollo aos orzamentos do 2011, e comprobar unha diminución do 37’8 por cento sobre as cifras do 2009 no capítulo das políticas de emprego. En efecto, asi non hai competencias que sirvan

OS RECORTES

2011-11-04T00:30:00.000+01:00

O presente ano está resultando moi distinto aos anos anteriores. Iniciouse entre a cidadanía un proceso imparable de desvelamento das realidades ocultas do sistema político vixente e das causas da crise. Foise descubrindo de vagar que a crise ten uns causantes, e que tal como continúan as cousas quizá nunca saiamos dela, aínda que digan o contrario algúns políticos para recoller votos. E a democracia marabillosa que nos quixeron vender desde a transición coñécese cada vez mellor, tamén nas súas numerosas deficiencias, e no seu carácter escasamente aberto e participativo. Esta vaga crecente de progresiva saída da inopia infantil na que vivía a sociedade consumista precedente e de toma de conciencia cidadá, nin os poderes mediáticos máis grandes son xa capaces de neutralizar con eficacia.
Para que todo iso se producise, cunha base social carente de información sólida e de ferramentas de tipo intelectual e crítico, foi necesario que esta experimentase no propio peto a desagradable sensación real de perda do Estado do benestar e o aumento da precariedade e do desemprego. Tamén é dramático por parte dos convencidos da súa pertenza á denominada clase media comprobar a destrución seica definitiva da súa vida anterior, segura e tranquila, sen que ningún dos dous grandes partidos do bipartito estatal movese un dedo na súa defensa. En só nuns cantos meses a sociedade avanzou máis en coñecemento e madurez que nos trinta e seis anos anteriores. E moitos sectores ancorados na apatía política foron engrosando desde maio as filas do descontento e da indignación. Cando se vivía coas certezas dun mundo futuro, como pouco, nunca pior para a nosa prole que o presente, de súbito se observou en toda a crueza que os amos do mundo nun xiro histórico total nos desprazaban en caída libre cara ao inseguro e desregulado século XIX.
As novas diarias sucédense coa mesma tónica, superando cos seus datos as perspectivas menos optimistas. A Xunta, impasible, continúa aumentando os recortes e as privatizacións na educación e na sanidade públicas, e nos servizos sociais, os tres alicerces do Estado do benestar. O PP mantén a cosmovisión neoliberal do mundo, ao entendelo exclusivamente como un grande mercado, no que todo se pode mercar e vender e no que único que importa é a desregulación para a maximización do lucro empresarial. Hai un ampla estrutura clientelar empresarial por detrás que cobiza os beneficios asegurados que xenerarían estes sectores esenciais en mans privadas.
Núñez Feijóo tería que ser consciente de que como Galicia conta cunhas porcentaxes grandes de poboación con idade elevada e con algún grao de dependencia, alén do seu escaso tecido produtivo e das rendas salariais baixísimas, depende máis que outras comunidades autónomas das axudas públicas. Aplicar con exceso de celo o catecismo neoliberal sobre o pobo galego, recortándolle e privatizándolle os servizos públicos esenciais, implicaría non levalo á precariedade, senón instalalo definitivamente nunha miseria radical oitocentista.
Antes que tocaren a sanidade e a educación públicas, xa deficientes en canto á media estatal e europea, deberían suprimir as deputacións, perseguir a fraude fiscal e incrementar a fiscalidade das rendas altas. É unha falacia afirmaren que non existen outras solucións que os recortes. M.M.D.

SUSPENSO EN CONFIANZA

2011-11-03T00:30:00.000+01:00

Os españois non confían nos medios de comunicación. O último barómetro do CIS indica que as empresas dedicadas ao (outrora nobre) arte de informar rozan o aprobado, pero non o conseguen. Miúda sorpresa.
Quizá teña algo que ver esta sorte de amálgama en que se converteron algúns programas, televisivos fundamentalmente, onde o espectáculo prima sobre o rigor e os debates protagonízanos charlatáns de feira en lugar de expertos. Achegarse ao pobo é unha boa manobra de mercadotecnia, pero non se pode pretender credibilidade cando quen opina sobre a calidade do ensino non se sabe nin a táboa do sete. O ridículo, inevitable, faise patente cando a noticia máis importante dos últimos tempos dana unha humorista e unha vividora. Perfecto resumo da crise da profesión.
Aínda que o público ten o que merece, ás audiencias remítome, e quen elixe a un fantoche en lugar da un traballador competente debería saber o que pode atoparse. Igual que cando sintoniza unha emisora ou compra un xornal segundo a cor que, con máis ou menos sutileza, deixan traslucir.
Desde os seus inicios, o xornalismo cumpriu as funcións de informar e formar opinión. A obxectividade absoluta é incompatible coa condición humana. E con estas premisas funcionou o negocio durante décadas. Nin os máis inocentes poden alegar engano. Seica, radicalización cando, ebria de poder, a maquinaria da prensa desprega o seu veleno. En ocasións, case como unha vinganza persoal. Para vergoña da maior parte do gremio. Por certo.
O certo é que é preferible unha sociedade que dubide a unha que se deixe guiar sen mostrar un chisco de vontade. Mellor mentes pensantes que esixan calidade que mandas cerriles que apenas saiban entender o que len. Aínda que por desgraza as segundas son as que fan máis ruído. E cando piden sangue e polémica é o que se lles dá. O cliente manda. Case sempre. Ata cando, voluble como é, un día reclama o que ao seguinte critica. É o malo da información á carta. Que ao final aburre. Chegará o día no que serán guionistas os que redacten historias que enganchen. Onde non chega a información, chega a imaxinación.
Ofrézanlles o que queren oír ou non, os medios de comunicación non teñen a confianza dos cidadáns. E poida que teña que ser así. Xa o di o refrán: Do que vexas, cre a metade. E do que che digan, a cuarta parte. Ter un 4,97 quizá non sexa tan malo, logo de todo... P.F.

OUTRA XUBILACIÓN DE OURO

2011-11-02T00:30:00.000+01:00

O exalcalde socialista de León se prexubila con 520.000 euros

O FROB prestou á entidade unha cantidade superior aos 500 millóns de euros para a súa fusión con Caixa Duero.

O exalcalde socialista de León, Francisco Fernández, se prexubilou cunha compensación de 520.000 euros na súa condición de exdirectivo de Caixa España, unha entidade que recibiu un préstamo do Fondo de Rescate Ordenado Bancario (FROB) superior aos 500 millóns de euros para a súa fusión con Caixa Duero. O político, que pode ser elixido como deputado ao Congreso en novembro, asegura que ese diñeiro correspóndelle como a calquera outro empregado da caixa de aforros.
O exvicepresidente de Caixa España ampárase na súa condición de traballador da entidade durante 33 anos, 12 deles por certo en excedencia como político, para xustificar os 520.000 euros que percibirá por prexubilarse. Fernández accedeu á entidade como auxiliar administrativo e tras iniciar a súa carreira política ascendeu ao área de Relacións Institucionais. É por estes cargos polos que, asegura, correspóndelle percibir esta contía e non polos postos directivos que ocupou nos últimos anos.
"O único que teño que dicir é que eu estou prexubilado de acordo ao ERE que se asinou en Caixa España, como calquera persoa que se ha prexubilado en Caixa España. Igual, exactamente igual", dixo o exrexidor socialista. Aos seus 56 anos, Fernández acóllese a este vantaxoso ERE derivado da fusión entre Caixa España e Caixa Duero, e ademais optará a un cargo como deputado nacional polo PSOE o próximo 20-N.

VIVIMOS GRATIS

2011-11-01T00:30:00.000+01:00

Estou ata o hollejo de escoitar a "cualificado persoal variopinto", dicir que vivimos gratis. ¡Así, cun par de...! A seguridade social, prestacións por desemprego, o estudo, pensións de todo tipo, xustiza, e o que se lles poida ocorrer, todo é gratis, segundo din eles, e quedan tan panchos. Pero ¿onde carallo pensa esa tropa que vivimos, en Jauja? ¡Aquí non hai nada gratis, nenos! Os exércitos non son gratis, nin a monarquía, os políticos e, polo tanto, a democracia tampouco.
Se algo fose gratis, habería que preguntar ¿páganolo alguén de fóra? ¿Sarkozy, Merkel, Europa, o BCE ou a nai que os pariu? Si, é certo que hai persoas receptoras de prestacións sociais sen cotizar; pero todos pagamos por eles. E é que, como os gobernos e administracións dos países non xeran un miserable céntimo, os cidadáns temos que pagar directamente por todo; e se non chega, botar man dos impostos, que tamén é pagar.
Ata cando desahucian a quen non poden facer fronte á hipoteca de "as súas casas" deben seguir pagando aos bancos que quedan con elas a un prezo irrisorio. ¡Menos mal que queda algún xuíz con dous dedos de fronte!
E estes tipos -os do gratis- son os mesmos que falan de mercados, crise financeira, recortes, e despedimento barato, sen dicir que a culpa de todo o batifondo é do capitalismo salvaxe. Do ca-pi-ta-lis-mo sal-va-xe, ¡co-ño! Algo que eses falaces non recoñecerán xamais.

OS XUÍCES EXPOÑEN O COPAGO-REPAGO

2011-10-31T00:30:00.000+01:00

Posible movemento na Xustiza. Os xuíces expoñen o copago para reducir o colapso dos tribunais. A Asociación Profesional da Magistratura (APM) cre que a medida reduciría os litixios sen fundamento e diminuiría o tempo de resolución. Ademais, imporíase unha taxa para os que manteñan procedementos que non poden prosperar. As cifras da Xustiza son denotativas: 1.862 casos de media, instruídos por xuíz ao ano e 1.700 euros é o custo medio por causa.
Pero analicemos máis detalladamente tan importante intento de modificación. Nada menos que 800 xuíces substitutos ou suplentes traballan cada día. A planta xudicial creceu un 32,50% nos últimos dez anos. Paralelamente, a carga de traballo aumenta un 59,16%. En España "tocan" 9.359 habitantes por cada "juzgador" e a media de litixios por habitante é de 0,20. A APM di que a situación da Xustiza require solucións contundentes.

Velaquí algunhas: 1) Paralizar a implantación da nova oficina xudicial. 2) Desaparición dos xuíces substitutos en tres anos. 3) Cambio no modelo de demarcación xudicial. 4) Incentivación económica.
Sobre se é viable implantar unha taxa aos cidadáns que litiguen de forma temeraria, din que non só é viable, senón necesaria. Un aspecto negativo que se deriva da gratuidade da Xustiza consiste na presentación de demandas infundadas ou temerarias, ante o que debe establecer mecanismos correctores. O primeiro sería evitar a gratuidade, mediante a limitación para aplicar fondos públicos e a imposición de sancións. Medidas que se verían favorecidas coa inclusión da asesoría previa como forma de influír na decisión de levar ou non o seu asunto a xuízo.
Pregúntase tamén se a desaparición dos xuíces substitutos axudaría a acabar coa interinidade e contéstase que si. As substitucións permiten aos xuíces de carreira o goce de licenzas, permisos, baixas por enfermidade, etc. Con todo, un estudo do profesor Ramos Romeu demostra que se produce unha porcentaxe notable de revisións das resolucións adoptadas polos xuíces substitutos, fronte ás tomadas polos xuíces de carreira. As opinións antedichas foron emitidas por Agustín Pérez-Cruz, catedrático de Dereito Procesual da Universidade da Coruña.

¡¡¿Os xuíces queren menos traballo e máis salario?!! Que se poñan a traballar e que se deixen de caralladas, non está o pais para que os xuicés vivan aun mellor do que viven.

QUE HAI DO PROGRAMA DO PP?

2011-10-30T00:30:00.000+02:00

É o arca perdida. Sabemos por González Pons e demais correlixionarios que o PP aspira se cadra, pero de promesas e compromisos nada de nada. Rajoy repite que o día 21 de novembro, xa vencedor, daranos a coñecer o gran segredo: como vai sacar a España da crise, a reducir o déficit, a pór o diñeiro en circulación entre as pemes...
E iso sen incrementar os impostos a ninguén e moito menos ás grandes fortunas e á banca, as vacas sagradas do PP. Nunca pensara que chegaría a ver que un partido político, en democracia, podía gañar unhas eleccións sen explicar as súas propostas.
Se as enquisas non están ocultando o voto indeciso, os españois podemos ir preparando os ungüentos da avoa para cando caiamos enfermos, practicar o trueque para obter os produtos que necesitemos e morrernos moito antes, porque as previsións de envellecemento digno e saudable van quedar arquivadas na papeleira.
Se chega o PP ao poder, non só haberá que ir ao Inem senón tamén á cola da beneficencia. Porque non teremos traballo e entregariamos as nosas casas aos bancos.

Rajoy fulminará o imposto de Patrimonio...

ESTADO DE MALGASTO?

2011-10-29T00:30:00.000+02:00

Decátome polos empresarios de que en España xa non vivimos nun Estado de benestar, senón nun Estado do malgasto. Debemos, pois, ser aforradores e non malgastar.
Con todo, creo recordar que cando o diñeiro circulaba sen problemas e os dispendios públicos eran a norma, estes mesmos empresarios estaban encantados coa gran cantidade de negocios -e os consecuentes beneficios- que o Estado de benestar xeraba, sobre todo para eles.
¿Algún se expuña sequera protestar polo máis que evidente malgasto que representaban os faraónicos e absurdos monumentos que decoran as rotondas de moitas cidades? ¿Acudían, seica, de mala gana aos concursos públicos nos que se adxudicaba a construción dun aeroporto no medio da nada?
A verdade é que tampouco queda claro que os empresarios consideren un malgasto tales gastos. Parece, máis ben, que onde non debe gastarse o diñeiro é en determinados servizos sociais onde a relación entre gasto público e negocio privado é menor. Servizos como a sanidade ou a educación, cuxo certamente elevado custo finánciase mediante impostos que, aínda que son asumidos sen problemas pola cidadanía, principal beneficiaria dos mesmos, non son do agrado dos empresarios, que prefiren infraestruturas ou, sinxelamente, pagar menos impostos.
Así pois, señores políticos da dereita, agora que é época de apreturas e parece que pronto van gobernar, xa saben: sexan serviciales e aforren onde digan os empresarios, que para iso pagan.
Se, debido aos recortes, aqueles servizos públicos deterióranse, non se preocupen: privatícenos, que algún posto para altos directivos estaralles esperando cando abandonen a política. Así vostedes alcanzarán o seu particular Estado de benestar e nós non teremos por que seguir vivindo nun Estado do malgasto.

A FAMILIA

2011-10-28T00:30:00.000+02:00

Na "tele" era famosa a familia Telerín que anunciaba a hora en que os nenos debían deitarse e descansar. A familia do título é famosa polo esperta que está.
Aos poucos perfílase o plan para despois do 20-N e concrétanse as medidas de Rajoy para multiplicar o emprego.
Un exemplo anuncian desde Estremadura, onde os persoais de altos cargos refórzanse cun cuñado do presidente, a parella do conselleiro de Agricultura; para o posto de condutor o presidente da asemblea chama ao seu curmán; o secretario xeral do Servizo de Saúde designa á súa muller como directora da Xestión Económica mentres -e en reciprocidade- a esposa do director xeral de Orzamentos é a nova xefa de servizo de Xestión Económica de Facenda...
Ese é o plan Mariano para despois do 20-N... e a está en marcha en moitas das comunidades que agora detenta o PP... e se cada vez son máis, baixará máis o paro pois a familia que traballa unida xamais será despedida.
¿Suprimir deputacións? ¿Reducir o número de parlamentarios?
¡Pero que di, home! Cada parlamentario ou cada deputado provincial pode meter en nómina a dous, tres persoas ás que ademais non se lles pide outro título que ser da familia... a propia, por suposto, e a política, tamén.
Así, a bote pronto, se o PP preside todos os concellos, as deputacións, as comunidades autónomas, o Goberno central, o Consello Xeral do Poder Xudicial, as televisións públicas, o Consello de Contas, etcétera pode colocar á metade dos parados...
Aquí, no Far-West do Estado español tamén se coida á familia: "A Xunta prima aos colexios concertados na repartición de computadores".
E é que ¿non coñecen a ese político do PP que declarou votar PSOE no 82 e di que leva a cabo unha política social-demócrata en 2011?
Eu tamén o coñezo.
A pregunta é: ¿que fai vostede, entón, no PP?
A resposta deuna outro ilustre do Partido Popular, moi xefe en Valencia, agora nun retiro dourado pola súa condición de "ex", que dixo aquilo de... "estou na política para forrarme". E con todas estas pistas non fará falta porlle nome á mellor familia política que, unida, parece que ser invencible