ONDE ESTÁ A GAIVOTA?

O noso querido 009 elixe un "look" afastado de Mariano Rajoy e apartado da gaivota que, como se sabe é un bicho preeiro... tampouco aparecen as siglas do "PP", o partido de Fraga, Romay, os sete magníficos trufados dos cen mil fillos da UCD e uns cantos bendicidos pola xerarquía eclesiástica.
O 009, fiel á súa anterior campaña onde, emulando o axente 007, igual collía a mangueira para apagar incendios que disputaba os seus rivais por ir en iate, preséntasenos agora por terra, mar e aire percorrendo o mundo mundial para prometer aos galegos de fóra o que nos nega aos que aquí pagamos impostos: saúde, diñeiro e amor.
Por aire no jet dun millonario chamado "Paxariño Novo" (o avión non o multimillonario) co que (o rico, non a aeronave) intercambiou, polo ben de Galicia, opinións para negocios de limpeza, agrícolas e gandeiros que moi ben pode ter futuro en calquera dos polígonos que sementou Fraga. Insisto: paxariño que non gaivota. E é que coñecen o dito de "gaivotas a terra, mariñeiros a merda"?; pois imos ao porto.
Alí a anteriormente coñecida como Xunta de Obras do Porto e agora Autoridade Portuaria abriu as súas portas para que o candidato Feijóo anuncie investimentos a mans cheas, aínda cando cabree, por sétima vez, á Xunta Electoral Provincial, pois está feo mesturar propaganda con actividade institucional.
Pero é tan emocionante volver á JOP para recordar tempos: de alí cobraba Crespo, o do cinto, presidía Puertos o hoxe alcalde Negreira e o candidato Feijóo era a man dereita de Fraga.
E chegados a este punto temos que recordar as trampas que nos tenden algúns políticos en campaña electoral: se te enganan unha vez, cabréante. Se son dous, póñente a cen... pero se son máis é que es parvo.
Tómannos por parvos?
Baixa o emprego, recórtanse os servizos sociais, inténtanse acernar os dereitos cívicos e o príncipe de Asturias xelea aos nosos empresarios para que axuden a Panamá
Non se decatou de que os nosos patriotas de lata se levaron noventa mil millóns de España en busca doutros mercados?
Ollo ao voo da gaivota.

SEÑOR PRESIDENTE

Circula pola rede a canción "Señor presidente", unha das últimas composicións do gran Luís Aguilé, incluída como novidade nun álbun recompilatorio do cantautor hispano-arxentino.

A letra desta canción contén todo un programa para a difícil arte de gobernar. "Eu son un cidadán común e corrente, só teño un voto que vostede me pediu e outorgueillo esperando que chegue ese día en que vexa cumprido ao pé da letra o que prometeu... E agora pídolle que o meu humilde voto non caia no esquecemento...".

Ademais do cumprimento das promesas, o cidadán Aguilé esixe ao señor presidente que acabe coa inseguridade nas rúas e coa corrupción dos políticos: "Imos esperar de vostede que ao cárcere irán os que deben pagar todas as súas corrupcións...". Neste sentido é moi expresivo o refrán: "Que se impoña a lei, non queremos perder a nosa forma de ser, somos xente de paz. Que non teña ocasión de gañar o ladrón".

Din os exégetas de Luís Aguilé que "Señor presidente" foi escrita -e ten validez- pensando nos gobernantes e nos políticos de todo o mundo. É unha canción con sentimento, que foi interpretada polo seu autor con paixón e contén verdades tan profundas que mandatarios dalgúns países prohibírona e o establishment doutros non ve con bos ollos que soe nos medios audiovisuais. Por algo moitos internautas sinalan que ata podería converterse no himno oficioso dos indignados. De feito, identifícanse con ela cidadáns indignados de moitos países.

Outra canción moi socorrida polos internautas é "Fala pobo fala... fala sen temor, non deixes que ninguén apague a túa voz, fala e non permitas que rouben a túa palabra", unha melodía que se escoitou con emoción na festa democrática das primeiras eleccións do 15 de xuño de 1977 e aínda hoxe emociona a todos os que, logo dunha longa ditadura, recuperamos a liberdade liberándonos dun réxime que para millóns de españois era o único que coñeceran.

"Señor presidente" e "Fala pobo fala" deberían soar como himnos oficiosos de todos os partidos nesta campaña electoral para recordar aos candidatos que deben ser comedidos nos seus discursos e para recordar a todos aqueles tentados polo "voto silencioso" da abstención que "se queres afirmar a túa vontade decidindo o teu destino coa forza da túa voz, se tes alento para falar... fala, pobo, fala, ¿quen pode obrigarche a calar?".  J.C.L.

OS MAIORES SEN EMPREGO

O 67% dos parados maiores de 55 anos da nosa terra leva máis dun ano sen emprego. E no que respecta a toda España, nos últimos cinco anos a cifra se disparou de 131.700 a case medio millón. Dous de cada tres que entran no mercado laboral pasan ao desemprego. O aumento do desemprego e a precarización do traballo son dous dos motivos que están facendo da pobreza un fenómeno máis extenso. O número de fogares con todos os seus membros sen emprego multiplicouse por catro ata rozar os dous millóns.
En relación aos maiores de 55 anos, trátase dun colectivo que se incorporou á busca activa de emprego de forma intensa. A necesidade de conseguir ingresos extra para compensar a perda de emprego dos demais membros do fogar conduciu a esta xeración a saír en busca de traballo. Pero esta busca non adoita ter éxito. A circunstancia é preocupante pois son persoas cuxa xubilación esta próxima e necesitan seguir cotizando para obter unha pensión axeitada.
Respecto ao perfil, case seis de cada dez son homes, e dúas terceiras partes levan máis dun ano buscando traballo. Hai un feito que revela que ben podería servir para calquera franxa de idade: a maior formación, menor taxa de paro. Así, o paro entre os maiores de 55 anos en posesión dun doutorado é só do 2%. Para aqueles con estudos universitarios, ascende o 8,3%, mentres que esta cifra se eleva ata o 14,1 e o 18,3% para os que contan con estudos de Educación Secundaria de segundo e primeiro ciclo, respectivamente, subindo ata o 23,4% para os que só teñen estudos primarios. O dato dispárase ao 58,6% entre os maiores de 55 anos que non teñen formación.
Como afecta o paro ás persoas de máis idade? Saben que non lles aceptan o seu curriculum pola súa idade e se senten rexeitados. Ese rexeitamento dánaos máis que a un mozo. Ademais, buscan empregos específicos, o que coñecían, mentres que un mozo está disposto a reinventarse. A frustración vólveos moi susceptibles e iso dana a relación na casa.

UN PARLAMENTO CHEO DE CORRUPTOS

José Oneto

Hai corrupcións e "corrupcións". Hai grandes corrupcións de millóns de euros que ás veces pasan desapercibidas nos medios, e "corrupcións" de centos de miles de euros, que provocan unha auténtica alarma social polas características especiais da mesma ou pola forma de levalas a cabo.
Na Comunidade Valenciana danse dos dous tipos e moitos máis, ata formar un auténtico catálogo que, polo momento, nunha auténtica marca, afecta a dez deputados do Partido Popular no Parlamento valenciano, imputados por distintos delitos relacionados co suborno, o tráfico de influencias, o financiamento ilegal do partido, a prevaricación, a falsidade de documentos, a malversación de caudais públicos, a fraude de subvencións oficiais, e ata, o lavado de diñeiro. Eses dez deputados autonómicos seguen ocupando sorprendentemente os seus escanos, polo seu número, o segundo grupo da Cámara aínda que seguen representando ao Partido Popular, algo realmente insólito en calquera país democrático e, iso si, foron liberados de responsabilidades políticas importantes dentro do seu grupo parlamentario.
Os dous últimos casos protagonizáronos o portavoz parlamentario Rafael Blasco, sete veces conselleiro do goberno valenciano con Joan Lerma, Eduardo Zaplana, Olivas e Camps, e a deputada e Alcaldesa de Alacante, Sonia Castedo, acusada de suborno, tráfico de influencias, malversación de caudais públicos e falsidade documental. E os dous foron protagonistas de dous escándalos económicos que teñen unhas características especiais: Blasco, conselleiro de Solidariedade e Igualdade, quedou con parte da axuda da cooperación a Guinea Ecuatorial e Haití, e Sonia Castedo, deixou o novo plan de Urbanismo de Alacante en mans do promotor e construtor Enrique Ortiz, propietario do Hércules Club de Fútbol.
O caso de Blasco é especialmente sanguento porque, segundo o auto xudicial a trama que el dirixía, chegou presuntamente a roubar diñeiro destinado a nenos e nenas vítimas de agresións sexuais ou a enfermos de Sida, en Guinea Ecuatorial, ou a damnificados en Haití tras o terremoto de 2010.
O diñeiro público chegaba á conta bancaria das ONG que debían xestionar a axuda a estes proxectos sociais e ao cabo duns días, saía desas contas transferido a algunhas das "empresas pantallas", utilizadas pola trama de Blasco e os seus socios.
No auto cóntase que a ONG Ceiba recibiu dos orzamentos de 2009 máis de 600.000 euros para dous proxectos en Malabo, un contra a "violencia sexual e explotación laboral do neno" e outro para a "redución do nivel do contaxio da sida", que días máis tarde apareceron en empresas da trama. En total, o 72% desa axuda destinada a eses proxectos sociais en Malabo foi desviada fraudulentamente, segundo a xuíza que leva o caso.
O auto xudicial tamén fai referencia a Haití, onde trasladouse o conselleiro Blasco para comprobar os danos do terremoto de 2010, para logo conceder unha subvención de 177.000 euros á Fundación Entre Pobos, co que desenvolver unha "consultoría técnica ao proxecto de construción dun Hospital en Belle Anse". Desa cantidade, a empresa privada Matuscas, S.L, parte da trama investigada, levou máis de 40.000. En 2011, o goberno valenciano destinou catro millóns de euros para construír un hospital en Haití. O concurso público, segundo o auto xudicial, foi manexado desde a Consellería de Solidariedade e Igualdade de maneira que recaese nas empresas da trama corrupta.
A estas alturas, o señor Blasco segue de deputado no Parlamento valenciano e a señora Castedo anunciou que seguirá sendo Alcaldesa de Alacante, porque ademais asegura, a ela ninguén lle pediu a dimisión.

GRAZAS AO CREDITO

Utilizar a situación española contra Obama é alucinante pero bastante comprensible. Os estafadores sempre culpan os estafados xa que foron uns "primos" que se deixaron enganar. A situación de España creárona individuos como Romney, de misa diaria, pero que non teñen ningún problema en estafar a destro e sinistro. A verdadeira natureza da crise española (o que a fai diferente) é que non se basea nunha dilapidación en políticas sociais (habia superavit na época inicial de Zapatero aínda que este se baseaba no espellismo da burbulla inmobiliaria) senón no baleirado das institucións financeiras (especialmente das caixas de aforro que non son, non eran, de ninguén), a apropiación por parte dos especuladores inmobiliarios e financeiros dese capital e o pedido a bancos estranxeiros, e a transferencia desa débeda aos hipotecados, os "investidores" inmobiliarios de baixo nivel, e os contribuíntes en forma de bancos e caixas nacionalizados xa rescatados polo Goberno.

Todo iso só foi posible grazas ás políticas do Goberno Aznar que o fomentaron, de forma premeditada. A ese señor só lle ineresaba iso: permanecer 8 anos, montar esta lea (do que se debeu beneficiar), e deixarlle o morto ao seu sucesor (que debía de ser un parvo útil na súa opinión) mentres enchía o pais de inmigrantes (para traballar na burbulla e aumentar o número de endebedados ou estafados potenciais), e de prexubilados (para impedir que a protesta social que puxera ao descuberto a desindustrialización e a destrución do tecido produtivo).

Nin con maioría absoluta cambiou a lei do aborto nin a do divorcio nin nada xa que iso non lle interesaba. Non poderemos recuperar a credibilidade mentres non xulguemos (e condenemos) os responsables financeiros e sobre todo políticos de todo esa estafa, que se parece moito máis a unha pirámide de Ponzi que a unha burbulla inmobiliaria como a que houbo noutros paises e que alguén ideou grazas ao crédito barato obtido coa entrada no Euro.

EMPOBRECEMENTO E DESALENTO

Mentres observamos a crua realidade que nos rodea, que pouco a pouco nos vai ofrecendo un aspecto progresivamente peor, é moi difícil non caer no desalento. Como están a recoñecer economistas de gran prestixio, o que está a suceder non é senón unha xigantesca transferencia de recursos financeiros dende as clases medias, traballadoras e menos favorecidas cara aos bancos, eses mesmos bancos que provocaron a crise mundial de 2007/08. ¿Quen, se non, están recibindo os intereses fabulosos da crecente débeda pública de estados como España, en cuxos presupostos de 2013 se destinan nada menos que uns 38.000 millóns de euros exclusivamente para ese capítulo? E o malo é que, neste sinistro e empobrecedor proceso, os gobernantes "democráticos", nos cales o pobo depositou de boa fe a súa confianza, asumen o papel dos nosos principais verdugos.
O problema complícase, no caso de España, pola nosa dependencia dunhas institucións europeas que actúan con extrema lentitude. Mesmo cando se produce o milagre de chegar a uns acordos minimamente satisfactorios, estes tardan logo unha eternidade en aplicarse. Á ineptitude e incapacidade do goberno nacional únense a inutilidade e indecisión da UE, que non cesa de dar voltas e voltas a ideas como axustes do déficit, apoio á moeda única, fondos de rescate, unidade bancaria, supervisión, austeridade, débeda pública... As reunións ao máis alto nivel, os cumios, as declaracións, etc., sucédense sen fin, pero sen que cambie nada no fondo das cuestións. Para os que estamos máis ou menos ao tanto das noticias, todo resulta sumamente canso e desalentador.
Precísanse con urxencia cambios de enfoque e medidas contundentes e drásticas, que actúen como estímulos da economía real. Mentres esta non se dinamice e creza, o empobrecemento continuará, e o desalento tamén.

A POLÍTICA DOS TRES SOLDOS DEIXA SEN SALARIO Á OPOSICIÓN

É un cumio do populismo difícil de superar: María Dolores de Cospedal decidiu que o mellor xeito de saír da crise é a austeridade: a dos demais, empezando pola oposición. Nunha medida sen precedentes en democracia decidiu deixar sen soldo os deputados das Cortes de Castela-A Mancha. Recortará así algo máis dun millón de euros. Antes de xulgar o dato, hai algunhas cifras que convén repasar.

1. Este arrebato polo aforro alleo é obra e graza desa mesma política que durante anos compaxinou varios soldos públicos sen pestanexar. En 2009, De Cospedal cobrou 240.737 euros do diñeiro dos contribuíntes: case tres veces máis que Zapatero. En 2010 foron outros 223.595 euros máis. Traducido a deputados: ela soíña recibiu en dous anos case a metade do que agora quere economizar deixando sen salario aos demais.
2. O millón que aforrará De Cospedal é asimétrico: sae principalmente da bancada da oposición. A maioría dos deputados do PP non terán maior problema. Dos 25 parlamentarios cos que conta o PP, 15 cobran xa outro soldo público: como alcaldes, concelleiros ou conselleiros. Son principalmente os 24 deputados socialistas -só seis son concelleiros e un é alcalde dun pobo de 1.700 habitantes- os que o van a ter que buscarse outro traballo para chegar a fin de mes.

3. De Cospedal aforra pouco máis dun millón de euros en deputados mentres gasta millonadas en altos cargos. Só na Consellaría de Presidencia, De Cospedal ten contratados a dedo a 41 asesores de libre designación por 1.644.140 euros. En todo o Goberno hai 82 e cobran ao ano 3,26 millóns de euros. Ademais, hai outro fondo con 67 millóns de euros presupostados para "alta dirección". Non se sabe cantos directivos son.
4. O presuposto de Castela-A Mancha é de 7.440 millóns de euros. O aforro con esta populista medida equivale ao 0,01% das contas públicas. O recorte pode saír moi caro porque o traballo da oposición consiste precisamente en controlar o Goberno e evitar que ese enorme presuposto gaste mal.
5. Pero a principal trampa non está aquí. Seguindo o mesmo discurso da austeridade, De Cospedal pretende reducir o parlamento de Castela-A Mancha á metade. O cambio esconde outra trampa: igual que intentou Núñez Feijóo en Galicia, a nova repartición favorecería aquelas provincias onde o PP recibe máis votos. É un xeito de blindarse na cadeira de brazos recortando en democracia e usando o populismo antipolítico contra a oposición. ESCOLAR.NET

QUEN PAGARÁ A FACTURA? OS DE SEMPRE

A suma por socorrer os bancos que será case imposible de recuperar alcanza xa os 21.000 millóns de euros.
O que paga ten dereito a saber quen se leva o seu diñeiro e por que o fai. Os cidadáns ven como o Estado recorta en sanidade, educación e prestacións públicas, mentres socorre os bancos, o que provoca unha indignación difícil de conter. E a confusión que existe aínda enerva máis.
O venres pasado, o Goberno dixo que pedirá a Europa 40.000 millóns para o último rescate. Pero ese non é o primeiro diñeiro que se destina á banca. A proba é que o ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, admitiu que o Estado ten un déficit de 16.660 millóns polas facturas pagadas no pasado ás entidades. Non obstante, dixo que é un diñeiro "que vaise devolver".
Aquí empezan as dúbidas. A estas alturas da crise aínda é moi difícil saber canto vai perder o Estado (os cidadáns) para evitar a quebra da banca. Pero será moito diñeiro, moito. Ata agora, o capital que se inxectou en Unnim e en Banca Cívica, uns 2.000 millóns, se perderon. Os 1.375 millóns que ten, como máximo, Caixa España, danse por perdidos se Unicaja pecha a compra da entidade castelá. Á factura súmanse os 1.000 millóns que xa ten o Banco de Valencia, quizais a primeira entidade que se tore e se venda, en parte para dar un escarmento. Estes mortos suman 4.350 millóns.
Outros diñeiros perdidos: os 400 millóns por Cajasur (en mans da BBK) e os 5.250 millóns da CAM, comprada polo Sabadell. Ata agora sumamos a redonda cifra de 10.000 millóns.
Pero hai máis: o propio Estado admitiu que o FROB, o fondo de rescate, perdeu 11.000 millóns entre 2010 e 2011 por Bankia, Novagalicia Banco e CatalunyaCaxia, así que a suma alcanza os 21.000 millóns de case imposible recuperación. Por non dicir, totalmente imposible. Do total, 5.000 millóns pertencían ao Fondo de Garantía de Depósitos da banca. Todas as comunidades autónomas recortaron 13.000 millóns en Sanidade e Educación, por exemplo. E 21.000 millóns é todo o que se recada por impostos indirectos en España. Outra referencia.

Onde está o límite?É isto todo? Non se sabe, pero parece moi difícil que non haxa máis perdas. Bankia, CatalunyaCaixa, Novagalicia e Banco de Valencia necesitan 46.206 millóns de capital, segundo as probas de Oliver Wyman, pechadas o venres. Cando se vendan ¿canto se cobrará por eles? O 50%? Non se pode dicir aínda. Esta é a función dos novos xestores, revalorizar as entidades. Como di un experto, cando se recapitaliza un banco, cóbrense as perdas pasadas, pero non sempre significa que a entidade vale todo o que se pon.
E aí chega a pregunta: por que non o deixar quebrar, como conseguiu Lehman Brothers? A teoría di que chega o pánico bancario, colápsase o sistema de pagamentos e a xente acudiría a buscar o seu diñeiro nos bancos. Un diñeiro que non está porque se prestou, invertido, etc.
Hai unha referencia certa: en 1993 e 1994, na crise de Banesto, perdeuse o 30% do que inxectou, uns 1.000 millóns de euros. A diferenza é que agora a economía non se recupera, como entón, e a crise bancaria é sistémica, non dunha entidade.

PRESUPOSTOS ANTISOCIAIS

O presuposto en pensións aumenta menos do que crecen os xubilados.
As bolsas recórtanse, a pesar do anunciado polo Goberno.
Que as contas non cadran na elaboración dos Presupostos Xerais de 2013 quedou claro este xoves cando o Goberno anunciou as súas optimistas previsións de recadación e de evolución da economía. Pero o titular de Facenda, Cristóbal Montoro, deixou patente na presentación completa das contas públicas, este sábado no Congreso, que ademais tampouco encaixa a letra. O Goberno anunciou en grandes titulares os principais eixes de gasto do presuposto, como a suba das bolsas ou no mantemento da partida de I+D+i, entre outras, pero unha análise rápida das cifras deixa ao descuberto a falacia destes datos. Nin música, nin letra acompañan o que Montoro bautizou como uns presupostos "moi sociais", nos que o groso do gasto se vai en pagar unhas pensións polas que xa cotizaron os españois e en facer fronte aos intereses da débeda.
En xeral, case ningunha das cifras que dá o Goberno son o que parecen ser, agás, paradoxalmente, o pagamento dos intereses da débeda. "Solo soben as pensións, o pagamento da débeda e as bolsas", asegurou Montoro en varias ocasións.
Por partes. As pensións soben, si, pero porque aumenta o número de pensionistas e a contía que reciben grazas a que os novos xubilados que acceden ao sistema o fan con bases de cotización máis elevadas onde o efecto da alza do 1% xeral das prestacións anunciada polo Goberno queda moi diluído.
Se tomamos como base que o pasado ano se presupostou un gasto en pensións de 101.953,80 millóns en prestacións contributivas, unha alza do 1% equivalería a pouco máis de 1.000 millóns de euros polo que o montante que excede ata o presupostado para este ano (106.350 millóns) se pode atribuír ao aumento natural da nómina das pensións.
Cabe resaltar que cada mes, segundo publica o Ministerio de Emprego, a nómina de pensións crece a un ritmo superior ao 4% (un 4,4% no mes de setembro, o último dato publicado). Así, en total pagarase un 4,3% máis en pensións contributivas, pero o groso desta suba débese ao efecto da incorporación de novos cotizantes.

O resto das partidas dentro da carteira de "Servizos Públicos Básicos" descende, incluída a de "Servizos sociais e promoción social" que malia aparecer no cadro de resumo cunha suba do 34,4%, a letra pequena advirte de que o aumento se destinará a atender obrigas de exercicios anteriores. Por iso, o resultado final é unha caída do 14,4%. Só o gasto en melloras administrativas dispárase en máis de 1.500 millóns de euros por unha compra de activos propiedade das Mutuas de Accidentes de Traballo.
Ademais, cando o Goberno di que o 63,6% do gasto se destina á partida social, faino excluíndo a partida de débeda pública (38.589 millóns de euros). Unha vez engadida esta liña do presuposto, o gasto social apenas supera o 55% das contas públicas. Tamén se queda fóra unha nova prorroga do plan Prepara.
En canto aos outros anuncios do Executivo, caen polo seu propio peso. As bolsas caen nun 3,8%, aínda que o Goberno asegura que soben parapetándose en que "as máis importantes" (na súa opinión), as concernentes a universidades, o fan nun 2%. Tamén se maquillan as cifras respecto a investigación civil. Aínda Que a dotación só reflexa unha caída de 70 millóns de euros respecto aos 5.633,2 de 2012, o certo é que o presuposto destinado a subvencións, as que realmente son útiles para o financiamento da I+D, cae en 340 millóns de euros.

HAI MOTIVOS

Por que?, pregúntanse os editorialistas de medio mundo levando ás primeiras páxinas dos seus xornais as fotografías das manifestacións, represión incluída.
Hai sesudas reflexións, algunha que outra intencionada crítica e moito ruído que non fai ben a ninguén e pon o Goberno a pan pedir.
E hai, hemerotecas. ¿Recordan cando o PP galego, cos seus alcaldes á fronte, rodeou -quixo tomar- o Hórreo? (foto) ¡Na tele aparecía Feijóo, capitaneando os insurrectos!
Recorden cando a dereita de Rajoy e Feijóo, antes de que o señor Mas anunciase un referendo, proclamou o seu boicot ao cava e aos produtos cataláns asumindo o papel de "separadores".
¿Recordan que o señor Pons, fai nove meses e dezaoito días, á vez que prometía a creación de tres millóns de postos de traballo, incitou os mozos a seguir o exemplo dos gregos, dos exipcios, e que se botarán á rúa?
¿Recordan cando as manifestacións do PP, coa igrexa ao seu lado, querían na rúa cambiar as leis do Parlamento elixido democraticamente?

Antes  eles si, agora os demais non.
¿Hai motivos para a indignación?
Por exemplo, a nova conxelación salarial aos funcionarios -médicos, mestres, policías e xuíces- mentres o propio Goberno aproba "primas" de centos de miles de euros ao que foi presidente do Tribunal de Contas, que leva "na pomada" máis de trinta anos cobrando magníficos salarios e mentres se desangran os equipos polos ERE, eles recollen a " ex " como Esperanza Aguirre ou Romay Beccaría.
Pola suba do IVE; pola amnistía aos defraudadores mentres aperta os que pagan os seus impostos; polo anunciado aumento do un por cento aos pensionistas mentres a cesta da compra sobe un sete; soben tamén o custo das medicinas, e anuncian un aumento no copagamento doutros servizos sanitarios, para acompañar unha suba de taxas que fan perder poder adquisitivo.
Secuestraron TVE converténdoa nun reduto para os seus fieis e un apéndice do PP. Sube a prima de risco (¿ten agora o nome de Mariano, señora vicepresidente?), baixa a bolsa, crece o desemprego e o Banco de España augura un futuro peor. Tras nove meses no poder queda a constatación do fracaso das súas políticas resumidas en máis paro e miseria. Sobran, pois, os motivos para a indignación e a reflexión.

MÁIS RECORTES E REFORMAS FISCAIS

De momento, máis recortes e nada que afronte o problema estrutural que nos arrastra a que os intereses da débeda, menor aínda que a alemá respecto do PIB, nos custen máis que os gastos de persoal da administración. A confirmación do repetido, unha e outra vez, sobre o tipo de recortes e reformas deste goberno, que non só o confirma nos novos presupostos senón que nos renvía para nova reiteración no futuro: máis recortes e mais depresión. Ningunha política, nunha non-comunidade europea, onde as condicións dese sobrecosto financeiro que impoñen a banca alemá e cuxa presión sostén co BCE como representante do lobby bancario, se organicen conforme ao sentido que lle corresponde a un estado e non á cova de Alí Babá. Alguén debería dicir en Europa, ante estas traizóns aos estados, que ou se cambian as condicións ou se rematou o Euro.
A suba de impostos non é unha reforma fiscal e non atende a onde hai, senón onde pode extraer algunhas miserias, que a estas alturas tampouco están mal, pero só como xustificación. Seguimos con desgravacións escandalosas á banca e grandes corporacións que só pagan o 12% real de Imposto de Sociedades e seguimos sen atallar a fraude. O fiscal disimulado co nome de incremento impositivo. Toda unha política externa de recortes conforme ao fundamentalismo neoliberal que obvia, unha e outra vez dende a presión interna e externa, o carácter impositivo relaxado do noso país. Un enorme diferencial recadatorio respecto dos países do norte, en cuxa porcentaxe de ingresos sobre PIB estariamos fóra deste caos.
Pero a prensa ao servizo da corrente neoliberal, di outra cousa: "Abc", "O Goberno de Rajoy demostrou, novamente, que ten meridianamente clara a estratexia que precisa España para saír do atranco da crise. Austeridade presupostaria para reducir o déficit, garantindo a protección social, e reformas estruturais para potenciar o crecemento constitúen a receita".

É dicir, máis do mesmo ofrecido ata agora cos resultados coñecidos e demostrados, nos que a esta alturas non creen nin os seus acólitos mais acérrimos e que só se sosteñen polas consignas de prensa, que como estas, na repetición manteñen o desconcerto. Todo axustado a un suposto menor decrecemento do previsto, -0,5%, para que coa mentira lle cadren as contas. Se estes non se van, teremos que marchar nós, o próximo ano, salvo milagre exterior, máis e peor.
Por suposto novas reformas "estruturais" -nin concepto de estrutura teñen dadas as que refiren, na que só a laboral é tal- baseadas na eficacia as numerosas realizadas ata agora, que acreditan a capacidade de que están dotados para atacar os momentos de dificultade. Entre elas o desenvolvemento da referida reforma laboral -na que se baseaba a prevista caída do desemprego e ía facilitar os axustes de platilla ás necesidades horarias e produtivas-, que nos puxo onde estamos. É dicir o desenvolvemento da pretensión do fundamentalismo neoliberal respecto da liberalización do mercado laboral para conseguir reducir os custos de produción a custa do mundo do traballo e a favor dos beneficios (Consenso de Washington). O desenvolvemento da precariedade laboral para o vindeiro, que non só axustará os novos salarios senón que seguirán reducindo os actuais ás novas condicións.
Para o resto non é necesario estenderse, queda certificado polo carácter acreditado por este partido e este goberno, non só dende que esta no poder senón dende que vén exercendo de oposición durante a crise. Non esta facendo nada que non se temese, (as promesas de non tocar sanidade, educación, etc obtivéronse a demandas directas que non había programa - e as pensións líbranse como único recurso defensivo e sobre a base dun decrecemento representado no +1%-), e si esta incidindo sobre o previsto con toda a intensidade de que é capaz unha dereita do máis extemporánea. DOREMA

OS POLITICOS

Rosa Montero

Os nosos políticos non son os únicos culpables, pero forman parte do problema. Hai que cambialos! Probemos cun sistema electoral maioritario e listas abertas.
Aumenta día tras día a desconfianza cara aos políticos; e crecen tamén as voces de alarma que sosteñen que falar sempre tan mal deles conduce á ruptura do sistema democrático. Teñen o seu punto de razón e é certo que a credibilidade do sistema está en xogo. Como eu penso que a democracia é sen lugar a dúbidas o mellor marco social, quero dicir aquí que a min os profesionais da política me parecen extremadamente respectables e necesarios. O que non me gusta son estes políticos, ou a forma de facer política que se implantou neste país. Fai pouco, César Molinas sacou un artigo demoledor  que foi criticado ferozmente, proba de que puxo o dedo nunha chaga, e que, entre outras cousas, vén a dicir (tradución miña dun texto longo) que os nosos partidos se converteron en empresas dirixidas ao lucro dos seus socios, en contra do interese xeral e con negocios vidrosos (e non vexo espírito de emenda: mira Eurovegas e o megaparque catalán). Gabriela Cañas, noutro grande artigo, fala do peso da sociedade mediática. Certo: nas democracias avanzadas os partidos aseméllanse cada vez máis, e a mensaxe foi suplantada pola pura aparencia. Non importa o que se fai e nin sequera o que de verdade se di, senón o slogan, a imaxe comercial, saír nos medios; por iso os partidos son cada día máis sectarios, porque, sen contidos que discutir, só cabe a adhesión irracional do seguidor. A este mal, que é común, nós engadímoslle o toque cañí do pelotazo. En fin, os nosos políticos non son os únicos culpables, pero forman parte do problema. Hai que cambialos! Probemos cun sistema electoral maioritario e listas abertas.

COMO BORREGOS

O PP mentiu, aproveitando o desespero da xente pola crise económica, para recoller eses votos e poder gobernar segundo os intereses do capital e os mercados.
A xente, ignorante, irracional, manipulable, sen decatarse de que a culpa da súa situación era do sistema, da mala distribución da riqueza, da crise, unha das constantes crises periódicas que caracterizan ao capitalismo, aínda que neste caso unha das máis graves, tirouse de cabeza ao río sen saber nadar e votou polo partido dos inimigos de clase.
O voto da xente é unha demostración de que os votantes non saben a que intereses de clase social responden uns e outros partidos. Que un partido de esquerdas (todo o que está á esquerda do PSOE) defraude os seus votantes é moi posible e moi real en moitos casos, pero que un partido de dereitas non responda aos intereses da gran maioría é unha realidade sempre, por definición. Os partidos da dereita representan os intereses das clases dominantes, dos que o teñen todo, dos de arriba.
En canto ao PSOE, como todos os partidos da mal chamada "internacional socialista", hai tempo que aceptou a derrota ideolóxica fronte á dereita. Deixou de ser socialista e aceptou plenamente a lóxica do mercado, rexeitando o enfrontamento cos intereses do capital e sometendo sempre a súa política aos intereses dos mercados, aínda que o faga de xeito máis atenuado que o PP. Vímolo con Zapatero, que acabou facendo recortes sociais e someténdose ao que a Unión Europea, encabezada por Alemaña, lle esixía, sen tocar os intereses do gran capital e a banca española.
Se todo segue igual, o PSOE gobernará de novo en canto a xente se canse do PP, logo volverán ao PP, e así sucesivamente mentres non rompa a lóxica do sistema. Bipartidismo que en realidade é monopartidismo. E rematará a crise, poderá volver haber abundancia, todo o mundo contento, sen memoria, e, se non se rompe co sistema, virá a seguinte crise e a xente, sempre movéndose dentro do bipartidismo, votará polo partido que estea na oposición do que goberne nese momento de crise.

REFORMA DAS ADMINISTRACIÓNS

Para non perpetuar a crise e endebedar aos españois durante xeracións, o Goberno español debe reformar a fondo a administración das comunidades autónomas e os concellos, na súa maioría en bancarrota e completamente fora de control, ea eliminación total das deputacións, sometendo a referendo o modelo de Estado.
Este tema é a clave do futuro de España, porque as rexións, concellos e deputacións son os responsables dos dous terzos do gasto público -234.000 millóns fronte a 118.000 o Estado en 2011-, excluíndo a Seguridade Social -23.000 millóns-, e este gasto realízase en condicións de descontrol, dilapidación e corrupción totalmente inaceptables. As razóns verdadeiras da crise do país, en consonancia co dito, nada teñen que ver con salarios demasiado altos -un 60% da poboación ocupada gaña menos de 1.000 euros/mes-, nin pensións demasiado altas -a pensión media é de 785 euros, o 63% da media da UE-15- nin poucas horas de traballo, como ten trasmitido ás veces dende Alemaña. A España tampouco lle falta talento, nin capacidade empresarial nin creatividade. Ten grandes pensadores, creativos, enxeñeiros, médicos excelentes e xestores de primeiro nivel.
A razón da enfermidade de España é un modelo de Estado inviable, fonte de todo nepotismo e de toda corrupción, imposto por unha oligarquía de partidos en conivencia coas oligarquías financeira e económica, e co poder xudicial e os organismos de control ao seu servizo. En España non existe separación de poderes, nin independencia do poder xudicial, nin os deputados representan aos cidadáns, só aos partidos que os poñen nunha lista. Todo isto leva tamén a unha economía mergullada que chega ao 20% do PIB e que frea a competencia, a eficacia e o desenvolvemento do país. Ademais, detrae recursos cos que poderían financiarse educación e sanidade.

Non pode permitirse por máis tempo este nivel de corrupción, e menos aínda a 17 rexións funcionando como estados independentes, con todos os organismos multiplicados por 17, dende 17 servizos meteorolóxicos a 17 valedores do pobo, con 200 embaixadas, 50 canles de TV rexionais en perda, 30.000 coches oficiais ou 4.000 empresas públicas que empregan 520.000 persoas, creadas especificamente para ocultar débeda e colocar familiares e amigos dos políticos sen control nin fiscalización ningunha. En conxunto, uns 120.000 millóns, equivalentes ao 11,4% do PIB, malgástanse anualmente nun sistema de nepotismo, corrupción e falta de transparencia.
Non é unha falta de vontade de traballo, como se pensa talvez nalgúns países do norte de Europa, o que fai que España sufra a peor crise económica da súa Historia. É un sistema corrupto e ineficiente. A crítica do Goberno alemán e as súas condicións para un rescate de España deberíanse concentrar na solución deses problemas. No caso contrario, só conseguirán que unha casta política incompetente e corrupta arruíne á nación para varias xeracións.

QUEN XESTIONA A UE E ESPAÑA?

Está claro que na UE e en España goberna Merkel, o país máis rico que fai política seria. Os seus bancos financiaron a burbulla inmobiliaria a través dos españois e queren cobrar. Os nosos gobernos consentírono, os cidadáns cargamos co morto. Rajoy di que ten que facer o que manda Bruxelas. Quen nos defende? Onde están os máximos representantes da UE, Durao Barroso, presidente da Comisión Europea, e Rompuy, presidente do Consello? Non hai UE, nin dos cidadáns, nin dos estados, nin das rexións, só hai UE dos bancos, que crearon o caos, pasaron a usurpar o posto dos lexitimados gobernos, que fixeron renuncia das súas funcións. O seu voceiro, Merkel.
Non pode haber unha Europa se non hai políticos para defender a unión política e fiscal. Fixéronnos crer que España o podía todo. Pero o diñeiro, igual que a materia, non se destrúe, transfórmase. Onde esta? Con tanta avaricia, fraude e paraísos fiscais. Rompeuse o equilibrio, agora unha volta de rosca dos especuladores aos que crearon riqueza, deixando a cidadanía sen Estado que os protexa. Son manobras económicas impulsadas por unha ideoloxía chea de ambición e cobiza para rematar coas conquistas sociais, por culpa de malos políticos que deixaron aos cobizosos, que puxeron todo patas arriba para consolidar a súa superioridade de dominio. Política vertical dunhas elites saídas e afianzadas na globalización.
Se verdadeiramente quixesen afrontar a crise, non se basearían no aumento de beneficios coa fabricación de armamento, vendéndoo a países que despois teñen que rescatar (Grecia). A crise é mundial, pero hai países que gobernaron mellor, son os que teñen que rescatar a España para rematar o negocio. Por iso, impóñennos os recortes e deberes, pero, quen defende os nosos dereitos? Ninguén. Os nosos representantes son actores que obedecen os autores, impoñéndolles a misión de engaiolar os cidadáns para lexitimalos cos nosos votos. Políticos de carton pedra. Nada máis.

UNHA PENSIÓN DE MÁIS DE 170.000 EUROS

A Mesa do Congreso deu vía libre á pensión por cesamento reclamada pola ex Valedora do pobo María Luisa Cava de Llano de máis de 170.000 euros en dous anos, despois de que esta fose relevada do seu cargo por Soledad Becerril a finais do mes de xullo.
Tras o seu cesamento, a Mesa do Congreso recibiu unha petición de María Luisa Cava de Llano, que exerceu o cargo en funcións como substituta de Enrique Múgica, na que solicitaba cobrar a devandita indemnización, correspondente ao 80 por cento do seu soldo no cargo durante dous anos.
Segundo informaron a Europa Press fontes da institución, Cava de Llano exercía como titular da institución pero viña percibindo unha retribución anual de 107.572 euros como adxunta ao Valedor do pobo, posto dende o que sucedeu a Múgica. Por iso, a pensión indemnizatoria superaría os 170.000 euros ao cabo dos dous anos para os que está establecida.
Tras recibir un informe dos servizos xurídicos, a Mesa do Congreso acordou recoñecer o dereito á pensión indemnizatoria tanto á ex Valedora do pobo como ao último presidente do Tribunal de Contas, ao entender que cumpren os requisitos legais para iso.
Precisamente, o próximo luns as Mesas do Congreso e do Senado aprobarán nunha reunión conxunta os presupostos das Cortes Xerais para 2013, onde se encadran as contas da Defensoría do Pobo, aínda que esta vez con Soledad Becerril á cabeza da institución e con retribución como titular.

UNHA XERACIÓN PERDIDA

O informe da OCDE "Panorama da educación 2012" entraña tanta gravidade que é razón máis que suficiente para que todo o país se poña a pensar e todos os políticos, do goberno e da oposición, se encerren para reverter eses datos arrepiantes.
Preto de dous millóns de mozos españois de idade entre os 15 e os 29 anos, o 23 por cento  desa franxa de idade, pertencen á xeración chamada popularmente "nini", de rapaces que nin estudan nin traballan.
O informe é unha foto fixa do ao ano 2010 -a día de hoxe seguramente os datos serán peores- que revela fallos no mercado laboral, incapaz de absorber man de obra nova. Pero del despréndense tamén fallos no sistema educativo que ten enormes deficiencias, entre elas o abandono escolar, que as sucesivas leis de ensino non foron capaces de corrixir e, probablemente, tampouco o fará a que prepara o goberno actual.
Unha segunda deficiencia é  escasa implantación da Formación Profesional -España é o país da OCDE con menor porcentaxe de diplomados- e a propia estrutura e programación deste área formativa que tampouco responde ás demandas e necesidades da empresa.
Na recente visita de Merkel a Madrid os empresarios alemáns explicaron aos seus colegas españois o seu sistema de Formación Profesional que naquel país facilita o tránsito das aulas ao mercado de traballo e parece que os empresarios españois quedaron prendados do modelo alemán que consideran válido e aplicable á situación española. Pero xa verán como aparecerá alguén -algún dirixente ou algún sindicalista- que dirá que as nosas circunstancia educativas e laborais son distintas e, polo tanto, o que fan en Alemaña non é extrapolable á situación española que seguirá adoecendo de escasa ou nula coordinación entre as aulas e a empresa para formar e facilitar aos mozos o seu acceso ao sistema produtivo.
A OCDE alerta os dirixentes políticos sobre a situación destes mozos. Deberían tomar boa nota e estudar por que investindo máis en educación que outros países -malia os recortes- España ten peores resultados. E, sobre todo, deberían chegar a amplos acordos en educación, que é un investimento produtivo que garante o futuro do país.

Pero vai ser que non porque a nova lei de educación que prepara este Goberno -outra máis- nace sen acordo, nin sequera de mínimos. Cambiaraa o próximo, como vén sendo habitual neste país e seguiremos perdendo aos mozos. J.C.L.

RECORTAR EN SAUDE

Segundo a OCDE, o gasto sanitario público en España é do 7% do noso PIB, similar ao de Eslovenia, moi lonxe do Reino Unido (8,2%), Alemaña (8,9%), Francia (9,2%) ou Dinamarca (9,8%).
O recorte no Sistema Nacional de Saúde leva consigo un paso atrás no esforzo secular de España de parecer un país desenvolvido. A sanidade universal e gratuíta fai un país próspero e garante aos seus cidadáns unha mellor saúde.
Se tivésemos que ter en conta o gasto total sanitario, tanto público como privado, todos os países da Unión Europea gastan máis que a nosa nación a excepción de Italia, Luxemburgo e Finlandia. Se agora somos os cuartos pola cola, o gabinete conservador de Rajoy levaranos a segunda división nun abrir e pechar de ollos.
As actividades asistenciais da sanidade pública española gozan dunha descentralización intensa que, ata agora, garantiu un mellor acceso do paciente á asistencia e á prevención. Dende a Lei Xeral de Sanidade de 1986 os esforzos foron considerables e os éxitos evidentes.
Porque que exista unha mellor, máis dotada e máis eficiente sanidade pública garante, non só a universalidade, senón que a sanidade privada teña que competir con esforzo e dedicación ofertando un produto ou servizo diferenciado. Todo ataque, pois, ao Sistema Nacional de Saúde, é un seria agresión á saúde de todos.
Para maior abundancia, a porcentaxe de sanidade pública sobre o total do gasto sanitario é en España do 74%, lonxe do 77% de Francia, o 84% do Reino Unido ou do 85% de Dinamarca. Todos elas nacións moi desenvolvidas que apenas discuten se a provisión ha de ser máis pública ou máis privada.
As decisións dun goberno conservador, dunha ministra incompetente, dun paradigma caduco tardoliberal, non só nos deixa sós fronte á enfermidade, senón que nos separa aínda máis de Europa.

FRAUDE ELECTORAL DE MARIANO RAJOY

O programa electoral do Partido Popular para as eleccións xerais de novembro tiña por título "O que España necesita". Semanas logo da vitoria por maioría absoluta do PP e da constitución do goberno de Mariano Rajoy podemos afirmar, vendo as primeiras medidas adoptadas, que nin España nin os españois necesitamos que nos empuxen ao precipicio da recesión á que nos leva este "vello goberno" recentemente elixido.
Porque se é grave a teimosía nunhas actuacións políticas que nos levaron á crise e, ademais, lonxe de sacarnos dela estana agravando, máis grave aínda é presentarse cun programa electoral a unhas eleccións a propósito que non se vai a cumprir e ocultando aos electores cales son as verdadeiras decisións políticas que pensan realizar cando se ocupou o poder.
Sen ningún tipo de esaxeración, e cando nas democracias asentadas cada vez solicítase e esixe a transparencia e a rendición de contas dos gobernos, cambiar o paso e realizar políticas totalmente opostas ás escritas no programa electoral é unha fraude democrática. E o é, aínda que se queiran facer a bulir, ata no día de Reyes, para ver se canto antes fáganse antes pasaráselles o cabreo aos cidadáns. Quen creen iso no goberno equivócanse, porque o incremento do paro que vai traer estas medias, o aumento das desigualdades e o beneficio aos máis poderosos non se lles vai a esquecer a uns cidadáns aos cales estáselles empezando a caer a venda dos ollos.
Algúns exemplos: -Impostos. O PP non se cansou de dicir que eles non só non soben os impostos, senón que é bo baixalos. Ata na páxina 109 do programa electoral afirmaban que "elevaremos os mínimos exentos no IRPF adaptándoos mellor ás circunstancias das familias". Que ocorreu ao chegar ao goberno? Que aumentaron o IRPF e o Imposto de Bens Inmobles (IBI). Aínda que máis aos que menos salarios teñen, co que as rendas do traballo asumirán dous terzos dos gravames.
-Emprego. Mariano Rajoy pedía o voto dos cidadáns porque tiña un programa para crecer e xerar emprego. Falaban de emprego seguro e flexible para todos. A realidade, é que por primeira vez desde que existe non sobe o salario mínimo interprofesional e mantéñeno nos 641,40 euros.
-Estado de Benestar. Programa do PP: "O noso principal obxectivo en política social é garantir o Estado do Benestar" (páx.104). Feitos: o goberno balear do PP di ás mulleres que deben pagar antes de abortar, aínda que a lei obriga ás autonomías a ofrecer a prestación ou abonala directamente.
-Dependencia. Programa do PP: "O Partido Popular comprométese a preservar o carácter universal e a calidade dos servizos públicos que conforman o Estado do Benestar" (páx.104); "Garantiremos a calidade e sustentabilidade dos servizos do benestar" (páx. 32). Feitos: se praza un ano, ata o 1 de xaneiro de 2013 a aplicación da lei de Dependencia para novos beneficiarios.
-Familia. Programa do PP: "As familias son un sustento esencial da sociedade, sobre todo en época de crise, e apoiarémolas como merecen" (páx. 107); "Promoveremos a actualización do noso dereito de familia para adaptalo ás novas realidades sociais, favorecendo a mediación e a corresponsabilidade dos pais..." (páx. 109). Feitos: o Consello de Ministros apraza a ampliación do permiso de paternidade de dúas a catro semanas ata o 1 de xaneiro de 2013.
-Conciliación. Programa do PP: "Aprobaremos un plan integral de apoio ás familias, dirixido fundamentalmente a promover as medidas que faciliten a compatibilización da vida profesional e familiar" (páx. 108). Feitos: o goberno do PP incrementa o horario laboral dos funcionarios a 37,5 horas semanais.
-Aforro. Programa do PP: "Modernizaremos o imposto sobre a renda co obxectivo de favorecer o aforro, o investimento e o emprego" (páx.43). Feitos: novo gravame do 2 por cento para rendas de aforro de ata 6.000 euros; 4 por cento ata 24.000 euros; e 6 por cento para rendementos superiores. É dicir, gravan menos aos que máis teñen.
-Transparencia. Programa do PP: "Incrementaremos a transparencia e a información sobre a situación económico-financeira de todas as administracións públicas, homoxeneizando para todas elas os prazos, periodicidade, formatos e criterios de presentación da información" (páx. 32). Feitos: Rajoy coñecía a situación financiera da Generalitat Valenciana e acode ao seu rescate ante a imposibilidade de saldar as débedas.

Estes exemplos demostran dúas cousas graves. A primeira enganaron aos españois e non cumpren o seu programa electoral. A segunda, é que as débedas e o malgasto dos gobernos autonómicos do PP, pagámola todos os españois con recortes en servizos esenciais que son os que garanten os dereitos do estado do benestar.
Dos españois depende asistir a esta fraude electoral como espectadores que sofren os recortes, ou como cidadáns activos que piden que o seu goberno elixido democraticamente, polo menos, cumpra o seu programa electoral.

VAYASE SR. RAJOY

Sr. Rajoy, Que sería de España, se o goberno de Zapatero, fixese o que Ud. está facendo? Di Ud., que necesita ler a letra pequena para determinar, que condicións vaille a impor a Troika (FMI, BCE e CE), para conceder o segundo rescate a España.
Aos cidadáns, non nos fai falta ler ningunha letra pequena. Só con mirar a Grecia e Portugal, compréndese e ven as esixencias, que serven para a afogar, esclavizar, sacrificar e afundir máis aos seus cidadáns, e así, recortar todos os seus dereitos, adquiridos coa achega dos seus impostos. Os mesmos, que por importe de cen mil millóns de euros do primeiro rescate, vanse a utilizar para salvar á banca, sen pedirlle ningún sacrificio e responsabilidade.
Sr. Rajoy, Ud. mentiunos, enganounos e estafounos a todos os cidadáns. No programa electoral que presentou como candidato ás eleccións, non incluía ningunha subida de impostos e tampouco as reformas regresivas que agora esta decretando, tampouco falaba de recortes en dereitos sociais (Se o fixera, perdería as eleccións).
Polo tanto Sr.Rajoy, faltou á súa palabra, Ud. é un mentireiro, enganou, incumpriu o que prometeu en campaña, (E non vale dicir, que non o sabía, Ud. manifestou no debate de TVE, que sabía e era consciente da difícil situación na que nos atopabamos).
Non é digno de permanecer nin un minuto máis no cargo como presidente. Por esta razón, e ante a situación tan grave na cal atopámonos, (Segundo o manifestado polo seu goberno) con risco de rescate e intervención e colapso económico, e por decencia democrática, ten que disolver o parlamento, convocar eleccións e dimitir, para que o pobo pronúnciese. Pero antes, o seu goberno, ten que suspender o trato de favor dado á Igrexa católica (En canto a exención de impostos refírese).
Conxelar a compra de armas, demorar o pago da débeda de Defensa, (Que ascende a, 27.000 millóns de euros, importe da factura dos grandes programas xa contratados). No canto de querer blindar os futuros orzamentos de Defensa (Como recentemente se pretende). Por que non se respectan os contratos e se blindan; o estado de benestar, os dereitos e salarios de pensionistas, parados, sanidade, educación, a minería, persoas dependentes, funcionarios e traballadores, etc. etc...?.
Sr. Rajoy:
"Con Ud., temos a cifra de paro máis alta da CE..."
"O seu goberno, subiu o IVE, a niveis xamais coñecidos en España..."
"Co seu goberno, a credibilidade de España, está polos chans, non nos prestan diñeiro e se o fan, é a un interese, que non podemos permitirnos..."
"A curmá de risco, historicamente é a máis alta, e iso demostra, que os mercados non se fían de Ud., nin do seu goberno..."
Estas frases son súas (Dirixidas ao anterior goberno), adxudíquese as súas propias palabras e coa súa "Troika europea".
"¡¡¡VAYASE!!! Sr. Rajoy".
DOREMA

AUTONOMÍAS CORRUPTAS

Os comezos do invento autonómico foron gloriosos en termos financeiros. Sen competencias que xestionar, posto que as que realmente consumen recursos como sanidade e educación se transferiron moito máis tarde, as lexións de políticos das comunidades autónomas -case todas gobernadas polo PSOE-PP dedicáronse a gastar a mans cheas e en cuestións tan ociosas como a precitada un diñeiro que, como anos máis tarde explicaría certa sabia egabrense, non era de ninguén.
A primeira preocupación dos autonomistas foi que non quedase un só parente, por consanguinidade ou afinidade ata o cuarto grao, de cargo ningún fóra da nómina oficial. Como non era plan de someter as criaturas aos rigores dunha oposición, fose que se herniaran, decidiron realizar decenas de miles de contratos laborais a dedo, que ao cabo de tres anos permitiron aos seus titulares converterse en funcionarios de carreira con só aprobar un exame restrinxido, que tivese ruborizado pola súa simpleza os alumnos máis torpes dun parvulario medio.
Solucionada esta importante cuestión, os responsables do incipiente estado autonómico dedicáronse a renovar edificios e vehículos oficiais, todos eles vítimas da sobriedade cuartelera do Franquiense, para que as novas autoridades autonómicas gozasen do ornato que esixían as súas altas funcións como representantes das nacionalidades oprimidas.
Xa sen familiares que enchufar, e con todos os gastos suntuarios máis que cubertos, a multiplicación do gasto na prestación dos servizos transferidos, a xestión das subvencións públicas para corromper ao que quedara de sociedade civil e unha especial propensión ao trinque sistémico mantiveron sobradamente ocupada á casta ata a chegada da crise. Agora as preocupacións son outras, e ademais moi candentes, porque a inercia desbaldidora da armazón autonómica esixe máis recursos dos que hai dispoñibles. A consecuencia directa, como estamos a ver, é que as vítimas teremos que pagar cada vez máis impostos.
Cun itinerario como o relatado e trinta anos consagrados ao dispendio exhaustivo, deseguida vai obrigar Rajoy as dezasete nacioncitas a realizar eses esforzos de austeridade dos que tanto fala Montoro. DOREMA

INDECENTE

A exdefensora do Pobo cobrará 180.000 euros de indemnización-O Congreso tramita tamén a de dous expresidentes do Tribunal de Contas-O anterior adxunto ao Defensor renuncia a cobrar a cesantía.
O Congreso tramitará en breve as indemnizacións por cesamento no cargo dos dous últimos presidentes do Tribunal de Contas e da anterior valedora do pobo. A lei prevé que os tres poden recibir durante dous anos o 80% do seu soldo, coa única limitación, aprobada recentemente, de que sexa incompatible con outros ingresos. Os tres optaron por manter este salario os próximos 24 meses, aínda que xa deixasen o cargo.
María Luisa Cava de Llano, anterior valedora do pobo, formalizou o pasado 31 de xullo a solicitude ante a Mesa do Congreso. Este órgano terá que limitarse a tramitala para que se pague a cargo do presuposto do valedor do pobo. Ata hai dous meses tamén cobrou esa indemnización Enrique Múgica, o seu predecesor no cargo.
A exdefensora cobrará sen traballar o 80% de 116.000 euros anuais, o soldo aproximado que tiña cando ocupaba o cargo. É dicir, cobrará uns 92.000 euros anuais durante dous anos.
Os adxuntos ao valedor do pobo tamén teñen dereito a cobrar estas indemnizacións, pero o anterior, Manuel Ángel Aguilar Belda, renunciou ao preferir volver ao seu posto na Administración.
A Mesa do Congreso viu onte tamén as peticións de Ubaldo Nieto de Alba e Manuel Núñez, os dous últimos presidentes do Tribunal de Contas. Os dous renunciaron ás súas pensións de xubilación e preferiron a indemnización por cesamento no cargo, que é de 180.000 euros cada un. O primeiro ocupou o cargo dez anos, entre 1997 e 2007, ano en que foi relevado por Manuel Núñez.
A Mesa do Congreso constatou que está obrigada a tramitar as peticións por cumprir os requisitos legais, sen posibilidade de frealas. Non obstante, tomou a decisión onte de solicitar un informe legal aos servizos xurídicos da Cámara para avalar o trámite. Estas indemnizacións son idénticas ás que cobran os exministros e exsecretarios de Estado e se estableceron como forma de compensar os dous anos de incompatibilidade. Ata agora podían cobrarse aínda que houbese outros ingresos públicos ou privados.
Carlos Dívar, expresidente do Consello Xeral do Poder Xudicial, pretendía cobrala xunto á pensión de xubilación, pero renunciou a ela.

 Sabes que é indecente?...
. Indecente, é que o salario mínimo dun traballador sexa de 624 €/mes e o dun deputado 3.996 Euros-mes, podendo chegar con axudas e outras prebendas aos 6.500 Euros-mes.
. Indecente, é que un catedrático de universidade ou un cirurxián da sanidade pública gañen menos que un concelleiro de festexos nun concello de terceira.
. Indecente, é que os políticos se suban as súas retribucións na porcentaxe que lles apeteza, (sempre claro está, por unanimidade, por suposto e ao inicio de cada lexislatura).
. Indecente, é comparar a xubilación dun deputado coa dunha viúva.
. Indecente, é que un cidadán teña que cotizar 35 anos para percibir unha xubilación e aos deputados lles abonde con "SÓ" sete anos e os membros do goberno, para cobrar a pensión máxima necesiten só xurar o cargo.
. Indecente, é que os deputados sexan os únicos "traballadores" (¿?) deste país que están exentos de tributar un terzo do seu soldo do IRPF.
. Indecente, é colocar na administración miles de asesores, Cerolos e Cacerolos, amigotes con soldos que xa desexarían os técnicos máis cualificados; ou liberados con soldo de partidos e sindicatos...
. Indecente, é o millonario gasto en mediocres Televisións autonómicas creadas ao servizo da pervivencia no trono de políticos máis mediocres...

. Indecente, é o inxente diñeiro destinado a soster os partidos políticos, aprobado polos mesmos políticos que viven deles; (outra de Juan Palomo)
. Indecente, é que a un político non se lle esixa superar unha mínima proba de capacidade para exercer un cargo (e non digamos intelectual ou cultural).
. Indecente, é o custo que representa para os demais cidadáns españois, as súas comidas, os seus coches oficiais, os seus choferes, as súas viaxes (sempre en gran clase) e as súas tarxetas de crédito por todas as partes.
. Indecente, é que as súas señorías teñan seis meses de vacacións ao ano.
. Indecente, é que as súas señorías cando cesan nos seus cargos, teñan un colchón do 80% do soldo durante 18 meses.
. Indecente, é que ex-ministros, ex-secretarios de estado e ex-altos cargos da política cando cesan son os únicos cidadáns deste país que poden legalmente percibir dous salarios do erario público.
. Indecente, é que se utilice aos medios de comunicación para transmitir á sociedade que os funcionarios só representan un custo para o peto dos cidadáns.
. Indecente, é que nos oculten os seus privilexios e prebendas (substantivo feminino que significa ganga, inmunidade, sinecura, poltrona, enchufe, momio, choio, bicoca, etc., etc.) mentres volven á sociedade contra quen de verdade lles serven. ¡! ¡ ¡ INDECENTES!!!

EDUCACIÓN DOS POLÍTICOS

Para ser Presidente do goberno non hai que ser político, hai que ser estadista e para ser político non abonda ter unha educación pródiga, hai que ter espírito social e de entrega.
Pero claro, isto é en Europa porque en España para ser Presidente do Goberno tes que ser un bo manipulador social e para ser político, en lugar de espírito de entrega, tes que ter espírito afanador. En España, a de político debe de ser unha das escasas profesións para a que non fai falta ter o bacharelato.
Ponse de manifesto no continuo rizar o rizo, lexislatura tras lexislatura, da mala educación, a ausencia de maneiras e o descoñecemento dos principios elementais da gramática, a sintaxe, os cidadáns e cidadás, a linguaxe sexista ou non sexista, a memoria histórica, a economía, o dereito, a ciencia, a diplomacia.
E enriba de cantamañas, chulos. Ousan pedir contas á Xustiza, á Real Academia Española ou á da Historia, a calquera institución sabia, respectable e necesaria, por non se pregar aos seus oportunismos, enxaugaduras e demagoxias.
Vivimos en pleno disparate. Calquera paifoco mierdecilla, calquera leguleyo marrullero, son capaces de levárseo todo por diante por un voto ou unha lexislatura. Saben que ninguén pide contas. Atrévense a todo porque todo o ignoran, e porque lle colleron o tranquillo á impunidade neste país miserable, covarde, que nada esixe aos seus políticos pois nada se esixe a si mesmo.
Tomáronnos perfectas as medidas, porque a incultura, a covardía e a estupidez non están disputadas coa astucia.
Hai imbéciles analfabetos con disposición natural a medrar e a sobrevivir, para os cales esta torpe e cohibida España é o paraíso.
E así, tras a anada de políticos admirables que tanta esperanza nos deron, tomou o relevo esta xeración de trileros profesionais que non viviron o franquismo, a clandestinidade nin a Transición, mediocres, funcionarios de partido que tampouco traballaron na súa vida, nin teñen intención de facelo.

CLARO QUE HAI MÁIS FESTAS

Ten razón don Juan, que asina unha das miñas lecturas favoritas entre o telexornal e a sesta. E é que, efectivamente, hai en outubro moitas máis santas, virxes, mártires e demais posuidores dun sitio no santoral que a casa marcada o 21-0 por Santa Úrsula e hai numerosas festas ao longo e ancho do outono, outubro sobre todo, que percorren a xeografía galaica a golpe de gaiteiro e a ritmo de muñeira no medio dunha festa onde empanada, polbo, cachelos e outras viandas merecerán unha dixestión con licor café ou de herbas...

E é que podía ser peor... por exemplo o 21-0 coincidise con San Martiño, data que todo o mundo asimila co final do gocho. ¿Quen non oíu iso de que a cada porco chégalle o seu San Martín...?

Así que, no medio de todo o "rebumbio" elixir o vinte e un non foi de todo malo... quédannos aínda días de sol para que o complexo hospitalario santiagués aforre máis enerxía que os vinte e dous millóns previstos pola conselleira do ramo que pide axuda para loitar por "as persoas vinculadas ás mafias rusas que chegan a urxencias en jet para facer turismo sanitario...".

Pois xa ten axuda: os seus "compas" de partido conseguiron que cada vez vingan menos avións aos nosos aeroportos en busca dos nosos hospitais...

Mire dona Rocio non me xogue coa saúde que é cousa mala e pon enfermo de cólera a moito concidadán que está farto de que lle digan que non se pode vivir con cinco mil euros ou que se vai malviviendo con jet (ruso ou de Avión) e oito mil euros de renda familiar cada mes ata outubro e novembro... que por aí cae san Martiño.

A un servidor, señora miña, cando lle falan de enerxía, de electricidade, acéndenlle as luces e recordo que foi un xefe da Xunta o que repartiu millóns de millóns ás "eléctricas" nunha cousa que se chamaba o "Plan Mega" e que non serviu para que en varias partes do noso país vivisen ás escuras as festas do Nadal...

Non recorda...?

Pregúntelle a Feijóo que estaba nese goberno. Pregunte por Lugo, Ponteareas ou Vigo onde atopase moitas vítimas daquelas noites...

Así que tonterias, as xustas...

Aínda que esteamos en período pre-electoral...

E se vexo un ruso, con jet, facendo cola na Casa do Mar... avísolle.

REGRESO AO FUTURO

Rafael Tormes

O futuro é, ao parecer, isto, e pinta así de mal. Regresando das vacacións (os afortunados que puideron gozalas por conservar o posto de traballo ao seu termo), onde regrésase é a ese futuro que se parece tanto ao pasado, e que por iso non se conquista, senón que se regresa. E habería que regresar moito para atoparse un país tan desestructurado, tan inhabitable, tan inxusto. Sinala Rubalcaba que co novo engorde do IVE, un caderno escolar tributa o mesmo que un iate. Dio Rubalcaba, pero é verdade, como tamén o é que pretendendo vender a retirada do cartón sanitario aos inmigrantes "sen papeis" como un intento de acabar co "turismo sanitario" dos guiris do Norte, o Goberno non descende outro peldaño na escala da ignominia porque non pode. Non lle quedan máis peldaños.

En Rodiezmo, onde os dirixentes socialistas recuperan por un día a memoria, e acórdanse de que son socialistas, ou de que o foron, clamouse contra o actual estado de cousas e contra o Goberno que as precipita ao abismo, pero onde máis se clamou foi en Pontevedra, onde acudiu Rajoy para pedir a reelección de Alberto Núñez Feijóo como presidente da Xunta, aínda que se acode moito, máis veces, acabará cegándolle todas as posibilidades de logralo. Ser galego non basta para ser ben recibido en Galicia. Nin ser de Pontevedra para selo na cidade da ría. Así llo recordaron ao rexistrador da propiedade en excedencia centos de estafados de NovaGalicia, xubilados e anciáns no seu maior parte, que ven nel non ao paisano, senón ao tipo que non só non lles socorre como un presidente de Goberno pode, senón que dá carta de natureza a esa estafa, a ese refugallo, e patente de corso a quen o perpetraron. Lamentablemente, gardas colocados ao efecto impedíronlles, porra en man, achegarse.

Neste acelerado regreso ao futuro, en dúas tacadas vannos pór no século XIX, se é que non nos anos 40 do século seguinte. Con outro deseño, con outra estética, albíscase o retorno do gasógeno, do Auxilio Social e dos sabañóns a pouco que afíe as súas garras xeadas o inverno. Ao futuro, a xente quere ir, pero non regresar, e menos en semellante compañía.

REFERENDO

O que está facendo o gabinete de Rajoy non é gobernar, senón desmontar, un por un, os dereitos e liberdades que cimentaron o espírito da Constitución de 1978

¿Foron felices este verán? Espero que si, porque a memoria desa felicidade vai resultar imprescindible nos próximos meses. E non crean que invoco as tebras do outono para chamarlles á resignación ante o rescate inevitable. Propóñome animarlles a facer máis ben o contrario.

Os taurinos saben que un touro manso é máis perigoso que un bravo. Os afeccionados ao boxeo, que a reacción dun púxil acurralado pode ser máis violenta que a do seu rival. Este goberno manso, que está contra as cordas, non só ilustra admirablemente estas metáforas, senón que ademais, e iso é o máis grave, desborda con fartura o mandato que recibiu nas urnas. Unha maioría absoluta xamais pode servir de coartada para minar o consenso democrático, fulminando por decreto as bases dunha convivencia acordada pola maioría dos españois. Por iso, o que está facendo o gabinete de Rajoy non é gobernar, senón desmontar, un por un, os dereitos e liberdades que cimentaron o espírito da Constitución de 1978.

Se entón os cidadáns foron chamados ás urnas para aprobar aquel texto en referendo, hoxe non poden asistir impasibles ao espectáculo da súa demolición, a mans dun goberno tan inepto como soberbio, que non só non se molesta en informarlles duns acordos que van empeorar as súas condicións de vida durante xeracións, senón que á vez intenta impedir por calquera medio que se difundan teorías contrarias ás súas. Esta crise, que é moito máis que unha conxuntura económica, só terminará cando ocupen o poder políticos capaces de facer política, e consultar aos cidadáns, respectar a súa opinión, é a primeira obrigación dun demócrata. Se Rajoy ten medo de convocar un referendo, debería dimitir, en lugar de embestir como un touro manso contra os cidadáns cuxos intereses debería protexer.

DE ELECCIÓNS E DE OUTONOS

Todo cheiraba a eleccións anticipadas. Era a crónica dunha anticipación anunciada. Nada pinta ben e Feijóo sabe, mellor que ninguén, que virán tempos peores. O PP e Feijóo son parte do problema e non poden presentar unha tarxeta positiva destes catro anos, nunha comunidade que vai costa abaixo en tódolos indicadores dá macro e a microeconomía. Feijóo non pode falar nin de logros nin de xestión, só de recortes.
O anticipo semella que beneficia a todos. Aos que gobernan, porque deixan de anunciar e aprobar malas novas durante un tempo. Aos dá oposición, porque deixarán de mirarse ou seu embigo e mirarán cara a cidadanía para crear alternativas, xa sexa coas primarias sen facer, como lles pasa a algúns, ou divididos en varios anacos con diferentes liderados, como lles sucede a outros.
Pero os partidos deberan reflexionar e escoitar a mensaxe dá cidadanía: queremos outro modo, outras maneiras, outros perfís. É preciso recuperar fé na política, que é a clave de arco dá convivencia, pero para elo precisamos talantes e talentos. Menos liderados artificiais de equilibrios milimetrados de territorios e estratexias para controlar maiorías, e máis cidadanía, sociedade, e máis representatividade.
E sucederá no outono. Un tempo que invita ao recollemento e a melancolía. Pero tamén, un tempo de oportunidade para a alternativa e ou cambio de trazada. Galicia debe recuperar vento como sexa. Precisamos horizontes. Con realismo, sen demagoxias e con criterio. E sen Collartes, deputado do PP famoso por non chegar co fin de mes. Sería bo xerente pero é un mal político. A credibilidade política e os cidadáns non merecemos isto.

CONTRA A CRISE, MÁIS FRAUDE

Mentres Grecia non ten solución, dinos nun recente ensaio o xornalista Petros Márkaris, unha chea de gregos benefíciase da crise.
A súa análise, por moito que nos desbasta, é aplicable a España milimétricamente.
Entre os beneficiarios do desastre están quen se enriqueceron co boom inmobiliario e agora teñen o seu diñeiro a recado en paraísos fiscais. ¿Sóalles iso?
Seguro que si. Como tamén lles soará o choio de decenas de miles de enchufados polos partidos políticos tradicionais en detrimento de os funcionarios de oposición. Ou a cantidade de agricultores que, no canto de investir en tractores, gastáronse dubidosas subvencións da UE en comprar BMWs e outros gastos suntuarios.
Pero o máis traumático é que, a maior presión fiscal para cadrar as contas do Estado, maior fraude tributaria por aqueles privilexiados que poden facelo. Refírome a ese crecente número de profesionais autónomos e de empresas que facturan sen IVE, deixando de ingresar en Facenda decenas de miles de millóns.
Claro que ao Goberno resúltalle máis fácil penalizar a funcionarios, pensionistas e contribuíntes en xeral que loitar contra a fraude que supón ese 22 ó 23% de economía mergullada e sen control.
Non é só que os defraudadores deixen de pagar o IVE, senón que eses empresarios fraudulentos tamén pagan en consecuencia menos imposto de sociedades e de IRPF, nunha espiral de alegre e continuado latrocinio.
Só con evitar tanto fraude acumulativo, non farían falta recortes, rescates nin outras cirurxías sociais. Pero, ¿quen é o guapo que se atreve a pór o cascabel a ese gato?