COMO QUEBRARON A CAM CON CRÉDITOS GRATIS

José Oneto

Ás veces, a actualidade é tan rica, e variada en acontecementos que unhas noticias ocultan a outras, uns acontecementos obscurecen a outros, e sucesos, que en circunstancias normais ocuparían, primeiras páxinas dos xornais, ou os principais espazos informativos noutros medios, permanecen difuminadas e, sepultados, por outros máis inmediatos.
Esta semana é o que aconteceu cun personaxe que non debe pasar desapercibido para a opinión pública, porque é un dos causantes da quebra da CAM (Caixa de Aforros do Mediterráneo), a caixa alicantina á que se inxectaron, no seu momento, 5.249 millóns de euros (o maior rescate financeiro da historia de España, superior, mesmo, ao de Banesto en 1993), para posteriormente, vendela por un euro, ao Banco Sabadell, que con esta operación, se converteu na cuarta entidade española por activos.
O personaxe, ao que se refería recentemente o noso compañeiro Fernando González Urbaneja na súa crónica sobre o mal que funciona este país, é Juan Ramón Avilés, ex concelleiro do Partido Popular, e promotor inmobiliario que, non se sabe moi ben con que méritos, aínda que se sabe por que vía, a política, chegou a ser nada menos que presidente da Comisión de Control da CAM, e un dos que apareceron brindando con champaña na Bolsa de Madrid cando no ano 2008, saíron á bolsa as cotas participativas da Caixa quebrada.

O tal Avilés, que terá que comparecer a semana que vén na Audiencia Nacional ante o xuíz Javier Gómez Bermúdez, que ten imputados por estafa á plana maior da CAM, dende o seu peculiar presidente, o concesionario de automóbiles Roberto López Abad á célebre directora xeral da entidade, María Dolores Amorós, a que se auto impuxo unha pensión vitalicia de 370.000 euros anuais, foi denunciado polo FROB (Fondo de Reestruturación Bancaria Ordenada) e, imputado por apropiarse "indebidamente" de nada máis e nada menos, que de 17 millóns de euros. E todo iso, segundo a denuncia, "a través de múltiples presións a múltiples niveis da CAM, facendo uso do seu dominio organizacional e de modo ventaxista,".
O tal Avilés, José Ramón, obtivo créditos da súa propia Caixa en condicións vantaxosas para as súas empresas inmobiliarias, cobrou axudas irregulares de 300.000 euros e, mesmo, usou a súa irmá de home de palla para unha sociedade en dificultades que tiña créditos pendentes coa Caixa por un total de 14 millóns de euros. Segundo o informe elaborado polo FROB "o señor Avilés estaba a ocultar financiamento recibido da CAM, cando existe a obriga de informar o Banco de España de todas as facilidades crediticias outorgadas pola Caixa aos altos cargos da entidade ou ás súas empresas,".
Xa o señor Avilés durante a súa comparecencia na Comisión de Investigación que se formou nas Cortes Valencianas, puxo de manifesto que el non controlaba nada, senón en todo caso "supervisaba" e coidaba que se cumprisen as directrices marcadas pola Asemblea e "supervisar a legalidade".  

O 15-M VAI TER AS RENDAS DESTE PAIS

Miguel Bosé

 "O cantante Miguel Bosé, séntese decepcionado con Zapatero e di que "todos os políticos, sen excepción, son totalmente incompetentes"

"O 15-M vai ter as rendas deste país". Así de convencido se mostra nunha entrevista que publica este venres o diario 'O Mundo' ao cantante Miguel Bosé, quen, tras formar parte dos artistas da zeja, tamén asegura estar decepcionado co PSOE e José Luis Rodríguez Zapatero, así como con toda a clase política, pois, segundo afirma, "son todos, sen excepción, totalmente incompetentes".
"Cando un se sente preto duns políticos ou dunhas ideoloxías, acábaste decatando de que esa xente as perde. Ao final, esas ideoloxías eran o que diferenciaban os pensamentos da poboación e con esa diferenza se constrúen os consensos e enriquécese a democracia. Pero é que agora dá igual; se a economía lles gañou o pulso a todos! ", sinala Bosé.
E é que para o fillo de Lucía Bosé e Luis Miguel Dominguín "se está a facer todo o contrario ao sentido común". Dende hai moitos anos, a clase política é totalmente incompetente. Todos, sen excepción. E ademais pertencen a un sistema que deixou de funcionar. Están a intentar recuperalo a golpe dos mesmos patróns que usaron antes. Pero é que non vai resultar. Isto non funciona, rematouse. "Hai" que "reiniciar", considera.
Con este desencanto, Miguel Bosé, que cre que hai que ser "activos e activistas", asegura que "o 15-M e os movementos similares van ter as rendas deste país e de todo o planeta". " ¿Que te queda como cidadán? ¿Pagar todos os pratos rotos? ¿Pagar os desastres da banca, das finanzas e da clase política? ", pregúntase. "Antes a garantía era o voto nas eleccións, pero agora isto dá igual", engade. ´

'QUE ME AVISEN CANDO POÑAN EUROVEGAS, QUE ME VOU A PORTUGAL'

 Sobre o rescate a España, o artista di que comezou "coa foto das Azores a Aznar, cando Bush convenceu de que o negocio era o petróleo" e respecto á suba do IVE de concertos e do resto de espectáculos culturais opina que é "unha trangallada". "Supón discriminar, taxándoa, a área de creatividade, a arte e a cultura, tras a cal existe unha economía enorme que non descubriu nin este goberno nin o anterior nin o outro. E desincentivala así é condenala. Máis aínda agora que calquera forma de emoción te fai saír da gravidade do que estamos a vivir", apunta.
Por último respecto á posibilidade de que Eurovegas se instale en España, xa sexa en Madrid ou en Barcelona, Miguel Bosé indica que "parece que o que se quere é que vingan todas as mafias". "Moito traballo si, moitos investimentos, pero detrás de todo iso xa sabemos o que vai chegar. Que me avisen cando o poñan, que me vou a Portugal".

A CAIDA LIBRE DO CONSUMO DOS FOGARES

A imparable caída do consumo privado en España constitúe, xunto ao desemprego que leva da man, un dos síntomas máis palpable e dramático dos efectos da crise. Os últimos datos sobre contabilidade nacional publicados polo INE revisan á baixa o descenso do gasto dos fogares en 2011 -que foi dun -1% en lugar do -0,1% estimado en febreiro- e confirman o estado comatoso en que se encontra o comercio interior. A ese dato negativo hai que sumar outro que non o é menos. Os datos do INE revelan que o recorte do gasto nas Administracións públicas realizado en 2011 foi menor do previsto e se limitou a un -0,5% en lugar do -2,2% calculado inicialmente. Ambas as dúas revisións obrigaron a recortar a cifra oficial de crecemento da economía española o pasado ano dende un 0,7% do PIB a un 0,4%.
O derrubamento sen precedentes do consumo interior é a consecuencia lóxica, aínda que tremendamente daniña para o conxunto da economía, da difícil situación que viven hoxe moitas familias e do temor que se sente ante un futuro cada vez máis incerto nunha maioría dos fogares. A espiral de destrución do emprego non só afecta ao consumo de quen perderon o seu posto de traballo, senón que exerce de elemento disuasorio para os que aínda o conservan. Conscientes dun proceso de axuste que aínda non tocou chan, as familias eliminan o superfluo e reducen os seus gastos ao imprescindible. Malia que iso supoña un comportamento prudente dende a óptica da economía doméstica, tamén constitúe unha soga cada vez máis estreita sobre o conxunto do tráfico económico. O efecto sobre o consumo dese medo ao futuro verase ademais agravado pola entrada en vigor da suba do IVE, e polo feito de que en España segue sen levarse a cabo a obrigada depreciación de prezos esperable nunha situación tan crítica como a actual. É o caso, por exemplo, do sector hoteleiro, parte do cal sostén que a caída de tarifas tocou chan e, en menor medida, mesmo que chegou o momento de elevalas.

A outra cara da moeda da mala saúde económica española é a constatación de que as previsións de control de gasto no sector público se incumpriron amplamente o ano pasado. Unha circunstancia inadmisible, dadas as esixencias de equilibrio presupostario que comprometían entón e comprometen agora a España de forma ineludible. Os duros axustes que o país soporta actualmente veñen en boa medida duns deberes que en moitas ocasións se fixeron mal e tarde. O necesario recorte de gasto nas Administracións públicas -especialmente nas autonómicas e municipais- é un dos exemplos máis flagrantes diso.

DI RAJOY QUE SABE, DEBEDOS CRELO?



Fernando Glez Urbaneja

Di o presidente Rajoy que sabe o que cada Comunidade Autónoma vai necesitar para facer fronte aos inmediatos problemas de liquidez e que cos 18.000 millóns previstos será suficiente. E di tamén que iso non afectará ao nivel de débeda. E se o di habería que crelo, carece de sentido que saiba algo distinto do que di ou que non pense o que di. De maneira que non debemos dubidar. Outra cuestión é que o que sabe sexa o que vaia acontecer.
A credibilidade do sector público respecto ás súas contas e as súas previsións é limitada, levan tempo equivocándose, o anterior goberno con obstinación, e este con tesón. Se Rajoy sabe o estado das contas das CCAA e o que vai pedir para evitar un non pagamento que provoque unha quebra do Estado o que resulta difícil de entender é que non puxesen mans á obra e repartise eses 18.000 millóns, ou os que sexan, con máis celeridade. Non é doado entender o comportamento do presidente, aínda que quizais é que os seus camiños son inescrutables.
Tamén di Rajoy que o próximo ano non van subir nin o IRPF nin o IVE. E as dúbidas crecen; porque esa experiencia xa a pasamos. Hai menos dun ano dixo o mesmo e aconteceu o contrario. O que lle pasa ao presidente é que non quere subir os impostos, pero as circunstancias impóñenllo. Como debe de sufrir este home, tomando decisións que non comparte e que non lle gustan un pelo! Por iso mesmo as súas afirmacións sobre o que fará ou non fará son pouco relevantes. Fará o que poida e, fundamentalmente, fará o que lle pidan os acredores.
Con respecto a iso de que o fondo de liquidez para as autonomías non significará incremento do déficit estamos nestas. Iso é o que quere o presidente, coa súa boa intención de sempre. Pero o diñeiro non se pinta, nin nace nas árbores. Para eses 18.000 millóns vaise endebedar a lotaría, nova débeda, e previsiblemente o Estado. Polo tanto non será doado evitar pasar polo Presuposto e o déficit unha boa parte deses fondos. E outro tanto para os do rescate bancario.

Nesta materia, competencia e responsabilidade do celoso ministro de Economía tamén hai pretensións tranquilizadoras. O ministro di que ese banco malo que van crear de inmediato e que antes non lle gustaba un pelo ao ministro, non vai custar nada aos contribuíntes. De novo traizóanlles os bos desexos, iso é o que queren, pero a realidade pode volver xogarlles unha mala pasada.
En resumo a economía española está débil de credibilidade. E o goberno tamén; o que din é o que queren, pero non o que pode ser posible, logo vén a realidade e arruína as súas expectativas. Podían extremar a prudencia, non aventurar hipótese, pero non é sinxelo e a conxuntura, tan mudable, non axuda. En resumo que hai que recorrer a santo Tomás apostol e só crer o que se ve e se toca; e non o que se desexa.

A SANIDADE E OS INMIGRANTES SEN PAPEIS

¿Son conscientes os responsables do Ministerio de Sanidade das consecuencias que para a Saúde Pública terá a falta de control sanitario dun número importante de persoas, como é o colectivo de inmigrantes irregulares? ¿Coñecen os responsables do Ministerio de Sanidade que moitos destes inmigrantes están a ser xa tratados e controlados regularmente por padecer procesos graves e que negarlles a asistencia sanitaria programada pode determinar un agravamento moi serio das súas enfermidades e mesmo producir a súa morte?
¿Reflexionaron os responsables do Ministerio de Sanidade sobre as consecuencias que para o funcionamento das nosas Institucións Sanitarias terá esta medida?
¿Que acontecerá cando unha persoa deste colectivo acuda a Urxencias hospitalarias e se determine teña que quedar ingresado e á alta sexa obrigado efectuar controis e tratamentos periódicos?
¿É consciente o Goberno que por máis que intente facer invisibles dende o punto de vista sanitario a estas persoas, iso é imposible?
Parece que ninguén no Goberno reflexionou sobre estas e outras cuestións; é posible tamén que si se tivesen en conta estas situacións, pero decidise continuar cunha política depredadora dos dereitos; o anuncio que se realizou nos últimos días explicando que os inmigrantes irregulares poderían ter asistencia previa subscrición dun seguro coa Administración sanitaria, desembolsando unhas cantidades superiores mesmo ás que esixen as aseguradoras privadas, é unha proba máis da improvisación que presidiu todas as actuacións dos responsables sanitarios; as recentes declaracións do Director Xeral Sr. Rivero corroboran o anterior pois denotan unha falta de coñecementos impropia do cargo que ocupa. Parece que á decidida vontade do Goberno de restrinxir dereitos e recortar prestacións se une unha manifesta ineptitude dos seus responsables sanitarios.
A realidade é que os inmigrantes sen papeis están aquí, en moitos casos levan anos no noso país, algúns traballan na economía mergullada e necesitan asistencia sanitaria; se esta se lles nega e se dificulta os profesionais exercer o seu labor, con toda seguridade se producirán problemas graves de saúde, non só para o colectivo inmigrante (aumentará a morbimortalidade) senón tamén para toda a comunidade.

Sería bo que o Goberno rectificase, renunciase ao seu absurdo empeño en eliminar a condición de universalidade que o noso sistema sanitario público ten, esforzásese en conseguir unha xestión máis eficiente do sistema como garantía da súa sostibilidade e non tivese que asumir a responsabilidade das graves consecuencias que se van derivar da non prestación de asistencia aos inmigrantes sen papeis.  

CARLOS BARRA GALÁN: Son médico especialista do Sistema Nacional de Saúde e seguirei atendendo a toda persoa que demande os meus servizos por un problema de saúde, obviamente tamén aos inmigrantes "sen papeis "; a miña postura non obedece a outra motivación que ao estrito cumprimento do Código Deontolóxico que a miña profesión esixe e que ningún gobernante ten a capacidade de violentar.

UN GOBERNO INCOHERENTE COA MENTIRA POR BANDEIRA

Roberto Centeno

Despois de sete anos na oposición, despois dun ano en que a vitoria do PP era evidente, a maioría supoñiamos que Rajoy tiña unha estratexia clara de saída da crise. Pero non era así, non tiña absolutamente nada. ¿E a que dedicou tan longo período? Pois seguramente a relaxarse, porque traballar o cansa moito. E a consolidar o seu poder, o único que lle importa. E, non obstante, á hora de dirixir o PP demostrara que non daba o talle. Se foi incapaz de poñer orde e xestionar a súa propia casa, ¿como ía poder xestionar España?
Dende o principio foi unha pura fraude. Se o seu discurso de investidura foi pura demagoxia, o debate trouxo o final de calquera esperanza. Amable e dialogante con todos, Rajoy púxose como unha pantera con Rosa Díez, quen lle pediu o cambio dun modelo de Estado insostible e corrupto e unha nova lei electoral que evite que os votos dos nacionalistas vallan cinco veces os dos non nacionalistas. Rajoy negou a maior. Segundo el, a corrupción política (a maior eiva da nosa democracia) é unha falsidade, o modelo de Estado (a esencia da nosa ruína) non é ningún problema e a lei electoral (que consagra a desigualdade entre os españois) é perfecta. Demostrou, máis alá de toda dúbida razoable, que ou é un imbécil ou é un falsario consumado.
Despois deseñou unha auténtica chapuza de Goberno. Dividiu a economía en dúas partes irreconciliables, un disparate total consecuencia da súa incapacidade para resolver a rifa entre De Guindos, o seu neno bonito, e Montoro. Resultado: enfrontamentos, contradicións e ineficacias nunha área clave asegurados. Montoro mantivo a De Guindos completamente á marxe da redacción dos Presupostos. Máis tarde, o resto de ministros foron elixidos entre amiguetes e leais, completos descoñecedores das carteiras asignadas. Os titulares de Educación e Sanidade decatáronse do recorte de 10.000 millóns polos xornais; á ministra de Fomento pegáronlle un recorte mortal sen consultala sequera; e, despois, Cospedal, ávida de poder, ignorou os seus compromisos e multiplicou por tres o déficit permitido. ¿É este o Goberno que vai sacar a España da crise?

O problema non é a redución rápida do déficit, o problema é que se está a realizar exclusivamente a custa da economía produtiva e as familias -a última foi espoliarnos 4.000 millóns en peaxes en autovías que xa pagaramos co noso diñeiro- mentres se mantén íntegra a dilapidación. Iso si colapsa o crecemento.
Máis tarde chegaron as medidas, todas contrarias ao anunciado anteriormente: "Subir impostos significa máis paro e máis recesión e iso é inaceptable"; "Xamais implantarei o copagamento"; "Non" se subirá "o IVE", etc. É máis, todas elas son contrarias ao necesario, espolian salvaxemente á economía produtiva e ás familias. O problema de España é outro: desmesura de estruturas inútiles, gasto público disparatado e improdutivo e sistema financeiro quebrado. Non é que Rajoy non recorte, é que o mantén íntegro. A Valencia prestáronlle 1.022 millóns en xaneiro para non quebrar e, como era insuficiente, 1.678 millóns máis. Este mes necesitará 472 millóns adicionais, e só reduciu o gasto ata agora en 108 millóns. Ademais, 14 CCAA non cumprirán xa o obxectivo de déficit. ¿A que espera o pusilánime de Rajoy para intervilas? En lugar diso, vai entregar 30.000 millóns aos malgastadores. Rajoy toleou.
Este ano, Montoro sinalou que necesitaremos un endebedamento adicional neto de 114.000 millóns... un terzo do gasto as AAPP, un 50% máis do que ingresamos e todo para gasto corrente! E Bankia que acabará custándonos 50.000 millóns, máis os 16.000 de CAM e os 8.800 de Caixa Cataluña. E o que veña, porque os pisos en España seguen sendo un 57% mais caros que en EEUU. ¿Como vai sobrevivir España se estamos en mans dunha casta política insensata? E para desinformados ou sectarios, que seguen afirmando que o problema é a débeda privada, que saiban que empresas non financeiras e familias xa fixeron o axuste: dun déficit de 120.000 millóns en 2007 pasaron a un superávit de 37.000 en 2011.

Acusa a Mariano Rajoy, de non dar a talle, de mentir e  haber perdido a honra.

O BANCO MALO IRLANDÉS DERRUBA PISOS FROITO DA BURBULLA INMOBILIARIA

A ministra de Vivenda sinala que "se ninguén quere vivir neles, o máis práctico que se pode facer é demolelos.
Irlanda está a optar polas escavadoras, en lugar de polos banqueiros, para desfacerse do legado da expansión inmobiliaria cuxo colapso levou a súa economía ao bordo do desastre. Segundo cifras do Goberno, preto de 1.850 urbanizacións, que non chegaron a rematar despois do estalido da burbulla en 2008, motean a paisaxe irlandesa. Esta semana, o Organismo Nacional de Xestión de Activos de Irlanda [unha sorte de banco malo como o que planea crear España] fundado en 2009 para purgar as hipotecas inmobiliarias máis tóxicas dos bancos, iniciou a destrución dun bloque de apartamentos.
"Haberá algúns sitios nos que a decisión máis sensata que pode tomarse será demoler", dicía a ministra de Vivenda, Jan O'Sullivan, o pasado xullo. "Se ninguén quere vivir neles, entón o máis práctico que se pode facer é demoler o que hai".
As chamadas urbanizacións fantasma son a cicatriz máis visible que deixou a peor crise inmobiliaria de Europa occidental, que levou a Irlanda a secundar a Grecia e solicitar o rescate financeiro. Preto do 15% das vivendas irlandesas están baleiras, segundo cálculos do organismo de estatística do país. A preocupación acerca da seguridade destas urbanizacións aumentaron despois de que un neno se afogase a principios de ano nun depósito de auga dunha urbanización sen rematar.
Cuestións de seguridade
Un edificio en Longford, no centro de Irlanda, foi demolido o 18 xullo despois dunha explosión na rede de sumidoiros nunha das casas do terreo a principios deste ano. Preto de 553.000 casas foron construídas nunha década, ata 2005, nun país cuns 4,5 millóns de habitantes. Case 294.000 vivendas permanecen baleiras, e o seu prezo reduciuse á metade.
O organismo de xestión de activos (coñecido como NAMA, polas súas siglas en inglés) controla ou está vinculado con preto dun 10% das propiedades. Esta semana demoleu un bloque de apartamentos a uns 115 quilómetros de Dublín.
O Goberno e o NAMA destinaron oito millóns de euros, aproximadamente, para abordar os problemas de seguridade máis urxentes. Algunhas urbanizacións bloques serán demolidas e convertidas en terreos agrícolas. A ministra resalta o seu obxectivo: "desfacerse desta mancha nas nosas comunidades". EL PAIS

PANDEIRETA OU PALMEIROS

A imaxe predominante de España podería ser, ¿por que non?, a dun país puxante e moderno, coa máis ampla rede ferroviaria de alta velocidade, unha porcentaxe de autovías maior que os nosos veciños e máis aeroportos que eles por número de viaxeiros.
Tamén, ¿por que non?, a dun país con empresas punteiras a nivel mundial en obras públicas, telecomunicacións, hidrocarburos e, aínda que pareza mentira, no vilipendiado sector financeiro. ¿E que non dicir da nosa medicina, unha das catro ou cinco mellores do planeta, á vangarda, ademais, no complexo sector do transplante de órganos?
En vez de todo iso, as recentes noticias sobre España convértena, aos ollos do mundo, nunha especie de parque temático de todos os excesos: dende as borracheiras de turistas en Lloret, ata os mortos en festexos taurinos; dende as pancartas na Volta Ciclista a excarceración de presos de ETA, ata os pintorescos saqueos de Sánchez Gordillo; dende as pedorretas dos Gobernos autonómicos ao Estado, ata a mobilización por internet para asaltar o Congreso dos Deputados.
Mesmo, como última anécdota, está o pitorreo dos medios de comunicación internacionais sobre o grotesco restauración do Ecce Homo. Todo isto, que queren que lles diga, debe encantarlles aos turistas estranxeiros, que están a acudir en maior número que o ano pasado.
En cambio non parece que suceda o mesmo coas axencias de rating, o BCE, o FMI, Angela Merkel e todos aqueles que poderían rescatarnos do abismo ao que, indefectiblemente, nos achegamos un pouco máis cada día que pasa. (PANDERETA O PALMEROS)

"CAPITALISMO, CANIBALISMO"

Por que o chaman capitalismo cando é canibalismo puro e duro. Comémonos uns a outros sen solución de continuidade como solución á nosa permanencia, valla a rebundundancia, que diría Martes e Trece.
A competencia éo todo no mercado, pero pode levarnos á nada. Queixámonos dos recortes que veñen do Estado, pero son peores aínda os que impón o consumidor privado no seu tráfico comercial habitual. De seguir así, non nos fará falta ninguén para escravizarnos. Escravízannos e escravizamos para escravizar.

Nós sós valerémonos. Por conseguir un traballo, por arrebatar un cliente chegaremos a ofrecer os nosos servizos gratis, se tal cousa non acontece xa. Esta espiral do aforro vai camiño de converterse nunha busca desmedida do custo cero e como toda busca á desesperada, xa cabe imaxinar que camiño levará. Rematará, paréceme, como a do beneficio desorbitado, rebentando. Todo depende do grao de desespero do persoal.

Un rebaixa a oferta, outro a mellora aínda máis e o cliente séntese seguro no seu papel de hostigador dende o mostrador. Todo lle sorrí. Na adquisición de calquera ben ou na contratación dun servizo míranse prezos, e está ben que así se faga, pero home, sen abusar. O prezo éo todo; o de menos, o contido. É entendible ata certo punto, pois as economías domésticas dan para o que dan e a medida que reciben menos tratan de aforrar máis.

Pero se todos entramos nesta tola carreira de reducir ao máximo, non nos queixemos entón dos recortes que fai o goberno, por máis que este sexa o principal culpable. Que facer entón. Non o sei, pero apertar o colo do veciño nunca foi o mellor remedio para evitar a asfixia propia. Outra cousa é que se trate de que perezamos todos, sen posibilidade de salvación para ninguén, nin sequera daqueles que poderían facer algo por salvar o resto. DOREMA

FEIJOO DESPRESTIXIA O AUTOGOBERNO

Estamos á espera de do que se decida en instancias superiores. Cando iso aconteza, a mazada vai ser, outra vez, de órdago. Poden facer apostas acerca de canto nos teremos empobrecido ao final de todo isto, se é que todo isto -saquear os pobres para rescatar os ricos- ten un final. Mentres tanto, os camarotes de Xénova cada vez vanse ver máis atestados de almas en pena, algunhas con mando en praza, pero xa aflixidas pola quebra que lles vai inflixir o anunciado rescate europeo. Hai só un ano o PP podía aspirar a substituír o PSOE como o partido que articula España. Hoxe os vellos timbais soan entre ruínas: as do Estado de Benestar español. Unha vez máis, a dereita vai quedar no imaxinario colectivo se non como causante da catástrofe, polo menos como liquidadora dunha época dourada que se vivirá con nostalxia cando a atmosfera estea menos enrarecida.
O PP estase a derrubar a ollos vista, como antes o fixo o PSOE. E as dúas cousas eran previsibles. A ambos os dous partidos custaralles Deus e axuda volver gañar un prestixio que, polas razóns que foxen, unhas xustas e outras non, dilapidaron. É certo que hai moita demagoxia na actual xenreira popular contra a partitocracia -talvez a mesma xente bicaba non hai moito a terra que pisaban. Pero non cabe dúbida de que nos encontramos ante unha crise sistémica. A práctica totalidade das institucións do Estado, dende o Rei ata o Tribunal Constitucional, pasando polos principais partidos, viven momentos aciagos que cabe prolónguense no tempo. Tamén é abafador o desprestixio das elites financeiras e empresariais. Non só do señor de Marsans. Os bancos e as construtoras, otrora buques insignia, son hoxe o hazmerreir e, sobre todo, o hazmellorar da xente. E xa non hai intelectuais cun papel de guía similares aos da xeración de Azaña e Ortega.
Pero en fin, cesemos nestas divagacións. Eu non sei se Feijóo vai perder as eleccións, pero creo que Feijóo si o pensa, ou o teme. A manobra de reducir deputados é cándida: véselle todo, como a certas señoritas. Tamén burda e grotesco, mesmo brutal. Unha vitoria con esas malas artes desprestixiaría non só o Goberno, senón a institución, a autonomía, que ha de estar por enriba desa mesquindade. Pero enténdese en Feijóo: ninguén fixo tanto como el por desprestixiar o autogoberno. A súa cabeza está organizada como a dun provinciano nato. Está resentido por non ser madrileño e capitalino, que é o que xustificaría os seus afáns. É inútil intentar explicalo que Madrid -enténdaseme: un acrónimo para referirse a certo complexo de elites económicas, financeiras, políticas e mediáticas- non paga traidores, como reza o vello adaxio romano. E que se alí quixese ser oído tería que afirmarse aquí dun xeito que é incomprensible para el, e para todos os que pensan como el.
Así que non podemos xustificar esa marrullería, pero podemos intentar comprendela. Á fin e ao cabo, de cesar como presidente Feijóo sería un home desafiuzado. Se é certo o que din non é querido aquí, no PP de Galicia. E o de Xénova, xa o dixemos, non vai dar grandes alegrías nun prazo previsible. De feito, sería moi natural que, máis pronto que tarde, deban producirse eleccións anticipadas que lle retirarían a maioría absoluta. En realidade, as próximas eleccións galegas poden ser unha avanzada da fragmentación do voto en España. Ademais de PP, PSdeG e BNG, outras forzas poden obter representación. En particular, se Esquerda Unida, a nova de Beiras e Compromiso unen forzas poderían condicionar o futuro goberno. Un goberno de PSdeG e BNG ou ben, non sería estraño, dun PP en minoría. Sería unha situación inédita en Galicia, pero non imposible. Claro que se esas tres opcións concorren por separado Feijóo podería reter a maioría absoluta. En tal caso, esas forzas terían mostrado que viven na lúa. 

ADIANTO EN GALICIA

Rajoy quere evitar que as eleccións galegas se vexan contaminadas por un posible rescate.
O adianto das eleccións galegas para que o 21 de outubro coincidan coas vascas responde á necesidade do presidente Mariano Rajoy de resolver canto antes unha contenda electoral que, de alongarse ata o próximo ano, podería verse contaminada polas posibles medidas de axuste que esixiría, de producirse, un rescate da economía española. Dende este punto de vista, é unha decisión lexítima. Se os augurios dun outono quente, no político e no económico, se confirman, ningún partido no poder faría algo distinto. Supón, iso si, un contratempo para determinados plans do presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, entre eles a polémica reforma electoral coa que pretendía garantir a súa reelección. O obxectivo de Feijóo era reducir o número de escanos no Parlamento galego pola vía de minguar a representación das zonas urbanas, alí onde o PP sofre un servero retroceso en todas as sondaxes. Agora, sen prazo para iso, deberá empregarse a fondo para seguir no poder.
As eleccións galegas teñen sempre unha indiscutible lectura nacional. As de catro anos atrás, gañadas polo PP, salvaron a Rajoy dos que dende o seu propio partido dubidaban de que fose o candidato idóneo para as xerais de 2011. Os comicios do 21-0 serán a segunda cita coas urnas do PP dende a vitoria de líder popular. A primeira, en Andalucía, resultou un fracaso. Naquela ocasión, o Goberno atrasou os Presupostos para evitar desgastar o seu candidato, Javier Arenas. Non serviu de nada. Esta vez non caben xogos dese tipo. Os tempos, ademais, dependen tamén de Bruxelas e de Berlín. De aí a présa de Rajoy. Un exemplo: calquera rebaixa nas pensións por esixencia da Unión Europea podería ter un efecto desvastador entre o electorado de Galicia, unha comunidade cunha poboación máis envellecida que a media española.

O presidente da Xunta elixiu o momento menos malo para os seus intereses. Aínda que algunhas enquisas o poñen ao fío de perder a maioría absoluta, con este adianto electoral sorprende a oposición co paso cambiado. Os socialistas galegos, en clara crise de liderado, pensaban dispoñer do tempo suficiente para elixir o seu candidato nunhas primarias. Agora será o comité nacional do PSdG quen designará a Pachi Vázquez o sábado próximo. O Bloque, pola súa banda, sufriu dúas escisións. Mentres, Esquerda Unida crece e UPyD non consegue afianzarse en Galicia. En todo caso, como no conxunto de España, é previsible unha maior fragmentación do voto, o que dificultará a formación dun goberno se Feijóo perde a maioría absoluta. Fronte ao PP hai unha esquerda atomizada. E esta é a mellor baza para Feijóo. Gañe quén gañe, terá que xestionar axustes duros, especialmente en materias como Sanidade e Educación. Unha tarefa que requirirá políticos capaces. As urnas terán a palabra.

O CHIVATO

En pouco tempo, algo máis de medio ano, este país se está a parecer cada vez máis á lúgubre e miserable España de postguerra. E non só pola desapiadada crise económica, senón pola funesta paisaxe ideolóxica e moral que estes señores que nos gobernan están a reinstaurar. Os remedios á crise revelaron xa a súa perversidade ideolóxica ao cebarse descaradamente nos sectores máis desfavorecidos e débiles do país (anciáns, enfermos crónicos, ensino, sanidade, cultura, subsidios de desemprego...) sen despeitear os tupésd de clases máis adiñeiradas nin tocar as SICAVS. Pero, á marxe de tales impías medidas, as reformas morais que algunhas administracións institucionais están a impulsar son dignas dos tempos franquistas deixándose levar por un afán implacable para inducir a poboación á práctica dun vicio moral realmente vergonzoso: a denuncia.
Os nosos políticos deberían recordar a cantidade de fusilamentos e de encarceramentos que ocasionaron as denuncias particulares non só durante a guerra civil senón tamén durante a longa posguerra española. Quizais guiados por tan macabros recordos, os nosos maiores ensináronnos aos que fomos nenos nos anos cincuenta e sesenta o feo que era acusar o compañeiro de pupitre. Na nosa infancia, o sambenito de "acusica" ou de "acusón" pesaba como unha tara no ánimo infantil. E os mestres de entón, que ademais de ensinar matemáticas e outras materias ensinaban a comportarse decentemente, afeaban duramente o acusón. Tamén nos ensinaban a ler bos libros e afeccionarse ao bo cine, porque a cultura era considerada un ben enriquecedor. E de aí que quen aínda lean e vaian ver bo cine, e lesen a Milan Kundura ou visen films realizados por directores do leste europeo, como por exemplo 'La vida dos outros', saben que asasinas poden chegar a ser as denuncias anónimas, cantas mortes, encarceramentos e ostracismos poden chegar a provocar.

Evidentemente, e polo momento, as denuncias a que as nosas autoridades nos alentan non ocasionan aínda tanta desdicha. Denunciar a quen fume en lugares onde está prohibido; denunciar -mediante simple chamada por móbil- a quen nos pareza que non garda as debidas formas viaxando nos Ferrocarrís da Generalitat de Cataluña (fumar, viaxar sen tícket, ou quen sabe que xestos susceptibles de suscitar sospeitas); denunciar a mulleres que se gañan a vida a cambio de servizos sexuais na vías públicas de Barcelona, Madrid, Valladolid e outras cidades españolas como Coslada ou Alcalá de Henares ou polas estradas xerundenses; denunciar a mendigos que piden esmola nalgúns lugares da Península, non levará a ninguén ao cárcere... Ben, suponse, porque cabe preguntarse como se paga a multa de 750 euros estipulada para os mendigos de Valladolid ou que acontece cunha prostituta multada con entre 750 e 3.000 euros durante as súas funcións.

Sería un bonito traballo de historia. E unha alegación contra o perigo de converter o cidadán en denunciante anónimo, en policía sen soldo

CIDADÁNS TIRADOS

Un estado decente non deixa na rúa a familias sen recursos para sobrevivir, é indigno. Os escasos servizos sociais que había en España estanse a desmontar a pasos axigantados, coa escusa da crise da que se están a aproveitar os ideólogos da avaricia que cada vez queren gañar máis, arruinando os máis débiles coa equiexcencia dos gobernos que eles promoveron coméndolle o coco os electores para gañar as eleccións con mentiras. Debera ser delito contra o Estado tanta manipulación a sabendas.
Non é serio, así ímonos ao conflito social polas malas prácticas dos irresponsables do noso país. As crises sempre existiron pero non atacan aos corpos con defensas. Aos nosos gobernantes esqueceuse a realidade que sempre está latente. Velaí a valía dun bo político para dirixir un Estado. A Revolución Francesa desatouse porque había unha nobreza que estaba sempre de festa e o resto da poboación morréndose de fame polas rúas. Nos nosos tempos estamos a galopar cara a unha sociedade similar cada vez máis desigual. Quítaselle a miseria de 400 euros a unha familia e pola contra sácase unha Lei para limitar os soldos de altos cargos a 300.000 euros ao ano (que vergoña), despois de saquear as administracións, caixas e bancos, que temos que rescatar á forza, cos nosos impostos, as clases medias e baixas. Non se entende que un presidente do goberno de España cobre 78.000 euros ao ano e outros ministros e cargos inferiores cobren, en moitos casos o dobre, o que demostra as disfuncións do noso país con excesiva incoherencia histórica por culpa da falta de sensibilidade dos seus gobernantes cara á totalidade da cidadanía á que se deben. Falta honestidade e coraxe dos nosos líderes políticos que tocaron poder e teñen a sorte de poñer os seus propios soldos. Outro anacronismo máis. Agora tómana cos funcionarios de oposición, cando encheron as administracións con afíns, colocados irregularmente producindo gastos insoportables. Os políticos son responsables do bo funcionamento do Estado e este é de todos os españois sen excepción. O funcionario está sometido ás normas e os políticos, de facelas cumprir e dando exemplo.

MAMÁ, QUERO SER ASESOR

Luis del Val

O asesor nace ou faise? ¿Hai unha clara vocación dende a máis tenra pubescencia, unha especie de pálpito que vén xa da infancia, ou, pola contra, un pode chegar a ser un asesor de proveito sen posuír dotes naturais? Pode parecer unha cuestión irrelevante, pero tendo en conta que imos camiño dos 20.000 asesores, convén ter un coñecemento máis profundo deste selecto grupo de persoas que inflúen, polo menos en teoría, sobre as decisións que toman presidentes autonómicos, ministros, alcaldes e demais xerarcas da Administración.
Non hai en España nin unha soa Facultade de Ciencias da Asesoría, nin unha Escola Oficial de Asesores, nin sequera un Instituto de Altos de Estudos da Asesoría. Con esta falta de infraestrutura pedagóxica pode ser terrible o desacougo dunha nai cando o seu fillo, un día calquera, o solte: "Mamá, quero ser asesor". Que facer? Podería darse a feliz circunstancia de que a nai teña un amigo ministro, pero a tenra criatura pode ter nove ou trece anos, e xa sabemos o pouco que dura o ministerio na casa dos ricos, é dicir, que cando o asesor/a vocacional estea en idade de merecer, de merecer unha asesoría, o ministro será xa un exministro con moita experiencia.
Se, pola contra, non son precisos dotes naturais para asesorar, poñamos por caso, ao presidente da Deputación Provincial de Huelva ¿que pode facer unha nai, se a nai vive en Lugo? ¿Debaterse entre a dúbida de enviar ao fillo/á Huelva ou soportar a angustia non sexa que, de súpeto, o futuro asesor/a se sinta capacitado para asesorar o ministro de Industria?
Estamos a falar dun problema que pode afectar a corenta mil nais e pais, desorientados ante esta cuestión insoluble. Porque, ademais, se os asesores son uns plastas asesorando por falta de preparación ou por falta de adestramento, seremos millóns de españois os que sufriremos as consecuencias.
Os mal pensados cren que non ten importancia, porque os asesores non fan nada pola mañá e o pasan a limpo pola tarde. Pero se iso fose así, serían miles os asesores que, a estas horas, e nestas datas, dada a situación do país, xa terían presentado a dimisión. Dimitiu algún asesor? Non. Entón, queridas nais, temos un problema.

A CLASE TRABALLADORA

Nas últimas eleccións, cando o PSOE habia sinalado claramente os pasos que ía continuar facendo o PP, os traballadores españois votaron en masa a ambos os dous partidos, os que representan os recortes, os axustes, as axudas aos bancos, os desafiuzamentos e o despedimento libre.
Os traballadores españois seguian no curral dos grandes rabaños do réxime, CCOO e UGT, deixando, como en todo, a responsabilidade da organizacion e a loita en funcionarios asalariados do sistema, saíndo á rúa só cando o pastor decia, e iso a pesar de que hai tempo que estaba claro que a súa función era que o rabaño fose submiso.
Agora, o Partido Popular,   sen disimulo ningún, mete a tesoira contra todo o que se menea, contra funcionarios, incluíndo policias e militares, subindo impostos, regalando diñeiro público aos bancos, e recortando aínda mais o paraiso do benestar que xamais existíu (salvo nun futuro prometido polo final dos créditos bancarios), moitos saen á rúa, protestando polo que, en realidade, é en gran parte a súa propia responsabilidade.
E é que cando un esquece que os intereses do resto dos traballadores son os nosos, independentemente de cal sexa a súa nacionalidade e o pais onde vivan, que a agresion a un obreiro é o anticipo dunha posible agresión a outros, mesmo a un mesmo, sucede o que estamos a sufrir hoxe os traballadores de todo o mundo: que os que non perderon nunca o seu sentido de clase, a clase capitalista, que aproveitou estes anos para ir afondando a disgregacion, desorganizacion, e desideologizacion da clase obreira, segue defendendo os seus intereses e aumentando, a custa dos ata fai pouco crédulos aspirantes a clase media, os seus privilexios... Afortunadamente, existen traballadores no mundo que demostraron que loitando se pode construír unha democracia participativa e eliminar ou, polo menos, acantoar, aos mafiosos, estafadores, e criminais da grande empresa e as multinacionais, e eles, aínda que non saian moito polas televisións e nos periodicos ou, en todo caso, para evitar que o sexan, denígraselles, criminalizar ou manipula, deben ser o noso espello.

E é que se a "clase obreira" actual é hoxe ruín é porque perdeu o seu sentido de clase. A clase traballadora unida, e por esta razón perséguese, criminaliza, denigra tanto a posibilidade de que isto volva a a ser así, é a peor noticia posible para os criminais capitalistas, porque só pode ser digna, poderosa e, polo tanto, a que decida o seu propio futuro e como contruir o seu propio benestar.

DEFENDER A IGUALDADE DE TODOS ANTE A LEI

Na Idade Media, a relixión estaba no centro do poder, como exemplifican esas enormes e, dende outro punto de vista, admirables catedrais románicas e góticas. O Renacemento parecía ternos ensinado que é o Home, e non Deus, quen ocupa o centro.

O PP volve á Idade Media, esquecendo que a relixión debe ser un asunto privado, polo que os símbolos públicos non deben ser xa partidistas, nin impoñer visións particulares a todos os cidadáns. A laicidade do Estado, e a verdadeira separación a todos os niveis, empezando xa pola retirada de todo tipo de subvencións á igrexa católica, é unha obriga e un deber do goberno, porque é o primeiro que debe defender a igualdade de todos ante a lei.

Como está moi lonxe de ser así, xa sabemos que haberá que esixilo e premer, como noutras cuestións, ata facelo realidade, Hay xa unha especie de "programa electoral" compartido por moitos cidadáns, ao que lle fai falta unha organización electoral de novo cuño que o represente, fortemente baseado na democracia interna no seu funcionamento, e integrador das siglas actuais nun amplo marco establecido polo conxunto desas cousas compartidas, como un novo modelo fiscal fortemente progresivo, a defensa e reforzo do Estado do benestar, o afondamento da participación democrática (referenda para todo o importante), a substitución da lei electoral actual por outra que sexa xusta,... e a laicidade do Estado para todos os efectos.

RETÓRICA

É o que pasa coa nosa linguaxe tan rica: retórica é a arte do ben dicir e ademais, en sentido despectivo é "artificio, rebuscamento...". Esto vén a conto pois os nosos políticos, e por extensión os seus bufóns de cota, usan da retórica para falarnos do risco da prima, dos abusos cometidos coa coartada das "preferentes" ou o esaxerado uso, impúdico diriamos, dos recortes que deixan á cidadanía máis débil...
Así á explicación cada día máis forzada de "a herdanza recibida", outros colocan ao seu antollo o calendario para falarnos dos antecedentes que, por desgracia, nos levaron onde estamos: ao bordo do abismo...
Así para un fino articulista que xa tivo un sitio na esquerda e agora viste a camisola do PP isto que nos pasa vén "dos que viviron unha nova idade de ouro, polo que dispararon o emprego e o gasto público, deixando correr o ladrillo.... "
Moi bo o seu, don pero ¿Quen decretou que todo o monte -e o campo, e a praia, alí onde houbese un oco - era apto para o ladrillo...?
Xactamente, que diría Forges: o señor Aznar apostando, como xa fixese o innombrable, polo sol que atraía os turistas, logo "viu" Sofico que nos deixou estafadores, traficantes, corruptos...
Con Aznar, e como cómplice necesario Álvarez Cascos, numerosos alcaldes e espelidos construtores.
Así estamos, retóricas á parte...
Non lle pode estrañar a ninguén, pois, a xente cabreada, decepcionada e empobrecida, saia á rúa a protestar e algunha que outra reprimenda se monte, como non...
E se queren quilo e medio máis de memoria histórica, mediten sobre o escrito por Suso del Toro que engade outro dato irrefutable para entender o que está a pasar: chégase do franquismo á transición que supuxo "aceptar as condicións e límites impostos pola dereita e que agora, co poder -dende o Parlamento ata o Consello Xeral de Contas, pasando por RTVE- volveron saltar todos os diques e de aí o regreso ao século pasado na Lei de Interrupción do Embarazo; a amnistía aos mais ricos, o cambio na educación, ademais de empobrecela e o corte de mangas á Lei da Memoria Histórica, que os tiña histéricos...
Isto é o que está a pasar, retóricas á parte.
Está a pasar o goberno de Rajoy...

SEGUNDA TRANSICIÓN

Sempre serei partidario de dicir que os grandes cambios e evolucións sociais non dependen só da clase política que nos represente, senón que xorden e dependen tamén da necesidade dunha nova transición democrática que permita de forma recíproca, transparente e íntegra, que o conxunto da sociedade do noso país participe coordinada e activamente nas institucións.
Fai xa trinta e tres anos que coa Primeira Transición rexurdiu da propia sociedade española a necesidade de crear as bases máis sólidas do noso vixente Estado de Dereito para poder pasar dun réxime autoritario a unha democracia representativa coa aprobación do Proxecto de Reforma de Lei Política que permitiu a elaboración da Constitución do 78 e consensuar unha Amnistía Nacional que á súa vez, abriu o camiño cara a unha pluralidade política e social coa legalización dos partidos políticos e co sufraxio universal que permitiu e permite a participación cidadá nunhas eleccións democráticas e libres.
Hoxe por hoxe, máis que progresar dos grandes cambios e avances producidos polo primeiro Goberno da Transición, foise retrocedendo en valores e dereitos que como a Constitución do 78, quedou en papel mollado. De tal maneira que ata o Estado das Autonomías xa non é un sistema efectivo e eficiente que poida descentralizar o poder central do Estado cara a políticas e xestións que teñan a capacidade de poder chegar equitativa e coordinadamente a todos e cada un dos cidadáns do noso país. Porque en si, o que se necesita é un novo modelo de Estado que das autonomías delegue cara aos municipios con presupostos, competencias e recursos directamente transferidos ata ás máis pequenas poboacións censadas dos concellos para que a calidade dos servizos públicos poidan prestarse máis en igualdade de dereitos, condicións e oportunidades para cada cidadán que determinada pola desproporción territorial e do censo dos pequenos ou grandes municipios, producíndose así unha desigualdade na percepción dos presupostos, competencias e recursos entre uns e outros cidadáns.

Hoxe chegou o día no que a sociedade española está a manifestar a necesidade de poder levar a cabo unha segunda transición que vaia dunha democracia representativa a unha democracia participativa; e para facelo primeiro sería esencial recapitular a Constitución do 78 para poder consensuar unha Nova Constitución que vaia acorde aos novos tempos do século XXI. As novas xeracións necesitan un cambio no sistema constitucional democrático que identifique e dea maior protagonismo participativo nas políticas e xestións dos intereses comúns dos cidadáns nos diferentes sectores institucionais.
Os cidadáns non só deberan de ter o dereito de poder elixir o futuro do noso país cada catro anos, senón tamén a potestade de poder aprobar ou derrogar leis do Parlamento en asembleas populares que nos puidese permitir mediante web ou redes sociais, ratificar consensuadamente os proxectos e propostas que determinarán sobre os nosos propios destinos.

QUEN ROUBA?

"Na Administración encóntrase o maior número de bandidos"
Trátase, certamente, dunha pregunta ociosa: todo o mundo sabe quen rouba. E nese catálogo de rufiáns e amigos do alleo non se encontra precisamente Sánchez Gordillo nin ningún dos que con el sacaron sen pagar dun supermercado algúns produtos de primeira necesidade para repartir entre familias en apuros.
Por non sinalar, que está moi feo, cabería dicir que na Administración, nas súas inmediacións, nas súas covas, nas súas anfractuosidades, se encontra o número maior de bandidos, e dende logo os que trabuco en riste, isto é, auxiliados por todo o aparato represivo e coercitivo do Estado, asolaron as serras do país coa súa inepcia, coa súa cleptomanía ou a súa cobiza, ora arrebatando o traballo e o pan ás persoas honradas, ora despoxándoas dos servizos públicos esenciais que edificaron e mantiñan cos seus impostos, ora espoliando os seus recursos, ora rebentando os ferrollos das caixas comunais, ora entregando as súas vidas aos prestamistas internacionais, ora, en fin, atracando bancos, esas Caixas de Aforro onde a xente metía o seu dinerillo sen imaxinar que estaban rexidas por desvergonzados e por hampones de guante branco.
Pero non só sería doado achar na Administración e os seus arredores aos que rouban, senón que o propio Estado se converteu na mesma cova de Alí Babá, a gruta na que se amontoa o mangado á xente a punta de retaco. Aí está Bankia, que se apoderou do diñeiro de noventa mil clientes mediante a estafa piramidal das Preferentes, e que agora pertence ao Estado, ou ao Goberno, que tanto dá.
Nesa cova amoréase ese botín, e o dos aforradores que, inducidos a engano con contas falseadas, se converteron en "bankeros", é dicir, en accionistas dun espantallo, dun momio, e tan disposto parece o Estado a non soltar a presa, que se apresurou a cortar de raíz a pequena alegría que lles dera ultimamente a Bolsa, cotizando os seus cromos repetidos a menos da metade do que pagaran por eles!
Quen rouba? E que policía, ou que xuíz, podería detelos?

OS POLÍTICOS COMO ALIMAÑAS...

"Moitos políticos perderon non xa a decencia senón o dereito a chamarse persoas"

Roberto Centeno

A casta política parasitaria que está a esquilmar España como unha praga bíblica, carece de límites e de sentimentos. Dentro do conxunto cada día mais amplo de expolios, corrupción e dilapidación, dende as decenas de miles de millóns destinados a salvar caixas e bancos que deberon ser pechados ou Comunidades Autónomas que deberon ser intervidas, aos maiores impostos sobre a renda, o consumo e o aforro de toda a nosa Historia, hai un que xea o sangue: os nenos mais pobres entre os pobres, cuxos pais non poden pagar os escasos euros que representa a comida do colexio e que, en consecuencia, a deben levar de casa, deberán pagar 3 euros (500 pesetas), o equivalente a unha hamburguesa con patacas fritas e unha coca cola nun Mc Donald's, polo simple a dereito a comer a súa comida dentro do colexio. É dicir, 60 euros ao mes mes ou 10.000 pesetas, unha cantidade inasumible para moitas familias. É tal a infamia e a miseria moral, que a xente debería increpar os responsables se se os encontra.
Moitos políticos convertéronse en auténticas alimañas, sempre contra os máis débiles, contra os indefensos, mentres manteñen intactas as súas infinitas prebendas e lexións de parentes e amigos con soldos medios un 30% superiores ao 81% dos asalariados non públicos. Perderon non xa a decencia senón o dereito a chamarse persoas. O tema non ten pase, nin explicación, nin xustificación posible. E ao lado desta ignominia, a dilapidación da Generalitat de Cataluña, que é quen iniciou esta escalada de infamia, supera os 20.000 millóns de euros anuais, entendendo por tal o diñeiro que se gasta en manter unha xigantesca estrutura político-clientelar absolutamente inútil para os cataláns e para Cataluña. Igual que Valencia, que debería ter sido intervida e os políticos locais destituídos, pero que tamén vai roubar aos nenos pobres... toda a información, aquí

UN GOBERNO INEFICAZ

Mario Monti é o primeiro ministro de Italia e ademais responsable da carteira de economía. Aínda que é un repugnante ex Goldman Sachs, fai un traballo competente xa que coñece moi ben os mecanismos internos da UE e se comunica ben cos diferentes "paus" que hai tocar falándoos no seu propio idioma (exprésase en Inglés e Francés correctamente) e o que máis importante ten perfil idóneo para acometer o traballo que lle encomendaron.
Mariano Rajoy non ten nin idea de economía, se caga nas reunións internacionais dando unha impresión patética e lamentable, ten o don da inoportunidade escondéndose no seu burato nos momentos duros. É un político de segunda que nunca debía de ter pasado de ser ministro correspondente do ministerio dispoñible en cada momento. A súa querida vicepresidenta non lle vai á zaga así como o resto da tropa: Non se decatan, non se comunican entre eles. O único que saben facer, e mal, é tomar as tesoiras e recortar por todas partes facendo sanguentos trasquilones, pero iso si, dar cana co do aborto, os touros, a igrexa, o matrimonio gay, os colexios de curas.., dende o minuto 0. Fixeron a enésima purga en RTVE da forma máis caciquil e cafre posible. Non nos enganemos, temos unha dereita antiga e beata, profundamente ineficaz e decimonónica, con tinguiduras fascistas e franquistas, encistada como un cancro nas institucións do Estado e nas empresas públicas, e como non, nas antigas caixas de aforro.
Se nos coló un goberno acarunchado, co fracaso gravado na fronte, cuxos membros non reflicten en absoluto nin a forma nin o sentir da sociedade actual (o 100% incluídos os altos cargos xuraron sobre a biblia, cunha maioría apisoante masculina e cuns esquemas tan antigos como avergonzantes), é coma se tivesen conciencia de que están acabados e esta é a súa última oportunidade para poñer "as cousas no seu sitio" e "como Deus manda. 

ESPAÑA QUÉIMASE

As políticas forestais non tiveron en conta o lume. E cando non se prevén, detéctase tarde (hai centos de torres vixía baleiras) só queda a extinción, que é a catástrofe actual.
As dantescas escenas que estamos a vivir -persoas lanzándose por precipicios en chamas, miles de habitantes desprazados, lumes incontrolados de quilómetros, espazos naturais e nacionais queimados- obrigan a pensar de onde vimos e cara a onde imos respecto ao lume e a xestión dos ecosistemas forestais.
Os ecosistemas forestais estiveron adaptados a unha xestión tradicional e unha forte presenza de herbívoros durante centos de anos. En tan só tres xeracións este equilibrio rompeu: desmanteláronse os pobos, deixouse de recoller a leña, de resinar, de cultivar zonas agrícolas dentro de forestais, abandonouse a gandaría extensiva, que controlaba matogueira e pastos e, por iso, se acumulou unha gran cantidade de biomasa e necromasa inestable. As políticas de desenvolvemento rural miraron cara a outro lado. Durante a ditadura e os primeiros anos da democracia implementouse unha política forestal errónea baseada en repoboacións masivos de piñeiros e eucaliptos, que presentan gran risco de arder e que creou baleiros poboacionais. Ultimamente permitíronse vivendas e urbanizacións nos bosques. Finalmente, declaráronse ducias de espazos protexidos, nos que mesmo se prohibiu a xestión tradicional (que os fixera protexibles!).
Con esta cacharela de san Xuan preparada, o inicio, dá un pouco igual. Pode ser un coche, un raio ou un excursionista cretino. Cos cambios no Código Penal, os beneficiarios pola recualificación de terreos ou polos prezos da madeira desapareceron.
As políticas forestais non tiveron en conta o lume. E cando non se prevén, detéctase tarde (hai centos de torres vixía baleiras) só queda a extinción, que é a catástrofe actual. A solución para o futuro pasa pola planificación, serra a serra e val a val, considerando a gran diversidade de situacións, introducindo razas autóctonas, creando mosaicos, devesas, potenciando carballos e especies máis resistentes en piñeirais, aumentado bosques maduros... Isto, ademais, creará emprego estable nun sector estratéxico.

 O cambio climático determinará máis secas e aumentará a probabilidade de incendios. Solucións simplistas ou benintencionadas, como o aproveitamento masivo da biomasa ou a limpeza dos montes ter en conta a biodiversidade, non teñen sentido. Dende 1961 ata 2012 foron percorridas polo lume 7,5 millóns de hectáreas (dun total de 25 millóns). En 1978, 1985, 1989, 1994, 2000, 2005, e agora 2012 houbo importantes superficies queimadas, e sempre, parece algo impredicible.
Aquí, como co cambio climático, é moito maior o custo de non actuar que o de actuar dun xeito intelixente.  Fernando Prieto, ecólogo.

É O QUE MERECEMOS?

Se merecemos isto, está en acerto Antonio Elorza cando afirma que "terá razón a deputada Fabra co seu insulto se, fodidos como estamos, non esiximos responsabilidades..." Merecemos esta panda que mentres nos arruínan, engordan as súas contas correntes...?
Aí varios exemplos que divulgan miles de indignados a través de Internet, e que retratan a paisaxe deste país. O Concello de Madrid (PP) aluga un edificio, destinado ao pagamento de multas, por tres millóns de euros mentres mantén dous pisos baleiros... O edificio é propiedade do marido de Esperanza Aguirre quen, por certo, conseguiu "choio" para a súa irmá como conselleira de prensa no distrito de Hortaleza cun xeneroso soldo de 46.625 euros... En Madrid, o concello que preside Ana Botella, ten tres pisos baleiros...
Merecemos que a deputada Elvira Rodríguez, exministra con Aznar, propietaria de cinco pisos en Madrid, onde reside, cobre 1.800 euros por "desplazamentos"…
É o mesmo caso da ministra Fátima Bañez, que ten seis pisos na capital e tamén cobra a "prima" de desprazamento. O mesmo fai a superfamosa rubia do "que se fodan", afincada en Madrid co seu marido, que ademais do xeneroso soldo de parlamentaria figura na súa nómina a nada desprezable cantidade de 1.800 euros por "desprazamentos" pois di vivir en Valencia. Merecemos isto...?
Aviados estamos se o aguantamos e non esiximos responsabilidades. E aquí, a seiscentos quilómetros, a ministra zamorano-pontevedresa vai eliminar mais da metade da rede ferroviaria de media distancia deixando sen servizo unha boa parte da poboación entre Ferrol e Ribadeo...
Razóns...? Baixa a afluencia de pasaxeiros. Seguindo ese razoamento, pronto oiremos que, ao confirmar as enquisas que cada vez é menor o número de practicantes, rebaixan a subvención á igrexa e que, ao baixar o número de traballadores, recortan a axuda aos empresarios...
Merecemos que todo o mundo meta a man na caixa do pan mentres a nós nos dan de "yoyas"? E remato cun chiste de Forges: Non hai unha proba olímpica de corruptos?, pregunta ela fronte ao televisor. Non, respóndelle o seu compañeiro atento á retransmisión televisiva...
Pena de tres medallas seguras, afirma ela. Que tropa...
Pois loitamos ou auga... e allo.

A DESTRUCIÓN DE GALICIA

De súpeto, a xente descubriu que todo un exército de asesores auxiliaba aos nosos políticos, un exército ben pagado, un exército do que nin se procuraba falar, como se se quixese mantelo agachado. Descubriuse o que xa se sospeitaba, pero certo que non en toda a súa entidade.

A primeira pregunta que a un se lle ocorre, sen chegar a ser moi mal intencionado, é que pasa para que os nosos políticos teñan necesidade dese verdadeiro exército de mercenarios. ¿Tantas son as súas carencias, as súas incapacidades, a súa inexperiencia? Pois se así é, un ten que preguntarse tamén se elixiu tan mal para que tan caro nos saia.

A xente pregúntase, non sen abraio, qué coherencia política e práctica pode haber entre manter eses dispendios tan esaxerados, como o dos asesores, e rabenar gastos esenciais para hoxe e para o futuro, como sanidade ou educación, entre outros, ou aínda, sen xustificación coñecida ou explicada, o número de deputados no Parlamento.

Sumado a unha Lei de Costas que acabará co noso litoral, como se non estivese xa ben destruído, á paranoia -herdada pero mantida- do Gaiás, á vergoñenta política lingüística, á ausencia dunha medida -unha sequera- que tenda á transformación posible do noso medio rural, lévanos a pensar se a destrución do país é a verdadeira, e única, política do actual Goberno galego.

Porque un non pode senón preguntarse se esta política de destrución masiva do país non se está facendo adrede, o que podería explicar a contratación de tanto asesor, pois, para gobernar o país, e facelo ben, só cómpre un pouco de sentido común, un ben escaso, maiormente entre políticos. ¿Coñece alguén outra maneira máis eficaz de rebaixar a nosa autonomía e de destruír o país? Todo un éxito do nosos gobernantes.

PP-PSOE: O MESMO PROBLEMA

O fracaso do actual modelo institucional español é o fracaso da súa colonización pola burocracia bipartidista PP-PSOE. Un modelo que xurdiu con forza das eleccións de 1982, aproveitando o afundimento da UCD e do PCE e abeirándose nun inxusto sistema D´Hondt que beneficia aos gañadores relativos e, en máis reducida medida, ás segundas forzas. Mais este plus de representatividade institucional converteuse en quasemonopolio institucional a partires da xeralización do “café para todos” autonómico, do mantemento das Deputacións como contrapeso aos novos poderes territoriais e da vergoñenta colonización, mesmo parasitaria, de institucións que haberían ser independentes: Tribunal Constitucional, Consello do Poder Xudicial, Tribunal de Contas…

O asalto ás institucions da burocracia dos dous grandes partidos desenvolveuse a carón dunha estricta xerarquia partitocratica. Dende primeiros dos 80, PP e PSOE priorizan a obediencia ao xefe sobre calquera cualidade profesional, academica ou política dos seus militantes. Velai o resultado: persoas sen perfil nin curricula social ou profesional parasitan nas estruturas institucionais sen que nunca estean dispostos a se retirar á sua carreira ou posto civil, pois que moitos deles non o teñen. Esta casta de persoas fará o preciso para continuar na sua carreira de políticos profesionais co PP e co PSOE, que lles garanten unha continuidade e ulterior xubilacións cómodas, sempre que amosen non pensar por si propios, como si fixeron persoas como o ex ministro Pimentel.

E velai o resultado: listas pechadas, sistema D-Hondt, limites cuantitativos do 5% que xeran resultados moi pouco proporcionais, candidatos que non se escollen en primarias ou éstas desenvólvense excluíndo á cidadanía.

A gravísima recesión actual manifestou, tamén, o esgotamento do modelo institucional español da transición: o emperador vai espido. X.A.P.L.

ZAPATERO ENGAÑOUNOS

Segundo recoñeceu o Valedor do pobo Europeo, Nikiforos Diamandouros, o Banco Central Europeo (BCE) non pediu por escrito a Rodríguez Zapatero que modificase a Constitución para limitar a débeda do Estado.
Tras a queixa dun avogado español ante a negativa do BCE a revelar o contido da carta que enviou ao anterior Presidente do Goberno Rodríguez Zapatero hai un ano, o Valedor do pobo Europeo presentou a Decisión que revela un dos segredos mellor gardados da crise da zona euro.
Segundo a investigación do Defensor, Fráncfort recoñeceu a existencia daquela comunicación "estritamente confidencial do presidente do BCE ao Primeiro Ministro español" e admite que nela se expresou "a preocupación do BCE pola situación extremadamente grave e difícil (nese momento) da economía española". E que invitou o Presidente do Goberno a "aumentar o potencial de crecemento [da economía española] e garantir o saneamento das finanzas públicas".
Non obstante, esa carta "non" pedía ao Goberno español que modificara a Constitución para introducir un límite máximo da débeda pública, segundo a Decisión de Diamandouros, quen asegura ter tido acceso ao documento que provocou un pacto entre o Goberno de Zapatero e a oposición do Partido Popular para a reforma da Constitución no artigo 135", que prohibiu a todas as administracións públicas incorrer nun déficit público estrutural superior ao establecido pola Unión Europea.
O Valedor do pobo Europeo pechou o caso e concluído que divulgar a carta "podería poñer en risco os intereses en xogo", porque contiña información "moi sensible" sobre "diversas debilidades graves da economía española". Se ben recibiu o consentimento do actual presidente do BCE, Mario Draghi, para revelar ao reclamante que "a carta non suxería cambios na Constitución Española".

FRAUDE ELECTORAL

Nunha democracia falseada, os cidadáns son relevantes exclusivamente mentres son depositarios do seu capital electoral, pero cando a través das urnas exercen o dereito de sufraxio adxudicando o seu voto, nese momento, perden toda calidade desa escala de excelencia, para transformarse nuns insignificantes proscritos, nos membros dun corpo do censo obrigados a pregarse ao mandato dos que revestiron de poder, aínda cando, devir político difira no substancial dos contraídos electorais que orientasen a súa toma de decisión.
Esta descapitalización de valores democráticos, ese empeño pola suxestión, é tendencia asidua entre quen torpemente non chegan asumir que a verdade non é maleable. Con esa predisposición polo cerimonial da confusión, non se logra mais obxectivo que suprimir toda autenticidade á función política, prodigando que se dispare a desconfianza cara a un sector, xa de por se, altamente cuestionado.
Se os cidadáns, teñen cualificación recoñecida para elixir os seus representantes, é obvio, que tal condición lles confire capacidade sobrada para decidir vía referendo, sobre aqueles temas que por razóns conxunturais houbese que determinar como parte allea ao suxeito programático da oferta electoral.
Un político de casta, con arraigamento e hábitos democráticos, non tería a tentación de impoñer a súa decisión unilateral sobre materias que por lexítima lle corresponde decidir ao pleno da sociedade, pois un estado de dereito, sobra dicir, que non é o foro apropiado para satisfacer as aspiracións dos que teñen vocación de iluminados, e cando esta pretensión prospera, o modelo político de dereitos e liberdades terá iniciado a súa descomposición.
Trasladada esta reflexión á nosa actualidade concreta, os feitos poñen de manifesto que o país entrou nunha espiral de deterioración democrática sen precedentes. O detonante foi sen dúbida a reforma constitucional express que conxuntamente o PSOE e o PP referendaron, ao só obxecto de institucionalizar o afianzamento presupostario e outorgar con iso un rol preferente á confianza dos mercados.

 Con aquela desafortunada decisión, non só decapitouse a soberanía popular, senón que se consumou a entrega do poder de goberno á troika, conformada por (Banco Central Europeo, Comisión Europea e Fondo Monetario Internacional), ou o que é o mesmo, estendeuse un cheque en branco avalando as reformas estruturais como única doutrina de reactivación económica.
Aquel paso en falso, resultou mesmo inesperado para os propios mercados financeiros, os que sorprendidos, descubriron que a través da renuncia á dignidade política e coa utilización indebida do potencial electoral, de modo indirecto, serían as urnas, quen sen necesidade de maior presión, referendarían as súas insaciables aspiracións como acredores da débeda, cuxo propósito non é outro que garantir o seu cobramento preferente cunha rendibilidade desmesurada.
Iniciado o procedemento, faltaba consolidar a manobra, e foi o PP, quen por vantaxe electoral concorre aos comicios cun programa para non cumprir, coa agravante de ocultar aos electores as súas verdadeiras decisións políticas. Por iso, aínda a risco de levantar estridencia, é expresivamente correcto afirmar que o presidente Rajoy, nunha xogada indecente, burlou os seus compromisos electorais servindo en bandexa á troika o máis exquisito bocado da súa apetencia. Todo un golpe baixo á democracia, coa finalidade de desmantelar a sociedade do benestar como moeda de cambio para afrontar a factura inducida pola crise do capital.
A situación traspasou todos os límites tolerables. Neste país a democracia está a ser vítima dun ataque de exterminio por parte dunha alianza de intereses, unha coalición política- financeira, decidida a aplicar a táctica de terra queimada para manter a continuidade dos seus privilexios baseados nun enriquecemento desmedido e ilícito.

Despois de trinta e cinco anos de vixencia, os actuais membros do goberno, deberan saber que a democracia é ante todo un exercicio de honestidade, a asunción disciplinaria da vontade popular, cuxa alteración de mandato non se resolve na rúa Xénova senón nas urnas. E mentres estas non falen, a lexitimidade do Executivo é nula no concernente a toda acción ou actuación que difira dos contraídos electorais que facilitaron o seu acceso ao poder.
En democracia non vale o "non hai mais remedio", e moito menos, como tapadeira de privilexios de podentes aliados a custa de recortar o peto e a dignidade da maioría social.
O que está a acontecer neste país, en boa praxe defínese, como fraude electoral.

EMPREGO GASTA 3.700 EUROS AO MES EN COMIDAS

O ministerio afirma que a maior parte desa contía se corresponde ao "apoio na confección de menús" de todo o departamento, de luns a xoves. A empresa de cátering confirma que a factura, emitida a finais de xuño, é real e correspóndese co concepto polo que foi redactada.

ONDE ESTÁ CAÑETE




Arias Cañete nos touros co Rei 

 Miguel Arias Cañete xustificou a súa presenza nunha corrida de touros xunto ao rei o sábado pasado en Cádiz mentres se queimaban tres Parques Nacionais (Doñana, Garajonay e Cabañeros) argumentando que seguía ordes da Presidencia do Goberno...

Case seis millóns de parados, pero no verán máis seco dos últimos anos a estes espécimes só ocórreselles contribuír a máis paro, reducindo así as brigadas forestais deixándoas sen medios humanos e materiais abondo para: primeiro previr e segundo combater os lumes. Se morren persoas, afúndense medios de vida para moita xente, perden as súas casas, etc., iso non importa.
O único importante neste país con descerebrados ao mando, é a redución do déficit, recortar presupostos que son vitais para o desenvolvemento, despedir molestos traballadores públicos, pagar unha débeda privada orixinada por saqueadores que de súpeto pasa a ser pública (pola graza de PP), e arrasar definitivamente con todo o seu paso.
Mentres, eles "divertíndose, coa morte e asañamento de animais, que é das poucas cousas que non ten problemas de presuposto,".

E Mariano Rajoy e compañia comendo polbo, este é o goberno da nación que pide sacrificio, e mentres, parques naturais ardendo, xente morrendo... e vanse de vacacións...