UNHA ESPAÑA DE PEINETA E MANTILLA

Xa son moitos os que se van; algúns, estranxeiros, e, tamén outra vez, españois. Non obstante, agora é distinto que nos anos cincuenta, sesenta e setenta; entón, a maioría deles eran traballadores manuais que, con moitos sacrificios, deixaban o seu país e as súas familias para buscarse un traballo que aquí non encontraban e, por certo, moitos deles sen contrato ningún, ao albur, pola chamada dalgún coñecido que xa traballaba en Alemaña, Suíza ou Francia. O mesmo que aconteceu cos sudamericanos, centroeuropeos e magrebís que viñeron a España e que foron maltratados no traballo, polos desafiuzamentos, a exclusión da sanidade e os prexuízos de moitos cidadáns nativos, algúns dos cales terá sido emigrante ou fillo de emigrantes españois. Volvemos pois, 50 anos atrás: os "nosos" marchan a buscar un emprego digno que aquí non encontran; ou se o encontran, está mal pagado e mal considerado. E moitos deles son universitarios, licenciados e doutores, cuxa formación custou moito diñeiro público e agora derrochamos obrigándoos a emigrar.
É triste, pero certo: son españois que non quererán volver ao seu país porque están fartos de tanta arbitrariedade e incompetencia dos que nos gobernan. Fartos, tamén, da corrupción apenas castigada, do nepotismo das clases dirixentes, de pagar impostos que non pagan os que teñen salarios inimaxinables para eles, de soportar sobre os seus ombros a carga dunha crise que eles non causaron, de empresarios turbios que esconden o seu diñeiro en paraísos fiscais, de tanta sentencia xudicial incomprensible, de tanto neoliberalismo, de tanta intransixencia ultracatólica e, en fin, dunha España que volveu á pandeireta, a peita e a mantilla. - Angel Villegas.

ENTERREMOS A PANDEIRETA

"España é un país de pandeireta". ¿Cantas veces oíron ou pronunciou esta frase ou algunha similar? Os españois somos especialistas en criticar o noso e, a diferenza por exemplo dos franceses, sempre nos vendemos moi mal. Non me negarán que non é o mesmo "Spain is different" (aplicada case sempre de xeito irónico e despectiva) que "L'exceptionnalité française"...
É importante recordar de cando en vez os nosos puntos fortes e máis nestes tempos grises. Non se trata de caer na frivolidade, nin de perder a capacidade de autocrítica. Tampouco de ignorar as penurias desta crise. Pero é que esa parte da historia, por desgracia, xa a coñecemos, e agora toca coñecer a outra, a boa, a optimista. Obxectivamente, e baseándose na evidencia, os aspectos positivos do noso país son igual de certos que as informacións negativas coas que almorzamos cada mañá.
Primeiro falso mito: "España é un país improdutivo". Segundo Eurostat, a produtividade española aumentou considerablemente nos últimos tres anos, recuperando máis da metade da competitividade perdida tras a entrada no Euro. Neste artigo de London School of Economics lemos que a produtividade española incrementou un 11% en termos de PIB por traballador dende o inicio da crise (en 2008), e un 8% en canto a PIB por hora traballada. É dicir, a nosa produtividade é a que máis mellorou de toda a Eurozona.
Outro falso mito: "España non vende". As exportacións de bens españois aumentaron en 55.000 millóns de euros dende 2009, un equivalente ao 5,1% do PIB. Segundo a OCDE, España foi o país que mellor soubo manter a súa cota de exportacións a nivel global durante a crise, a pesar da competencia dos mercados emerxente. Ademais, segundo o 'European Attractiveness Survey 2012' de Ernst&Young, España é o cuarto país europeo (de 43 analizados) máis atractivo para investir. De feito, o investimento directo no noso país incrementouse un 62% en 2011.
Como non só de economía vive o home (aínda que custe crelo ultimamente), convén recordar que en España hai moito talento e logros destacables. Máis alá das proezas deportivas, de sobra coñecidas por todos, España conta con líderes no plano científico, artístico, tecnolóxico e cultural...
Por favor, enterremos o mito da pandeireta. É innegable que hai mil cousas que mellorar, pero tamén que hai que difundir as nosas virtudes. É conveniente non tirar pedras sobre o noso propio tellado, e coñecer (e recoñecer) as cousas boas que temos, que aí fóra sempre haberá quen estea ansioso por sacarnos as vergüenzas

ELECCIÓNS, MENTIRAS E OCULTAMENTOS

Carlos Carnicero

 Fai moito tempo que os partidos non nos tratan como cidadáns senón como electores. Todo está permitido para seducir co voto e as promesas non comprometen nin a claridade é obrigatoria.
O paradigma actual desta falsificación do programa electoral estámolo vendo en Cataluña. O obxectivo da independencia para Cataluña escóndese baixo o eufemismo de "un estado propio dentro da Unión Europea". O PSC reivindica o "dereito a decidir" porque non se atreve a falar de autodeterminación. E a festa soberanista non se matiza coas consecuencias que tería esa hipótese que non contempla a Constitución.
A abstracción apropiouse da campaña electoral cunha metodoloxía de engano aos electores onde os partidos non din o que van facer senón que expanden o que cren que agrada aos electores. Logo, xa se verá. Modelo Rajoy que prometeu todo o contrario do que logo fixo. Co agravante que el sabia que as súas promesas eran falsas por imposibles. Logo soluciónase alegando que "el fai o que a realidade imponlle".
Para que Cataluña chegase a ser un novo estado da Unión Europea tería que cumprir uns trámites dolorosos constituídos nun camiño de calvario. Primeiro tería que declara a independencia e lograla legalmente. Agora mesmo, esa hipótese non está contemplada nunha constitución que non admite quebras de soberanía que está constituída pola totalidade dos españois. De tal forma que os cataláns non son donos de Cataluña nin os andaluces de Andalucía. Cada español é catalán e cada catalán español, a efectos de soberanía indivisible.
Se finalmente se lograse a independencia, Cataluña tería que solicitar a súa adhesión á Unión Europea, e esta ser aceptada obrigatoriamente pola totalidade dos membros. ¡Case nada! A saída do PSC, para manter a ambigüidade calculada que lle levou ao ocaso, é apuntarse ao "dereito a decidir". Pero unha consulta consultiva, que está escondida nesta formulación, nunca daría "dereito a decidir" porque estaría limitada ao "dereito a opinar".
A "restrición mental" é un subterfugio intelectual que permite ocultar a verdade pretendendo que non se mente. Cousas do catolicismo. Pretende dar un sentido ambivalente a unha formulación que ten un interpretación para quen a profire e outra contraditoria para quen a escoita. Debemos concluír que os líderes políticos son en realidade sacerdotes dunha nova relixión na que din unha cousa para que se entenda outra.

A CRISE DE FÁTIMA BAÑEZ

Segundo Fátima Báñez, ministra de traballo, España está a saír da crise. Sen dúbida, a señora Báñez refírese a outro tipo de crise (non sabemos cual) xa que a económica, e especialmente no que se refire ao seu ministerio, rexistra record histórico.
Un de cada cinco españois vive baixo o albor da pobreza.
Un de cada catro está en situación de desemprego.
Máis dun millón e medio de fogares ten a todos os seus membros no paro (1.739.000 en Setembro.)
As vendas no comercio minorista caeron un 13% como consecuencia da suba do IVE.
A amnistía fiscal non recada o esperado, e aos propios técnicos de facenda impídeselles investigar os que son os grandes defraudadores ata que non remate o prazo desta.
Talvez a señora Báñez se refira á crise moral que sofren as elites financeiras do país, que tras proclamar o liberalismo económico aos catro ventos, non dubidan en coller o diñeiro público dos españois para sanear as súas contas e dicir logo que a culpa foi de todos por igual coa xa relada mensaxe de vivimos por enriba das nosas posibilidades" eludindo dicir que foron eles, e non o conxunto da sociedade. Permítanme que lles mencione ao señor Undargarín, ao señor Rato, ao señor Blesa, ao señor Millet, e a moita xente que a bo seguro compartiu máis dun almorzo e comida coa señora Báñez.
O talvez me permitan mencionarlles á propia señora Báñez, cos seus máis de 1.800 euros cobrados só en axudas, o seu máis de medio millón de euros en accións e depósitos bancarios, os seus seis bens inmobles, (un deles en Madrid), o seu bono de 3.000 euros para pagar taxis (que lle pagamos todos a parte das axudas que cobra) e os seus 120 € destinados só a comida. E a todo isto, habería que sumarlle o seu salario como ministra e como deputada. Condicións salariais que nos virían moi ben ao resto da sociedade para saír da crise e que contrastan cos recortes e austeridade que esta señora e acólitos propoñen ao conxunto da cidadanía.
Todo isto nun país no que cada oito horas se suicida un español como consecuencia da crise.

Pero talvez a crise á que se refira a señora Báñez non sexa económica senón moral, aínda que pouco parece estar a facer o goberno para superala, nun país no que un "todopoderoso" presidente do goberno non dubida en gastarse cifras astronómicas en catering para o seu propio deleite persoal, mentres manda á policía a reprimir os que protestan contra as súas medidas, ata o punto de que amnistía internacional elevou xa varias queixas pola súa arbitraria e desmesurada actuación.
Non sabemos se España sairá da crise, o que si sabemos, é que non parece que o vaiamos conseguir grazas ás canles abertas por este goberno, que o son, para os de sempre, a mesma oligarquía económica e financeira que nos trouxo ata aquí. Carlos Paredes

MEDIA GALICIA NON VOTA

Máis alá da maioría absoluta de Feijóo e os ecos do ruxido de Beiras, a terceira noticia da noite electoral galega tería que ter sido o sopapo da sociedade á clase política. Escrutado o voto emigrante, que non variou a composición do Parlamento autonómico, o índice de participación caeu ata o 54,9%, case dez puntos menos que en 2009. Os medios, non obstante, apresurámonos a difundir o 29-O que apenas baixara un punto, cando o seu sería establecer unha comparación cos resultados emitidos só en territorio galego catro anos antes e non co total, que incluía a diáspora.
Este ano había que inscribirse para votar no estranxeiro e, das case 400.000 persoas con dereito a iso, apenas se rexistraron 30.000; finalmente, nin 13.000 chegaron a introducir a súa opción nunha urna. As cifras foron redondeadas para non se perder con tanto número, pero a que conta ten dous decimais: a abstención foi do 96,74%.
Queda para outro día o debate sobre o dereito que pode exercer un mozo residente en Bariloche cuxo avó partiu hai seis décadas dunha terra afastada que xamais pisou e que nada ten que ver coa que o vello deixou atrás o século pasado. É xusto? Ten sentido? Debería ter ese descendente transatlántico a capacidade de variar o rumbo político dunha rexión plantada a miles de quilómetros, a unha árbore xenealóxica de distancia?
Polo menos, suponse, esta vez non votaron os mortos e, aínda que sexa só en proporción, o pucherazo foi menor ou talvez non existise. Todo, aderezado cos seus presuntos, supostos e condicionais. Unha situación que populares e socialistas queren reverter: hai que volver facilitarlles o voto, non vaia ser que os electores se hernien no seu empeño de participar no after hours da democracia. (Xa postos, permitánnos aos que nos vemos obrigados a votar por correo depositar a papeleta no Froiz mentres lle pedimos ao carniceiro cuarto quilo de chopped, pero moi fino).

Volvendo á terra, ademais dos que pasaron de achegarse a un colexio electoral, en Galicia os votos en branco aumentaron do 1,66% ao 2,69%; os votos nulos, do 0,89% ao 2,55%; e un partido acabado de nacer cuxo nome o di todo, Escanos en branco, logrou o 1,19%. En resumo, gañou o partido da abstención e a coalición do non quedou en cuarta posición, tras os partidos tradicionais (PP, PSdeG e BNG) e a fronte indócil formada polo verso solto do nacionalismo galego, o tótem galleguista Xosé Manuel Beiras, e pola líder da franquía galaica de IU, Yolanda Díaz.
Media Galicia non vota. Os políticos, tanto no goberno coma na oposición, deberían empezar a tomar nota.

SALVESE QUEN POIDA

Este pais non vai empezar a reducir a súa caida libre ata que non afronte e asuma a realidade na que nos encontramos.
Non nos queremos decatar de que o mundo cambiou dramaticamente nos ultimos 20 anos. A globalizacion fai que xa non exista ningun interes en arranxar as ambicións a base de guerras. Os ricos, os poderosos, agora son a escala mundial, asi, que os paises a nivel individual son simples pezas produtivas. Se es rendible, a nivel de investimentos, téñente en conta e se non pois ti mesmo.
A nós esta evolucion pillounos co pé cambiado. En vez de investir en industriaizar o pais e facelo mais competitivo, pois nos dedicamos aos AVE, aeroportos, autoestradas, etc. Todos eles cun retorno negativo. E para acabar de arranxalo, en vez de rectificar, pois non, seguimos erre que erre.
A ninguén lle importa fóra de España se seremos capaces de pagar as pensións, se poderemos manter a sanidade, ou se o desemprego se ten que pagar 24 meses ou ningún.
Se non lles importa que morran cada dia 10.000 nenos de fame, como lles vai preocupar que esteamos a pagar polos nosos propios erros.
A realidade é que temos que competir nun mundo global. E o sr. Amancio Ortega, por poñer un exemplo patriotico, non trasladará a España ningunha fabrica das que ten en Asia ata que aqui sexa mais rendible que ali. Asi que imaginense os demáis.
Asi que, mentres os nosos politicos incompetentes teñen as luces curtas mirando sempre as proximas eleccións, cada dia afastámonos mais da solucion do problema.
É o que hai. Salvese quen poida

ISTO E AQUILO

Manuel Rivas

As vivendas que perden as familias en apertos pasan de novo a mans dos expoliadores e a prezo de saldo. Non é mafia, pero se parece un ovo.

Nunha carta de felicitación de aniversario, o escritor Saul Bellow dicíalle a un vello amigo: "Non che preocupes por isto e aquilo, isto e aquilo non importan demasiado na suma final". No seu día lino como unha ironía reparadora, pero agora volve á cabeza como un sarcasmo. Entre nós, en confianza, isto e aquilo empezan a sumar demasiado. A cifra de parados, que avanza implacable cara a un inverno de seis millóns de persoas, ten xa esa dimensión do indescifrable. Alí onde se perde a conta. No desalmado. Nese territorio do desafiuzamento, da desposesión, estamos xa na conta das baixas mortais, con xente rota que acaba de romper de todo por despedimentos inxustos e polo mecanismo das execucións hipotecarias. No último ano, incrementáronse nun 25% os lanzamentos, as expulsións de xentes das súas vivendas ou locais de traballo. Legal, si, pero criminal.

O recente informe dunha comisión de xuíces é demoledor. Atribúe esta situación á "lixeireza e mala praxe" bancaria. Pero mentres o diñeiro público, subtraído aos cidadáns, destínase a sanear as contas dos causantes do estropicio, ninguén detén a apisoadora. As vivendas que perden as familias en apertos pasan de novo a mans dos expoliadores e a prezo de saldo. Non é mafia, pero se parece un ovo. Mágoa que esta caste, a que se enriquece coa ruína, non se morra de risa. Non hai loita de clases. O que hai é un Estado de abuso: sangría aos asalariados, estupor de clase media, estampida emigrante de mozos. E privilexios para os privilexiados.

No drama do desafiuzamento, ¿por que non se aproba xa unha moratoria que evite que a xente quede á intemperie mentres non se revisa unha lei anacrónica e inxusta?

Isto e aquilo e o outro están sumando de máis.

CHUSQUEROS

Na práctica, somos un país invadido por tropas estranxeiras, un país cuxas autoridades locais, vendidas ao exército invasor, fan o traballo sucio do sarxento chusquero no exército de sempre.

A linguaxe cotiá deveu nunha crónica de guerra. A semana pasada caeu Ricardo; este luns feriron a Xosé; hoxe mesmo, alguén viu a Antonia mendigar con disimulo na porta dun restaurante caro. Un grupo de familias foi vítima dunha emboscada de Bankia. Caen como moscas, pois os que non perden o traballo ao pisar unha mina antipersoal, perden a casa ou a saúde ou a cordura. Aos caídos non se lles entrega ningunha medalla ao mérito, non se lles renden honras, non se fala do eficaces que foron na súa actividade, nin da súa boa disposición, nin do seu compañeirismo. Ninguén coloca unha bandeira sobre os seus cadaleitos á vez que unha banda de música ataca un tema patriótico.

Entre tanto, e como en todas as guerras, os xenerais, plácidamente acomodados nos seus despachos con moqueta, colocan banderitas sobre os mapas dos territorios conquistados mentres degustan un coñac. Os xenerais desta conflagración non levan uniformes de campaña nin botas de montar nin gorra, tampouco falan o noso idioma, os nosos idiomas. Son xente vestida (ou disfrazada) de civil cuxos cuarteis xerais están en Nova York, en Berlín, en Bruxelas, desde onde, grazas ás novas tecnoloxías, vennos a vostede e a min atravesando as pantallas dos seus monitores, como formigas camiño do traballo, e deciden liquidarnos economicamente ou tendernos unha trampa financeira mortal.

Na práctica, somos un país invadido por tropas estranxeiras, un país cuxas autoridades locais, vendidas ao exército invasor, fan o traballo sucio do sarxento chusquero no exército de sempre. Un teatro de operacións, en fin, de aparencia democrática, no que non corre o sangue nin se amontoan os cadáveres, pero no que cada día son expulsados fora do sistema, que é tanto como dicir fóra da vida, miles de inocentes.

O PSOE ESTÁ SORDO

A xordeira pode ser de nacemento ou sobrevida por unha enfermidade ou un accidente. No caso do partido socialista, como de tantos outros, descoñezo cal foi a causa pero non condiciona o diagnóstico: xordeira profunda. Xordeira evidenciada xa dende hai algúns anos. Agora parece que iniciou tamén unha perdida de visión galopante. A agudeza visual totalmente perdida.
Tanto a xordeira coma a cegueira ou ambas as dúas (sordoceguera), contan con linguaxes que permiten, non sen dificultade, establecer vías de comunicación que facilitan a recepción de mensaxes. Con esforzo e dedicación, pódense adquirir habilidades e formación en lingua de signos.
O partido socialista demostra día a día que non coñece a lingua de signos e, algo peor, que non demostra a máis mínima vontade de aprendela, moito menos interpretala e actuar en consecuencia. E a cidadanía non hai máis que enviar signos de auxilio.
Tarde será o día que asuman a total falta de credibilidade que neste momento reciben da cidadanía. Rematou para eles o tempo de esperar a que o outro falle para que eu poida substituílo, como única estratexia política. Sempre, sempre, sen autocrítica, sen revisar o modelo de partido, a organización, o acceso aos postos institucionais, o proxecto de Estado, a estratexia participativa, a democracia interna.
E, mentres, os populares pletóricos co seu respaldo (por falta de contrincante), os nacionalistas excluíntes buscando mellores e maiores contrapartidas económicas para os seus territorios e as súas elites (que non para os seus cidadáns da pé), e o resto de cidadáns cunha man diante e outra detrás. O día que intenten aprender a lingua de signos, será tarde: os cidadáns teremos construído unha nova linguaxe, espero e desexo, solidario e xeneroso para todos, oíntes e xordos. - 

A CULPA

Ninguén pediu perdón polas faltas cometidas, polos erros políticos, empresariais, financeiras, por meter a man ou a pata.
¡Agora resulta que a culpa é dos chineses! Dinnos que a vasta rede de contrabando e branqueo de diñeiro da Operación Emperador distorsionaba a economía española, e como proba mostran carriños de supermercado cheos de billetes, a máis perfecta representación do roubo a mansalva. ¿A mensaxe subliminal? Nin o frenesí financeiro nin a burbulla do ladrillo nin os atropelos políticos nin os especuladores son responsables desta noxenta crise: foron eles, os chineses, reconocidísimos viláns dende Fu Manchú. ¡E enriba a trama está decorada cun actor porno! Sexo e pasta: unha combinación de innegable éxito comercial. É unha operación policial que parece deseñada por Santiago Segura para o seu próximo Torrente. Considero que a caída da banda é un gran logro das forzas de seguridade, dígoo de verdade e sen pitorreo, pero, vendo a noticia na tele, Julia, a miña asistenta, nacida en Perú, comentou con fatal sabedoría: "Ah, isto é como no meu país: cando as cousas van moi mal, sempre sacan unha destas noticias para que a xente se esqueza dos seus problemas". Pero o peor é que, se se nos dá tan ben isto de culpar da crise os malvados chineses, por exemplo, ou á falta de imaxinación duns parados que non saben reciclarse, ou a eses empregados tan egoístas que se empeñan en non lles facilitar as cousas aos seus empresarios para que poidan despedilos comodamente; se nos é tan doado acusar a todo quisque, digo, é porque en España a culpa anda solta, quero dicir que a pobre culpa vaga como can sen amo sen que ninguén a haxa feito súa aínda. Aquí estamos, afundidos no lama ata as cellas e ninguén dixo aínda: síntoo. Ninguén pediu perdón polas faltas cometidas, polos erros políticos, empresariais, financeiras, por meter a man ou a pata. Sinceiramente, creo que axudaría moito que alguén o fixese. Rosa Montero

CORRUPCIÓNS

Ao final, se non fose polas corrupcións rampantes, seriamos ricos, ademais de pacifistas de corazón e antinacionalistas auténticos.
¿Por que, se ninguén fala ben dos nacionalismos, o mundo está cheo de nacionalidades? Quizais polas mesmas razóns polas que, detestando as armas, os españois nos gastamos 30.000 millóns de euros nun arsenal que segundo Constantino Méndez, secretario de Defensa con Zapatero, non imos usar. Esas armas, engadiu, están pensadas "para escenarios de confrontación que non existen e comprámolas cun diñeiro que non tiñamos entón nin temos agora". O máis probable é que ao tempo de facer estas declaracións estivese a asinar a adquisición de sete tanques e catro submarinos, todo a conta do contribuínte. Xa ven en que se nos foi o diñeiro que furtamos á educación. Fóisenos unha tarde na que alguén decidiu calmar a súa ansiedade e a dos seus comisionistas coa compra dunha partida de fusís que seguramente puxera á venda, ¡casualidade de casualidades!, un tal Morenés, actual ministro de Defensa. ¿É ou non é todo unha merda? Dentro de 20 anos, os nosos netos aínda estarán a pagar os intereses desa operación. E todo porque a un pacifista lle deu por armarse ata os dentes como aos antinacionalistas lles dá por crear nacionalidades. Outra cousa con moi mala fama é a política. Dis dunha folga que é política e xa a descualificaches. É o que fixo o ministro Wert coa de pais de alumnos. Non obstante, non o escoitamos aínda queixarse da politización das caixas, fonte de financiamento de toda clase de chourizos. Aí, nas caixas, hai outro burato de 30.000 millóns que tamén estamos apoquinando a escote. Xa van 60.000. E non incluímos Gürtel nin Nóos nin os Eres de Andalucía nin os campións de Galicia... Ao final, se non fose polas corrupcións rampantes, seriamos ricos, ademais de pacifistas de corazón e antinacionalistas auténticos. Juan José Millas

SOBRE AS ELECCIÓNS EN GALICIA

Unha análise máis sosegado e coa perspectiva que dan as  horas transcorridas tras a noite electoral, non altera substancialmente as conclusións sobre os resultados electorais en Galicia, tal como se observa no grafico, no é "verdade" que gañou o Partido Popular se non se aplica a lei D'Hondt, e dicir, por votos reais.
O Partido Popular e Alberto Núñez Feijóo, malia a perda de 135.000 votos con respecto aos comicios de 2009, son sen dúbida os grandes triunfadores do 21-O, mentres o PSOE e BNG retroceden substancialmente en favor da coalición emerxente Anova-IU na que se sentiu con forza o tirón de José Manuel Beiras. Non obstante, nestas dias transcurridos e en respéctao ao PP e a Feijóo fixéronse análise e conxecturas sobre as consecuencias destes resultados que van máis alá as fronteiras galegas, e a elas vou referirme.
É certo que os resultados electorais do 21-O reforzan a imaxe de Alberto Núñez no PP de cara ao futuro e que este triunfo, e o "afundimento do PSOE en Galicia" e en Euskadi, supoñen sen dúbida un aval á política de austeridade e recortes posta en marcha por Rajoy tras a súa chegada ao Goberno. Pero máis alá dese aval puntual e con data de caducidade que supoñen os resultados electorais, o futuro de Rajoy está ligado á evolución da situación económica do noso país ao longo do próximo ano. Todo parece indicar que Rajoy deberá abordar unha petición de rescate que, aínda que sexa limitado, pode ter consecuencias a curto prazo na economía dos cidadáns. Ademais, debe abordar a complicada tarefa de complementar as políticas de austeridade con outras de apoio á reactivación económica e creación de emprego que leven esperanza a millóns de fogares que sofren a crise de forma máis dramática.
Un eventual fracaso do Goberno de Rajoy nestes obxectivos poñería en apuros o seu liderado, pero ligar este fracaso de forma automática cun ascenso de Feijóo á cúpula do partido formula, cando menos, algúns interrogantes. Este fracaso e o recambio de Rajoy nesta lexislatura encontraría a Feijóo comprometido cos mesmos obxectivos en Galicia e ademais ligado ás súas promesas electorais e manifestacións posteriores de esgotar a lexislatura, tendo en conta que antes do seu remate o partido deberá facer fronte ás próximas eleccións xerais.

TRES AUTONOMÍAS BAIXO SOSPEITA DE CORRUPCIÓN

Coa causa aberta por suposto financiamento ilegal do PP balear xa son tres as autonomías onde goberna o partido conservador sospeitosas dunha grave práctica de corrupción consistente en adxudicar contratos con diñeiro público a empresas que acaban financiando actos electorais desta formación política.
O caso Gürtel, cuxo epicentro é a Comunidade de Madrid, destapou varios casos de suposto financiamento ilegal do PP a través das empresas coas que intermediaba Francisco Correa, xefe da trama. O mecanismo era parecido ao descuberto agora en Baleares. Correa influía sobre alcaldes do PP para que adxudicasen contratos a unhas empresas determinadas. Estas pagaban comisións por esas adxudicacións á trama Gürtel quen, á súa vez, acababa desviando unha parte deses fondos a actos electorais do PP.
Na Comunidade Valenciana, a investigación do caso Gürtel descubriu como o Partido Popular financiaba moitos actos electorais con diñeiro de empresas privadas que, á súa vez, eran contratistas da Administración.
Estas empresas contratistas aparentaban contratar servizos coas firmas da trama Gürtel e pagábanlles unhas cantidades de diñeiro que, en realidade, servían para financiar actos de distintas campañas electorais do PP nesa comunidade autónoma.
O Tribunal Superior de Xustiza da Comunidade Valenciana abriu hai meses unha causa ao financiamento ilegal do PP e mantén imputado aos empresarios que supostamente financiaron ilegalmente a esta formación política e a varios membros do Goberno autónomo que presidía Francisco Camps.
Na Comunidade de Madrid, o caso Gürtel segue instruíndose na Audiencia Nacional cunha causa única na que se acumulan distintas irregularidades, entre elas os contratos adxudicados por determinados Concellos, gobernados polo PP, que deron lugar a comisións ilegais que recadou a trama Gürtel e que, supostamente, acabaron financiando actos do PP.

PORRADAS INXUSTIFICADAS

Amnistía Internacional denuncia a actuación dos antidisturbios en protestas en Europa... Recordan que non se debe dar porradas a manifestantes pacíficos e esixen a identificación dos axentes...
5 cousas que a policía debe mellorar...

OBREIRO?

A esquerda europea, a española neste caso debe sacudirse dunha vez por todas das eivas implantadas polo súa dirixencia e unha delas é a social-democracia vil traidora dos seus propios principios para pactar coa dereita e a oligarquía financeira e parasita e así se asegurar a permanencia no poder alternativo bipartidista.
O oportunismo da socialdemocracia europea leva consigo o xerme da súa enfermidade que é terminal porque non pode ser saneada, impídeno os xermes que a infectaron dende máis de tres décadas cando "renunciaron" á loita de clases e entraron no pacto social co explotador escravista empresarial e capitalista.
A socialdemocracia prestouse ao xogo neoliberal, imperial e neocolonial facéndose cómplice político dos latrocinios do seu brazo armado OTAN e hoxe pagará moi caro por esa traizón que a vé ata un neno de escola.
Ou se poñen ao lado do que o seu slogan di "OBREIRO" ou cámbianlle o nome e póñenlle "empresario" pois non hai medias tintas, esas pasan tamén a conta como o senor Rubalcaba acaba de ver nas pasadas eleccións fai só dias.

EN QUE SOCIEDADE VIVIMOS?

Onde estamos a chegar no noso país? Decenas de persoas furgando nos colectores, buscando comida; millares de familias vivindo da caridade que lles ofrecen Cáritas, Cruz Vermella e outras entidades benéficas; centenares de familias con todos os seus membros no paro e sen prestación económica ningunha; decenas de familias monoparentais sen apenas ingresos económicos e o que é aínda peor miles de nenos pasando fame, en moitos fogares do noso país.
Vergonzoso, acaso estamos a vivir nunha sociedade carente de valores, e onde xa non respectamos nin pensamos un pouco nas persoas que se encontran no noso ámbito? Que fan os nosos responsables políticos dando paus de cegos ás contas públicas e recortando dereitos sociais, nuns momentos en que tería que ser todo o contrario? Mentres todo isto sucede os ricos son cada vez máis ricos e non achegan absolutamente á sociedade.
Por outra parte, os demais mortais teriamos que ser máis conscientes do sufrimento e as carencias de millares de familias humildes do noso país e apoialos, arrimando o ombro en vez de irnos de vacacións, aproveitando as pontes e gozando dun ocio activo, colaborando en labores sociais, comunitarias ou de simple acompañamento con esas familias, trasladándolles apoio e ilusión para que teñan forzas e sigan loitando por un mundo mellor para todos. Jose M. Pena 

AS INSTITUCIÓNS NON FUNCIONAN

As nosas institucións non funcionan porque os que as ocupan non saben dirixilas; puxéronse ao lado dos defraudadores de cor branco, non pagan as súas fraudes, incumpren a legalidade, as promesas electorais, etc. Os partidos producen buratos negros na súa vida interna, negando ao militante dereitos estatutarios. Iso e a Lei Electoral de listas pechadas fan que calquera cidadán que queira participar na vida pública teña que pasar por esas pautas ao servizo do líder. Todos estes atropelos nunca foron condenados polos tribunais, a pesar de ser denunciadas polos afectados. Os líderes dos partidos tíranse a matar para chegar ao poder, pero coa crise matan os cidadáns que estamos no medio.
Os partidos, en vez de ser escolas para a democracia, converten os seus líderes en ditadores, polo que non é de estrañar a baixa calidade democrática de España. Estes mediocres leváronnos á dilapidación, cubrindo ambicións persoais, anulando propostas de xente ben preparada, desprazada por ineptos para un cargo público, que sobreviviron mentres durou a burbulla económica. Estamos metidos nun círculo vicioso que empezou hai anos coa entrada do euro. Fíxose a orxía que agora estamos a pagar os inocentes con austeridade insoportable para moitos. Todo isto e o embarque que nos fixeron os bancos alemáns a través dos nosos nos arruinou, co visto e prace dos nosos gobernos.
Os órganos de control, que nomearon os gobernos, miraron para outro lado. Quioscos improdutivos por todas as partes. Foron gobernos de dispendio. A democracia empeza por abaixo, debendo ser correspondida polos elixidos. É de libro, afastados dos intereses persoais, así como os grupos de presión que buscan medrar nos privilexios e na especulación, causando miseria aos demais, estrangulando a sociedade e a convivencia. Este é un barco onde o máximo responsable é o capitán, pero, por boa tripulación que teña, se é un irresponsable, o barco irase contra as rochas. O Goberno é o máximo responsable do país e debe dar exemplo respectando as regras de xogo.

FOLGA XERAL

Dende o inicio da crise económica as elites europeas están a ver perigar o status da UE como potencia central dentro do capitalismo. As clases dominantes europeas lanzaron un grande ataque para reducir as condicións de vida dos pobos de Europa mediante a destrución dos servizos públicos e con ataques reiterados ás condicións laborais.

Os plans de axuste e os chamados rescates déronse de xeito graduado no tempo, porque os gobernos queren evitar custe o que custe aquilo que hai tempo reclamaba unha pancarta no Partenón: que os pobos de Europa se levantaran. Só por este motivo, por ser un paso adiante, paga a pena avalar a folga xeral do 14 N. A decisión da Confederación Europea de Sindicatos (CES) é un paso correcto, de feito é inaudito que se tardase tanto en convocar un día de acción coordinada. Seguramente, experiencias como as manifestacións globais do 15O de 2011 e o 12 M de 2012 convocadas polos movementos sociais, a esquerda sindical e organizacións revolucionarias, tiveron algunha influencia na data do 14 N.
Esta era dende hai tempo unha convocatoria urxente ante a avalancha de recortes e a incesable suba do paro. Os presupostos de 2013, presentados polo PP, representan o maior ataque dende a Transición aos dereitos da clase traballadora, reducen todas as partidas sociais (un 18% a educación, un 22% a sanidade e un 6% a prestación por desemprego) mentres se manteñen as compras de armamento, as bonificacións fiscais ás empresas e, abrigo, destínase máis diñeiro a pagar os intereses da débeda que ao conxunto dos salarios dos empregados e empregadas da función pública.

É EUROPA A SOLUCIÓN?

Que esta crise nos afunde cada día máis no abismo e nos aboca á pobreza máis absoluta está máis que claro, cristalino, do que podemos deducir que Europa non é a solución e que por ende Europa é o problema.

Este liberalismo brutal ao que nos somete a globalización económica é unha fábrica de estados sometidos aos bancos e de cidadáns afundidos na miseria e polo tanto exclavizados baixo o látego cruel e inhumano das hipotecas. Esta Europa envellecida e enferma é o primeiro problema e estas pseudodemocracias corrompidas ata a medula é o segundo problema.

 A saída? Pinta mal e témome que pinte en bastos, porque uns estados con cidadáns cada día máis empobrecidos e que fagan decaer o consumo fará que a recesión nos engula na súa propia endogamia.

A clase política? Están tan pringados todos e a súa imaxe tan deteriorada que ese será outro problema a tratar non tardando moito.

O poder xudicial? Xa me contaredes, xuíces que son perseguidos e apartados da carreira xudicial por perseguir o financiamento ilegal de partidos políticos. En definitiva, unha Europa envellecida e endebedada, unhas diferenzas sociais entre estados europeos (uns boiantes e enriquecidos e outros sometidos e empobrecidos), uns dirixente políticos sospeitosos e ineptos, que lle menten aos cidadáns que din representar cando en realidade só se representan a si mesmos e son a voz do seu amo o capitalismo puro e duro.

Ese é o panorama que vemos nós, os de abaixo, os que cada día estamos máis e máis pobres, máis e máis parados e sen posibilidades de lograr un emprego digno, os que cada día acudimos aos comedores sociais a mendigar un prato de sopa quente... etc... etc... etc...

ESTABILIDADE

Non se que nos dan para comer en España pero debe ser algo que nos senta fatal. Somos o país máis inestable do mundo civilizado. En 100 anos cambiamos de sistemas políticos máis veces que de calzóns, pasamos por ditaduras, repúblicas, monaquías parlamentarias, estados centralistas, estados das autonomías, etc. Acuñamos vocábulos como transversalidade ou asimetría coa mesma facilidade coa que dilapidamos toda a nosa credibilidade internacional.

Levamos 35 anos de democracia parlamentaria cun estado autonómico que nos puxo no mundo dun xeito máis que digna e xa estamos pensando en cambialo todo. Somos os campións dos paises con territorios con aspiracións secesionistas. Non sabemos nin onde imos nin de onde vimos.

Dicía Lincoln que unha casa que non está unida acaba derrubándose. Pois nós estamos facendo todo o posible por derrubar a casa na que vivimos. O fraquismo contaminou tanto o concepto de España e os nacionalismos manipularon tanto á sociedade que vivimos no país que menos se quere a se mesmo.

O devandito de que se oes a alguén falando ben de Inglaterra será inglés, se oes a alguén falando mal de Alemaña será francés e se oes a alguén falando mal de España será español, faise aínda máis presente nos tempos que corren. Antes que modificar o país con todo o que iso leva sería moito máis interesante cambiarnos a nós mesmos.

Vai sendo hora de que nos esquezamos dos poboados íberos e miremos un pouco cara ao mundo actual. Se cambiamos o modelo, fagamos un que dea estabilidade, non que xere inestabilidade. Pero iso paréceme difícil vendo a xungla de políticos que temos. Mesturar nunha mesa a Artur Mas con Rosa Diez é como mesturar o ketchup co zume, nada bo pode saír. Debemos empezar a pensar que estamos condenados a vivir nun estado problemático ata que nos invadan os chineses.

ECONOMÍA MERGULLADA 2

ECONONÍA MERGULLADA

O ministro de Facenda, Cristóbal Montoro, convertéusenos nun aguerrido defensor das medidas que o seu departamento preparou para loitar contra o que definiu como un "aumento considerable" da fraude en España. Desde logo, a crise e a burbulla inmobiliaria non poden ser as únicas causas que motiven a caída de ¡70.000 millóns de euros! De recadación fiscal desde 2008.

Eses millóns non se evaporou pola crise, iso é imposible posto que non ocorreu en ningún lugar do mundo, o que significa que a isto se corresponde un aumento da economía mergullada e da fraude fiscal moi considerables. Por iso, o proxecto de Lei incorpora novas medidas, entre as que destaca a limitación do pago en efectivo a 2.500 euros en operacións nas que estea implicado un profesional. Así mesmo, as vendas non declaradas non prescribirán e imputaranse ao último período impositivo non prescrito, á vez que se reforzarán as accións cautelares da Axencia Tributaria, incluídos embargos, para evitar que os presuntos evasores declárense insolventes ou alcen os seus bens.

O ano pasado a economía mergullada en España chegaba ao 22% do PIB, o que supón o dato máis alto desde o ano 2003. Esta cifra significa que Facenda deixa de ingresar entre 30.845 e 32.735 millóns de euros anualmente. Pero o home da Esquerda Unida, Cayo Lara, di que, aínda que as medidas do Proxecto de Lei son positivas, non se corresponden plenamente coa afirmación de que a fraude fiscal é hoxe máis reprobable que nunca.

Pola súa banda, o PSOE rexistrou na Audiencia Nacional un recurso para declarar nula a orde que desenvolve a amnistía fiscal aprobada polo Goberno, e co que tamén pide a suspensión cautelar da medida.

Os socialistas argumentan que lonxe de someterse ao mandato sinalado polo Decreto Lei "Medidas tributarias e Administrativas para a redución do déficit público", aborda cuestións non reguladas no devandito texto no relativo á regularización do diñeiro en efectivo, que debe ser abordado nunha norma con rango de Lei.

E así estamos.

ESTA É MIÑA ESPAÑA

España, palabra misteriosa, "furbito", tapitas, botellóns, vertedoiros improvisados en calquera escampado ou parque, trigo crecendo entre mares de bolsas de plástico e verteduras varias, praias masificadas con rascacielos horrendos ata o bordecito do mar, pobos que foron unha chea de chabolas e que cando se modernizan convértense nunha chea de pisos horribles que recordan mais a un galiñeiro industrial que a unha cidade humana no sentido habitable da palabra, incultura por todas as partes, ignorantes que opinan de todo e sentan cátedra sen saber nin do que falan, país que disfrtuta cos malos tratos animais e non me refiro só á festa nacional senón en xeral, desde o matadoiro ata o cachorro desobediente ao que o amo infla a paus.

Patrimonio cultural abandonado ou rodeado, mais ben asediado, pola especulación inmobiliaria que lle construíu barriadas horrorosas ao redor, pais de pelotas e bandullos agradecidos que fomentan o clientelismo ata límites de vómito, carencia de noción da beleza, beirarrúas cheas de chicles cuspidos, pisados e ennegrecidos, pasos de peóns violados constantemente por condutores incívicos que parece ser queren atropelarche, picaresca en todos os sectores económicos do país, desde o taxista que che fai un tour turístico para ir ao virar a esquina, ata o fontaneiro que che cambia o que non necesitas, pasando polo que che bota recortes cheos de graxa na máquina de picar carne.

Políticos e empresarios co mesmo nivel que Perico o dos palotes que todo decídeno despois dunha boa enchente e unha visita a casa "A Pili", señores que vendían pisos póndose de acordo diante do notario de canto ía ir en branco e canto en negro, cidades alagadas por coches conducidos por Don Ninguén López que non pode andar porque andar é de terceiromundistas, que xa llo dicía o seu pai que veu do pobo só "pa" ter coche e fardar en vacacións

¿A quen lle importan as microparticulas que respiramos, esas que non ven? porque xa se sabe que o único que non se ve e existe é Deus, iso si, o Deus do santo señor Don Escriva de Balaguer, ese que dicía que para honrar a Deus o que naceu pobre que pobre quede servindo aos ricos por vontade divina. Marabilloso país que bota ás súas mentes mais brillantes, iso se non teñen a mala sorte de ser queimados insitu, mediocres que medran por todas as partes, terras abandonadas que só serven para que o señor Marqués do allo florido e os seus amigotes vaian cazar catro coellos con mixomatosis ou catro perdices tuberculosas de tanto comer fertilizante químico no trigal mencionado ao principio, onde as bolsas de plástico e os restos desmenuzados de fibro cemento campan ás súas anchas.

País onde os transxénicos e demais lindezas das transnacionais son a bandeira de modernidade patria, país onde se manda á xente a quitar chapapote canceríxeno co chubasqueiro do avó. En fin, podería seguir ata o infinito e máis aló pero se me fai tarde. Este é o meu país, ao que quero ver algún día diferente como xa cantaba Machado, a ver se entre todos cambiámolo e queimamos na praza pública a corrupción, a incultura, o servilismo e o mal gusto charramangueiro en xeral. D.R.M.

PENSIÓNS CONXELADAS

A pregunta incitante que nos facemos agora os pensionistas é se o Goberno nos vai deixar sen resposta no que toca á nosa esperanza de que as exiguas pagas mensuais que se nos conceden se revaloricen.
O máis probable é que permanezan tal cual, sen modificacións no ano próximo que xa está en portas. A lei establece que ese aumento se verifique en función da inflación, pero esa eventualidade sufrirémola nas nosas carnes sen que o Goberno nos bote un capote para afrontar as dificultades que non serán poucas e aumentadas nada máis esfollemos a última folla do calendario. A redución do PIB que o presidente Rajoy se puxo como meta máis inmediata e do cal fai alarde que se cumprirá malia quen lle pese fainos que teñamos a mosca detrás da orella, sobre todo cando quen lle sopra ao oído que a revalorización, a cal supoñería 3.500 millóns de euros, botaría a perder co seu obxectivo. E do que alerta, por exemplo, a Fundación de Estudos de Economía Aplicada (Fedea), desaconsellando a medida que os do PP defenderon sen pestanexar. "As pensións non se tocan", dixeron, pero se se conxelan naturalmente que se tocan, é máis, se maltratan, e se con elas dificilmente se chegaba a final de mes, no ano que vén é probable que non chegamos nin á metade.
Outros sesudos analistas económicos desaconsellan a suba en función do nivel de inflación. Uns e outros falan de "suicidio" das contas do Executivo se fai oídos xordos ás súas predicións e piden que todos, incluídos os pensionistas teñen que sacrificarse. Coñécese que eles non teñen que vivir desas pagas que non se nos conceden graciosamente! Os que a cobran agora veñen sufrindo sacrificios e privacións toda unha vida. - José Becerra.

CONTROL E MESURA

As restricións e limitacións nos gastos, no económico, son xeradoras de sufrimento no benestar cidadán, no social. O corpo social segue, sorprendentemente, aguantando unha dor extrema sen sucumbir á tentación de arrincarse de raíz o tratamento e saír en busca do envenedador. Isto débese, a que todos chegamos coa mesma cegueira a esta situación. Somos todos un pouco ou moi responsables e dános vergoña queixarnos. Mentres a nosa sociedade sinalaba a tal ou cal grupo de inmigrantes como delincuentes habituais, os nosos concidadáns da política e a banca roubábannos e enganaban, riámoslles as esculturas e os aeroportos de cidades pantasma; congratulabámonos de chegar media hora antes nun tren AVE que non lle fai falta a case ninguén porque non serve máis que para ter máis tempo para tomar unhas canas antes da mesma reunión de traballo que terías se vas no Talgo; comprabámoslles confiados -aínda que por eles aconsellados- os seus produtos "estrela" na sucursal; superabamos en prezo e calidade o coche do noso cuñado aínda que o gañase o dobre.... hai moitos cómplices por cegueira e avaricia entre os cidadáns da pe, fomos moi escravos da vaidade.

Pero o certo é que hai hoxe día máis imputados políticos afiliados a partidos que colectivos sobre os que sempre chisteamos e foron estigmatizados pola súa rebeldía social, como os xitanos. Estes cada día son máis honrados e integrados e moitos políticos cada día máis corruptos, deshonestos e dispostos a "desintegrase" nas Bahamas e desaparecer da vista dos que arruinaron... ¿como lle diremos ao pobo que aguante as duras restricións mentres os que abusaron seguen impunes ou saen con leves fianzas e pronto desaparecen da vida en quen sabe que paraíso fiscal afastado? ¿quen e onde levaron tantos miles de millóns de euros que tan ben virían para mover a nosa economía interior?....

Non será xa que logo difícil que o corpo social, a cidadanía española soporte as restricións pois todos sabemos que hai que controlar o gasto despilfarrador público e hai que pagar polo vanidoso e torpe malgasto privado, pero se non se pon tamén un intelixente control a estas restricións, se non se realizan con mesura e períodos de tensión e relaxación alternos, existirá perigo de sublevación.

Aceptemos que na situación na que estamos débense aplicar medidas, pero saibamos o corpo popular só soportaraas se ve xustiza á súa ao redor e se estas medidas aplícanse con mesura.

Control e mesura nas medidas restritivas, non só na súa temporalidade se non tamén na súa forma e xustiza equilibrada e cabal, exposta publicamente e sen trampas nin favores, como bálsamo para aceptar o sufrimento.

LEIS E MULLERES ESTÁN PARA VIOLALAS

Ademais do bochorno que produce escoitalo ou leelo, está a indignación por ter un Goberno que se nutre desa clase de tropa. O que foi parlamentario por Galicia e aparece nas fotos ben con Fraga ou con Beatriz Mato, e a quen pagamos os cidadáns e a quen destaca o PP nomeándoo presidente do Consello da Cidadanía no Exterior se vén a unir á parlamentaria do "fódete" ou ao ex que confesou estar na política para forrarse ou ao propio Fraga, a quen lle recordaban na tele outra frase altisonante e groseira a unha manifestante en Pontevedra que lle reprochaba o ridículo que xogou a Xunta no caso "Prestige".
Vaia tropa, compañeiros...
Como eu sei que hai moitos cargos e militantes do PP que teñen nai, fillas, esposas ou noivas... e que hai, tamén, cargos e militantes que son noivas, esposas, fillas ou nais creo que a conta de José Manuel Castelao Bragaña, non se salda coa dimisión. É necesaria a expulsión, a golpe de trompetas e timbais, para resarcir a honra, o bo nome do partido, os seus militantes e os seus votantes.
¡E falan de chiringuitos...! ¿Que coño é iso do Consello da Cidadanía no Exterior, cando aquí -no interior- se acernan as liberdades dos nacionais, arrinconase o regulamento de participación cidadá e póñense límites ao exercicio da democracia á que reducen ao acto de votar... e, ai, de pedir o voto? Imaxino que visto, oído ou lido o que di, o expresidente da cousa esa non pedirá nin auga.
Pero é que hai máis: a frase final de que as leis e as mulleres están para violalas, vén precedida doutra lindeza que copio literalmente: cando este individuo reclamaba "a acta de reunión da mesa de educación do consello no que participan emigrantes, ao faltar un voto para formalizar o documento, dixo: "Non pasa nada. ¿Hai nove votos? Poñede dez. As leis son como as mulleres, están para violalas".
¿Cantas leis violou este cargo do Goberno de Mariano e parlamentario polo PP galego? ¿Cantas normas se pasou pola torera, pasouse polo arco do triunfo, pois as leis están para violalas?
Que tropa. A esa xente nin auga.

OUTRA MENTIRA DE RAJOY, AS PENSIÓNS

O PP rise dos pensionistas e só garante unha subida do 1%, dous puntos menos que a inflación.

Volveron mentir. Primeiro, se desgañitaron asegurando que os pensionistas tiñan garantida a súa subida para 2013. Despois, ´moderaron´ o discurso e dixeron que farían o que puidesen, acusando á oposición de "asustar aos pensionistas". Onte, o Goberno consumo a súa enésima mentira: as pensións subirán un 1% en 2013, co que perderán, polo menos, dous puntos de poder adquisitivo. A isto hai que sumar a desaparición de axudas a subida do IVE, da luz ou o repago farmacéutico.

Segundo os propios cálculos do secretario de Estado para a Seguridade Social, Tomás Burgos, o Goberno quedará con aproximadamente 2.000 millóns de euros que, en xustiza, corresponden aos pensionistas españois. Estes 2.000 millóns, equivalentes a 2 puntos de inflación, forman parte da tradicional receita do Executivo para cadrar as súas contas: buscar o diñeiro que non ten nos petos das clases medias e traballadoras deste país. Neste caso, nas minguadas finanzas dos xubilados, que xa viron desaparecer unha ampla gama de servizos e prestacións sociais que lles permitían capear mellor os problemas relativos á ancianidade.

Por se fosen poucos os recortes en axudas domiciliarias, bonificacións para asistir a centros de día e residencias, os xubilados ademais viron como o Goberno que presumía de "mimar aos pensionistas" xa recortou o seu poder adquisitivo en 2012, ano en que subiu as pensións un 1%, por baixo da inflación oficial, que pechou o ano no 2,4%. Pero ademais, subiu o IRPF e o IVE, o que afectou especialmente á capacidade de compra deste segmento de poboación, que tamén tiveron que empezar a pagar por os seus medicamentos.

Tomás Burgos, na súa comparecencia ante o Congreso, xogou coas cifras para esconder no posible os novos incumprimentos do seu Goberno e as novas diminucións nos ingresos de pensionistas e xubilados. Segundo as súas proxeccións, as pensións totalizarán os 106.350 millóns o que supón o 10% sobre o PIB minguado pola crise de 2013. "É a porcentaxe sobre PIB máis alto da historia", subliñou Burgos ufano.

Coma se fose unha noticia, coma se non fixese anos que as pensións abónanse puntualmente, o secretario de Estado que máis se caracteriza por promover os fondos privados de pensións presumiu de que as retribucións dos pensionistas "estanse pagando puntualmente".

Segundo Burgos, o seu Goberno, que alterna as previsións de futura quebra a medio prazo do sistema con agasallos a curto prazo para os empresarios que -eses si- comprometen o equilibrio futuro do sistema público de pensións, volveu a recordar, para quen aínda poida tomar en conta as súas palabras e promesas, teñen intención de reducir as cotizacións sociais "cando sexa posible e garántase a sustentabilidade das pensións".

Con respecto á decisión do Goberno de usar recursos do Fondo de Reserva, o secretario de Estado dixo que non se trata dun "capricho" senón que se cumpriron "escrupulosamente" as condicións para acceder a estas cantidades dado que hai un "problema puntual de liquidez". Algo que, desde logo, non comparte a oposición. Do mesmo, modo prometeu que, no futuro "se se pode" devolverase o diñeiro que agora se apropia o Goberno do aforro de todos os españois.

INCERTEZA

Ante semellante indecisión, ante tanta incerteza e ante esta clamorosa ausencia de perspectivas prometedoras, só nos queda a ironía e a visión humorística da crua realidade (por certo, fíxome moita graza a metáfora do dentista, para reflectir o medo atávico de Rajoy a comparecer ante o Congreso).
Ben, bromas á parte, estamos a atravesar unhas semanas dominadas por unha incerteza case absoluta, nas que un chega mesmo a dubidar de se o propio Goberno sabe cara a onde nos diriximos. O do rescate é como un conto interminable. Sucédense declaracións en todos os niveis e estamentos, europeos e españois, remóvese os proles e as contras da cuestión ata a náusea, e a decisión final posponse indefinidamente, só Deus sabe ata cando. Mentres tanto, o rescate específico á banca, sobre o que aparentemente se tomou xa unha decisión europea antes do verán, se non me equivoco, dorme o sono dos xustos.

¿A que espera Rajoy, ás eleccións galegas e vascas, a ver se as primeiras polo menos lle son favorables? ¿Ou ben espera ordes da "xefa" de toda esta lea, Fräulein Merkel, que tampouco se caracteriza pola súa axilidade á hora de decidir e resolver problemas?

A situación agrávase ante as novas previsións do FMI sobre a evolución do noso PIB, con uan caída prevista do 1.5% para 2013, inscrita nunha situación mundial de estancamento. A cousa pinta moi mal, porque se a economía produtiva non só non crece, senón que se contrae, francamente non sei de que imos vivir. Sinto ser tan pesimista, pero moi negros nuboeiros aparecen no horizonte. Imponse urxentemente un novo modelo de desenvolvemento e crecemento, e non podemos esperar nada nin do noso sector financeiro nin das nosas grandes empresas, que miran para outro lado e se envorcan noutros países e continentes, mentres destrúen emprego aquí, en España, incerteza. DOREMA

DEGRADACIÓN E DESCRÉDITO DOS POLÍTICOS

Hai unha enorme desconfianza por parte dos cidadáns cara aos nosos políticos, e que tal desconfianza está máis que xustificada ante o comportamento tan pouco construtivo dos que se consideran os nosos representantes democráticos.
O fracaso das medidas gobernamentais contra a crise, a falta de ideas e propostas positivas, así como os insultos e descualificacións continuas que se lanzan recíprocamente os propios partidos políticos, xeraron entre os españois unha desconfianza moi acentuada ou, como se di agora, unha gran desafección.
A política española sempre foi así, ao considerarse máis como unha plataforma para facer carreira e aferrarse ao poder que como un servizo á sociedade. Con todo, durante as décadas anteriores, mentres a economía funcionaba máis ou menos ben e o país ía evolucionando cara a maiores cotas de benestar e consumo, as preocupacións eran outras e non nos fixabamos tanto nestas cousas. Pero ninguén poderá negar que, desde a chegada ao poder de Rodríguez Zapatero, a dereita política española (o Partido Popular) desenterróu a machada de guerra e aumentou nos seus ataques dun modo moi virulento, contribuíndo decisivamente á crispación e ao encanallamiento descarnado da política. Logo viu a crise, e á incapacidade duns uniuse o lume de artillería dos outros, culpabilizando de todo ao anterior executivo e negándose obstinadamente a prestar calquera apoio ou acordo destinado a mellorar dalgún modo o cada vez máis difícil estado de cousas.
Este proceso percibímolo todos con gran claridade. Por iso, non parece xusto utilizar a mesma vara de medir con todas as formacións políticas. Discrepo profundamente con quen afirman que PP-PSOE, aínda que recoñezo tamén que dentro das filas socialistas existiron moitas irregularidades e moitos casos de corrupción, que foron minando a súa credibilidade e o seu prestixio. E, por descontado, hai outras alternativas máis aló do modelo bipartidista dominante.
Chegamos a tal punto de degradación e descrédito que vai ser moi difícil que a política española rexenérese e comece de novo a ser percibida pola cidadanía como unha solución aos nosos problemas, no canto de parte dos mesmos, como é na actualidade. Sen dúbida, fan falta con urxencia outras actitudes, outros enfoques, outras visións. DOREMA

A QUEN CORRESPONDA

Pasaron xa as épocas na que o despostismo ilustrado construía a realidade ao berro de “todo para o pobo pero sen o pobo”. Incluso aquelas outras nas que, por decreto e sen consulta, aplicaban as directrices do “ordeo e mando”. Hoxe, recuperado o valor da convivencia, e grazas á acción positiva da política como armazón da nosa sociedade democrática,  temos voz e debemos ser escoitados, como individuos e como colectividade.

Pode que o pobo non teña toda a razón, pero ten razóns que axudan a construir a verdade, esa verdade que acaba por poñernos dacordo no esencial. Atravesamos unha mala época agravada polos recortes que o PP deseña e aplica indiscriminadamente. Pero ten que haber límites infranqueables. O respeto á dignidade das persoas debe ser o norte que nos guíe. E para iso, precisamos que a esquerda esperte do adormecemento que lle impide facer o que sempre fixo: dar resposta axeitada a cada tempo e a cada necesidade.

Foi a esquerda a que construíu os dereitos que hoxe elimina a dereita. Foi a esquerda a que defendeu aos que precisaron defensa; a que creou sistemas de igualdade e garantizou o progreso e a modernización do país. Creamos unha estructura política baseada nunha época socioeconómica concreta. Se precisamos modificala, fagámolo. Eu suprimiría deputacións, así como delegacións e subdelegacións do Goberno. Modificaría o Senado e algunas cousas máis. O PP non soluciona, engana. Despois das eleccións virá o rescate. A crise é a súa coartada. As tensións nas rúas a súa xustificación. Que a esquerda escoite por favor. É urxente. DOMINGO TABUYO