O LADRILLO ARRUÍNA MIÑO

-A resaca do ladrillo arruína Miño con débedas urbanísticas por 30 millóns
-O importe das sentenzas contra o municipio suma seis veces o seu presuposto

O bum do ladrillo e as descomunais macrourbanizacións arruínan a pequena localidade costeira de Miño, a 20 minutos en coche da Coruña. Este concello gobernado polo PP dende hai décadas debe 30,5 millóns de euros por condenas xudiciais a consecuencia dunha mala tramitación de expropiacións de terreos para albergar promocións inmobiliarias a grande escala, como a descomunal e inacabada Costa Miño Golf (1.217 vivendas e parcelas) de Martinsa-Fadesa, ou o proxecto de 750 vivendas que pretendían erixir no monte Piñeiro cinco promotoras. Unha factura millonaria que representa seis veces o presuposto anual deste municipio de apenas 5.700 habitantes. E pode dispararse noutros 75 millóns de euros por reclamacións de danos e prexuízos das empresas afectadas.

A estratexia do alcalde, Jesús Veiga Sabín, intenta gañar tempo recorrendo invariablemente as sentenzas contra o concello que sucesivamente emitiu o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Pero xa van máis de 11 anos de agravios, litixios, non pagamentos e condenas xudiciais que abocan a unha quella sen saída e a ruína económica desta localidade. A súa débeda municipal, uns catro millóns de euros, vai camiño de ser tan grande como o seu presuposto anual (4,9 millóns en 2013, prorrogado este ano). O último revés chegou a semana pasada, cando o Concello confirmou que decaeu, por incumprirse os prazos, o convenio urbanístico para construír 750 vivendas no monte Piñeiro, un enclave privilexiado con vistas ao mar e gran valor ecolóxico ao incluír unha marisma e brañas. O proxecto foi ideado e pactado antes da crise, en 2006, cando Miño xa levaba catro anos enfrascado nunha das promocións máis grandes de Galicia, a de Costa Miño Golf de Martinsa-Fadesa.

Pero no monte Piñeiro, as cinco promotoras (unha UTE composta por Constantino Núñez, Odegal e Lucus Urban así como as empresas Promocións Areal e Vallehermoso) recorreron nos tribunais o sistema de expropiación e gañaron o litixio fronte ao Concello, que foi condenado a devolver os tres millóns de euros que cobrou en 2006 como canon por ese aproveitamento urbanístico que nunca se chegou a realizar e a pagar 1,5 millóns en intereses. Hai un ano, nun intento de resucitar o proxecto e pagar a prazos esa débeda que poñía en quebra as maltreitas arcas municipais, o Concello renegociou e asinou coas construtoras un novo convenio polo que se comprometía a tramitar nun ano a aprobación definitiva desta macrourbanización e o seu proxecto de parcelación.

Debera estar todo listo antes da entrada en vigor, o próximo 24 de febreiro, do Plan de Ordenación do Litoral que acouta, e bastante, a edificación no monte Piñeiro ao cualificalo de área de mellora ambiental. Pero transcorreu o ano sen que ese convenio fose ao pleno e agora a nova norma obrigaría a redimensionar o proxecto, dado que xa non se poderá construír preto da marisma. Ademais, alerta o PSOE local, único partido na oposición (seis edís fronte a sete do PP), a resolución do convenio dá a posibilidade ás promotores de reclamar prexuízos ao Concello, uns 20,8 millóns de euros segundo cálculos das empresas.

"Estase a repetir o caso de Fadesa", acusa o voceiro socialista, Manuel Vázquez Faraldo: "o goberno local expropia terreos para un negocio privado, cunha tramitación turbia e problemas xudiciais, ata a entrada en concurso de empresas implicadas," como aconteceu cunha filial da UTE promotora da urbanización do monte Piñeiro. En 55 millóns de euros cifrou Martinsa-Fadesa a indemnización que podería reclamar a Miño, despois da sentenza do Tribunal Superior, en novembro pasado, que anula o proceso de adxudicación da urbanización Costa Miño Golf. Unha condena que ten sida recorrida ante o Supremo, pero que tamén ameaza con levar a ruína total ao Concello. E segue sen pagar os 26 millóns polas expropiacións desa promoción. El Pais

A ESPAÑA DO DESPROPÓSITO INMOBILIARIO

Gereon Wetzel mostra na película 'Casas para todos', estrea de xaneiro de 'O documental do mes', o absurdo dun país con tantas vivendas deshabitadas como familias sen fogar.

Que idea hai máis necia que a de decenas de miles de casas baleiras cando existe a mesma cantidade de persoas sen un fogar? Que adxectivo merece un país no que moitas das súas familias perderon a casa precisamente pola cobiza dos promotores inmobiliarios, os construtores, os bancos... lanzados a unha desaforada carreira na construción de vivendas? Insensato? Si. Disparatado? Tamén. Pero sobre todo, país bárbaro, inhumano, desapiadado. Territorio do despropósito e do irracional, España é mal exemplo no resto do mundo polas consecuencias da burbulla inmobiliaria, circunstancia que se converteu no eixe central de Casas para todos, película documental do alemán Gereon Wetzel.

Título elixido dentro da iniciativa 'O documental do mes' -proxecto da distribuidora Parallel 40, que naceu en 2009-, o filme é o retrato desa España onde a avaricia deixou paso a unha paisaxe do absurdo. Proposta de autor, a película apártase das regras da reportaxe e non busca nin explicar minuciosamente unha situación nin afondar nela, simplemente a mostra. Casas para todos, con guion do propio director xunto a Anna Ginesti Rosell, pasa dun escenario a outro, deixando que o espectador vexa a trangallada dun país enchido de urbanizacións fantasma, mentres decenas de familias viven na rúa.

Récord histórico de creación de vivendas

Unha urbanización abandonada. Casas e rúas baleiras. Un barrio de edificios altos deshabitado. Terreos urbanizados -asfalto e farois- en metade do campo. A garita dun garda de seguridade que vixía 30.000 pisos baleiros e que nos seus anacos libres, é dicir, practicamente sempre, fai ximnasia nos xardíns e as piscinas medio cheas desa colonia. Son imaxes que só se deteñen para que o espectador escoite algunhas voces, xeralmente sobre fondos negros. E a primeira de todas é a de Aznar. 27 de novembro de 2003: " Por que España crece ao 2,5 por 100 e Alemaña, Francia e Italia non? Por que? Pois eu lle vou dicir a vostede por que, porque son os países nos que máis confianza hai hoxe en Europa, no mundo. Imos construír o ano que vén 650.000 novas vivendas en España, máis que en Francia e Alemaña xuntas. Récord histórico de creación de vivendas en España".

Récord histórico de especulación. Pisos e máis pisos, casas de paredes medianeiras, chalés... desertos, que ninguén compra. E con eles, o que quedou. Rúas que serven de pistas de prácticas para futuros condutores de autobús ou como canchas de skateboard ou vías para ciclistas... terreos que volveron ser conquistados pola natureza e por onde pasan de novo os pastores cos seus rabaños. "Modelo de concepción urbanista sumamente innovador e eficaz... ", dicía o anuncio do proxecto de Mariña d'Or Golf, cuxo PAI (Programa de Actuación Integrada) acaba de ser anulado polo Tribunal Superior de Xustiza.

Premio ao maior disparate

Casas para todos incide nesa sensación do absurdo, mostrando na pantalla a situación incoherente duns homes e mulleres que viven debaixo dun edificio que non se rematou de construír ou a das 26 familias que encontraron refuxio nunhas vivendas de nova construción en Sevilla. Escenas que fan saltar faíscas cando aparecen despois de escoitar as palabras de Francisco Hernández 'o Poceiro', en setembro de 2008, sentenciando: "En tres meses quita o paro no meu país. Como? Liberando o chan".

Isidro Fainé, presidente de La Caixa, tamén está 'invitado' a participar nesta película, na que se aproveitan unhas declaracións que fixo en 2011, nas que afirmaba: "Hai cousas que hoxe custan cen e mañá só cincuenta, pero a túa casa sempre terá un valor". Os audios doutras promocións urbanísticas completan o panorama sonoro do filme, no que, sen dúbida, o premio ao maior despropósito se o leva Carlos Fabra, presidente da Deputación de Castelló entre 1995 e 2011.

"Hai os que din que estamos tolos por inaugurar un aeroporto sen avións. Non entenderon nada (...) Este é un aeroporto para as persoas, este é un aeroporto por e para Castelló. E a partir de hoxe, durante mes e medio, calquera cidadán que o desexe poderá visitar esta terminal ou poderá camiñar polas pistas de aterraxe, algo que evidentemente non poderían facer se fosen a despegar ou a aterrar avións,".

A burbulla inmobiliaria no cine

Nin avións nos aeroportos nin familias nas vivendas, xusto a idea contraria da que lanzaron as familias que habitaron Corrala Utopía (blocar propiedade de Ibercaja): "Nin xente sen casa / nin casas sen xente". Un lema que, tristemente, non é realidade en España.

Casas para todos non é a primeira película que se ocupa da burbulla inmobiliaria no noso país. Dende o xénero documental, Erwin Wagenhofer contou as consecuencias do capitalismo, as causas da crise e, entre elas, detívose especialmente na edificación masiva en España en Let's Make Money (Imos facer diñeiro). En €spanishdream, de Guillermo Cruz e Santiago Cirugeda, falábase da dificultade que se lles presenta aos mozos á hora de acceder a unha vivenda. Laura Folguera, na ladrillazos, falaba do pelotazo inmobiliario, do crecemento urbanístico da Comunidade Valenciana, e das denuncias na Unión europea. A curtametraxe de Aleix Saló Españistán (A burbulla inmobiliaria), realizado sobre o seu propio cómic, foi un éxito de visitas na Rede. Dende a ficción, Jaume Balagueró ou Max Lemcke, con Para entrar a vivir e 5 metros cadrados, ocupáronse tamén do tema.

Público.es

CANDO AS BARBAS DO VECIÑO VEXAS CORTAR, PON AS TÚAS A REMOLLAR

Pecha o segundo centro comercial máis grande da Coruña

Xa había parón do consumo e recortes en vendas do comercio minorista cando en outubro de 2008 abriu as súas portas na Coruña o centro comercial Dolce Vita. Con 170 tendas e unha ocupación do 90% dos seus 62.000 metros cadrados de Superficie Bruta Alquilable (SBA), converteuse no centro comercial entón máis grande de Galicia. Pero non puido resistir. Pouco máis de cinco anos despois, nos que a crise non impediu a proliferación como cogomelos de grandes superficies nunha comunidade autónoma ata entón escasa en negocios da distribución a grande escala, pechará as súas portas o próximo día 31, con só nove locais ocupados.

A concentración de espazos comerciais cada vez máis grandes e ambiciosos na Coruña, que alberga dende a primavera de 2011 o segundo maior centro de España, Marineda City, rematou con Dolce Vita. A súa decadencia foi imparable dende o verán de 2012 candoInditex decidiu irse do complexo comercial. O seu propietario, o grupo hispano-luso Chamartín, aseguraba hai un lustro que non temía a competencia, que contribuía "a animar os centros comerciais, un investimento pensado a 20 anos visto, non a un". Pero rematou por dar por vencido "polo exceso de oferta similar" na capital provincial, con sobreoferta deste tipo de grandes negocios comerciais.

Todas as opcións ou proxectos, incluído un intento de reconverter ese espazo nun complexo de ocio nocturno, non callaron.Mediamarkt, a única marca internacional que mantén na actualidade a súa única presenza na Coruña no recinto de Dolce Vita, asegura que continuará a súa actividade abrindo outra tenda na cidade. Outras como a irlandesa Primark xa se retiraran en outubro, así como bo número de insignias que ao cumprirse o contrato de aluguer de cinco anos decidiron abandonar este centro comercial.

SANGRÍA IBERICA

Outro importante triunfo para a marca España. A ver que din agora todos os que acusaban á Unión Europea e ás súas troikas de insensibilidade. Eses que tantos esforzos nos pediron, eses que interviñeron os nosos bancos e ao país veciño, hoxe nos teñen recompensando cunha norma que protexe á nosa ibérica sangría das imitacións dos bárbaros do norte.

Xa está ben iso de que ao amoado de viño e gasosa que fan en Alemaña o chamen como á nosa única e inigualable sangría. Dende agora ese termo só poderá ser utilizado para nomear ás que se elaborasen na pel de touro, o resto terán que ser chamados "bebidas aromatizadas a base de viño".

Unha vez máis demóstrase que Deus aperta pero non afoga. Vale que Bruxelas nos someteu a todo tipo de estreitezas económicas, vale que nos obrigaron a facer perversos axustes económicos, que nos fixeron dobrar o número de pobres e de parados, vale que isto non rematou e que seguirán nos seus trece durante algúns anos máis; pero a honra patria está a salvo, a sangría é nosa (e de Portugal) e ninguén nola poderá roubar. Merkel estará con toda seguridade a subir polas paredes con esta medida tan discriminatoria para eles.

Ademais este feito coincide no tempo coa aplicación doutro fito normativo europeo que tamén fará historia, a obrigatoriedade de usar aceiteiras irrellenables nos bares.

Que fariamos sen este ímprobo traballo lexislativo da Unión, sempre tan pendente das necesidades "reais" dos seus cidadáns e co seu acertado sentido de establecemento de prioridades. Ao meu persoalmente emocionoume, que sería de nós sen estes apoios incondicionais e sen a nosa selección de futbol. Sen lugar a dúbidas, nas eleccións ao parlamento de Estrasburgo do próximo mes de maio tereino moi en conta.

Javier Polo Brazo.

SEN LICENZA UNHA TORRE EN GARCÍA BARBÓN

O Concello frea a construción doutra torre en García Barbón

Denega a licenza ao maior edificio proxectado en Vigo na crise

A Xerencia de Urbanismo acaba de denegar a licenza municipal para construír unha torre de vivendas, oficinas e comercial de quince alturas máis ático, ao que se sumarían dúas plantas subterráneas para aparcadoiro. A empresa quería construír este inmoble na parcela de La Metalúrgica, situada xunto ás torres Ifer, e de ter saído adiante sería o edificio de maior tamaño que se poñía en marcha nos últimos anos.

O Concello vigués denegou o permiso por motivos legais, aducindo que a empresa solicitante non é titular de toda a parcela necesaria, e tamén que existe obriga de realizar sondaxes arqueolóxicas. Unha decisión difícil de tomar nun momento de crise económica que ten o seu reflexo principal na construción, practicamente paralizada dende hai varios anos. No caso de Vigo, o parón é case total e é visible a completa ausencia de grúas nas rúas, sen que ningún proxecto de relevancia se puxese en marcha.

La Voz de Galicia

DERRUBAMENTO DO HOTEL TALASO ATLÁNTICO

O alcalde de Oia, Alejandro Rodríguez, emitiu o decreto que ordena o derrubamento do Hotel Talaso Atlántico. O tenente de alcalde, Eugenio Portela é o que asina este, con data de 4 de decembro e que xa está en poder do Xulgado Contencioso Número 3 de Pontevedra. Dende esta sala saíu hai exactamente un ano o auto que advertía ao alcalde da imposición de multas coercitivas senón demolía este hotel de catro estrelas antes do 30 de decembro do 2013. O Tribunal Superior de Galicia desestimou en setembro os recursos que tanto en Concello como a sociedade propietaria presentaron contra o auto. O primeiro aínda o considerabalegalizable e a sociedade mercantil promotora das obras apelaba a que non se podía destruír sen valorar antes a indemnización, estimada por eles nuns 17 millóns de euros. O alto tribunal galego considera que a execución da sentenza pola que os tribunais declararon a nulidade das licenzas municipais leva consigo «sen dúbidas» o derrubamento sen previo expediente de responsabilidade patrimonial na que podería ter incorrido o Concello por conceder mal a licenza, de acordo a unha ordenanza que non fora publicada nin tiña validez.

O administrador do Talaso, Jesús Pérez Gil explica que os técnicos «xa teñen encaixado o proxecto no PXOM»

AGRESIÓNS A 36 PARAXES NATURAIS

-A Sociedade Galega de Historia Natural denuncia a Xunta ante a UE
-Degradación "dramática" de zonas xa incluídas e propostas na ampliación da Rede Natura

Alarmados polo letargo no que parecen ter caído os trámites da ampliación da Rede Natura 2000, anunciada pola Consellería de Medio no ano 2011, membros da Sociedade Galega de Historia Natural botáronse ao monte para diagnosticar o estado de saúde dos espazos naturais da comunidade e o resultado, segundo afirman, é "dramático". Grupos de socios, integrados fundamentalmente por científicos, repartíronse o traballo nas catro provincias e foron levantando acta das agresións sufridas nos tres últimos anos tanto polos Lugares de Interese Comunitario (LIC) xa integrados na Rede Natura como por aqueles outros pendentes de ampliación ou propostos para ser incluídos nesta figura de protección europea. Ao final elaboraron unha lista de 36 paraxes únicas que, malia que a Administración, por lei, está obrigada a amparalos, presentan un grao de deterioración alarmante. A SGHNenviou os datos solicitados á Unión Europea e pediu explicacións por carta ao conselleiro de Medio, Agustín Hernández, das "perdas" certificadas: Unhas enormes feridas localizadas, sobre todo, "nas provincias da Coruña e Lugo", onde "por falta de vixilancia, neglixencia ou incompetencia se produciu unha xeneralizada destrución e degradación dos hábitats de interese comunitario".

EL PAIS 01-12-2013

A PEOR RESACA DO LADRILLO

-Sanxenxo liquida a Xerencia de Urbanismo mentres o xuíz imputa os seus xestores 

-As arcas locais sofren unha sangría polos desmandos do pasado 

-A alcaldesa de Sanxenxo sae do xulgado imputada por tres delitos 

-O xuíz estuda se imputa o xefe de Urbanismo por suborno

Poucos  lugares hai na costa galega onde a picada do globo urbanístico teña un efecto máis traumático que en Sanxenxo, onde o desfile xudicial desta semana de alcaldesa, técnicos e asesores presentes e pasados escureceu un trámite simbólico no pleno municipal do luns. Os insultos e reproches entre Goberno e os partidos da oposición -e estes entre si- permitiron non obstante o acordo unánime para suprimir a Xerencia de Urbanismo, o apéndice administrativo que supervisou todo o que ao ladrillo se refire no turístico municipio pontevedrés na última década. Pero as raíces do esparexa alcanzan máis atrás no tempo, aos anos setenta.

Eran os tempos do efecto Benidorm, descritos nun informe elaborado fai algo máis dun lustro para un congreso xudicial polo maxistrado Antonio Castro e o funcionario municipal Vitoriano Outeiro, hoxe xubilado, sobre o devir urbanístico da localidade, cun subtítulo, Entre o feísmo e a impunidade, que serve tamén de conclusión. Entre os exemplos máis aparentes, un que saúda os visitantes á entrada da localidade, o edifico Herpi, mole de oito pisos cimentada sobre a area da praia dá Carabuxeira. Outro símbolo é o edificio daPraza do Pazo, que mostra como levantar unha praza interior estilo barriada no centro, xusto ás costas dun edificio señorial do século XVIII.

EL PAIS 01-12-2013

A CORRUPCIÓN EN ESPAÑA

O 80% dos españois cre que a corrupción está estendida no Goberno

España era en 2012 un dos 34 países membros da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económicos (OCDE) onde hai máis cidadáns, case o 80 por cento, que pensan que "a corrupción está estendida no Goberno", superado só por República Checa, Grecia, Portugal, Italia, Corea do Sur e Hungría.

O informe Panorama das administracións públicas 2013 , publicado este xoves pola OCDE, tamén indica que a confianza dos españois no Goberno e no sistema xudicial era entón moi inferior á media dos países da OCDE, despois de reducirse no primeiro caso dun 48 por cento en 2007 a un 34 por cento o ano pasado.

A confianza no Executivo central nos Estados membros diminuíu, de media, dun 45 por cento en 2007 a un 40 por cento en 2012, de acordo con datos da enquisadora Gallup.

O documento inclúe tamén datos dun Eurobarómetro de 2013 segundo o cal España é o país da UE onde é máis baixa a "tendencia a confiar" no Goberno e un dos países con menor confianza nos partidos políticos, en ambos os dous casos por debaixo do 10 por cento.

Ademais, só un 29 por cento dos españois din estar satisfeitos e confiar no sistema xudicial, fronte a unha media do 51 por cento naOCDE. Son moitos máis os que expresan a súa confianza na Policía (75 por cento, tres puntos por enriba da OCDE), na sanidade pública (74 por cento, tres puntos máis) e a educación pública (63 por cento, tres puntos menos).

Outro dato que se inclúe no estudo é o que cuantifica o nivel de publicidade dos intereses privados das persoas que ocupan cargos públicos e a dispoñibilidade de información para os cidadáns, que naOCDE se sitúa nun 51 por cento e en España é un 42. Respecto aos cidadáns que utilizan Internet para interactuar coas administracións públicas, no caso de España son un 45 por cento e na OCDE son un 50.

BARRA LIBRE PARA OS PIRATAS DO MAR

Non é doado determinar que é o que causa máis sorpresa, se o feito de que provocar a maior catástrofe ambiental da historia de España sáldese sen ningunha pena e, ademais, gratis ou que aínda houbese alguén que esperase unha sentenza exemplar no caso do "Prestige". Agardar once anos para semellante decisión xudicial é, cando menos, frustrante e éo máis se se ten en conta que, para as súas señorías, o único certo é que o barco se partiu e o seu contido se esparexeu por toda a costa norte española e parte da francesa sen que se poida achacar esa situación a nada nin ninguén en concreto.
É dicir, necesitáronse máis de catro mil días e uns cantos millóns de folios para que o noso país se convertese nun paraíso para os transportes pirata, que, de agora en diante, poderán usar as nosas costas para o que consideren mester, xa que sempre caberá botar a culpa dos seus desmandos á casualidade, o tempo, o esgotamento dos materiais ou unha superonda malvada e traizoeira.Hai quen pode mostrar certo hálito de esperanza baseándose en que a sentenza é recorrible ante o Supremo, pero un superficial repaso pola xurisprudencia é suficiente como para que se esvaezan todas as ilusións. A teor do fallo, custa comprender como é posible que o fiscal reclamase á aseguradora do buque máis de catro mil millóns de euros polos danos causados pola vertedura. É incrible que un letrado vise esa cantidade como razoable e outro, na sentenza, limite a responsabilidade aos vinte e dous millóns que xa foran depositados no xulgado como fianza.

Ao final, o único que queda claro é que o rumbo errante do buque, as miles de toneladas de fuel vertidas, o custo da súa limpeza ou o dano ambiental e económico provocado a Galicia, segundo as súas señorías, non é achacable a ninguén.

Nin ao responsable do barco, nin ao seu dono, nin á aseguradora, nin aos responsables da decisión de afastalo da costa e, por suposto, faltaría máis, a ningún dos políticos que, mentres a costa se tinguía de loito, participaban nunha cazaría nun couto privado e selecto.

Hoxe resulta máis difícil que nunca pedilo a un galego ou a calquera cidadán ben pensante que siga crendo que a Xustiza é xusta e que quen comete un atropelo remata por pagala. Lonxe diso, a decisión xudicial estableceu unha especie de barra libre para eses piratas do mar aos que, dende onte, lles queda polo menos un lugar no que seguir facendo o que lles dea a gana con total impunidade e amparou a lei.

Talvez, algún deses políticos sinalados por todos, aínda que sexa só por vergoña toureira, comezase a barruntar a posibilidade de cambiar unha lexislación que, polo visto, é totalmente inútil.

O PSOE VOLVERÁ

O socialismo español hoxe debátese entre Schopenhauer e Ortega. A conferencia política pechou co slogan de Rubalcaba de que o PSOEvolvera. Non obstante, ninguén tivo claro cal foi o PSOE que se foi, se se foi, e cal o que volveu, se volveu.

O aparato do partido meténdose nas meninxes de Schopenhauer -as cousas sempre son as mesmas pero doutro xeito- comete o erro que anunciaba Ortega -achar continuidade no diferente é ignorar o vigor desas diferenzas-. É a fatalidade que nos pode provocar concibir a política en imaxes, que non deixa de ser sempre unha sobreactuación no aire. Todo iso recorda ao novo realismo que era o concepto neo-dadaísta de Yves Klein, un artista que facía cadros sen pintura, libros sen palabras ou cancións sen música. A súa obra máis coñecida é unha fotografía titulada "Salto ao baleiro."

A exultante afirmación de que volveu o PSOE é, no fondo, unha apelación e un desexo de volver á normalidade dun escenario que se esvaneceu. Recuperar o privilexio da alternancia mediante o recurso voluntarista de crer que todo se reduce a un cambio de imaxe e a elaboración dun atrapallado programa electoral, supón un reducionismo que non comprende a crise política e institucional que padece o país. Quizais porque os congresos e as conferencias do partido socialista se parecen cada vez máis a unha asemblea de accionistas, os cales sempre saen satisfeitos se as súas expectativas na tecnoestructura non son defraudadas.

Ignorar a crise orgánica do sistema capitalista español e da armazón política da Transición, a quebra territorial cuxa verdadeira etioloxía radica na carencia dun proxecto nacional coherente e integrador e que transcende á retórica contra os nacionalismos periféricos, os déficit democráticos que propician a inmutabilidade dun réxime de poder que lle concede unha influencia privilexiada ás elites económicas, financeiras e sociais e cuxo poder económico devén en poder político alleo ao escrutinio cidadán, representa obviar as ideas e conviccións que deben constituír a un partido cuxo compromiso ideolóxico non pode ser senón a transformación dun réxime político e un modelo social que resulta tan inxusto.

Trataríase de alentar un proxecto construído dende abaixo sobre o naufraxio do espolio das elites. Non é ocioso, polo tanto, poñer atención á advertencia de Gianni Vattimo cando afirmaba: a esquerda contentouse con pequenas reformas. Eu propoño unha oposición forte que limite a forza da dereita. Os partidos socialistas acostumáronse a ser forzas de goberno e iso mátaos. Perden o seu electorado ao comprometerse cos poderosos. "

O CHAPAPOTE

Os responsables políticos da xestión do 'Prestige' once anos máis tarde.

Novembro de 2002. As costas galegas tinguíronse de negro pola catástrofe ecolóxica provocada polo afundimento do petroleiro 'Prestige'. Once anos máis tarde a xustiza ditou sentenza e non se culpabilizou a ningún responsable político. Este triste episodio fixo chorar moitos españois e irritou ao mesmo nivel a xestión do Goberno.

Eran os últimos anos do Executivo de José María Aznar, que gañara dous anos antes as eleccións por maioría absoluta. O 'Prestige' supuxo o inicio do declive da Administración conservadora. A oposición cargou con toda crueza contra os que ocupaban os ministerios implicados e moitos pensaron que sería o final da súa vida política. Pero, non, cousas da vida. Hoxe moitos dos rostros do poder relacionados co escándalo son as persoas máis poderosas do país, empezando por Mariano Rajoy.

A HISTORIA DA LOITA DE CLASE

Non é que nós neguemos que os individuos da comisión, xa como deputados, que o son algúns, xa como ministros, que poden chegar a selo, teñan que facer un día reformas beneficiosas para a clase obreira.
Non é que dubidemos que o fagan: o que sostemos é que, así como eu, traballador asalariado, vou traballar, non polo meu gusto, senón obrigado polas circunstancias, así tamén a comisión, se fai algunhas reformas, será porque a clase traballadora, porque os que sofren, lle obriguen a facelas, non porque saia dela espontaneamente...
A historia demóstranolo: a clase traballadora inglesa, que levou preto dun século loitando por alcanzar unha lexislación favorable ao traballo, non mereceu da cámara dos lords nin da dos comúns nada que saíse delas, senón que o obtivo todo da resistencia, da unión e da forza que sempre representou a clase traballadora.
En Inglaterra, a clase dominante concedeu leis que logo burlou, e a clase traballadora inglesa tivo que facer unha segunda campaña para obrigalo a cumprila. O mesmo teremos que facer os obreiros españois: reclamar leis, pero estar ollo avizor para que se cumpran, porque se non facemos iso, serán letra morta... e cando miles e miles de traballadores reclaman unha cousa, hai que concedela á forza, porque se non é perigoso, e é posible que se perda bastante máis.
Dende logo, e para que se teña moi en conta, hei de examinar cal é a situación da clase traballadora; é dicir, en que condicións se encontra na sociedade actual. A historia da humanidade, ata o presente, non é máis que a historia da loita de clases, loita de intereses contra intereses; só que en vez de dúas clases houbo antigamente varias.

OS INTOCABLES

Fermín Bocos

O peor non é a corrupción que aquí e alá salpica a case todos os partidos. O desolador é a escasa, por non dicir nula, vontade de cortar polo san que se detecta nas cúpulas dos grandes partidos. Así as cousas, resulta que a tarefa de sanear o país e rematar coas prácticas políticas corruptas queda en mans dos xuíces. É o seu un traballo non exento de presións porque tamén é frecuente que dende os partidos dos investigados por casos de corrupción poñan en circulación todo tipo de insidias deseñadas coa insá vontade de desacreditar o xuíz ou o fiscal encargado do caso. Insidias que recollidas polos medios afíns acaban creando estados de opinión hostís. Non é cousa de agora, vén de lonxe.
Vímolo cando algúns dirixentes do PSOE (con Rodríguez Ibarra á cabeza) cargaron contra o xuíz Marino Barbero nos días nos que o maxistrado investigaba Filesa e as demais empresas dunha trama de financiamento ilegal que deu no cárcere cos ósos dalgún parlamentario socialista. Volvémolo ver no caso dos ERES de Andalucía que investiga a xuíz Alaya e estamos a ver que se repite cando Carlos Floriano, (voceiro do PP ), sen cortarse un pelo, acusaba o xuíz que indaga as ramificacións do caso Bárcenas de abrir "unha causa xeral contra o PP".

Afortunadamente o maxistrado Ruz non se deixou intimidar e Luis Bárcenas, tesoureiro do PP ata hai uns meses, foi enviado a prisión.
Presións dos políticos, cando non actitudes despectivas encamiñadas a desacreditar os xuíces ou aos policías que lles axudan nas investigacións. " Que coño é a UDEF? " preguntaba con altivez e desprezo Jordi Pujol, amolado por unha pregunta sobre as andanzas do seu fillo Oriol Pujol (secretario xeral de CDC) implicado nun caso de presunto tráfico de influencias que foi investigado por esta unidade policial de elite.
Son formas inaceptables de presión; intentos de coaccionar os que cumpren co seu deber. Menos mal que os xuíces aguantan e seguen traballando para depurar corruptelas. Son a nosa última esperanza para rematar cos políticos corruptos que viñeron actuando coma se fosen intocables.

AS VIVENDAS EN BARREIROS SON ILEGAIS

Unha das máis controvertidas actuacións urbanísticas do Goberno de Feijóo, a legalización de centos de vivendas no municipio de Barreiros, na costa de Lugo, recibiu un severo correctivo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG). A máis alta instancia xudicial da comunidade autónoma aceptou un recurso da agrupación ecoloxista Adega e anulou o chamado plan sectorial de Barreiros que aprobou o Conselo da Xunta en marzo de 2012. Con ese plan o Executivo autónomo pretendía dar cobertura legal á maior actuación urbanística dos últimos anos no litoral galego -o Concello concedera licenzas para 5.800 pisos, unha boa parte delas declaradas ilegais- e á vez achegar diñeiro público para dotar de infraestruturas a unhas urbanizacións edificadas sen apenas servizos para as vivendas...

ERAMOS POUCOS E PARIU O CONCERTO

Fernándo Jáuregui

Algún día alguén terá que explicarme por que neste país noso hai que tocar o que non dá problemas e deixar intacto o que si os dá. Algún día, por exemplo, alguén nos desvelará o segredo polo que un ministro impón unhas taxas xudiciais que ninguén pedira, ou unha reforma do aborto pola que, que eu saiba, ninguén se manifestara. Ou algún día talvez achemos a razón pola que en lugar que é templo de cultura se apupa a muller do xefe do Estado, que para nada se meteu con ninguén e permanece allea a debates sobre o réxime. Algún día, outro supoñer, alguén debería contarnos que maldición nos aflixe para que unha das poucas cousas que en España permanecía tranquila, o concerto vasco, fose zarandeada a partir da desafortunada intervención dun político que, para colmo, é catalán e, para máis INRI, quere para Cataluña un trato fiscal e económico semellante ao que teñen os vascos.
Xa sei, xa sei que o concerto e a súa consecuencia, a cota, supoñen un trato inxusto con respecto ao resto de comunidades autónomas. Pero os dereitos históricos hai que respectalos, como os pactos e os acordos; sobre todo, cando garanten un mínimo de estabilidade. Non parece o momento de abrir un melón que non estamos dispostos a consumir, senón, máis ben, de abrir outro, en sentido contrario, facilitando un trato favorable aos intereses de Cataluña. Tamén claro, en interese da estabilidade territorial.
E entón vai un señor que dirixe con man trémula aos socialistas cataláns e di que hai que reformular o concerto. Ninguén se o explica. Iso puxo nun brete os socialistas vascos, aos que mandan na sede da rúa Ferraz, incomodou ao Goberno do PNV e ata ao Goberno do PP, que estaba encantado da boa marcha das relacións cos nacionalistas agora comandados por alguén sensato, como Iñigo Urkullu (nada que ver con aquel pesadelo chamado Ibarretxe).

Así que o PP e o Goberno por este partido sustentado, probablemente contra as súas máis íntimas crenzas, ten tido que converterse no principal adaíl do concerto e, probablemente, agora se vaia ver en maiores dificultades para negociar as cantidades da cota, grazas á ocorrencia de don Pere Navarro que alterou os ánimos peneuvistas e provocou un peche de filas nacionalista en Euskadi. Mal vai poder ampliar Rubalcaba o seu pacto con Rajoy -unha ampliación que, ao meu xuízo, tan conveniente sería- para mellorar as estruturas do Estado se tras el ten o exército de Pancho Villa, sementando, un exemplo máis, o desconcerto con isto do concerto.

ADELGAZAR AS ADMINISTRACIÓNS?

NOVAS AUTONOMÍAS

Diga o que diga Soraya Sáenz de Santamaría, nin se vai adelgazar a nosa Administración, nin van aforrar 37.000 millóns e nin sequera as Comunidades Autónomas do PP lle van facer caso ao Goberno.
Os políticos nacionalistas xa o manifestaron alto e claro, como o catalán Andreu Mas-Colell: "A Generalitat non vai devolver xamais ningunha competencia ao Estado". Toma xa. Pero é que os non nacionalistas tampouco están polo labor. Por exemplo, José Císcar, segundo home do PP na Comunidade Valenciana e voceiro dese Goberno rexional, xa advertiu que eles non suprimirán nin o seu propio tribunal de contas, nin o seu valedor do pobo, nin moitos outros organismos autonómicos.
O seu argumento é ben simple: as competencias do Estatuto de Autonomía Valenciano non pode modificalas o Goberno, xa que para reformar o texto legal fai falta unha dobre maioría cualificada, tanto nas Cortes valencianas coma nas de Madrid.
Temos, por conseguinte, en España un Estado autonómico blindado, con atribucións rexionais a cal máis pintoresca e cunha produción lexislativa de 3.000 normas estatais ao ano -que non son moco de pavo- fronte ao aluvión de 10.000 máis das Comunidades Autónomas. Ou sexa, que diga o que diga o Estado calquera cacique rexional, aínda que sexa do mesmo partido que o do Goberno central, poda saltalo a toureira.
Así que tanto dá o que Rajoy e Pérez Rubalcaba se boten os trastes á cabeza ou cheguen a asinar acordos sobre os temas máis inimaxinables. Mentres non logren embridar os particularismos rexionais e as veleidades máis ou menos secesionistas, seguirá habendo unha proliferación abstrusa de normas, duplicidades a gogó, organismos autónomos perfectamente prescindibles e gastos crecentes a maior gloria dos respectivos caudillos autonómicos, sexan do partido que foren.
Xa ven se son inxenuos -ou hipócritas- Sáenz de Santamaría e os seus conxéneres cando fan tan melodramáticas e incumplibles profecías sobre reformas políticas. Alá eles.

A REFORMA DAS ADMINISTRACIÓNS

Non estaba entre as prioridades do Goberno intentar reformar a Administración, aínda que é un obxectivo perpetuo. Ademais para o obsesivo obxectivo dos primeiros meses, que non era outro que reducir o déficit público como bálsamo de Fierabrás para todos os males, é inevitable readaptar as administracións públicas, máis alá que suprimir unha paga extra ou conxelar os salarios dos funcionarios. O servizo público necesita adaptación ao novo século, cunha reforma a fondo que pode parecerse á reestruturación dun cemiterio, que ten algo seguro, os inquilinos non colaborarán.
O presidente Rajoy encargou á vicepresidente Sáez de Santamaría esa tarefa, aínda que o ministerio competente fose Facenda, que se apelida "administracións públicas" neste Goberno. E o vicepresidente, encomendou a tarefa ao seu subsecretario, Jaime Pérez Renovales, avogado do estado, n.º 2 da promoción do 96 (o vicepresidente é da do 98) e persoa discreta e eficaz.
Tras varios meses de traballo de identificación de duplicidades, ineficiencias, excesos... o Goberno dispón dun plan para renovar a administración, reducila, abaratala e mellorala. Un bo plan que necesita execución, que tropeza cunha dificultade fundamental: ten o Goberno poder para facelo?
Non son poucos os especialistas que consideran que sen unha reforma constitucional que defina e aclare a repartición de competencias é imposible cambiar a administración e que intentalo garante choques de trens, conflitos de intereses, preitos mil e finalmente fracaso. A presentación do plan que fixo Mariano Rajoy supuxo un compromiso pero cun discurso pouco convincente, con ese ton normal, aburrido, anecdótico, exento de mística ou grandeza que caracteriza o presidente do Goberno.

Para a viaxe reformista da burocracia pública fai falta audacia, épica e moita vontade. Suprimir organismo, pechar oficinas e edificios innecesarios, integrar corpos e tarefas, modernizar... con lagoas legais, fronte a unhas comunidades, concellos, deputacións... celosas do seu foro e do seu ovo é como as tarefas de Hércules, que están ao alcance dos deuses e dalgún heroe. O Plan está, o obxectivo é claro, pero a vontade política e a capacidade xurídica queda por ver. De momento a recepción do plan foi morna, coma se só se tratase doutro declarativo propagandístico. E non obstante o plan paga a pena xa que forma parte do receitario básico para saír da crise e volver á prosperidade. Non é probable que o Goberno poida reformar a administración, pero, polo menos, vaino intentar.

MATO, SORAYA E COSPEDAL

Ezequiel Pérez

Procedamos con certa orde. A aínda ministra Mato fai que con ela teña Rajoy máis problemas que o fontaneiro do "Titanic". Non obstante, dá a impresión de que o presidente do Goberno ten un amplo compoñente de masoquismo, pois se atreve a dicir sobre a Mato e en contra da opinión de millóns de españois: Téñolle absoluta confianza. Está a facer as cousas moi ben e espero que as siga facendo durante moito tempo".
Dicir o que antecede equivale a ter máis cara que un elefante con flegmóns. Pregunte vostede, señor Rajoy, aos médicos, ás enfermeiras, aos auxiliares, aos farmacéuticos, ás mancebas de farmacia, ao persoal de ambulancias, aos xubilados, aos enfermos, os pacientes en xeral. Pero, quen lle engana a vostede, home de Deus? En que fontes informativas bebe, que non se decata do clamor de toda unha nación en materia sanitaria? Siga vostede así, señor Rajoy e xa verá en que e onde remata a saúde do pobo español.
Outro asunto é o das moi fraternas, estreitas, evanxélicas e case cariñosas de Soraya Sáenz de Santamaría coa Cospedal. Esta última tivo que tragar un sapo porque Rajoy incorporou a dona Soraya á Comisión Delegada de Asuntos Económicos e a designou como presidenta do devandito órgano en ausencia do presidente. De tal forma, que Soraya lles come as papas a Montoro e Guindos. E velaquí que a Cospedal, dirixente popular que mantén un enfrontamento soterrado co vicepresidente do Goberno polo control de determinadas áreas de poder, di que se regulou mal durante ano e medio a Comisión Delegada de Asuntos Económicos.
Por suposto, nin Soraya nin a Cospedal se van tirar dos pelos en público e espero que tampouco en privado, pero os comentaristas políticos admiten xa que a crise no Goberno pode abrirse a medio prazo. Rajoy quere esperar á Semana Santa de 2014, antes das eleccións europeas, para entón remodelar o Gabinete e que os expulsados "saian sen alborotar". Chegarán a tempo os cambios?

A ESQUERDA NACIDA DA TRANSICIÓN

Como afirma Paul Watzlawick "de todas as ilusións, a máis perigosa consiste en pensar que non existe senón unha realidade". Na crise política e institucional que padece o país, a dereita acomoda as estruturas do Estado ás estruturas clásicas e inamovibles de poder como a única realidade posible e o partido socialista apela ao pacto, coa mesma prontitude con que o sangue acode á ferida, compartindo o criterio irreversible desa realidade.
Non hai nada tan fiel como o sangue á ferida, quizais, e no caso destes tempos de crise poliédrica, porque os partidos políticos de hogaño en España foron creados, adaptados ou inventados para ser instrumentos ad hoc do sistema nacido da Transición.
Naquel transo de prestidixitación política, non se fixo unha refundación do Estado, senón unha reforma a través dun Estado tuitivo dos intereses, momios e hemiplexías que deron xénese, solidez e continuidade aos escuros tempos do caudillismo. O axente da reforma, polo tanto, era o propio Estado, non a sociedade, aínda que a vontade estatal puidese acabar formándose mediante sufraxio. E por iso, morto o ditador a preocupación de todos a preocupación principal era, moito máis que a esencia do cambio, a seguridade formal do xigantesco taboado do Estado e a súa orde xeral e abstracta.
Todas as cautelas, prevencións e reservas, foron articuladas ao obxecto de que o dominium rerum, o dominio das cousas, o poder, non fose compartido posto que o poder sempre é o mesmo, aínda que cambie o atrezzo, e tende insensiblemente a concentrarse, non a difundirse. O sistema concedía liberdades individuais sen acabar de instaurar unha democracia porque a democracia é un réxime de poder e o poder debía permanecer inalterable. Nese contexto, a esquerda só era chamada a participar, lexitimando ao tempo a armazón sistémica, coa condición de que diluíse os seus propios valores e expectativas ideolóxicas, investida dun pragmatismo adaptado á forza dos feitos. Que feitos? Como escribiu no seu momento Alain Meyer, os que a clase dominante estableceu como tales mediante unha limitación arbitraria, os que ela invoca sen cesar e dos que se aproveita rexeitando toda alternativa ao statu quo.

É por iso, que cando a desafección e a incerteza cidadá, aínda que viñan sendo incoadas, empezaron a fundir e a ter vulto, o partido socialista actúa nunha realidade inexistente intentando integrar no sistema aos movementos sociais externos e hostís á dinámica institucional mediante os sucedáneos retóricos que ignoran, pola inmunodeficiencia ideolóxica, as causas do conflito social e acode aos mantras pactitas que restablezan os compromisos da Transición. Os cadros do PSOE asentados na banalización política padecen a vertixe das organizacións pechadas que actúan baixo unha teoría da sociedade e non na sociedade. É o que acontece cando as ideas xa non son entendidas como principios que están presentes na realidade asegurando a harmonía e a coherencia de todo.