AS CONTRADICIÓNS DE MEDIO AMBIENTE

O CONSELLEIRO DE MEDIO AMBIENTE PON AO CONCELLO DE VIGO EN GRAVE RISCO DE SUFRIR RESTRICIÓNS DE AUGA NOS PRÓXIMOS ANOS POLO NOVO PLAN XERAL. O CONSELLEIRO DE MEDIO AMBIENTE, SEGUE A MENTIR A OS CIDADÁNS DE VIGO, SOBRE A RESOLUCIÓN DO 28 DE MARZO SOBRE (AAE),
.

A AUGA, UN BEN ESCASO
.
Os encoros cheos son un alivio, pero non garantía
.

A pesar das últimas choivas, Medio Ambiente sostén que as cidades tan só teñen subministración asegurada para 45 días
.

Os últimos meses foron xenerosos en precipitacións e as intensas choivas elevaron o nivel da auga nos encoros galegos ata rexistros tranquilizadores. Non hai alerta por seca, pero no medio Ambiente recordan que o ano pasado os encoros tamén estaban cheos na primavera, pero houbo problemas no verán.
Pouco importa que os encoros almacenen nestes momentos máis de dous mil hectómetros cúbicos de auga e o nivel de ocupación supere o 68%. A Confederación Hidrográfica do Norte mantivo a prealerta por seca ata fai uns días e a Consellería de Medio Ambiente reitera as recomendacións para un consumo responsable. Os nove encoros que abastecen aos principais núcleos de poboación case duplicaron a súa ocupación con respecto aos primeiros días do ano: o 2 de xaneiro non chegaban ao 50% e agora superan o 93%: Vigo (100%), Pontevedra (100%), Baiona (99%), Ferrol (98%), Vilagarcía (95%), Cecebre (94%), O Salnés (67%) e Ourense (60%).
As cidades teñen a subministración garantida durante 45 días sen choivas, pero se o período de seca prolongásese poden xurdir problemas serios porque os encoros galegos están deseñados para almacenar auga durante períodos con precipitacións frecuentes. O conxunto de pantanos, incluídos os de abastecemento e os de aproveitamento hidroeléctrico, supera nestes momentos o 68% de ocupación, trece puntos menos que o ano pasado por estas datas (81%). A situación non é tan preocupante como noutras comunidades, pero tampouco invita á relaxación. A Xunta apura as actuacións destinadas a garantir a subministración da auga tras o verán e espera ter finalizadas obras máis urxentes antes de que finalice o ano: Cambre (A Coruña); Mondariz (Pontevedra); Pol, Guitiriz e A Pastoriza (Lugo); e Baltar, Chandrexa de Queixa, Cualedro, A Veiga, Tosende, Punxín e Verea (Ourense).
Augas de Galicia tamén contempla medidas para outras zonas que presentan problemas menos graves de abastecemento.
Para a área metropolitana coruñesa, que agrupa a oito concellos, a solución proposta por Augas de Galicia e a empresa municipal pasa pola instalación de dous grandes depósitos nas proximidades do aeroporto de Alvedro.

A DEPURADORA, OUTRA ILEGALIDADE

A nova depuradora de Vigo non cabe na parcela que reservou o Concello

.

Os técnicos estudan sistemas subterráneos e en altura para lograr encaixar a macroplanta onde está a actual

.

O proxecto da futura macrodepuradora de Vigo, a infraestrutura orzada en 180 millóns de euros e coa que se pretende poñer couto á contaminación da ría, enfróntase a unha grave contratempo ao evidenciarse que a parcela reservada polo Concello para a planta non é suficiente.

Así estímano técnicos das Administracións implicadas no proxecto (Ministerio e Consellería de Medio Ambiente, Confederación Hidrográfica e Concello de Vigo) tras realizar diversos estudos sobre as condicións do terreo, as limitacións ambientais que implica a súa ubicación xunto ao mar, a súa proximidade a vivendas e os aspectos legais e de seguridade que afectan a este tipo de instalacións.

Dos informes, un realizado polo secretario xeral do Concello vigués e un borrador entregado en man ao alcalde da cidade esta mesma semana pola sociedade pública da Confederación Hidrográfica encargada do proxecto, apuntan á máis que posible dificultade de encaixe da macrodepuradora na parcela sobre a que se asinta a actual planta de tratamento de augas residuais que se pretende substituír, debido ás súas múltiples deficiencias. Esta foi inaugurada a finais de 1997 e cun custo de máis de 3.000 millóns de pesetas de entón.

O informe do alto funcionario municipal encargado por Abel Caballero, que xa é coñecido no Concello oficiosamente polos grupos municipais da corporación, indica nunha das súas conclusións que é necesario aclarar a situación xurídica dunha parte da parcela actual, que resulta ser de dominio público marítimo-terrestre, diante do suposto de que non sexan suficientes os terreos de propiedade privada que o Plan Xeral reserva para para a construción da nova depuradora. O borrador do estudo encargado para determinar as alternativas e o anteproxecto da estación manifesta as mesmas reservas respecto á idoneidade das dimensións da parcela elixida.

.

Sobre terreos costeiros

.

«A proposta que hoxe por hoxe estase estudando sáese dos límites da parcela marcada para a depuradora», recoñece un técnico encargado de seguir o proxecto.

Xa que un tercio da actual depuradora xa se asinta de maneira irregular sobre terreos públicos da franxa costeira, e que agora hai que liberar obrigatoriamente; que toda a infraestrutura debe retirarse ata 20 metros da liña de ribera do mar que se penetra desde a praia de Samil na desembocadura do Lagares, e que incluso nas marismas que lindan coa depuradora atópanse unhas salinas do século XVIII cualificadas como as máis importantes de toda a ría de Vigo, as posibilidades de encaixe da depuradora son realmente complicadas, segundo as análises técnicos recollidos por este xornal.

Aínda que serán as Administracións implicadas as que teñan que decidir unha solución para erguer unha depuradora que debería estar en funcionamento no 2011, fontes municipais admiten que están tratando de conseguir novos terreos das vivendas lindeiros á planta actual (ocupadas por familias contrarias ao proxecto), para contar con máis espazo para a ampliación.

Segundo soubo La Voz, políticos e técnicos implicados no proxecto encargaron o estudo de alternativas diferentes ás previstas inicialmente para a planta, utilizando técnicas de decantación pouco habituais, pero que requiren de menos espazo, e incluso a combinación de ciclos subterráneos con outros en altura para non ter que buscar outra ubicación.

.

LA VOZ

O PXOM AO TRASTE POLA DEPURADORA

Unha ameaza ao Plan Xeral e ao perdón de Bruxelas

.

Os reparos técnicos á superficie reservada polo Concello de Vigo para a nova depuradora han xerado inquietude pola posible demora na posta en funcionamento da planta e polas implicacións que dito escollo podería carrexar ao Plan Xeral. O PP, que iniciou xa unha análise sobre o novo conflito no que se podería ver envolta a depuradora, estima que se esta non se pode facer onde marca o Plan, ou a zona necesita dun novo desenvolvemento urbanístico, todo o PXOM podería irse ao traste. No recente visto e prace da Consellería de Medio Ambiente ao Plan Xeral non se fixo obxección algunha á reserva de terreo da depuradora, que o departamento autonómico pagará xunto ao Ministerio da mesma área, o Concello e a Unión Europea.

A data do 2011, comprometida pola Xunta para a posta en funcionamento da depuradora e aceptada polos comisarios europeos como condición para retirar a multa de máis de 20 millóns de euros que pendía sobre España pola contaminación da ría, podería verse atrasada tamén mentres se buscan solucións para tratar de encaixar a planta na parcela reservada.

.

Unha historia iniciada no 1988

.

Fai vinte anos o Concello de Vigo iniciou os trámites de expropiación dos terreos onde sitúase a actual depuradora e asentarase a nova. Dos 168.283 euros nos que se taxou a compra dos terreos, pasouse a gastar ao final 4,5 millóns de euros, que agora se consideran xustificados polos técnicos municipais. Pero o que si é certo é que dos 132.736 metros cadrados asumidos para o complexo, 61.440 son de dominio público marítimo-terrestre e xa que logo intocables. Só dous dos 59 vendedores de parcelas acreditaron as escrituras de pertenza dos predios, e por último, a concesionaria do servizo do auga cobra aos vigueses todos os meses desde o ano 2000 ata o 2016 unha cota para ingresar un 11% de beneficio industrial polas operacións realizadas en torno ás adquisición dos terreos.

.

É a demostración das numerosas chapuzas e enganos que se fai a esta cidade, o PXOM de Vigo é unha autentica ilegalidade, consentida polas administracións tanto municipal como autónomica, o presidente da Xunta de Galicia, non se entera ou non quere enterarse de nada, so lle preocupa a chapuza da Cidade da Cultura, a ruina do pobo galego no seu investimento.

Non temos máis que ver o que lle pasou o PXOM de Ourense, o mismo camiño leva o plan xeral de Vigo, ollo a xustiza.

PXOM DE OURENSE E VIGO

O PXOM DE VIGO CAERÁ NOS TRIBUNAIS, COMO O DE OURENSE

.
O PXOM DE VIGO TEN QUE EXPORSE AO PÚBLICO TRAS AS MODIFICACIÓNS SUBSTANCIAIS INTRODUCIDAS DESPOIS DA APROBACIÓN INICIAL (PXOM de Ourense)
.

O PXOM DE VIGO TEN QUE REALIZAR A AVALIACIÓN AMBIENTAL ESTRATÉXICA (AAE) DE FORMA GLOBAL E NO SEU CONXUNTO E NON POR UNIDADES DE ACTUACIÓN COMO PRETENDE A CONSELLERIA DE MEDIO AMBIENTE NA SÚA RESOLUCIÓN DO 28 DE MARZO.
.

PXOM DE OURENSE: Apuntaba o recorrente a concorrencia de vicios de procedemento, que, na práctica, daban lugar á «inexistencia dunha verdadeira información pública», por «non haberse procedido a unha nova información pública ante o carácter substancial das modificacións introducidas tras a aprobación inicial», segundo recolle a sentenza do Tribunal Superior, formalmente en contra da Xunta como demandada, o Concello de Ourense e a Asociación de Empresarios da Construcción como codemandados.
O alto tribunal galego basea a resolución nun defecto de forma, ao incorrer en "vicios", como que o expediente inicial non fose sometido a información pública, a ausencia de declaración de impacto ambiental e a comprobación, mediante acta notarial, de que os planos do PXOM que o Concello de Ourense mantivo expostos ao público non se correspondían cos que aprobou finalmente o pleno. Pero ademais, tanto os planos, como a memoria, o estudo económico financeiro, a normativa, os convenios urbanísticos e o catálogo expostos "carecían de todo tipo de testemuño, selo e firma" de autentificación.
.

ENTRE OUTROS, ¿POR QUE O PXOM DE VIGO E ILEGAL?
.

A avaliación ambiental estratéxica é máis que realizar controis; é aplicar os principios de sostenibilidade. A avaliación ha de ser estratéxica: ha de realizarse ao principio (principio de precaución e principio de prevención) e ha de ser global (antes que avaliar os plans parciais). Ademais hase de realizar con transparencia e coa participación cidadá e incorporando informes sectoriais. Non pódese recoñecer que a destrución (do rural) -ou unha guerra- non está xustificada e logo proclamar que se fará con todas as garantías ambientais (ou respectando vos dereitos humanos).
O Dr. Pachi Vázquez, Conselleiro de Medio Ambiente, dei aos xornalistas que ao paciente váiselle a garantir un correcto seguimento e control. Pero ou Dr. Pachi comete unha fatal e imperdoable neglixencia médica ao realizar ou diagnóstico do PXOM de Vigo: "Non hai deficiencias de tipo substantivo; non haberá que corrixir nada". A verdade é que o paciente está en estado crítico e debe ser intervido con urxencia. A arrogancia e ignorancia levan a actuar irresponsablemente e con lixereza. E ou Dr. Pachi -e ou seu equipo- comete un erro médico. E aínda atrevese a dicir que co seu tratamento ou paciente "vai cumprir".
.

¿PODE UN POBO IMPEDIR A APROBACIÓN, POLOS SEUS REPRESENTANTES NON CONCELLO, DUN PLAN DE URBANISMO, CONTRARIO A LEI, NUN ACTO ESENCIALMENTE PREVARICADOR?
.

¿PODE UN ALCALDE IMPEDIR O EXERCICIO DOS DEREITOS E LIBERDADES DO POBO, PRESUMINDO QUE VAI A PRODUCIR INSEGURIDADE NUN PLENO?

A PAISAXE

¿SE AS LEIS NON SE CUMPREN PARA QUE QUEREMOS AS LEIS, QUEN AS FAN, E QUEN AS TEN QUE FACER CUMPRIR? ¿PARA QUE QUEREMOS UN PLAN XERAL?

.

Se realmente queren acabar coas agresións á paisaxe basta con facer cumprir as abundantes leis que impiden estes desmáns, e se de reunións sobre a paisaxe trátase, o máis acertado sería convocar aos fiscais e aos xuíces para que sexan cidadáns, empresas ou autoridades os responsables, a única vía para que reaccionen é a penal. O demais, palabrería.

..

falemos da paisaxe, picar aquí...

HOXE, DÍA MUNDIAL DA TERRA

Os cambios climatolóxicos que se están presentando nas máis diversas rexións do planeta débense a unha multiplicidade de factores, pero case todos conflúen na incapacidade do home para dominarse e vivir con orde. O crecemento demográfico, a urbanización non planificada e salvaxe, o consumismo, o uso indiscriminado dos recursos, a falta de escrúpulos dalgúns sectores industriais son algúns dos problemas que angustian á nosa Terra e aos seus habitantes.

A saúde, tanto física como emocional, dos habitantes foi a primeira afectada con estas alteracións; enfermidades como a asma, o cancro pulmonar, as enfermidades cardiovasculares, as infeccións, entre outras, son consecuencia directa, a dicir dos expertos, desta contaminación e agresión á natureza.

O Día da Terra celébrase en moitos países. Foi idea do Senador estadounidense Gaylord Nelson, quen propuxo celebrar este día co obxecto de protexer a terra, de crear unha conciencia do coidado do planeta, polos problemas de contaminación e a conservación da biodiversidade.

Gaylord Nelson era un activista ambientalista, quen realizou a primeira manifestación o 22 de abril de 1970, e á que apoiaron miles de establecementos educativos de todos os niveis, polo que a presión social fixo que o Goberno de Estados Unidos crease a Environmental Protection Agency (Axencia de Protección Ambiental) e sancionase leis destinadas á protección do medio ambiente.

En 1972 celebrouse a Conferencia de Estocolmo -primeira conferencia internacional sobre o medio ambiente- para sensibilizar a todos os líderes mundiais sobre a gravidade e importancia dos problemas ambientais e a necesidade de implementar políticas tendentes a solucionalos.

.

A Terra quéntase. Os xeos se derriten. E non é ciencia ficción.

O clima está cambiando aceleradamente por culpa do ser humano. Os efectos, xa irreversibles, poden ser devastadores se non pasamos á acción.

PXOM DE VIGO

¿SON LEXÍTIMAS AS DECISIÓNS DO GOBERNO MUNICIPAL E A CONSELLERÍA DE MEDIO AMBIENTE?

.

Cremos, sinceramente, que non. E non só iso.

.

PERMITÍMONOS EXTRAER UNS PARÁGRAFOS DUN ARTIGO NO PAIS PARA ILUSTRAR A NOSA AFIRMACIÓN

.

“A demanda social de xustiza non se satisfai só porque se decida sobre o caso senón porque se decida ben, con boas razóns, explicadas e explicables, e, ademais, nun tempo razoable”.

“Como salientou Arendt, a experiencia social demostrou que cando nunha organización de poder público se difumina a idea da responsabilidade individual e substitúese pola corporativa, aquela pode embarcarse en cursos de acción pouco suxeitos a límites”.

.

Durante 5 anos negáronse dereitos aos cidadáns de Vigo (contestacións "explicables" ás alegacións, referendo, exposición pública, etc.) por gobernantes escollidos democraticamente. Esta lexitimidade formal non pode colocar ao pobo nunha situación de maior debilidade da que xa ten fronte ao poder executivo, cando este comete actos que NON cumpren "un rigoroso cadro de condicións lexitimantes", porque, en tal caso como acontece co urbanismo en Vigo, a democracia resulta ineficaz, o pobo perde a súa soberanía e a lei nunca atopa á xustiza. As responsabilidades individuais polas licenzas ilegais non están depuradas nin asumidas.

.

ANÁLISE

Xustiza: a regra de ninguén

.

Os tráficos e recentes sucesos de Huelva mostran que as dificultades para identificar as responsabilidades son a consecuencia do proceso de patolóxica burocratización da administración da xustiza...

MAIS INFORMACIÓN, PICAR AQUÍ...

SUPRAMUNICIPALIDADE

PLAN XERAL DE ORDENACIÓN MUNICIPAL DE VIGO
.

SUPRAMUNICIPALIDADE = PLAN XERAL DE ORDENACIÓN METROPOLITANA

.

Resulta contraditorio pedir un área metropolitana e, doutra banda, urxir a aprobación dun Plan Xeral de Ordenación Municipal que non ten en conta os municipios limítrofes. Se se está de acordo en realizar, por exemplo, unha xestión supramunicipal dos servizos, non se pode aprobar un plan que ignora o que sucede nos concellos de á beira.
A Xunta de Galicia segue sen elaborar e aprobar unhas, imprescindibles e urxentes xa cando se constituíu o novo goberno, DIRECTRICES DE ORDENACIÓN DO TERRITORIO que deben estar antes e por encima das normas dunha comarca ou metrópoles e, por suposto, dunha cidade. É incontestable que a acción de goberno do Sr. Pérez Touriño resultaría ineficaz para Vigo se se aproba un Plan Xeral contrario a novas directrices de ordenación do territorio.
Nesta situación -non se pode situar a Vigo fóra de Galicia- e ante a insistencia, tamén do novo alcalde, de aprobar o Plan Xeral, e dado que non sería serio nin coherente cun discurso ambicioso e triunfalista para Vigo e Galicia, afrontar a actual situación de crise e os próximos 12 anos de Vigo cun Plan a medias.
.

Solicitamos á Xunta de Galicia que declare a supramunicipalidade do ordenamento territorial de Vigo.
.

Despois de que o concello de Vigo leva anos (vai para 8) demostrando a súa incompetencia na tramitación do Plan Xeral e empregando a autonomía municipal en atender ao interese particular, é o xusto.

CONCENTRACIÓN

Esta concentración está convocada dentro das actividades que fan referencia ao día da Terra (22 de abril)

LEI DA PAISAXE DE GALICIA (II)

Blindaxe do territorio grazas á lei da paisaxe
.

O texto obrigará ós novos proxectos a incluír unha avaliación do impacto visual que provocará na zona para preservar a nosa identidade
..
.

Protexer a paisaxe como parte do territorio e símbolo da nosa identidade. Con este obxectivo, o Consello da Xunta aprobou onte o proxecto de Lei de protección da paisaxe de Galicia, pola que ademais da declaración de impacto ambiental, os novos proxectos deberán incorporar un estudo do impacto visual ou paisaxístico para avaliar os efectos que provocará na zona.
A nova lei promoverá políticas para a súa conservación, protección, xestión e ordenamento a partir dos catálogos da paisaxe de Galicia, documentos que delimitarán as grandes áreas paixísticas e que incluirán un inventario dos valores de cada área e dun diagnóstico, identificando as zonas que precisan medidas especiais de protección e intervención. "O obxectivo é recoñecer xuridicamente a paisaxe e promover políticas para a súa xestión e conservación, a través dun valioso instrumento legal que deberá servir de marco de referencia para todas as lexislacións", indicou Emilio Pérez Touriño, na rolda de prensa posterior ó Consello da Xunta.
Seguindo esta liña, a lei establece a existencia das directrices da paisaxe, que precisarán cal é a calidade axeitada para cada zona e as accións específicas para lograla, aí como unha descrición dos indicadores de calidade para o control das paisaxes e normas para a definición dos plans urbanísticos e sectorais. Estas directrices terán carácter vinculante para os instrumentos de planificación sectorial e urbanística e integraranse na Avaliación Ambiental Estratéxica que deben incluír os PXOMs.
Os espazos protexidos serán especialmente tratados nesta normativa, que creará plans de acción especiais centrados nas paisaxes de espazos naturais de especial protección. O colofón será a creación do Observatorio Galego da Paisaxe, que será a entidade de apoio e asesoramento á Xunta, así coma o órgano responsable da colaboración e coordinación con outras administracións e sectores da sociedade.
.

A terceira do Estado, tras Valencia e Cataluña
.

A normativa galega é a terceira que se aproba no Estado, tras o regualamento valenciano e mais o catalán, e segue tamén a senda do Convenio Europeo da Paisaxe, que entende este elemento como algo "esencial" para o benestar das persoas. Non obstante, para o Colexio de Xeógrafos de España, Antonio Prieto Cerdán, a norma galega é máis feble que as súas predecesoras. "Queda curta", asegurou no macro dunhas xornadas en Compostela, xa que non vén da man da Lei de ordenamento, como si o fai a valenciá. "Isto suponlle unha obriga máis feble, correndo o risco de que ninguén a cumpra".

.

CONSELLERIA DE MEDIO AMBIENTE

LEI DA PAISAXE DE GALICIA

Galicia será a terceira comunidade en promulgar unha Lei da paisaxe
.

Pretende poñerlle freo á desorde urbanística e á perda dos sinais de identidade dun pobo
..

Confluencia do medio natural e da intervención humana nese espazo. Con esta nova concepción de paisaxe, Galicia está a promover unha normativa de protección que contribúa a preservar a identidade dun país, unha zona ou área xeográfica concreta. Trátase da futura Lei de protección da paisaxe, que converterá Galicia na terceira comunidade do Estado en contar cunha norma deste tipo. A súa finalidade non é outra que incidir no ordenamento territorial dende a percepción que a cidadanía ten dese espazo. "A Lei da paisaxe incidirá de forma determinante na planificación, introducindo un novo condicionante ás transformacións que se levan a cabo sobre o territorio", asegura o presidente do Colexio de Xeógrafos de Galicia, Ignacio Fernández López no marco dunha dunha charla sobre a Repecusión do ordenamento legal da paisaxe, que tivo lugar na facultade de Xeografía e Historia de Santiago.
Esta nova ferramenta materializarase na práctica nun estudo de impacto paisaxístico que, xunto ó estudo de impacto, deberán incorporar todos os proxectos que incidan sobre o territorio. "Non se trata de ver unicamente como esa actuación afecta ás plantas, ós animais ou ás canles, senón tamén á vista. Debemos ver como, por exemplo, unha industria ou unha urbanización vai quedar integrada no seu contorno, como pretende alterar o que está ó seu redor e, en consecuencia, decidir se é posible ou non", explica Antonio Prieto Cerdán, presidente estatal do Colexio de Xeógrafos. O fin último desta nova ferramenta de protección é precisamente acabar coa tendencia destes últimos anos de alterar a paisaxe e, por extensión, o territorio sen ningún control. "Ten que entrar en valor a vista. Introducir a mente humana na paisaxe. En definitiva: aplicar o sentido común", asegura Prieto Cerdán.
Esta nova concepción do territorio persegue compatibilizar o desenvolvemento sustentable cunha maior calidade de vida dos cidadáns. De aí, que a Lei da paisaxe promova a participación da sociedade. Desta forma, a norma prevé a inclusión dun estudo de integración paisaxística que, a través de simulacións e fotomontaxes, mostren o resultado final da obra. "A previsión do resultado final débese trasladar á cidadanía a través de foros e charlas para que expresen a súa opinión. Para que indiquen o que lles gusta e o que lles molesta porque, en definitiva, son eles os que conviven con ese contorno que vai ser modificada e son eles os que deben indicar que valores identitarios non poden ser alterados", indica o presidente do Colexio de Xeógrafos de España.
O factor económico tamén entra en xogo nesta nova concepción identitaria da paisaxe. Para Ignacio Fernández López, existen numerosos exemplos de como unha paisaxe senlleira supón un importante atractivo e reclamo turístico, vital para a subsistencia desa sociedade. "A Ribeira Sacra é un claro exemplo desa mestura de acción da natureza e intervención humana que converten ese territorio nun espazo singular que hai que protexer pola súa beleza e pola súa importancia económica", conclúe o representante galego dos xeógrafos.

.

CONSELLERIA DE MEDIO AMBIENTE

A QUEBRA DO ESTADO DE DEREITO

SE HAI XUSTIZA HAI DEMOCRACIA POR ESO NON PODE HABER XUSTIZA NESTE PAÍS

.

Dos tres poderes do estado: executivo, lexislativo e xudicial, só un carece de medios: o xudicial, porque é o que minimamente pode controlar aos outros dous. Os partidos no poder gozarían de menos impunidade se a Xustiza fose rápida e eficaz.

As licenzas ilegais constitúen un claro exemplo de impunidade e a falacia do estado de dereito. Dereito a ser burlado. Desde o Concello de Vigo fálase de legalizar o que eles mesmos autorizaron ilegalmente. O delincuente se autoexculpa fronte ás súas propias vítimas.

.

¡ESTA É A DEMOCRACIA!

QUITÉMOSLLE A VENDA

PUNTO DE ENCONTRO: VENTURA PÉREZ MARIÑO

.

Poucos acontecementos sociais tiveron nos últimos anos tanta repercusión mediática como o asasinato de Mari Luz, o seu asasino e a actuación xudicial. E, ademais, e quizais por primeira vez dunha forma tan destacada, xulgouse e condenado pola opinión pública ao xuíz encargado do asunto e á organización xudicial como ata agora non se fixo, chegando a afirmarse en diferentes foros, e de forma reiterada, que a outrora «intocable xustiza» era responsable, por omisión, do asasinato cometido.

Iso é unha novidade, pois ata fai ben pouco tempo a «intocable» respondese e emprendería accións xudiciais contra os difamadores. Pero hoxe, aparvada polos acontecementos, baixou a cabeza, aceptou e subiuse á grupa dos que piden reformas. É o lado positivo.

A Xustiza, a diferenza doutros servizos públicos indispensables no Estado, exerce a súa actividade practicamente sen xestión. Se a Facenda pública non cobrase os impostos en prazo, estes prescribirían e non se recadaría; se a Sanidade pública non curase en prazo, os enfermos morreríanse e aos responsables xulgaríaselles; pero se a Xustiza non resolve a tempo, aquí non pasa nada. E non pasa nada, non só pola irresponsabilidade dalgúns xuíces, que puidese darse, senón porque a maioría das veces o propio sistema impide o que os xuíces fágano mellor.

Foron moitas as voces que sinalaron as carencias do sistema xudicial. A primeira, na miña opinión, é a obviedade de adaptarse aos tempos; a necesidade de gerenciar unha estrutura que, no referente á súa organización, debería copiar no posible os sistemas da empresa privada. Gerenciar, como ocorre nos hospitais, nos que os médicos son imprescindibles, pero non xestionan. A organización xudicial carece dese mínimo elemento de organización moderna, o que de ocorrer na empresa privada ou nos servizos públicos quentes, conduciría á súa quebra sen paliativos.

É certo que o sistema xudicial ten peculiaridades e necesita de tratamentos específicos, pero iso ocórrelle a todos os sectores. O peor que lle pode pasar é que siga amparado pola intocabilidad, oculto tras a venda dunha Xustiza cega. Hai que pór diante del o rótulo de utilidade e ofrecer resultados. Sen eles, o sistema perde sentido e caerá reiteradamente nos mesmos erros imposibles de aceptar. O ministro debe de tomar as rendas e porse á fronte dunha reforma apartidista. Ten catro anos para facelo. É imprescindible que acerte.

.

LA VOZ

ESPECULACIÓN, CORRUPCIÓN....

Desafío á Lei de Costas en Benidorm

.

A foto salta á vista. Antés e despois nunha das numerosas zonas desta poboación afectadas polo urbanismo salvaxe. Son dúas torres chamadas Xemelgos 28, comezáronse a edificar coa prohibición da Lei de Costas. Están situadas a uns 7 m. da beira. Teñen licenza de edificación que data dos anos 90, comprada a un terceiro.

Avaricia cementera en Benidorm

.

Duas torres, unha de 42 plantas e outra de 35, modificaron radilcalmente a paisaxe desta zona alicantina

.

Pequena historia dun lugar (Sierra Gelada). En Recuncho de Loix (Benidorm), construíronse duas torres, unha de 42 plantas e outra de 35, tamén un conxunto de chalets (urbanización Miranda). Pódese apreciar que están un pouquiño juntitas con outras edificacións, pero bo, isto é Benidorm.

A PESAR DO MANDATO CLARO DA CONSTITUCIÓN, NESTE PAÍS ESPECÚLASE COA VIVENDA E CO SOLO.

.

CONSTITUCIÓN ESPAÑOLA

.

ARTÍGO 47

.

Tódolos españois teñen dereito a disfrutar dunha vivienda digna e axeitada.Os poderes públicos promoverán as condicións necesarias e establecerán as normas pertinentes para faceren efectivo este dereito, regulando a utilización do solo de acordo co interés xeral para que se impida a especulación.

.

"A especulación urbanística chega ás zonas verdes "

.

O boom da especulación urbanística parecía chegar ao seu fin nos últimos meses. Con todo, algúns promotores atoparon unha nova forma de enriquecerse a costa do solo a través das zonas verdes e equipamentos públicos. Os promotores compráronos, aínda que saben que nunca poderán ser urbanizadas. Agora piden aun Concello determinado, que llas expropie a unhas cantidades infinitamente maiores ás de compra. Os promotores tomaron esta medida coa intención de que os solos valórense a prezo de mercado, aínda que non poidan ser urbanizables. Con estes prezos buscan ser compensados polo prexuízo que lles causa non poder edificar nos terreos. Con todo non o porá tan fácil. Segundo indicou O Diario O País fai uns meses, xa se acudiu aos tribunais para expropiar algunhas parcelas. Os promotores pediran un total de 70 millóns de euros polas parcelas nun concello de España, aínda que o xurado rebaixou o prezo. A Comisión Provincial de Valoracións para a expropiación taxa os terreos en 11,4 millóns de euros.

¿QUEN SERÁ O PRIMEIRO?

DESABASTECEMENTO DE AUGA EN VIGO

PXOM DE VIGO: O CONSELLEIRO DE MEDIO AMBIENTE PON AO CONCELLO DE VIGO EN GRAVE RISCO DE SUFRIR RESTRICIÓNS DE AUGA NOS PRÓXIMOS ANOS.

.

O SR. VÁZQUEZ CONFIRMOU RECENTEMENTE A POSIBILIDADE DE QUE O ABASTECEMENTO DE AUGA EN VIGO A MEDIO PRAZO NON ESTEA ASEGURADO. EXISTEN RISCOS SE NON SE ACOMETEN OBRAS. CON TODO, CONTRADITORIA E IRRESPONSABLEMENTE DECIDE NON REALIZAR A AVALIACIÓN AMBIENTAL ESTRATÉXICA (AAE) DO PXOM DE VIGO, E AUTORIZA UN PXOM QUE PREVÉ INCREMENTAR UN 50% A POBOACIÓN EN 4 ANOS SEN MELLORAR A SUBMINISTRACIÓN DE AUGA. ¡UNHA DECISIÓN INSOSTIBLE PARA UN PLAN INSOSTIBLE!

O PXOM PREVÉ CONSTRUÍR NON PRIMEIRO CUADRIENIO (2008, 2009, 2010, 2011) 55.709 VIVENDAS (48% DO PRIMEIRO CUADRIENIO DÁS 116.061 PARA 12 ANOS), O QUE SUPORÁ UN INCREMENTO SOBRE O PARQUE XA CONSTRUÍDO (135.000) DO 41%, E DE POBOACIÓN (A RAZÓN DUNHA MEDIA DE 3 PERSOAS POR VIVENDA) DE 167.127 PERSOAS (PARA 2 PERSOAS, 111.418 PERSOAS). 167.127 SUPÓN MÁIS DO 50% DE INCREMENTO RESPECTO DOUS 300.000 RESIDENTES ACTUAIS.

.

EXPLICÁMOSCHO

.

TEMOS UN PROBLEMA

.

A Xunta estuda transvasar auga do Miño para abastecer Vigo e comarca. O conselleiro Manuel Vázquez desvela unha opción que evitaría construír un novo pantano no río Oitavén, Vázquez e Caballero insistiron en que se aveciñan escenarios difíciles con períodos dilatados con escasas precipitacións», que poderían pór en risco a subministración a medio millón de persoas da área de Vigo.

.

http://www.lavozdegalicia.es/vigo/2008/01/24/0003_6506464.htm

.

Máis do 30% pérdese nas propias conducións municipais de subministración

.

http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2008/01/08/0003_6461761.htm

.

Igrexas desvelou que é imprescindible adaptar á normativa europea as dúas estacións de tratamento existentes en Casal e Valadares. Ademais hai que construír unha nova, seguramente en terreos de Santa Mariña (Cabral), que custa uns 14 millóns de euros e que xa se prevía no plan de saneamento elaborado por Aqualia no 2003.

.

http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/2006/05/12/4768144.shtml

.

É dicir Vigo malgasta auga. O 30% pérdese nas cañerías. Con esa xestión, Vigo xunto con outros concellos cos que comparte abastecemento de auga, necesita máis auga, pero non ten capacidade de almacenamento nin de tratamento de devandita auga.

.

HAI PRECEDENTES

.

O pasado outono baixou o nivel do pantano de Eiras ao reducirse case a cero as choivas durante varios meses. Eiras está ao 62,84%, con auga para 3 meses. Medio Ambiente pide que se aforre auga no outono máis seco en 50 anos.

.

http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2007/11/17/0003_6324429.htm

.

CAL É O CONSUMO?

.

Figueroa (...) deu os datos de consumo do ano pasado (2005). Podíanse dispor de 43,5 millóns de metros cúbicos de auga e Vigo e o resto dos concellos utilizaron 32 (23 a cidade).

.

http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/2006/05/12/4768144.shtml

.

(nota: a páxina web de Aqualia/Seragua carece de datos e gráficas de consumo)

,

http://www.aqualia.es/aqualia/caracteristicasAgua.aspx

.

CAL É O OBXECTIVO?

.

O obxectivo que se busca é dotar á maior cidade de Galicia e aos concellos que se fornecen das instalacións de subministración radicadas en Vigo dun caudal de 3.000 litros por segundo, xustamente o dobre dos 1.500 actualmente dispoñibles.

.

EN QUE PRAZO?

.

Aínda que non existe un prazo concreto para tomar decisións, o conselleiro de Medio Ambiente, asegurou que a solución que finalmente se elixa porase en marcha no prazo de dous ou tres anos.

.

PARA CANTOS ANOS?

.

Unha vez que se alcancen os 3.000 litros por segundo a Xunta considera que se garantiría a subministración nun horizonte de trinta anos.

.

REPERCUSIÓNS DA RESOLUCIÓN DA CONSELLERIA DE MEDIO AMABIENTE DE 28 DE MARZO DE 2008 SOBRE A SOSTENIBILIDADE DO PXOM DE VIGO

.

1. Supoñamos que a solución para a subministración de auga conséguese a medio prazo. Poñamos 4 anos.

2. Admitamos que se aproba o PXOM de Vigo e outros municipios que teñen o mesmo orixe de abastecemento de auga.

3. Admitamos que eses plans xerais conteñan incrementos desmesurados de poboación similares ao de Vigo.

4. Supoñamos que a Consellería de Medio Ambiente non lles obriga a realizar a (AAE) e admite esa previsión aínda que lles pareza inxustificada. Se no primeiro cuadrienio de vixencia dos plans, estes incrementan un 50 a poboación como o de Vigo, pasariamos de medio millón a 750.000 persoas.

.

É DICIR SE EN NOVEMBRO DE 2007 O ENCORO DE EIRAS TIÑA AUGA SÓ PARA TRES MESES, SE IMOS CARA A PERÍODOS DE SECA E DENTRO DE 4 ANOS, ¡ANTES DE QUE SE DEA SOLUCIÓN AO PROBLEMA DE ABASTECEMENTO DE AUGA DE VIGO E OUTROS CONCELLOS! SEREMOS A METADE MÁIS DE HABITANTES, É DE ESPERAR QUE NOS PRÓXIMOS 4 ANOS SUFRAMOS SEVERAS RESTRICIÓNS DE AUGA. ¡EN GALICIA!

.

Vexamos que di o director Xeral de Desenvolvemento Sostible

..

Abastecemento de auga:

.

O concello de Vigo dispón dun servizo municipal de abastecemento de auga. Ou subministro de auga procede do río Oitavén, do río Zamáns, así como de mananciais e traídas veciñais. A orixe principal dá auga abastecida é o encoro de Eiras (río Oitavén), que tamén prové a outros concellos dá zona (Cangas, Redondela e outros), procedéndose á traída a través dunha condución duns 27km para proceder á depuración, tratamento, almacenaxe e regulación do abastecemento.

Con data 20 de decembro de 2006, procedeuse a solicitar ó concello información complementaria co fin de garantir ou subministro futuro tanto ós novos desenvolvementos como ós concellos que comparten a mesma orixe dá auga. Dá documentación complementaria presentada polo concello de Vigo, con data 10 de xaneiro de 2007, deducir que ou subministro de auga parece garantido ata considerando as correccións por estacionalidade e a poboación prevista a teito de planeamento. En todo caso, resulta necesario condicionar o planeamento de desenvolvemento previsto non PXOM á dispoñibilidade de auga mediante informe favorable de Augas de Galicia. A tal fin, a solicitude desta Dirección Xeral como requisito 3 dá citada resolución do 10 de setembro, na que se determina que "As fichas urbanísticas correspondentes ás áreas de planeamento de desenvolvemento deberán reflectir a existencia de garantías tanto do abastecemento de auga potable como dá depuración de augas residuais, así como a inexistencia de riscos de inundación, mediante informe favorable de Augas de Galicia, como condición previa á aprobación dos correspondentes documentos de ordenación", está incorporada á documentación do PXOM. Así, a Normativa Urbanística do PXOM aprobado provisionalmente o pasado 29 de decembro incorporou un artigo novo co seguinte contido e numeración "Art. 4.0.3. Condicións ambientais de desenvolvemento" que non seu parágrafo 2 recolle "Todos vos planeamentos de desenvolvemento de só urbano non consolidado ou de só urbanizable requirirán ou informe preceptivo de Augas de Galiza, respecto á suficiencia de abastecemento, saneamento e riscos de inundación. Ou informe será vinculante respecto ao referente a riscos de inundación en canles e zonas hidráulicas que sexan competencia dá Administración Autonómica". Así mesmo incorporar ou seguinte texto en todas as fichas de planeamento: "Requirirase informe favorable de Augas de Galicia sobre garantías de abastecemento de auga potable e depuración de augas residuais". En todo caso, ante a posibilidade de cambios futuros non patrón de precipitacións e posibles implicacións non subministro de auga á poboación, a súa dispoñibilidade deberá ser analizada caso a caso dentro dá perspectiva global de subministro dá rexión urbana de Vigo.

FÁGASE XUSTIZA

Non se necesitan máis leis nin tampouco endurecer as existentes. O que fai falta é aplicalas. E para iso a xustiza require a berros moitos máis medios e toda unha revolución informática.

.

O 'caso Mari Luz' revelou fallos estruturais que se arrastran desde fai décadas

.

Aos políticos non lles resulta rendible pór ao choio na reforma da xustiza

.

Encarna a sordidez da condición humana: de neno, abusou da súa irmá menor; de maior, fixo o propio coa súa propia filla, pero aínda que foi condenado por iso, xamais ingresou en prisión. A vida miserable de Santiago do Val (1965) -inválido desde a súa mocidade, diagnosticado de esquizofrenia e malvivendo dunha pensión pública- está tachonada de felonías parecidas, e acaba no horror máis que probable do asasinato doutra nena de cinco anos de idade. Agora ben, neste país, como en calquera outro medianamente vivible, non linchamos aos presuntos violadores e asasinos de nenas, senón que os entregamos á xustiza. Entón esta actúa, normalmente, mellor que peor. Pero, esta vez, fíxo mal, a verdade: en 2002, un xuíz penal, titular dun xulgado de Sevilla, condenou a Del Valle polo abuso da filla; a sentenza foi revisada en apelación por unha Audiencia Provincial que non se decatou de que un xulgado distinto xa condenara a Del Valle por outro abuso e ademais tardou case tres anos en devolver a resolución, revisada e confirmada, ao xulgado orixinario; este, á súa vez, fallou á hora de controlar a execución da sentenza; o Consello Xeral do Poder Xudicial inspeccionou ao primeiro xulgado, pero non atopou problemas graves; a Xunta de Andalucía ten os seus propios criterios sobre substitución de funcionarios en situación de baixa, pero, ao parecer, estas non son cousas que adoite solucionar con premura.

Aquí parece haberse equivocado todo o mundo varias veces. E, falando de xustiza, non parece que a resaca do desastre deba recaer só sobre o primeiro xuíz, un profesional que ten ben gañada fama de competente, aínda que nin está especializado como xestor nin é inmune ao erro. ¿Que está pasando aquí? e, sobre todo, ¿que remedios poden porse ao problema?

Imos ver: a xustiza é un servizo que se diferencia esencialmente doutros -privados ou públicos- que funcionan bastante ben ou moito mellor: o director de calquera axencia bancaria decátase en minutos se o cliente que senta alén da súa mesa ten as súas contas en orde, nesta ou outra sucursal a mil quilómetros de distancia, e entón actúa en consecuencia; a Axencia Tributaria saberá se este diario pagoume o artigo que vostedes teñen nas súas mans moito antes de que eu prepare a miña declaración da renda. De feito, vostedes fíanse do seu banco de toda a vida e tenden a cumprir coa Axencia, pois nin o un nin a outra gastan bromas, nin afán cometer erros de vulto. Algo parecido sucede coas pensións públicas: Santiago Del Valle cobraba regularmente a súa, quero crer, aínda que non para ben.

A xustiza funciona peor. A medio camiño, estarían a sanidade e a educación. Pero ¿por que a xustiza é a cenicenta dos poderes públicos?

Esencialmente, porque, en primeiro lugar, á xustiza acudimos -ou nos levan- dándonos a todos os diaños: se temos razón, porque non nola deron voluntariamente; e se carecemos dela, porque os xuíces, que non adoitan errar, non nola van a dar. En cambio, os cidadáns imos confiados ao banco. Ao Fisco, non tanto, por suposto, pero o Estado tómallo tan en serio que creou a Axencia Tributaria, unha institución propia, magníficamente dotada de recursos humanos ben pagos e de medios materiais -en particular, informáticos- de última xeración.

En segundo lugar, a xustiza non dá votos aos políticos e custa diñeiro ao Estado: cada día dun preso no cárcere custa máis que o do hóspede nun hotel digno a pensión completa.

Terceiro, á xustiza impómoslle prioridades cambiantes, con frecuencia, introducidas convulsamente e, sobre todo, sen pararnos a pensar en que as cousas non se fan soas: facer aprobar unha lei é sinxelo, o problema é aplicala; modificacións lexislativas sobre xuízos rápidos, xulgados de violencia de xénero, desafiuzamentos exprés ou delitos de tráfico non cambian por si soas a realidade, do mesmo xeito que ninguén pode circular sobre o plano dunha estrada aínda non construída.

En cuarto lugar, os nosos políticos foron literalmente decepcionantes: fai menos dunha década, os dous grandes partidos deste país asinaron un Pacto sobre a xustiza esperanzador. Eu recordo haberme pasado case un ano coescribindo un informe de Deus sabe cantas páxinas -estaba hipervinculado con centos de sitios externos- sobre propostas moi concretas, pero enseguida as dúas formacións políticas crispáronse, o pacto agreouse e non houbo xeito.

Pero remedios, habelos, haylos. Aparte os expedientes e sancións, en cadea e perfectamente predicibles, o primeiro que hai que facer é recoñecer que o fallo é estrutural, non conxuntural: en España hai centos de miles de sentenzas pendentes de execución e, en particular, no ámbito da xurisdición penal, urxe un sistema informático único e centralizado que permita a cada juzgador, a cada oficina xudicial, coñecer ao instante a situación procesual de cada caso, que contas podería ter pendentes coa xustiza a persoa que o xuíz ten ante si. Insisto: se o puideron facer a banca ou a Axencia Tributaria, pódeo facer a xustiza española. Non nun día, pero si en poucos anos, dous ou tres, como máximo. Respecto diso, advirto que o xogo de competencias cruzadas entre Estado e Comunidades Autónomas non axudará, pero aquí, os políticos do un e das outras han de dar a cara ou afrontar as consecuencias cando ocorra o próximo desastre.

Logo, a execución pode, non sen algunha dificultade, atribuírse a funcionarios especializados, ben formados e coordinados: é antes un tema de xestión que de xurisdición. Isto que reclamo aquí non é baladí: un xuíz penal pode condenar a un alcohólico, que se conforma coa sentenza, por conducir ebrio e, ás tres semanas, atoparse co mesmo condutor reincidiendo en idéntica situación, pero sen que aínda o Rexistro Central de Penados e Rebeldes rexistre a primeira condena. Isto ten remedio.

Antes de acabar, permítanme unhas liñas sobre remedios que non son talles, sobre o que non toca facer, pero que, moito me temo, máis dun proporá: modificar de novo o Código Penal, agravar as penas, mover os papeis -que todo aguántano- sen cambiar as organizacións de persoas e medios: un dos casos pendentes ante o Tribunal Supremo Federal norteamericano máis candente é, sen ningunha dúbida, Kennedy v. Louisiana. Nalgúns estados da Unión, os seus respectivos códigos penais prevén a posibilidade de impor a pena capital a acusados de violar a un menor de certa idade, doce anos en Luisiana, e o Tribunal Supremo haberá de resolver se a pena de morte é ou non constitucional. Naturalmente, en España, ninguén propón ningunha salvajada semellante, pero hai unha clara converxencia en ambas as beiras do océano Atlántico sobre a oportunidade política de responder ás urxentes demandas cidadás de dureza crecente e extrema cos pederastas asasinos. Pero iso non é o primeiro, nin, probablemente, o conveniente.

Aprema, en cambio, porse a aplicar efectivamente o dereito que xa temos, a facelo efectivamente, é dicir, hai que conseguir que as sentenzas dítense en tempo e forma e que, enseguida, execútense puntualmente. As máis das veces, bastará con facer cumprir a lei que existe en lugar de facer aprobar unha nova para, dito sexa de paso, ondear os papeis do BOE, aínda quentes, en telexornais, mitins electorais e conferencias de prensa. O traballo duro e discreto de asignar recursos humanos e materiais a axilizar a aplicación da lei é prioritario. Pero como non se ve, non renda, non dá votos, non xera resultados inmediatos, queda por facer. Fágase xustiza aplicando a lei que temos. ¿Tarefa de deuses? Non o creo: bastan homes e mulleres de boa vontade. Fágase, pois, a luz.

..

Pablo Salvador Coderch é catedrático de Dereito Civil da Universitat Pompeu Fabra. El Pais

NON HAI DIÑEIRO ¿QUE FUTURO TEN O PXOM DE VIGO?

A crise do ladrillo eleva as suspensións de pagos un 74%

.

O número de empresas sen capacidade de pago é o maior desde 1995

.

Expofinques e Nuepro súmanse á lista de insolventes

.

Crédito e Caución leva a conta do goteo diario de inmobiliarias que se declaran insolventes. A aseguradora fixo público onte que nos tres primeiros meses do ano 406 empresas coa auga ao pescozo víronse abocadas ao concurso de acredores, a antiga suspensión de pagos. Destas, 156 caeron polo parón que vive a vivenda. Trátase tanto de inmobiliarias e construtoras como de empresas ligadas a actividades derivadas.

O dato é negativo desde un dobre punto de vista: o número de compañías declaradas insolventes entre xaneiro e marzo de 2008 é o máximo desde o mesmo período de 1995, ano no que aínda non estaba en vigor a lei actual e distinguíase entre quebras e suspensións de pagos. A cifra deste ano supón un aumento do 74,2% respecto ao primeiro trimestre de 2007.

Pero é que, ademais, o peso que teñen inmobiliarias e construtoras nesta lista é cada vez maior. Se agora representan un 38% do total, en 2007 esta porcentaxe estaba por baixo do 20%.

Crédito e Caución asegura que o axuste na construción non está afectando por igual a todas as ramas da actividade. Os subsectores máis especializados, como o vidro, pintura ou cemento, non presentan ningunha insolvencia xudicial entre as 406 declaradas. .

Pero mentres a aseguradora fai un reconto xeral, a lista de baixas segue ampliándose. A rede de intermediarios de pisos Expofinques, fundada por José Antonio Galdeano, presentou concurso de acredores nos xulgados de Barcelona cun pasivo de 23 millóns de euros. Expofinques non puido renegociar coa banca un crédito de 10 millóns de euros e viuse incapaz de seguir atendendo os seus pagos. A empresa asegura que este concurso só afecta á rede propia da compañía, mentres que os locais franquiciados quedan "á marxe", xa que "contan cunha boa saúde financeira".

Outra que se quedou na cuneta é Nuepro. Esta construtora alacantina presentou o pasado luns de forma voluntaria concurso de acredores, segundo o Tribunal Superior de Xustiza da Comunidade Valenciana. Forma parte dun grupo de tamaño medio formado por catro sociedades e dedicado principalmente á edificación de vivendas. Nuepro, que onte evitou dar detalles da súa situación financeira, obtivo en 2006 unha cifra de negocios de 35,3 millóns de euros e acumulaba unha débeda de 23,7 millóns.

O grupo emprega a un centenar de traballadores e o groso da súa actividade desenvólvese na provincia de Alacante. Onte, as obras da empresa estaban paradas, segundo fontes de CC OO. Entre o persoal onte rendía a desinformación e a preocupación.

E Seop, que declarou a súa insolvencia o mes pasado, xa ten resposta oficial. Un xulgado de Madrid ditou o auto polo que se declara a construtora en concurso voluntario de acredores.

EL PAIS

AS URBANIZACIÓNS DO PXOM

PUBLICADO NA VOZ DE GALICIA

MEDIO AMBIENTE E O PXOM

PUBLICADO EN LA VOZ DE GALICIA

NOTA DE PRENSA A RIA NON SE VENDE

A RIA DE VIGO ESTÁ EN SERIO PERIGO:

.

Ampliación do porto, privatización do mar e do litoral e macrodepuradora.
.

Ampliación do porto. As pretensións da Autoridade Portuaria para a ampliación do porto de Vigo, realizando mais de 230.000 m2 de novos recheos, son o proxecto dun atentado ecolóxico.
A cobiza do Porto non ten límite: teñen máis de dous millóns de m2 de recheos e din que precisan aínda máis para ser competitivos. E iso só até o ano 2015. ¿E despois que? ¿Seguirán aterrando a Ría até convertela nun canle portuario?
No espazo portuario da Ría de Vigo hai na actualidade 960 concesións que, na maior parte dos casos, non deberían existir. Tiveron a súa orixe na necesidade de suplir, ao longo dos últimos 25 anos, a carencia de solo industrial. Un problema derivado da falta dunha mínima ordenación do territorio.
Isto converteu a nosa costa nun improvisado e desastroso polígono industrial. Lonxe de intentar solucionalo vólvese á chapuza e á improvisación. Este é o único porto de “Interés General”, dos 14 que existen no Estado, que aínda carece do Plan de Utilización de Espazos (PUEP), funcionando aos impulsos do último que chega, sen unha mínima ordenación e sen perspectiva estimada de tela.
Se agora é necesario (segundo ese suposto imperativo do crecemento permanente) gañar espazo para o porto, a medida máis adecuada sería retirar do litoral todas esas naves e industrias que non están relacionadas coa actividade portuaria, rescatar esas concesións que foron feitas, moitas veces, de xeito ilegal, incumprindo sistematicamente o artigo 32.1 da Lei de Costas. Retirando, por exemplo, as enormes naves de oficinas coas que Zona Franca “adorna” o recheo de Bouzas. Almacenando os coches noutro lugar, xa que estes só precisan pasar polo porto no momento do embarque ou desembarco e non estar permanentemente alí.
O Porto debe ser un lugar de paso de mercadorías non un almacén.
No porto de Vigo hai espazo dabondo ao longo dos dez Km. de instalacións portuarias, desde Bouzas a Rande. Só hai que sacar de alí o que alí non ten que estar. O porto de Leixões en Portugal, coa metade de superficie, move o dobre de contedores. O de Saint Nazaire, en Franza, especializado no tráfico de vehículos, non ten superficie ningunha dedicada ao seu almacenamento e funciona perfectamente...

para ver toda a nota de prensa, picar aquí...

O MAR É VIDA, OS RECHEOS SON MORTE NON AOS RECHEOS NA RÍA NON Á ESPECULACIÓN E Á PRIVATIZACIÓN DO MAR NON Á MACRODEPURADORA

COSTAS NON SABE NADA DO PXOM

A Xunta podería non aprobar o Plan ao carecer do informe obrigatorio do departamento de Medio Ambiente

.

Máis que blindado, como asegura o alcalde de Vigo que quedou o Plan Xeral tras o seu paso pola Consellería de Medio Ambiente, o documento parece estar con todo cada vez máis torpedeado. Aínda que o si do conselleiro Manuel Vázquez celebrouse ao grande no equipo de goberno vigués, o certo é que a Xunta asegurouse coa súa primeira resposta ao Plan unha capacidade de intervención sobre o urbanismo da primeira cidade de Galicia superior ao que en principio cabía pensar e o que ata determina a lei. Cada zona a desenvolver deberá ter o permiso específico da Consellería antes de que fagan entrada os guindastres e as escavadoras, ademais de contar cunha declaración de impacto ambiental.

¿E que pasaría se a alcaldía ou a Xunta cambian de cor política e deixan de coincidir como ocorre agora, polo menos nas siglas?, ¿Estará o desenvolvemento da cidade de novo condicionado polas pelexas e estratexias partidarias? ¿Permitirase por exemplo edificar na praza de España se a sintonía non é plena, en todos os sentidos?

E se esa circunstancia parece reducir a blindaxe do PXOM a mero contrachapado, aínda o expón moito máis o feito de que o documento urbanístico, a pesar de estar preto de cumprir unha década de tramitación, estea aínda coxo.

.

Sen rastro do informe

.

Estao porque logo de tanto tempo, aínda lle falta algún visto e prace das administracións que terían que visar o documento urbanístico antes de que chegase á súa última etapa na Consellería de Política Territorial. Así, a demarcación provincial de Costas aínda non dixo esta boca é miña sobre a relación do Plan Xeral vigués co litoral do municipio. A pesar de esperalo alí aínda, non saben nada do documento tal e como se deron conta á hora de preparar os plans do Ministerio para realizar por fin paseos marítimos en condicións en diversas zonas da cidade.

A lei deixa claro que a valoración de Costas sobre calquera plan urbanístico municipal é preceptiva, aínda que non vinculante. É dicir, o departamento do Ministerio de Medio Ambiente ten o dereito de coñecer os plans urbanísticos que interactúan sobre o seu dominio (praias, peiraos, cantiis...) así como a emitir as súas valoracións antes de que a Xunta déalle o visto e prace definitivo ao Plan, que xa está nesa fase, a última, polo menos en teoría.

Haberá que ver agora se a Xunta paraliza o PXOM ata que Costas faga o seu informe, ou se entre administración central, autonómica e local fanse os suecos e déixano correr. Pero ¿e se alguén se vai aos tribunais a chivarse?

.

la Voz de Galicia

O PXOM, A PAISAXE= GRUAS

LOGO DE 7 ANOS EMPREGADOS POLA ADMINISTRACIÓN (CONCELLO DE VIGO) NA TRAMITACIÓN DO PXOM DE VIGO, A ADMINISTRACIÓN (CONSELLERÍA DE MEDIO AMBIENTE) RESOLVE PROTEXER A PAISAXE DE GRUAS EN VIGO ANTE A FALTA DE TEMPO.

..

Segundo EMILIO MANUEL FERNÁNDEZ SUÁREZ, director xeral de desenvolvemento sostible, o tempo é o único motivo para salvar ao Plan Xeral de Ordenación Municipal de Vigo da avaliación ambiental estratéxica (AAE).

.

¿É motivo lícito a tardanza do concello de Vigo na tramitación do Plan Xeral (7 anos) para acollerse a consellería de Medio Ambiente á excepción da disposición transitoria primeira da Lei 9/2006,de 28 de abril, eximindo ao PXOM de Vigo de realizar a Avaliación Ambiental Estratéxica, como obriga dita lei e a Directiva 2001/42/CE a todos os plans?

.

Consenten con esta decisión, Consellería e Xunta, que non se realice o informe de sostibilidade ambiental, a memoria ambiental e o estudo de alternativas; negando aos cidadáns o dereito á participación pública..
.
¿Non está a Consellería de Medio Ambiente da Xunta de Galicia adoptando unha resolución a propósito de que é inxusta?

.

A decisión adoptouse ante as sospeitas de que o Plan Xeral estea "sobredimensionado"

.

"É a forma de que o PXOM vigués poida seguir adiante, ante as serias dúbidas de que está sobredimensionado en canto ao número de vivendas".

. .

Emilio Fernández xustificou, ademais esta decisión en que "as corenta ordenacións que citamos na resolución poderían iniciarse de inmediato, en canto aprobásese o Plan Xeral, e iso ocorrería sen ter garantías de que cumpren a normativa ambiental".

.

A intención da consellería de Manuel Vázquez era que a totalidade do Plan sometése a un proceso de avaliación ambiental estratéxica conxunta, "pero levaría moito tempo, do que non se dispón", matizou o director xeral de Desenvolvemento Sostible.

. .

Avaliación Ambiental Estratéxica (AAE).
.
A Avaliación Estratéxica dá Sostibilidade presentar como resposta á necesidade de incorporar nos plans e programas elaborados dende a Administración Pública un elemento de análise e valoración dos posibles sobre o entorno.

. .

Fundamentada na Directiva 2001/42/CE relativa a avaliación dos efectos que determinados plans e programas teñen sobre o entorno, a Lei 9/2006 sobre avaliación dos efectos que determinados plans e programas teñen sobre o medio ambiente determina o procedemento para a Avaliación Ambiental Estratéxica como un instrumento de prevención que permite validar estratexicamente os procesos de elaboración e decisión de plans e programas dende a súa fase inicial, cando tódalas alternativas son aínda posibles, e prestándolle unha especial atención á participación pública e ás consultas con autoridades e organizacións representativas en cada campo de actuación.

O PXOM DE VIGO É INSOSTIBLE

SANEAMENTO

.

O CONCELLO DE VIGO ALCANZOU UNHA EFICIENCIA SUPERIOR AO 100% EN CONTAMINACIÓN DE AUGAS. A CAPACIDADE DE SUMINISTRO DO OITAVÉN E ZAMÁNS É DE 1.500 L/S DE AUGA APTA PARA O CONSUMO HUMANO, E A DEPURADORA DE CORUXO ENTREGA AO LAGARES E A RIA DE VIGO 1.921 L/S. DE AUGA CONTAMINADA.

.

PODES ENSUCIALO TODO PERO NON PISES O CHAN RÚSTICO

.

Dirección Xeral de Desenvolvemento Sostible. Consellería de Medio Ambiente.

.

Agora mesmo o Lagares está contaminado e a depuradora de Coruxo é incapaz de tratar todas as augas contaminadas que lle chegan. A depuradora do Lagares, a maior existente na ría, verte cada día ao mar 166 millóns de litros de carga contaminante. Deste total, 46 millóns non reciben ningún tipo de tratamento, mentres que os 120 restantes van saturados de coliformes, bacterias consideradas como indicadores de contaminación fecal no control de calidade da auga destinada ao consumo humano.

Aceptemos a previsión utópica da Xunta e Goberno Central de que en 2012 estea construída unha nova depuradora na Xunqueira do Lagares e construída unha rede separativa de augas negras, grises e pluviais.

.

Presumamos como o Sr. Caballero que O PXOM de Vigo apróbese no 2008.

.

O Plan prevé construír no primeiro cuadrienio (2008, 2009, 2010, 2011) 55.709 vivendas (48% do primeiro cuadrienio das 116.061 para 12 anos), o que suporá un incremento sobre o parque construído (135.000) do 41%, e de poboación (a razón dunha media de 3 persoas por vivenda) de 167.127 persoas (para 2 persoas, 111.418 persoas). 167.127 supón máis do 50% de incremento respecto dos 300.000 residentes actuais. Xa que logo, se estimamos á baixa un incremento do 50% dos 166 millóns de litros que verte agora a depuradora de Coruxo darianos: 249 millóns de litros.

A conclusión é que nos próximos 4 anos, ata que estea funcionando a nova depuradora, vai haber un incremento de contaminación en Coruxo e na Ría de Vigo ata 249 millóns de litros por día. Sen contar con que en días de choiva ou parada, seguirase vertindo directamente ao Lagares e á Ría de Vigo todo o caudal que entra na depuradora. ¡CLARAMENTE INSOSTIBLE!

Parece lóxico deixar de contaminar antes de contaminar máis. E parece lóxica que esta sexa a postura e os motivos da consellería de Medio Ambiente e Desenvolvemento Sostible para non aprobar ambientalmente o PXOM e obrigalo a someterse a Avaliación Ambiental Estratéxica. Con todo quen ten que protexer o medio ambiente non actuou así.

.

Vexamos que di o conselleiro de Medio Ambiente e o director xeral de Desenvolvemento Sostible no seu informe do 28 de marzo de 2008 sobre o PXOM de Vigo.

.

Saneamento:

.

Na documentación adicional remitida polo concello de Vigo con data 10 de xaneiro de 2007 indicar que as necesidades de depuración poderían cubrirse coa mellora e ampliación dá EDAR do Lagares. Na resolución desta Dirección Xeral do pasado 10 de setembro, establecíase que unha vez resolta a situación dá nova depuradora de Vigo, a ampliación proposta dá depuradora na desembocadura do Lagares debía quedar plenamente recollida non PXOM tendo presente que non podería afectar ós ámbitos de especial protección contiguos (requisito cuarto de antedita resolución). Ó respecto do saneamento, ou Estudo de Sostibilidade Ambiental, Impacto Territorial e Paisaxístico (ESAITP) do documento de PXOM aprobado provisionalmente ou pasado 29 de decembro recolle na páxina 19, ademais dous cambios realizados para incorporar ou requisito terceiro (transcrito non punto anterior), que "A ampliación de dita depuradora queda efectivamente recollida non PXOM e non afecta aos sos rústicos de especial protección contiguos" en cumprimento do requisito cuarto.

Os novos desenvolvementos en só urbanizable deberán contar con rede separativa, que tamén deberase ir incorporando progresivamente no solo urbano coa finalidade de reducir o aporte de pluviais ao sistema de depuración.

.

DOCUMENTACIÓN/ENLACES

.

O plan integral de saneamento das augas da Ría de Vigo conta cun orzamento mínimo de 209 millóns de euros, 12 dos cales destinaranse á redución das descargas microbiolóxicas e os 197 millóns restantes financiarán a mellora da calidade das augas. Así, o orzamento para a nova depuradora oscila entre os 160 e os 180 millóns de euros. Manuel Vázquez explicou que o anteproxecto da nova depuradora de Vigo deberá estar entregado no primeiro trimestre do próximo ano e que o compromiso é proceder á súa execución inmediata para licitar as obras canto antes. Así, reafirmouse en que o obxectivo é que no primeiro semestre de 2011 estea solucionado integralmente o problema de contaminación destas augas. R., 2007-12-12

.

http://www.galiciadigital.com/noticia.3232.php

.

Nova depuradora

.

Doutra banda, o conselleiro de Medio Ambiente explicou que "a finais de febreiro" entregarán ao Concello o anteproxecto para a construción dunha nova Estación Depuradora de Augas Residuais (EDAR) na desembocadura do Lagares e que substituirá á actual instalación. A partir de aí, aclarou que "estableceremos un parámetro de entre 30 e 45 días para analizalo desde o punto de vista do Concello e de Augas de Galicia" para "a finais de marzo ou principios de abril iniciar a información pública dese proxecto 23/01/2008

.

http://www.galiciae.com/nova/5673.html

.

Iniciado proceso de selección de persoal

.

02/05/2007 - De acordo coa programación dos Recursos Humanos para o exercicio 2007 da Sociedade Estatal Augas da Cunca do Norte e para a súa actuación "Saneamento de Vigo", precísase a cobertura dos seguintes postos: XEFE DO DEPARTAMENTO PROXECTOS E OBRAS DE SANEAMENTO, ENXEÑEIRO TÉCNICO, DELINEANTE, ADMINISTRATIVO

.

http://www.acunor.es/noticias/noticia338.html

.

A elaboración do proxecto para o Saneamento de Vigo custará 1.250.000 euros

.

10/03/2007 - O saneamento da ría de Vigo comezará a ser unha realidade a partir de finais do 2010 ou comezos do 2011, segundo afirmou onte o conselleiro de Medio Ambiente Manuel Vázquez Fernández.

As declaracións foron realizadas tras a firma do protocolo de colaboración entre a Xunta de Galicia, Augas de Galicia e a sociedade Augas da Cunca do Norte para desenvolver a actuación de saneamento da ría de Vigo, que terá un orzamento de 1.250.000 euros e executarase como paso previo á construción da depuradora viguesa.

O conselleiro de Medio Ambiente sinalou que o orzamento estimado para a depuradora de Vigo é de 180 millóns de euros e que será financiada de «xeito excepcional» coa colaboración do Ministerio de Agricultura, con 104 millóns de euros, 61 millóns achegará a Xunta e 15 o Concello de Vigo.

Na súa dobre condición de presidente da Confederación Hidrográfica do Norte e de AcuaNorte, Jorge Marquínez, explicou que «o problema de Vigo» débese a que o goberno anterior non fixo «os seus deberes». Marquínez destacou que o criterio utilizado nesta obra é o de «acelerar ao máximo as tarefas». O protocolo pretende definir as posibles alternativas técnicas para a construción da depuradora e analizará a evolución das verteduras á ría, entre outras medidas.

.

http://www.acunor.es/noticias/noticia298.html

-

http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/2007/05/19/5820625.shtml

.

http://directivamarco.é/?s=aglomeracións

.

http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/2006/12/17/100000113801.shtml

.

http://www.lavozdegalicia.es/hemeroteca/2003/07/20/1847451.shtml