A CORRUPCIÓN COMO SISTEMA

Luca Prodan afirmaba que cando din que o poder corrompe, hai que ver sempre quen é o que chega ao poder, a ter poder. Quizais non é que o corrompeu o poder, senón que sempre estivo corrompido. É o mesmo siloxismo que o do enterrador shakesperiano requirido por Hamlet para que lle aclare o tempo que tarda un cadáver en corromperse e que antepón a consideración de que non estivese putrefacto antes de morrer.

Porque máis grave que o sistema estea corrompido é que a corrupción sexa o sistema. Cando o propósito da acción política é desautorizar e demoler o Estado en favor do poder intimidatorio do diñeiro, existe un ostracismo permanente da centraliade cívica e ética na vida pública.
Dicía Ortega e Gasset que peor que estar enfermos é ser a enfermidade e a corrupción se converteu no sistema evitando calquera límite refundando o Estado de tal maneira que poida consolidarse a transferencia da riqueza pública á órbita privada e abolir o control democrático sobre os poderes fácticos que actúan autoritariamente na articulación do modelo social. Como en todas as guerras, os perdedores sempre son os culpables, neste caso os pensionistas, os funcionarios, os parados, os inmigrantes, criminalizar perversamente por aqueles cuxa avaricia causou a crise e que agora se benefician tamén dela.

O ortopédico modelo herdado da Transición consolida que os poderes non suxeitos ao control democrático sexan tan influentes que resulte case imposible realizar unha política afín ás maiorías sociais se esta política non se compadece cos intereses dos poderes fácticos económicos, sociolóxicos e financeiros. Cando o interese xeral desaparece do horizonte do sistema a corrupción convértese nas únicas regras do xogo. A metástase da crise financeira ao ámbito público débese a que a peculiaridade máis importante do sistema económico español é unha forma de produción que esixe a concorrencia da violencia institucional suxeita á falsa narrativa das elites económicas e financeiras que dan carácter de eficiencia á imposición de medidas de nesgo ideolóxico. É por iso que todas as reformas estruturais sobre o tecido produtivo se incardinasen nunha soa dirección: a salvagarda dos intereses plutocráticos a custa do empobrecemento da poboación, o debilitamento dos instrumentos de defensa de traballadores e empregados, a xeración dun abundante exército de reserva como son os parados para manter os salarios ao bordo do nivel de subsistencia, o desmantelamento do sector publico para converter en negocio oligopólico os servizos sociais, a consolidación dunha fiscalidade regresiva, a constrición dos dereitos cívicos e as liberdades públicas ao obxecto de silenciar o malestar das maiorías sociais e a implantación dun Estado mínimo e unha democracia limitada que non poida contradicir o imperio do poder económico.

Pero tamén propicia a corrupción do sistema posto que o poder económico no seu afán por exterminar a política e converter os partidos en entes de xestión produce, en moitos casos, que a coherencia sexa simplemente mercantilista a través dun pragmatismo sen paliativos. Por iso, faise necesario e urxente unhas auténticas reformas estruturais que repoñan o valor ético da política e a supremacía dos poderes democráticos ante os intereses de minorías alleas ao escrutinio da cidadanía.

MENOS AUTONOMÍAS MENOS GASTO

O RESCATE FINANCEIRO

O BBVA paga ata 1.187 millóns por Catalunya Banc, que recibiu 13.000 millóns do Estado

OS IRMÁNS MAS

Rajoy rexeita debates «absurdos» na súa próxima cita co presidente catalán

 

 

RAJOY SÓ FALA DE FUTBOL

Que Rajoy era un vividor da política é algo que hai moitos anos nolo deixou claro. Tivo a sorte de gañar, á terceira, unhas eleccións xerais sendo o líder peor valorado da oposición, non soamente por estraños, senón polos propios militantes do seu partido. Pero, como di a canción, que motivos habería para cambiar a estas alturas? Ningún, nin sequera o máis mínimo e elemental respecto de Mariano aos españois.

Eu cheguei a crer que despois da súa comparecencia a través dunha televisión de plasma para non dar explicacións sobre o financiamento ilegal do PP, era case imposible que este personaxe conseguise elevar o listón. Equivocábame. O momento encontrámolo cando nos corredores do parlamento se lle ilumina a cara ao preguntalo polo 1-7 encaixado por Brasil, pero corta a conversación cando un xornalista ten a mala idea de molestarlle sobre Gowex. É dicir, temos un presidente do Goberno que só fala de fútbol porque cando fala doutra cousa, xa sexa política ou economía, simplemente mente. O bo que teñen no Partido Popular é que non lles faltan linguas nin caras. Vergoña toda, pero a faladuría cotiá practícano dunha forma case perfecta na súa estratexia de manipulación política a través da mentira e a propaganda. Por exemplo, se non quere falar Rajoy, para que está Floriano? Para chegar a onde faga falta, aínda que nunca se saia dese vertedoiro argumental e amoral que sempre o acompaña.
Como toca falar de rexeneración política, Floriano quere un pacto co PSOE e demais forzas políticas para chegar á conclusión de ata que grao de desvergonzado pode aguantar un político antes de marchar do seu cargo, coma se a moral e a decencia en política puidera medirse cun termómetro e chegados a unha temperatura limite pactada xa tivesen que tomar medidas, ao igual que coa febre nos bebés. Só a alguén que non entenda o significado da democracia e da responsabilidade política ligada á decencia persoal, pode pretender esta especie de formulación absurda que non ten máis obxectivo que tecnificar a legalidade, a ética e a estética para uniformar, no fondo, a indecencia pública ata o tolerable segundo pactado.

Pero como non só de pan vive o home, agora podemos observar como na ciencia do "cuñao español" naceu unha nova teoría para erradicar os políticos corruptos. Ben, en realidade para o cuñao todos os políticos son corruptos. Pero hai solución: poñer á fronte das principais alcaldías e sentados nos escanos a personaxes que sexan ricos.
Por que? Porque como non necesitan roubar poderán ser implacables coa corrupción e non necesitarán a política para vivir. Conclusión: só os ricos poderán mandarnos porque eles si son decentes e non impíos pecadores que meterían a man nos petos dos contribuíntes. Para Madrid, sen ir máis lonxe, pídenlle ao PP que propoñan a Florentino Pérez, que é o exemplo a seguir.En definitiva, pasamos de buscar un cirurxián de ferro a un cirurxián de ouro, próximo ao becerro de ouro, pero esta vez en home. Este é o país que temos: onde o goberno pretende cuantificar o grao de corrupción tolerable antes de botalo do partido; e onde moitos cidadáns culpan a xente pobre de ter querido dedicarse a ser político e corromperse polo camiño.

Marcial Vázquez

CORRUPCIÓN-ESPECULACIÓN

A corrupción está á orde do día. ¿Hai hoxe máis corrupción que antes? A resposta politicamente correcta quere ser moral pero apenas chega a moralista. Segundo ela, agora hai máis casos de corrupción porque a humanidade é máis codiciosa e egoísta que nunca. Trátase do mesmo argumento exposto a conta da crise económica: a culpa é dunha enorme e inesperada marea de avaricia. Pero esta teoría esgrímese sen ningunha evidencia e contra toda lóxica. Pretender que o noso tempo caracterízase por un grao de egoísmo maior ao de calquera outro momento da historia é tan absurdo como supor que a libido é hoxe maior que fai cen, mil ou dez mil anos: calquera biólogo poderá garantir que as pulsións daquela boa xente eran máis ou menos as mesmas que as nosas.

Pero hai outra hipótese para explicar tanta corruptela e tanta indecencia delituosa. Ninguén cuestiona o orzamento de que a corrupción debe combaterse con maior intervención pública, e con todo é a intervención pública a que xera maiores oportunidades para a corrupción. A corrupción-especulación vén ditada pola crecente intromisión do poder en todas as esferas. Sempre que un concello teña poder para trazar unha liña no territorio e ditaminar que ao carón desa liña pódense construír rascaceos e no lado contrari só cultivar zanahorias, repolos ou cebolas hai e haberá corrupción. E canto máis engorde a normativa para combater a corrupción maiores serán as oportunidades para que aumente a súa práctica. En contra do que manifesta a clase política, en contra do que se escoita desde toda clase de tribunas, o único medio de acabar coa corrupción sería, unha vez establecidos os necesarios espazos de interese xeral, deixar o resto da realidade ao libre arbitrio da xente. Alá onde as persoas son libres e iguais a corrupción é imposible. E alá onde o poder concede a un aproveitamento e impón a outro limitacións a corrupción está servida. Nas relacións contractuais non hai lugar para a corrupción. Outra cuestión é que nelas hai lugar para a estafa, pero para combatela si debería estar o poder público, penalizando o engano entre particulares. Claro que iso esixe un poder xudicial áxil e efectivo, o cal lévanos ao ámbito sempre interesante, pero escasamente práctico, da literatura fantástica.

Amparado por unha interminable cadea de ocorrencias burocráticas, o poder político seguirá trazando liñas sobre a superficie da terra, concedendo a algúns privilexios, impondo a outros prohibicións e aplicando aos máis desgraciados unha brutal expropiación dos seus bens o quedar afectado para toda a vida. Quen pense que chegará un día en que esa prescrición xurídico-administrativa non provoque movementos subterráneos poida que saiba algo de dereito, pero moi pouco sobre as paixóns que gobernan aos seres humanos, onte, hoxe, mañá e sempre.

Nos concellos a crise do ladrillo xa provocou unha diminución drástica nos seus ingresos pola concesión de licenzas. Agora, ademais, terán que afrontar os custos da reposición da legalidade urbanística, ben directamente ou repercutíndoos, alá onde proceda, sobre as empresas ou particulares que promoveron as vivendas ilegais. Unhas realizáronse sen licenza, outras recibiron licenzas que contravienen a lexislación vixente e outras... en fin, desbordan o marco de actuación dos permisos que recibiron. A reposición da legalidade pasa a ser en todas elas unha responsabilidade municipal e, aínda que ninguén adianta cifras, tampouco ninguén dubida de que terá unha incidencia capital sobre as economías locais afectadas.

Concellos, promotoras e especuladores de solo alagaron de proxectos urbanísticos que pasearon polos salóns e escaparates inmobiliarios de todo o país. Complexos que crecían a base de chalés e adosados e que cambiaron o rostro dos principais destinos vacacionais españois. Hoxe xustifícanse na avidez dos investidores nacionais e estranxeiros, do turismo residencial e do crecemento demográfico, pero aínda así sobran miles de vivendas. ¿Seica esa demanda era ficticia? ¿Pensouse nas necesidades dos cidadáns e do territorio? non, o pensamento dos políticos é enriquecerse canto antes á conta dos plans xerais.

A corrupción, en definitiva, afecta a todas as forzas políticas, de forma similar; pero sobre todo á credibilidade e estabilidade do conxunto do sistema político democrático que nos demos. Dicía Churchill que o odio era na política o mesmo que o ácido na química. Entón, aparentemente, a política era unha dedicación máis caballerosa, e a capacidade do goberno de asignar e redistribuír recursos era moito máis pequena. Probablemente hoxe dixese que é a corrupción, e non o odio, o que pode disolver á sociedade democrática. É necesario, pois, administrar doses adicionais de antiácidos ao conxunto do sistema. A fórmula deste particular Alka-Seltzer institucional é, ademais, ben coñecida: transparencia na xestión e na rendición de contas; independencia de todos os órganos de control; e ejemplaridad nas sancións, tanto as penais como as sociais.

Finalmente, son os "cimentos" que permitiron que os "pelotazos" multiplíquense alí onde hai un interese económico real en desenvolver promocións urbanísticas, especialmente no litoral e nas parroquias que ofrece unha radiografía completa da corrupción-especulación. Todos os municipios obteñen ingresos importantes a través dos convenios urbanísticos (acordos entre un promotor e o Concello nos que o primeiro cede terreo ou paga diñeiro polo cambio de cualificación dun chan); hai pouca vixilancia sobre construcións ilegais e desviacións dos proxectos; as sancións adoitan ser multas, non demolicións; moitos novos partidos creáronse ao amparo de intereses urbanísticos para chegar aos Concellos e influír en plans e decisións? «O problema de fondo non está nas actuacións corruptas de actores individuais, senón na corrupción institucionalizada vinculada á obtención ilícita de fondos para os partidos e politicos».

Publicado por Alternativa Veciñal o 27-01-2010

 

A NOVA "ABANCA" DE ESCOTET

Máis castigo aos empregados e máis soldo aos conselleiros.

Cambio de marca, pero non de formas. Como Pego, Gorriarán e compañía, a primeira medida da nova cúpula foi duplicarse o soldo. Pola contra, o novo dono das antigas caixas galegas quere estender o horario de toda a súa rede de oficinas ata as 19:00 horas. Ademais, cambia o plan de incentivos comerciais e aparca a solución das preferentes aos familiares dos traballadores.

Cambiou a forma, neste caso a marca, pero non o fondo. Este xoves desapareceu NCG Banco, a antiga Novagalicia, reconvertida en Abanca, o novo logo imposto polo comprador, o venezolano Juan Carlos Escotet, para intentar separarse do seu pasado. Cambiou a imaxe, as cores, o tipo de letra pero os novos aires son antagónicos entre o que recibirá o seu recén nomeado consello e o que herdará o seu equipo. Fronte ao aumento de soldo aprobado para os conselleiros (de 300.000 a 500.000 euros, máis outros 100.000 euros en axudas) este mesmo mércores, no seu primeiro consello sen ter ao FROB como vixilante, Escotet pretende endurecer as condicións laborais dos seus empregados, segundo confirman fontes da entidade. O novo equipo directivo así transmitiuno xa internamente na convención de directivos que se celebrou o pasado sábado.
"Como pouco, non é moi afortunado que a primeira medida dos novos xestores fose duplicarse o soldo, cando esta entidade foi das primeiras en ser sinaladas polas millonarias indemnizacións (ascenderon a 18,9 millóns) de José Luis Pego, Gregorio Gorriarán e Óscar Rodríguez Estrada," denuncian dende o interior da entidade.

O novo equipo xestor pretende alongar o horario de apertura das 640 oficinas para que estas permanezan abertas ata as sete da tarde os cinco días da semana. Escotet e Javier Etcheverría, vicepresidente e presidente de Abanca, respectivamente, pretenden trasladar a toda a rede o horario singular que se implantou en 190 oficinas, como consecuencia da firma do último expediente de regulación de emprego (ERE). Nestes centros funciónase en quenda de mañá (9:00 a 14:00 horas) e de tarde (16:30 a 19:00 horas).
Para evitar o conflito cos sindicatos, posto que a dirección non pode tomar esta decisión de forma unipersoal (o horario está fixado no convenio en vigor), Escotet pretende xustificar esta decisión apelando aos clientes. Así, a entidade comezará unha enquisa entre os seus clientes para preguntalos polas súas necesidades de servizo e cales son os mellores momentos do día para acudir ás sucursais.
Por outra parte, a nova dirección procedeu a cambiar o plan de incentivos comerciais a falta de 24 días para a finalización do segundo trimestre. Este novo programa de retribución deixa fóra ao persoal dos servizos centrais, algo máis de 800 empregados, e propoñerá premios só por obxectivos de oficinas, facendo desaparecer o bonus polos obxectivos individuais.

Ademais, o novo equipo anunciou que os familiares e traballadores da entidade serán os últimos afectados polas preferentes e débeda subordinada aos que se lles ofrecerá unha posible solución. Neste sentido, a antiga Novagalicia confía en ter solucionado este conflito o próximo 30 de setembro. A partir de entón, comezaríase a estudar, caso a caso, as denuncias dos familiares e traballadores.

Pero no interior da entidade non só preocupan estes cambios nas condicións laborables senón que crece o temor pola capacidade de xestión do novo equipo, afeito a dirixir entidades moito máis pequenas que Abanca. Pénsanse que unicamente por incrementar o financiamento a pemes e familias está todo feito. Despois de todo o vivido nesta entidade dende a súa nacionalización, a fuga de clientes e de pasivo, hai moito traballo por facer. Necesítase moito coñecemento do mercado español, algo que gran parte do consello non ten," aseguran dende a entidade.

 Xunto a Escotet e Etcheverría, o novo consello está formado por Francisco Botas, conselleiro delegado de Abanca e ex director xeral de NCG Banco dende marzo. Así mesmo, foron nomeados Raúl Baltar Estévez (Vigo, 1963), xerente xeral do Headquarter Banesco Grupo Financiero Internacional, en Panamá, dende abril; Pedro Raúl López Jácome (Lalín, 1959), fundador e CEO do Grupo MWM Securities-Miura Financial Services; e Carina Szpilka Lázaro (Bos Aires, 1968), integrante dende 1998 do equipo que lanzou ING Direct en España e no que permaneceu ata 2013. Tamén forma parte do consello de administración Miguel Ángel Capriles López (Caracas, 1963), que foi durante 15 anos presidente do Consello e conselleiro delegado do principal grupo de medios imprimidos de Venezuela, Cadena Capriles.
Ademais, tamén preocupa a parte do equipo que o novo equipo se estea a rodear dunha segunda fila directiva integrada por "os delfíns de Pego (ex director xeral de Novacaixagalicia) ou Gayoso (ex presidente das fusionadas caixas) que levaron ás dúas caixas ao desastre".

OIA ENCARGA O PROXECTO PARA DERRUBAR O TALASO

O xulgado advirte o Concello que se non pon en marcha a demolición ditada en sentenza firme será sancionado.

O Concello de Oia, na provincia de Pontevedra, encargou finalmente e de mala gana a redacción do proxecto de derrubamento do Hotel Talaso Atlántico, levantado sobre as rochas en Mougás con 4,5 millóns de axudas oficiais e con sentenza firme de derrubamento dende 2009 por ocupar o dominio público cunha licenza declarada ilegal. O alcalde, Alejandro Martínez (PP), asinou un decreto o 29 de maio polo que adxudica o traballo a O.P.V. Arquitectura e Urbanismo por un importe de 8.040, 66 euros.
O decreto rubrícao o rexedor tan só seis días despois de que o Xulgado do Contencioso-Administrativo número 3 de Pontevedra lle remitise unha providencia en que lle daba 10 días de prazo para "indicar en que estado se encontra a execución en canto á demolición refírese", ou expoñerse a unha multa de 1.500 euros " e se aínda así segue sen verificar o requirimento reiteraranse as devanditas multas ata a completa execución do fallo xudicial".

O enfado da maxistrada resulta da acumulación de avisos ao rexedor no mesmo sentido. Xa en abril do ano pasado avisou a Rodríguez de que lle impoñería sucesivas multas en tanto non puxese en marcha o derrubamento. O Concello recorreu a decisión sen éxito e finalmente decretou a demolición na última semana do ano pasado, a punto de que expirase prazo. En febreiro, e nos mesmos termos -ou resposta ou multa- volveu pedir información o xulgado. O ultimato máis recente é o de maio, ao que se responde con no encargo de redacción do proxecto de derrubamento.
A frouxidade municipal ten os seus defensores. O dono do hotel, especializado en terapias con auga mariña, Jesús Pérez Gil, solicitou o ano pasado o apoio do entón presidente dos empresarios pontevedreses e agora dos galegos en xeral, José Manuel Fernández Alvariño, e de alcaldes da bisbarra para reclamar laxitude no cumprimento da lei en nome dos 60 empregos directos do complexo. E ata o propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, se inclinou en xaneiro, unha vez aprobado a orde de derrubamento, por buscar unha solución legal polo suposto "enorme contido turístico, económico, social e laboral" do Talaso. O Concello de Oia sostén a controvertida tese de que a aprobación do Plan de Ordenación (pendente dende 2006) podería branquexar o expediente.
Pero o caso é que o edificio hoteleiro invade o dominio público de Demarcación de Costas -que tamén ameaza con quitarlle a concesión- porque a suposta norma municipal que o ampara non existía, segundo o Concello de Oia por un erro administrativo. As verteduras fecais do complexo tamén estiveron baixo sospeita xudicial. 

AS FAMILIAS PAGAN 50 VECES MÁIS IMPOSTOS QUE AS GRANDES EMPRESAS

Así o recolle un informe presentado por Oxfam Intermón, que pide ao Goberno que acometa unha reforma fiscal para financiar as políticas sociais tras os recortes sufridos.

 

Os responsables de Oxfam Intermón pediron ao Goberno que acometa unha reforma fiscal que permita financiar axeitadamente as políticas sociais tras os recortes sufridos, xa que co actual sistema as familias achegan case 50 veces máis ás arcas públicas que as grandes empresas.
Esta é unha das conclusións do informe sobre o sistema tributario español que denominaron "Tanto tes, tanto gañas?. Fiscalidade xusta para unha sociedade máis equitativa", que presentaron este mércores en rolda de prensa o director xeral desta ONG, José María Vera, e a responsable de investigación, Teresa Cavero.

Cavero incidiu en que o sistema tributario en España recada pouco sete puntos por debaixo da media europea, e que o groso da recadación provén do traballo e o consumo dos cidadáns e non das rendas do capital nin dos beneficios das empresas. As familias achegan arredor do 90% da recadación e as empresas o 10%, e desa porcentaxe, menos do 2% corresponde ás grandes compañías, segundo o informe.
Por iso, Oxfam Intermón aproveitou que a reforma fiscal se tramitará nos próximos meses para pedir ao Goberno, a través dunha campaña, que corrixa as "ineficacias" do sistema e os "desequilibrios" causados tras lles medidas de austeridade aplicadas dende 2010, "que minguaron a capacidade adquisitiva das familias españolas con subas de impostos, baixadas de salarios e recortes en servizos sociais,".
Co fin de lograr "unha fiscalidade xusta para unha sociedade equitativa", segundo Intermon, débese recadar máis, pero cun maior esforzo das persoas máis ricas e as grandes empresas, ademais de garantir a progresividade de forma que se tribute en función da capacidade e da actividade económica, e poñer couto á fraude fiscal.

 

Dez cambios que Intermón ve necesarios para unha reforma fiscal xusta

1. A política fiscal debe combater a desigualdade á marxe de intereses partidistas, contribuíndo a unha sociedade máis xusta e equitativa.

2. Hai que recadar o suficiente para financiar un modelo social que garanta servizos públicos de calidade e igualdade de oportunidades.

3. Débese aplicar "tolerancia cero" á fraude fiscal, incluíndo medidas que poñan freo á impunidade dos evasores.
4. Os privilexios e a opacidade dos paraísos fiscais deben desaparecer.
5. Recadar máis non pode supoñer aumentar o esforzo fiscal das clases medias e os máis pobres. Quen máis ten, ha de contribuír máis.
6. Todos, empresas e individuos, deben tributar en función da súa capacidade e da súa actividade económica real, sen privilexios, nin excepcións.
7. As grandes fortunas e as rendas do capital teñen que contribuír en maior medida, para reducir a presión sobre os salarios e o consumo.
8. O sistema tributario ten que ser progresivo e equitativo no seu conxunto sen medidas que favorezan os intereses duns poucos.
9. Os beneficios fiscais deben ser excepcionais e só deben aplicarse, se permiten crear valor real e duradeiro (como a creación de novos empregos de calidade).
10. Unha boa política tributaria require un debate público aberto, transparente e con participación cidadá.

O LADRILLO, O PROBLEMA DA BANCA ESPAÑOLA NOS TEST DE ESTRÉS

O investimento inmobiliario foi o punto negro da banca española nos últimos tres anos.

O ladrillo foi o problema da banca española nos test de 2010, nos de 2011 e nos que fixo Oliver Wyman en 2012. Agora, cando chegan os exames de solvencia de 2013, organizados pola Autoridade Bancaria Europea (EBA) e o BCE, o investimento inmobiliario seguirá sendo o punto negro, segundo algúns expertos consultados. Esta circunstancia reflicte a magnitude da crise inmobiliaria que vive España.

"O maior problema provén dos investimentos inmobiliarios e do crédito concedido a este sector, sobre todo se ten garantía inmobiliaria. Tamén pode haber dificultades co valor das garantías, se non están actualizado con taxacións recentes. Este será a fronte máis débil", apuntou o profesor do máster en dirección de entidades financeiras do Instituto de Estudos Bolsistas (IEB), Enrique Pérez-Hernández, un experto no sector, que traballou no Santander.

Non obstante, este profesor considera que o sector non terá grandes problemas para superar as probas europeas "Pode haber algún déficit de provisións e de capital nos bancos máis pequenos, pero serán doadamente subsandables no mercado", apuntou.

Outras entidades con problemas poderían ser, segundo IEB, os bancos medianos italianos e portugueses, así como os grandes doutros países que dedican boa parte do seu negocio á banca de investimento, "entre os que se encontran alemás, holandesas, francesas e británicas", concretou. Por último, engadiu que o BCE terá problemas reputacionales se unha entidade aproba e ten problemas nos tres próximos anos, comentou.

A BANCA AÍNDA TEN POR DIXERIR 80.000 MILLÓNS EN LADRILLO

Os solares pesan tanto no balance das entidades como as casas-A morosidade da banca cae por terceiro mes consecutivo ao 13,38% en marzo.

QUÉRENOS ENGANAR OUTRA VEZ RAJOY?

Mariano Rajoy é un mestre do disimulo; sobre todo, en vésperas electorais. Durante a campaña previa ás legislativas de 2011, intentou facernos crer que o gasto social era ?sagrado? e que ía proceder a unha rebaixa xeneral dos impostos. Pura mentira, como o tempo pronto se encargaría de demostrar.

Recentemente chegado ao Goberno, so pretexto de reducir o déficit herdado dos socialistas, adoptou un primeiro paquete de medidas de axuste que incluía 9.000 millóns de recortes no gasto público, coa congelación do soldo dos funcionarios e do salario mínimo interprofesional, entre outras cousas.

Nese momento, non se atreveu a máis porque as autonómicas andaluzas estaban convocadas para o 25 de marzo e descubrir todas as súas cartas arruinase boa parte das posibilidades de Javier Areas, que aspiraba a derrotar por primeira vez aos socialistas nas urnas.

As eleccións celebráronse, o seu candidato gañou pero non coa suficiente marxe para gobernar, e só cinco días despois ?cinco? Rajoy se descolgaba cun durísimo proxecto de Orzamentos Xerais, cuxo obxectivo era aforrar 27.000 millóns de euros en 2012 e cumprir o déficit fixado por Bruxelas.

Non contento con iso, o 9 de abril, suscitou unha disminución adicional de 10.000 millóns, repartidos xusto entre os dous capítulos que se comprometeu a non tocar: o de educación e o de sanidade. Despois virían rebáixaa do poder adquisitivo das pensións, a do subsidio de desemprego, a subida do IVA, a supresión da desgravación por vivenda, etc., etc, etc.

Poucos meses tardou Rajoy en mostrar a súa verdadeira cara; nin sequera o tempo necesario para que a súa burla aos electores non se notase demasiado.

Agora, coas europeas a tiro de pedra, o presidente do Goberno volveu por onde adoitaba: asegura que, grazas á súa xestión, a economía atópase no bo camiño e que os españois non seremos obrigados a facer novos sacrificios, malia as insistentes advertencias sobre o risco dun rebote do déficit que chegan desde Bruxelas.

Estará disimulando outra vez Rajoy? Estará mentindo de novo? Estanos preparando algunha desagradable sorpresa para despois do 25 de maio? Entón quedará un ano para que as urnas volvan abrirse nas municipais e autonómicas de 2014, e un ano é un prazo moi tentador para alguén tan afeccionado a coller as tixoiras.

NON VOTES, PP E PSOE DARANCHE AS GRAZAS

"O día que PP e PSOE acordaron a reforma da Constitución, selaron un pacto para manterse no poder que segue vixente. En Asturias pactaron os presupostos e en Vigo tamén". Afírmao Irene Lozano, deputada de UPyD, un partido parlamentario que podería desempeñar un papel clave no declive do bipartidismo.

"A gran coalición entre PSOE e PP materializouse cando asinaron o acordo para modificar a Constitución. A democracia non é consenso, é xustamente o contrario, o desacordo e poder debater. Este modelo que funciona en Europa é empobrecedor". Dio Iñigo Errejón, xefe de campaña de Podemos, a organización extraparlamentaria liderada por Pablo Iglesias que máis prendeu en menos tempo. UPyD e Podemos, dous partidos moi afastados ideoloxicamente, sosteñen as mesmas teses sobre a ofensiva do bipartidismo por aferrarse ao poder. Ambos os dous denuncian a "blindaxe mediática" que lles pon moi difícil "abrir unha brecha" para entrar no debate.

As esperanzas deses outros partidos, os outros, son ciclotímicas. As sondaxes sométenos a duchas escocesas permanentemente, aínda que están seguros de que algo se está a mover neste país. O bipartidismo eternízase a custa da abstención, e os últimos datos doCIS confírmano. Por moito que baixe a intención de voto, como aumenta a abstención, os dous grandes partidos manteñen o seu status.

Un 23% dos cidadáns deixaría de votar a PP e PSOE se as eleccións xerais fosen agora mesmo. Nos datos brutos sobre o total da poboación e sen cociña, o bipartidismo perde 23 puntos en intención directa de voto dende as anteriores eleccións xerais, o cal non é ningunha parvada. Nas eleccións nas que gañou Rajoy, o PP tiña unha intención de voto do 30% e o PSOE do 19%, xusto o que sucedeu á hora da verdade. "A abstención está agora mesmo a beneficiar ao PSOE. Se se produce un aumento de participación, gañará votos o PP porque o votante do PSOE estará máis dividido entre partidos de esquerda, non porque o PP vaia gañar moitos máis votos", analiza un experto demoscópico próximo á esquerda, quen tamén destaca como un dato preocupante que empeza a ver síntomas de que "o electorado do PP está a volver pouco a pouco, segundo vai calando o discurso de que a crise rematou. Entre os votantes que se declaran no centro, o PP dobrou o seu apoio. Se se confirman os apoios renovados dos votantes do PP que agora se mostran abstencionistas, nun ano volven estar fortes".

É este un país enganchado ao bipartidismo?, preguntamos Fátima Bañez e Celia Villalobos no corredor do Congreso. "Os votantes estarán enganchados ao bipartidismo voluntariamente", responde xovialmente a ministra de Traballo, que engade " a ver se agora porque sexan votos do PP e o PSOE, non van ser iguais". Mentres, o vicepresidente do Congreso tira de ironía e apunta: "É que a vida é moi dura e para ser un gran partido hai que traballar moito". Ambas as dúas afástanse coa confianza de que á vista dos últimos datos, pouco ou nada vai cambiar grazas ao éxito da abstención.

Vendo o debate de hoxe no hemiciclo entre Luis de Guindos, ministro de Economía, e Valeriano Gómez, exministro socialista, con piropos e referencias ao respecto mutuo incluídos, non é difícil concluír que se o pacto entre os dous grandes partidos se iniciou coa reforma constitucional, en caso de necesidade electoral, un goberno de coalición PP-PSOE non sería unha entelequia. Sobre o goberno de coalición, "o exemplo alemán témolo moi próximo. O SPD non podía formar Goberno só cos Verdes, os liberais caeron, e ao final para non repetir as eleccións, que era un custo, optaron polo goberno da Gran Coalición. Se en España un dos dous grandes partidos non pode formar Goberno con UPyD ou con IU, eu descartaría esa fórmula. Aínda que son dos que opinan que o bipartidismo é unha realidade moi potente en toda Europa", recoñece Valeriano Gómez.

"O mércores pasado as dúas Sorayas escenificaron un violento enfrontamento -a conto dos sobres en B-. Non obstante, ao día seguinte ambas as dúas votaron en contra dunha proposta de UPyD sobre a corrupción, relata a deputada Lozano, en apoio ás súas teses da coalición PP-PSOE cando lles interesa. Louzán non ve posibilidade dun pacto dos partidos pequenos, por máis que a necesidade aperte. Tamén o xefe de campaña de Podemos, Iñigo Errejón, ve complicado un acordo con UPyD: "Nós non nos movemos por siglas senón por fronteiras que non imos traspasar. Para a miña xeración -ten 30 anos- o pacto constituínte do 78 converteuse en papel mollado. Os dereitos que se pactaron entón, hoxe non están vixentes. O dereito á vivenda, a un emprego, á igualdade na educación e en menor media, tamén á sanidade, son hoxe papel mollado. A xente non se move contra a deterioración deses dereitos por medo, pero o medo é incompatible con ser un bo cidadán". Pilar Portero y Ana Cañil

OS EFECTOS DO CAMBIO CLIMÁTICO

¡BASTA DE SILENCIOS!

Non é só a crise, nin os recortes, nin a obsesión polo déficit público. Cando se instauran copagamentos, se recorta en bolsas e dependencia ou se impoñen taxas xudiciais que levan aos que non teñen recursos a desistir da defensa, hai detrás todo un modelo doutrinal. Chámano obriga pero é ideoloxía. Un credo para outra España que non é a construída co esforzo de todos nos últimos 30 anos. Pero con todo, o peor non son os axustes, nin a presión fiscal, nin sequera a propaganda que pretende instaurar o relato dun país que atravesou con éxito o Cabo de Fornos (Rajoy dixit).

O retroceso en materia de liberdades e dereitos fundamentais vai directamente ao corazón do sistema democrático. E o ritmo cardíaco do noso adoece xa dunha patoloxía que precisa tratamento urxente, quizais dunha rebelión cívica na que cada un dende o seu ámbito de actuación asuma activamente as súas responsabilidades e non se conforme coa "España volve ir ben". Se non facemos nada, cando un día miremos para atrás, decatarémonos do que perdemos e será unha inxente tarefa recuperar o perdido.

E aquí é onde aínda estamos a tempo de que o periodismo estea á altura. En todo período de cambio radical, e este sen dúbida éo, hai damnificados. Mortos que quedan polo camiño. E se o dereito á información e a liberdade de expresión é un deles, mal imos. Non o permitamos! Nin calemos, nin finxamos normalidade. Hai uns díasMarty Baron, o director de The Washington Post, dicía nunha entrevista con María Ramírez Nel mundo: "Se non nos erguemos contra o poder, sacrificaremos o noso futuro". Así que glosemos sen escatimar tipografía as reformas lexislativas coas que o goberno doPP quere acernar dereitos individuais e liberdades públicas. Aí está a reforma do Código Penal que instaura a prisión permanente revisable en contra do criterio da maioría de xuristas; impón a liberdade vixiada non só para delitos de terrorismo e elimina o artigo que protexe o exercicio de dereitos como o de folga, reunión ou manifestación. Un texto que agarda que pasen as eleccións europeas para evitar o escándalo e se dilúa o eco dos contundentes informes en contra. Boten unha ollada ademais á pretendida lei de Seguridade Cidadá que restrinxe dereitos aos medios de comunicación ao limitar a actuación dos fotoperiodistas nas manifestacións e busca minimizar a protesta cidadá. Límites, mordazas, advertencias... A dereita española quere unha maioría silenciosa que nin informe nin proteste. Que pretende si non o anteproyecto de Lei Orgánica do Poder Xudicial de Gallardón ao establecer que cando os xuíces consideren perturbada a súa independencia, póidase ordenar a un medio de comunicación que non informe dun asunto xudicial (léase Gúrtel, Bárcenas ou Noos). Unha lexislación predemocrática. Diso trátase. Diso e de limitar o dereito á información.
A nosa primeira obrigación é a verdade, pero despois a lealtad, e non co poder político, nin o económico, senón con quen depositaron en nós ese dereito irrenunciable que garante o artigo 20 da Constitución. Nin un paso atrás. Aínda que a influencia política tombe directores, retire publicidades institucionais, trate de impoñer silencios e dicte a lista de contertulios semanales nos medios públicos, será sempre a verdade, e non as leis mordaza, a que axude ao sostenimiento da democracia.
E si España padece unha profunda crise política, social, económica e institucional non desterremos das nosas páxinas nin das nosas análises expresións polo simple feito de que inquieten o poder. Entre as nosas obrigacións está a de controlar ao poder aínda que a este incomódelle e si o poder pretende cercenar dereitos, hai que contalo, non maquillalo, nin obviar. Ninguén dixo que este oficio fose para facer amigos, nin que fose fácil resultar molesto e crítico. Pero esa é a esencia. "A ética -dixo García Márquez- debe acompañar ao xornalismo como o zumbido ao moscardón". Non somos voceros, nin transmisores de argumentarios, senón moscones molestos. Así que si á vicepresidenta do Goberno escápaselle un "na miña puta vida", escribamos "na miña puta vida" por máis que os seus asesores intenten que non o fagamos. Non consintamos que a crise ou o medo convértanse en atenuante dun xornalismo dócil. Vixiemos ao poder desde o rigor e a independencia e non finxamos normalidad ante os atropellos. E entre tanto, faría ben este goberno de tanto católico practicante en respectar nestes tempos de canonizaciones e santos a máxima de Catalina de Siena: "¡Basta de silencios! ¡Gritade con cen mil linguas! Porque, por calar, o mundo está podrecido". Pois iso. Esther Palomera

O CHAN URBANO DE TODO O MUNDO TRIPLÍCASE

-O mapa máis detallado do planeta mostra o retroceso das árbores

-Malia o aumento de poboación, os campos de cultivos redúcense

-As zonas polares aínda non reflicten o efecto do quentamento

O mapa máis detallado feito xamais sobre os usos que se dan á superficie terrestre mostra como a urbanización vai comendo terreo a pasos axigantados. No último traballo, o Global Land Co ver-SHARE que publicou a Organización para a Alimentación e a Agricultura da ONU (FAO), se considera ocupado artificialmente xa o 0,6% do terreo. A propia FAO fai unha comparación con outro mapa similar, o GLC2000, de hai 14 anos. Aínda que a tecnoloxía mellorou moito e o detalle do novo mapa é moi superior, entón atribuíase a construcións humanas o 0,2% da superficie. Iso quere dicir que en apenas 13 anos este uso do terreo se triplicou.

Para confeccionar o mapa partiuse das imaxes dos satélites, pero fixo falta interpretalas. John Latham director do proxecto da FAO, aclarou á web de información científica SciDev que en moitos casos houbo que cruzar eses datos cos dos propios países, buscando sempre a información máis exacta (algo que en moitos casos non é doado). Por exemplo, dende o espazo é complicado distinguir se un territorio o ocupan pradarías salvaxes ou campos de cultivo, ou se se trata dunha zona de monte baixo. Para verificar as conclusións, fixéronse máis de mil visitas a lugares de todo o planeta.

Se o aumento da superficie construída é grande en termos relativos, en termos absolutos éo máis a perda de superficie dedicada a zonas arboradas (bosques ou selvas incluídas). Os pulmóns do planeta, clave pola súa absorción de dióxido de carbono e emisión de osíxeno, sofren unha redución continua. En 2000 ocupaban o 29,4% da súa superficie; en 2013, baixara o 27,7%. Malia o descenso, segue sendo a maior proporción entre os 11 usos do terreo catalogados neste mapa (e suponse que nos futuros, xa que, como advirte a FAO, gran parte da utilidade deste tipo de traballo é manter a información actualizada no tempo para saber as tendencias).

Igual de preocupante é a outra cara da moeda. Os terreos desérticos ou improdutivos aumentaron mesmo máis do que os bosques diminuíron: pasaron de ocupar o 13,3% da superficie da Terra a representar o 15,2%.

Curiosamente, malia o aumento de poboación rexistrado neses 13 anos (pasou de 6.100 millóns a 7.200 millóns), coas necesidades de alimentos que eles leva consigo, a superficie destinada a cultivos reduciuse en 3,1 puntos porcentuais, baixando do 15,7% ao 12,6%.

De todos os usos do chan, só hai un que se mantén sen cambios nos 13 anos que separan os dous mapas: o dedicado a zonas de xeos perpetuos (basicamente, as rexións polares, pero tamén os glaciares). A pesar do quentamento, as cifras totais son iguais: o 9,7%. Isto non quere dicir que non haxa desxeo polo quentamento global, senón que este aínda non afecta ás grandes cifras e, tamén, que o mapa mide superficies, pero non volumes: non é o mesmo unha capa de xeo dun quilómetro que unha de 100 metros.

Por último, na parte que se refire a augas continentais (lagos, encoros, ríos), brañas e manglares hai un sorprendente aumento: pasan do 1,7% ao 2,7%. A FAO non dá unha explicación a este fenómeno.

Parte destas variacións, advirte a FAO, poden deberse a diferenzas técnicas, pero mostran tendencias que indican cara a onde vai o planeta: unha Terra menos verde e con máis asfalto, formigón e desertos.

URBANIZACIÓN EN OLEIROS

-Jove impulsa unha urbanización en Oleiros con campo de golf e 688 casas

-O Concello aproba mañá un proxecto fraguado hai unha década

Cando xa golpeaba a crise fai pouco máis dun lustro, Galicia sumaba 22 campos de golf e tiña en carteira outros 26, anunciados ou mesmo xa incluídos en plans municipais. Pero a derruba do ladrillo botou finalmente a perder coa inmensa maioría e arrefriou a febre de non poucos alcaldes por inaugurar unha urbanización de vivendas asociada a un céspede con buratos para uso exclusivo dun deporte considerado elitista. Un modelo urbanístico que non obstante segue plenamente de actualidade en Oleiros, localidade residencial de 34.500 veciños nos arredores da Coruña.

É o municipio coa renda por habitante máis alto de Galicia e dará mañá, coa aprobación no pleno municipal, un impulso definitivo a unha das maiores novas promocións urbanísticas: o desenvolvemento do sector de Xaz, na parroquia de Dorneda, que engloba, ademais dun castro arqueolóxico e un gran bosque, ambos os dous protexidos, unha zona para albergar 688 novas vivendas, un hotel de luxo así como un campo de golf de 18 buratos. Este último terá por sede un ilustre pazo do século XVII, unha propiedade amurallada de singulares xardíns e especiais medidas de preservación.

A aprobación definitiva de mañá marca unha nova etapa e un forte avance dun proxecto que tras case unha década de múltiples vicisitudes, contratempos e cambios impostos mesmo por sentenza xudicial, xa conta co visto e prace e informes favorables das distintas Administracións. Pero antes de que comecen alá por finais de ano os primeiros movementos de terra, como desexa ferventemente o alcalde, o independente Anxo García Seoane, aínda queda por superar un importante escollo: o 10% da superficie total segue en mans dos seus propietarios orixinais. Malia ser apremados polo seu Concello, resístense ás únicas alternativas que teñen: vender as súas parcelas ou converterse, obrigados, en promotores. O rexedor asegura que intentará evitar unha expropiación forzosa que noutras localidades con restras de macrourbanizacións, comoMiño, resultou ter unha elevado custo económico e social.máis información...

OS ECOLOXISTAS SUSPENDEN Á XUNTA NA XESTIÓN DAS FRAGAS DO EUME

"É o reflexo dunha política incapaz de cumprir a normativa ambiental", din na Sociedade Galega de Historia Natural

Un parque baixo mínimos, cunha dirección pésima onde a destrución da biodiversidade se impón á conservación,". Os ecoloxistas daSociedade Galega de Historia Natural (SGHN) danlle un suspenso rotundo á Xunta na xestión do parque natural Das fragas do Eume, a xoia verde de Galicia e un dos bosques atlánticos mellor conservados de Europa.
Pasaron 17 anos dende que o Goberno galego declarou a protección ambiental para as 9.126 hectáreas que integran un parque que se estira a ambos os dous lados do canón do río Eume ao longo de cinco municipios (Ás Pontes, A Capela, Monfero, Cabanas e Pontedeume) ata desembocar na ría de Ares. Un prazo que os ambientalistas consideran máis que suficiente para poder facer unha avaliación da súa "pésima" xestión dende 1997. "É francamente desalentador", resume a SGHN tras analizar distintos aspectos da xestión ambiental deste espazo protexido. "É o fiel reflexo dunha política incapaz de cumprir e de facer cumprir a normativa ambiental", opinan a entidade, que reclama un "cambio substancial" na dirección Das fragas, "máis técnica e que implique os veciños que viven nel para reivindicar a valía da terra fronte ao abandono que sofre" o rural galego. Hai dous anos, durante a seca primaveral, un incendio forestal tragou 570 hectáreas do parque e as súas inmediacións, 274 delas en zona de especial protección.

Ás Fragas arderon durante 5 días (do 31 de marzo ao 4 de abril do ano 2012) ante o pasmo da sociedade galega pola facilidade coa que un lume devoraba un espazo único que se presupoñía mellor protexido. As chamas orixináronse no alto dun monte da Capela por un cigarro mal apagado como causa máis probable. Así o determinou unha investigación xudicial que se arquivou sen dar co culpable. Este luns, un pequeno incendio no mesmo municipio desatou o mesmo fantasma. Durou pouco. A faldra do monte Forgoselo ardeu dende as 5:00 da mañá ata as 15:40, hora á que a consellería de Medio Rural o deu por extinguido tras calcinar unhas 25 hectáreas de monte raso. EL PAIS

A VERDADE SOBRE OS POLÍTICOS...

INFORME DO PANEL INTERNACIONAL DO CAMBIO CLIMÁTICO

-O cambio climático traerá máis pobreza, éxodos e violencia

-Os impactos do quentamento xa nótanse en todo o mundo, alerta o último informe da ONU

-Crecerán neste século se non se adoptan medidas

Os impactos do quentamento global xa son visibles en todos os continentes e en todos os océanos, alerta o último informe do Panel Intergobernamental de Expertos sobre o Cambio Climático (IPCC), que debuxa un panorama futuro moi lúgubre se os líderes mundiais non actúan a tempo. De non adoptar medidas, o texto prevé que durante este século aumente o desprazamento de poboacións, sobre todo en zonas litorais que se verán afectadas pola suba do nivel do mar, as inundacións e a erosión das costas. O informe tamén alerta sobre o descenso das colleitas, a extinción de especies e a degradación dos ecosistemas. E apunta mesmo ao risco de que se produzan conflitos violentos ou guerras civís...

A ÚLTIMA SENTENZA DO TSJ É A ANTESALA DA SENTENZA DEFINITIVA SOBRE A LICENZA DO ALGARROBICO

A sentenza favorable ao Algarrobico abre a porta a 1.500 vivendas, oito hoteis e un campo de golf

Organizacións contrarias á construción do polémico hotel ven a última sentenza do TSJA, a primeira favorable á promotora, como un precedente para as seguintes resolucións xudiciais.