A MELLOR EMPRESA DO MUNDO

¿Queres gañar máis de 3.000 euros ao mes? ¡tardes libres! ¡sen periodo de proba! ¡a partir do primeiro día, sen necesidade de antigüedades nin trienios! ¡Sen desprazarte do teu concello! ¡Non fai falta experiencia! (Case mellor sen ela). ¡Non se precisa ningúun tipo de titulación académica, nin sequera estudos especiais! Con estudos primarios ou similar é máis que suficiente.

¡Non precisas demostrar a túa valía para o cargo! ¡Preparación a cargo da empresa! ¡Despacho particular ! ¡Coche a cargo da empresa! ¡Posto a nivel de dirección con plantilla de profesionais ben cualificados ás túas ordes! ¡Traballo de alta consideración social! ¡Comidas de negocios a cargo da empresa! ¡Pluses por asistencia a reunións!

Aquí como na lexión, nada importa o ten oficio anterior: mariñeiro, arquitecto, albanel, avogado, barreneiro, médico, policia municipal, enxeñeiro, carpinteiro, mestre, mecanico...

¿Queres gañar máis de 3.000 euros ao mes? Preséntate as proximas eleccións municipais e faite concelleiro de dedicación exclusiva. ¡Máis de 25.000.000 da antigas pesetas nos catro anos de lexislatura! ¿Que empresa da máis?

La Voz-Opinión

O PROGRESO

O PXOM DE VIGO

A conselleira Maria Jose Caride, manifestou que a Administración autonómica é "a máis interesada" en que os concellos fagan o seu planeamento pero, engadiu, "apostando por un modelo de desenvolvemento sostible". Por iso, considerou que a Xunta daría "mala imaxe" "se decide contravir a lei".

.

"Non imos devolver proxectos ós concellos senón a interromper o prazo, e informar os municipios de que Medio Ambiente ten que indicar se inicia ou non o proceso de avaliación ambiental e, cando dispoñamos do informe, seguiremos a tramitación"

ESCRITO AO ALCALDE DE VIGO

A BICOCA DO GOBERNO DE VIGO

La Voz-GERARDO GONZÁLEZ MARTÍN

..

A bicoca dos políticos municipais

.

Entre a miseria dos 2.500 euros por fillo e, por unha soa vez, para fomentar a natalidade e os soldos con frecuencia astronómicos dos nosos políticos municipais, transcorre a vida que poden observar en torno miles de mileuristas. Ligando o feito da opulencia económica de moitos corporativos coas dificultades que hai para reducir o número de municipios, enténdese perfectamente a opinión interesada dalgúns beneficiados porque se manteña a situación.

Á propósito dos 126.000 euros anuais de soldo que se fixou, con aquiescencia dos seus compañeiros de pleno, o alcalde de Mijas, produciuse un certo escándalo que se saldou coa dimisión do rexedor, de adscrición socialista. O problema segue en pé, porque as corporacións regulan os seus propios soldos e moitas veces os seus actos aparentan non ser outra cousa que a repartición da tarta. Resulta de asombro que o acordo inicial sobre retribucións nunha gran cidade galega incluíse cinco asesores e catro administrativos para o grupo da oposición, de xeito evidente absolutamente innecesarios.

É difícil dilucidar, se consideramos a autonomía municipal, como darlle saída digna a este problema. Non fai moito, a Federación Asturiana de Concellos reclamaba unha lei autonómica para abordar un escalado salarial. O Goberno Zapatero non se atreveu por agora co asunto e veremos se o fai Elena Salgado, na nova Lei de Bases que ten en proceso de elaboración no seu ministerio. A fórmula que acaba de propor Esquerda Unida é un pacto de todos os partidos, que limiten os soldos, e que debería estender a transparencia a criterios sobre concorrencia de ingresos, dietas e, quizá, nomeamento de persoal non funcionario.

Parece boa a fórmula das hostes de Llamazares, porque, ademais de atallar un problema, enviaría á sociedade a mensaxe de que os partidos, en contra dalgunhas das súas accións habituais, queren transparencia e rigor na vida política.

NON VAI FUNCIONAR O PACTO

OS SOCIALISTAS, OLVIDANSE QUE PASOU NA ANTERIOR LEXISLATURA, O BNG NON É DE FIAR.

.O PSOE bloquea a posta en marcha da tenencia de alcaldía de Domínguez

Os socialistas non lle ceden o despacho na primeira planta que pediu o líder do BNG

A desconfianza preside as relacións na coalición tras un mes de cohabitación

As relacións entre socialistas e nacionalistas no seo do goberno vigues poderían enturbarse por unha cuestión menor como é a localización do despacho do número dous da coalición, o nacionalista Santiago Domínguez. Desde fai semanas o BNG está á espera de que os seus socios do goberno cédanlle varias oficinas na primeira planta para que se instale alí a tenencia de alcaldía e o persoal de apoio de que se dotará cando leve a cabo a modificación de créditos nas próximas semanas. Con todo, o PSOE oponse co argumento de que os funcionarios de Educación, área elixida polo Bloque para Domínguez, rexeitan ser trasladados.

Ante este parón Santiago Domínguez segue traballando no pequeno despacho da planta oitava onde tiveron a súa oficina os nacionalistas na oposición. O Bloque négase a aceptar calquera outra localización e consideran que a decisión corresponde aos representantes políticos e non aos traballadores municipais. En calquera caso, teñen moi presente o exemplo dado por unha concelleira do PSOE, a de Facenda, que se instalou no que ata agora era o despacho dunha alta funcionaria de Intervención.

Desde as filas nacionalistas insístese en que a elección de Educación como sede da tenencia de alcaldía non é casual nin caprichosa. Precisan que a primeira planta do Concello, excepción feita de Alcaldía, Secretaría e Persoal, alberga departamentos que na súa totalidade son xestionados por concelleiras do Bloque. É o caso de Muller, Cultura, Festas e Benestar Social, polo que creeen que é lugar máis adecuado para o tenente de alcalde. No medio de todos atópase Educación, que dirixe a edil socialista Laura López Atrio.

Rozamentos frecuentes

O enfrontamento polo despacho é un máis dos choques que se produciron nas últimas semanas. Ningún foi relevante e as cuestións de importancia (repartición de áreas ou xerente de Urbanismo) fóronse pactando. No entanto, o Bloque tivo que botar un pulso ao PSOE para conseguir as competencias que reclamaba para Cascos Históricos e forzou a a delegar en Xesús López, concelleiro de Cultura, a representación no Museo do Mar. Aínda onte, retirouse da xunta de goberno a composición da Mesa de Contratación por non coñecer o expediente os nacionalistas.

LA VOZ

O BIPARTITO DUPLICA O SOLDO

(PSOE-BNG) din chamarse de ezquerdas e cobran soldos multimillonarios ¿é este o pacto?, non teñen vergoña

.

. "Somos máis", argumenta o bipartito de Vigo para duplicar os soldos
.

..Socialistas e nacionalistas cobrarán 782.848 euros fronte aos 372.000 dos populares

.

Os concelleiros que forman o goberno de coalición de Vigo cobrarán 782.848 euros anuais, máis do dobre do que percibía o anterior equipo de Corina Porro (372.000 euros), segundo as asignacións que aprobará hoxe o pleno municipal. "Antes eran 10 concelleiros, agora somos 16", aduciu onte o alcalde, Abel Caballero. "Son discusións estériles, o importante é o traballo e os resultados", afirmou Santiago Domínguez, tenente de alcalde. Sen incluír dietas por asistencias a comisións e plenos, a nova corporación cos seus asesores consumirá 2.278.264 euros.

Os problemas de liquidez que se atoparon ao acceder ao goberno non botou para atrás ao bipartito vigués á hora de fixarse os seus soldos e os dos seus asesores. A dedicación exclusiva pagarase a 64.500 euros anuais e cada un dos tres grupos municipais (PP, PSOE e BNG) gozará de catro. Ademais, os socialistas terán catro dedicacións parciais (32.280 euros) e outras dúas os nacionalistas.

O poder adquisitivo dos concelleiros vigueses "decrece en termos reais", segundo o alcalde, Abel Caballero, xa que a subida aplicada aos seus salarios, un 2% anual, é inferior á rexistrada polo IPC desde o último orzamento aprobado, o de 2005. "O PP estaba en minoría. Nós somos máis e por iso tamén é necesario dotar ao goberno de máis fondos", explicou . No goberno de Corina Porro, ademais da súa propia, había catro dedicacións exclusivas, cun orzamento salarial de 372.000 euros en total. O goberno actual acumula oito dedicacións exclusivas e seis parciais, o que suma 782.848 euros.

Abel Caballero cobrará 70.168 euros anuais, algo máis que o tenente de alcalde, Santiago Domínguez (67.560). Ambos, no entanto, verán sensiblemente incrementados eses salarios pola súa representación en organismos municipais autónomos. A alcaldía disporá ademais dun equipo de tres asesores (secretaria, xefa de prensa e xefe de gabinete) que cobrarán, a razón de 30.665 euros cada un, co que o orzamento salarial da alcaldía será de 162.163 euros anuais.

A xefatura de gabinete, no entanto, queda polo momento sen cubrir, ata que se superen as actuais dificultades orzamentarias cunha modificación de crédito ou, se non, ata o próximo exercicio. Este mesmo compás de espera queda aberto para dúas das catro dedicacións exclusivas asignadas ao grupo socialista, o único que asume unha cota de sacrificio salarial e funcional pola actual penuria de fondos.

As catro dedicacións exclusivas do grupo socialista consumirán 258.000 euros e as catro parciais, 129.120, co que os salarios do grupo dan un total 457.288 euros. As catro dedicacións exclusivas e dous parciais do BNG suman, excluíndo o complemento do tenente de alcalde, 322.560 euros.

A esas cantidades hai que engadir os custos de cada equipo de asesores, tres do grupo socialista (91.995 euros) e dous do nacionalista (61.330), máis dous auxiliares administrativos para cada grupo (86.664), co que o custo salarial directo de ambos os grupos será de 1.019.817 euros. E, sumando o custo salarial da alcaldía e o suplemento do tenente de alcalde, 1.185.060 euros anuais.

O grupo popular manterá as catro dedicacións exclusivas que disfutaba cando gobernou no anterior mandato, así como o mesmo número de asesores e de auxiliares administrativos. Os catro edís con esa dedicación percibirán 258.000 euros; os asesores, seis, 387.000 euros, e os catro auxiliares administrativos 86.664. O que dá un total salarial para o grupo popular de 731.664 euros, un orzamento análogo ao que gozaban no goberno, sen contar o soldo da alcaldesa.

Ademais, cada grupo recibe unha dotación económica proporcional á súa representación: 172.640 euros o popular; 122.520 o socialista e 66.400 o nacionalista. O orzamento anual da corporación, incluídos os salarios de concelleiros e asesores e sen incluír dietas por asistencia a comisións e plenos, será con todo iso de 2.278.264 euros.

el pais

O PACTO

OBSCENIDADE INMOBILIARIA

CARLOS CARNICERO

As conversacións, gravadas pola policía, entre o concelleiro de urbanismo de Alhaurín el Grande, Gregorio Guerra, e o promotor inmobiliario José Burgos son unha radiografía obscena da forma na que se conducen quen desde a función pública acceder ao hemisferio da corrupción. Non cabe dúbida de que o código penal debese analizarse por se necesita intensificar o castigo, o escarmento e a exemplarización de quen tendo a confianza da sociedade para xestionar asuntos públicos utilizan o seu poder para beneficio persoal. E tamén a celeridade coa que a Xustiza accede a estes asuntos que son visibles moito antes de que as institucións poñan en marcha os instrumentos de persecución destes delitos.

.

A estética non pode ser máis impresentable porque a coacción directa -"pararémosche a obra e revisaremos as licenzas"- é a manifestación duns comportamentos mafiosos de quen sabe que a forza do estado pode caer contra quen se resista á coacción. As recentes eleccións xerais non serviron para desentrañar politicamente o fenómeno da corrupción urbanística. Produciuse, ata, a paradoxa de que edís inmersos en procesos xudiciais ou de investigación saíron reforzados nas urnas polos votos dos cidadáns. Aínda funciona a aparencia de éxito e hai sectores da sociedade e situacións nas que vale máis o relumbrón ou as expectativas de éxito que a ética da actuación pública.

.

Fai falta que se coñeza con detalle a forma na que proceden os mafiosos que abusan da súa condición pública para que o noxo que promove a contemplación deses procedementos cheguen a quen aínda pensan que vale todo se o resultado é o crecemento económico

O MODELO DE CIDADE

ALBINO PRADA BRANCO

.

Cando nas nosas cidades elabóranse os plans xerais de ordenación municipal adoita reclamarse que, na aprobación definitiva por parte da Xunta de Galicia, esta non entre a valorar o «modelo de cidade»; porque se entende que este sería un terreo de competencia exclusiva do concello que democraticamente o aprobou. Moi singularmente, adoitan incluírse en tal autonomía as estimacións de crecemento demográfico e de demanda residencial e -en consecuencia- as de oferta de solo e edificabilidade.

Dubido moito que tal asunto poida analizarse racionalmente por parte dos concellos das nosas cidades. E se así fose, sería moi necesario que o Goberno galego tomase cartas no asunto, porque todos coñecemos concellos (Ponteareas, Porriño, Teo, Culleredo...) cun crecemento demográfico espectacular, á sombra do emprego que se xera no núcleo urbano do que son coroa.

Os técnicos no asunto aplican a isto a palabra e concepto anglosaxón de commuting: a porcentaxe de residentes nestes municipios que se desprazan diariamente á cidade de traballo. Son municipios que manteñen relacións funcionais co seu núcleo urbano, que xera a súa oferta residencial, que reclama infraestruturas de comunicación, etcétera; e que debesen considerarse como elementos da conurbación urbana a efectos de planificar o plan xeral do núcleo e o seu propio.

Con datos do censo de poboación do 2001, un recente estudo realizado na Universidade Autónoma de Barcelona aplicando un criterio idéntico (de commuting) en toda España, determina estas coroas metropolitanas en Galicia: cara a Vigo, vinte e oito municipios (co que pasamos de 280.000 a 550.000 habitantes); na Coruña, trinta e dous municipios (co que pasamos de 236.000 do núcleo a 485.000 da conurbación); en Compostela, dezanove (de 90.000 a 204.000). Certamente, os plans xerais deses núcleos urbanos apenas se ocuparían da metade do seu real modelo de cidade.

Debe de ser por iso que o Goberno vasco -a través das súas Directrices de Ordenación do Territorio- obrigou desde 1997 a compatibilizar os ordenamentos urbanísticos de dezaoito concellos da área funcional de Bilbao. Porque é este un claro exemplo de imposibilidade de deixar nas mans de cada concello afectado o seu modelo de cidade. E tamén de como as necesidades do conxunto (en vivendas ou solo industrial) non poden ser o resultado das que se definen pola suma dunhas partes que as calculasen con absoluta independencia do resto. Sinceramente, creo que os que se atrincheiran detrás da autonomía municipal para definir sen interferencias externas o seu modelo de cidade, son miopes a estas realidades metropolitanas. ¿Tomará nota a actual Xunta?

OS MANDAMENTOS DO URBANÍSMO

A seriedade imprescindible

.

.

Alfredo Vara

.

Primeiro mandamento: Non destruír a nosa terra con urbanismo salvaxe.

Segundo: Adaptar as leis e procedementos ao primeiro mandamento.

Terceiro: Non pisar os dereitos lexítimos dos cidadáns, incluídos os promotores.

Cuarto: Actuar con rapidez para evitar a consolidación dos danos, pero sen precipitación que bote por terra o intento.

Quinto: Actuar de forma contundente contra quens violen o primeiro mandamento, por acción directa ou por omisión dos deberes dos cargos públicos e funcionarios.

Sexto: Argumentar con solidez para que o xuíz poida ditar unha resolución solvente e xusta.

En materia tan delicada non podemos permitirnos o máis leve fallo. Xogámonos demasiado.

OS TRIBUNAIS E O URBANISMO

A xuíza non aprecia razóns para anular as licenzas de Foz

Os tribunais desinflan a ofensiva do bipartito polos abusos na costa

Rexeita a petición da Xunta de paralizar a construción de 1.300 vivendas en Foz

O Goberno galego recorrera ante o Contencioso ao negarse o Concello a revocar os permisos

A decisión xudicial contra a suspensión cautelar das obras en Foz ameaza a eficacia da intervención da Xunta

Á espera da sentenza sobre ese recurso, o desmarque xudicial respecto da suspensión cautelar das obras de 1.350 vivendas ordenada pola Xunta en Foz supón a primeira chamada de atención á man dura asumida polo bipartito logo de decenios de inhibición administrativa ante a cultura do «ti vai facendo». Pérez Touriño presentou a actuación en Foz como proba de que o seu gabinete actúa «en función dá legalidade e dá salvagarda do interese xeral».

Avance do ladrillo

As decisións xudiciais en contra das ordes decretadas polo Executivo galego poden desatar unha espiral que favorecería aos supostos infractores. A Xunta pode dedicarse a intervir e os alcaldes, a recorrer sistematicamente aos tribunais, mentres o ladrillo prosegue o seu colonización incontrolada do territorio máis fráxil do país. Máis aló desas disensións, o incremento da presión urbanística na costa ofrece poucas dúbidas e ten precisamente en Foz un das súas paradigmas.

A pesar de perder 45 habitantes respecto ao ano 2004, o municipio lucense tramitou no 2005 ante o Colexio Oficial de Arquitectos 2.065 visados de proxectos para novas vivendas, case tantos como presentaron as cidades de Lugo (2.337), A Coruña (2.361) e Vigo (2.834). No prazo de seis anos, Foz pasou de 157 vivendas no 2000 aos 2.065 visados do 2005, practicamente unha nova edificación por cada catro habitantes do concello.

A Xunta evita pronunciarse oficialmente sobre o auto xudicial sobre Foz. Fontes consultadas sosteñen que, en todo caso, haberá que esperar a sentenza sobre un caso no que advirten unha notoria complexidade.

LA VOZ, MAIS INFORMACIÓN, PINCHAR AQUÍ:

A CARMELA SILVA-CONCELLEIRA

O CONTO DA LEITEIRA

.

.[a esixencia de contar con plans de reducción de emisións de gases para informar favorablemente aos plans xerais (PXOM) por parte da Consellería de Medio Ambiente] "en principio a Vigo non lle afectaría, falta cumprir coa orde da Xunta, contar coa excepcionalidade que nos dará Medio Ambiente, e xa cumpriremos" (Carmela Silva)

.

Temos que aclarar á nova concelleira de urbanismo de Vigo que a excepcionalidade que se pide para o PXOM non é para que non cumpra a lei e a directiva comunitaria de Avaliación Ambiental Estratéxica (AAE), senón para non someterse ao procedemento establecido en devandita lei e directiva.

.

Polo tanto, desde o punto de vista da legalidade e a garantía de que o Plan non vai aumentar a contaminación nin prexudicar ao medio ambiente, é evidente que o PXOM debe dispor dun estudo de mobilidade que sexa sostible e que minimice as emisións de gases á atmosfera.

.

O concello de Vigo non é alleo ao quentamento global nin ao protocolo de Kioto.

.

Sabemos que estes temas non preocupaban nin ao equipo redactor, nin ao xerente de urbanismo, nin aos grupos municipais que querían aprobar o Plan co escape libre.

¿QUE TEN O URBANÍSMO?

A DEPURADORA DE OURENSE

A Xustiza ratifica a ilegalidade da estación depuradora de Ourense

.

O Tribunal Superior dá a razón aos veciños, que alegaron molestias por ruídos e malos cheiros

..

A sentenza censura ao Concello por dar a licenza sen ter en conta o entorno ambiental

.

As deficiencias na purificación, un problema compartido

.

A planta depuradora que trata as augas residuais dos 110.000 habitantes da capital ourensá -e dos máis de 5.000 que habitan no municipio limítrofe de Barbadás- leva funcionando de forma irregular dende o ano 1995. Unha sentenza que acaba de emitir o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) ratifica a ilegalidade da licenza de actividade que o Concello de Ourense se autoconcedeu no 2002 e aclara que xa non existe posibilidade algunha de regularizar a situación. En realidade, o fallo vén sumarse a un anterior, ditado pola mesma sala en outubro do 2006 e que se pronunciaba en idéntico sentido, aínda que a instancias doutros demandantes.

A sentenza agora coñecida outorga a razón a unha vintena de veciños da localidade de Reza, distante dous quilómetros do centro urbano, que iniciaron varios preitos pouco despois de que a estación de tratamento comezase a funcionar. Os seus argumentos foron sempre os mesmos: importantes molestias por ruídos e malos cheiros á beira das súas vivendas, que foran edificadas con anterioridade á construción da depuradora. Os sucesivos razoamentos dos tribunais tamén coincidiron en censurar os trámites seguidos polo Concello para intentar legalizala por canto nin para construíla nin para darlle licenza tívose en conta o Regulamento Municipal de Actividades Molestas, Insalubres e Perigosas.

.

Distancias

.

A sentenza do TSXG recorda que a depuradora pódese considerar como «industria fabril» e polo tanto ten que adaptarse ao regulamento citado. É dicir, non se debería construír a menos de dous quilómetros de distancia dunha zona habitada, unha circunstancia que non se tivo en conta.

Aínda que implicitamente, o Tribunal Superior sorpréndese de que o Concello de Ourense non alegase que carecía doutros terreos para construír a planta de tratamento de augas residuais, o que podería abrir unha porta á súa legalización no momento en que seleccionou a localización. Así as cousas, a sala converte en firme a sentenza «ao non caber contra ela recurso algún» e rexeita a reclamación presentada polo Concello, que intentou por todas a vías legais manter a actividade da depuradora, que agora queda á marxe da lei.

O fixo recorrendo unha resolución anterior ditada polo Xulgado do Contencioso Administrativo de Ourense en decembro do 2003 e que xa estimaba as razóns expostas polos veciños e condenaba ao Concello. Agora o TSXG ratifica a resolución ditada polo xulgado da capital das Burgas.

Ademais, a situación permite abrir outra porta, á que os demandantes vanse a acoller. O seu avogado, Francisco José Aranda, confirmou onte mesmo que pedirán a execución da sentenza e iniciarán novas accións para que os seus dereitos véxanse atendidos. Non descartan reclamar diñeiro en concepto de danos e prexuízos polos anos que levan soportando os malos cheiros e os ruídos que proveñen da depuradora, aínda que non precisaron a cantidade que solicitarán.

La Voz

PAZ E LIBERDADE

A CORRUPCIÓN

NACIONES UNIDAS

.

ASPECTOS DESTACADOS DE LA CONVENCIÓN CONTRA LA CORRUPCIÓN

. En diciembre de 2005, la Convención de las Naciones Unidas contra la Corrupción se convirtió en el primer acuerdo de alcance mundial jurídicamente vinculante contra la corrupción.
.
PREVENCIÓN
Se contemplan medidas de amplio alcance dirigidas a los sectores tanto público como privado, incluidas políticas de prevención modelo, como el establecimiento de órganos de lucha contra la corrupción y el aumento de la transparencia en la financiación de elecciones, los derechos de los ciudadanos y la participación de la sociedad civil en la tarea de acrecentar la conciencia pública de la corrupción y de lo que se puede hacer al respecto.
PENALIZACIÓN
La Convención exige que los países tipifiquen como delitos una amplia diversidad de actos, entre otros el soborno, la malversación de fondos públicos, el blanqueo de capitales y la obstrucción de la justicia. Recomienda asimismo que se tipifiquen como delitos otros actos como el tráfico de influencias. La Convención promueve la cooperación entre los organismos encargados de hacer cumplir la ley, la protección de los testigos y la eliminación del secreto bancario por ser una barrera para el enjuiciamiento.
COOPERACIÓN INTERNACIONAL
Los delincuentes ya no pueden huir de sus países y vivir sin temor de ser enjuiciados.
La Convención prevé la asistencia judicial recíproca en la reunión y remisión de pruebas para su utilización en los tribunales con miras a extraditar a los delincuentes.
Se pide también a los países que ayuden en la localización y el embargo preventivo la incautación del producto de la corrupción.
RECUPERACIÓN DE ACTIVOS
Un avance importantísimo ha sido el hecho de que las naciones convinieran en que la recuperación de activos es “un principio fundamental de la Convención”. La localización y recuperación de activos robados plantea un importante reto. Se trata de una cuestión que reviste particular importancia para muchos países en desarrollo, donde la corrupción a alto nivel ha mermado los recursos públicos que tanto precisan.
MECANISMOS DE APLICACIÓN
Se ha establecido una Conferencia de los Estados Partes para vigilar la aplicación de la Convención.
CON LA CORRUPCIÓN TODOS PAGAN
Nadie necesita de una conferencia sobre los males de la corrupción. Las sociedades donde reina la corrupción sufren innumerables formas de miseria. La suposición de que el mercado “libre” y la no intervención son los únicos remedios contra la corrupción es simplemente errónea. Cada país genera su propio tipo de corrupción y no hay sistema exento de ella.
La Oficina de las Naciones Unidas contra la Droga y el Delito (ONUDD) cree que es posible hacer algo. Los gobiernos, el sector privado, las ONG, los medios de comunicación, las organizaciones religiosas y, ante todo, los ciudadanos, tienen todos un importante papel que jugar.
ACCIÓN
¿Qué medidas se pueden tomar para luchar contra la corrupción?
EL mundo dispone de una plataforma única e integral para combatir la corrupción:
la CONVENCIÓN DE LAS NACIONES UNIDAS CONTRA LA CORRUPCIÓN. Aunque la Convención ha estado en vigor sólo desde diciembre de 2005, como primer instrumento internacional jurídicamente vinculante contra la corrupción, ofrece una oportunidad única para dar una respuesta mundial a un problema mundial.
¿Por qué es importante la Convención?
Porque ahora todas las actividades nacionales, regionales y multinacionales de lucha contra la corrupción cuentan con un único “eje central”, negociado por más de 140 países. Unidos, somos más fuertes. Con todo, la Convención no pasará de ser un trozo de papel lleno de buenas intenciones si no se lleva a la práctica.
La ONUDD, como custodio de la Convención contra la Corrupción, asigna alta prioridad a la prestación de asistencia a los Estados para que apliquen las medidas de la Convención y a la tarea de velar por que haya un examen efectivo de su aplicación.

mas información, aquí

ALTERNATIVAS PARA EVITAR A CORRUPCIÓN

JOAQUÍN ESTEFANÍA

A corrupción afecta á calidade da democracia. Así o mostran, por exemplo, os barómetros permanentes de Transparencia Internacional ou o índice da democracia elaborado polo semanario The Economist. A corrupción urbanística deveu hoxe en España na formulación máis frecuente da corrupción pública, aínda que cada vez sexa máis difícil separar os intereses privados dos corruptos, dos intereses políticos partidistas.

Agora que se produciu un cambio de Goberno convén recordar algunhas das ferramentas contra a corrupción urbanística que deixaron os destituídos. María Antonia Trujillo será recordada no longo prazo pola aprobación dunha nova Lei do solo, que entrou en vigor o pasado día 1 e que haberán de ter en conta os concellos constituídos tras as últimas eleccións municipais. Trujillo foi unha ministra de Vivenda con peor imaxe que práctica política. A nova lei do solo, que substitúe á de 1998, cambia a filosofía desta última de que todo solo era urbanizable mentres non se dixese o contrario, causante en boa parte do espectacular crecemento do prezo do solo e da formidable especulación que arrasaron este país nos últimos 10 anos. Só o tempo dirá se a nova lei do solo foi efectiva, pero na súa filosofía está a corrección de tanto desenfreo, coa reserva dunha porcentaxe do solo (30%) para vivenda protexida e unha nova tasación do solo mediante a cal o seu valor non estará en función das expectativas senón do seu prezo actual, entre outras medidas. Recordemos que a de 1998 é unha lei aprobada baixo o mandato do PP e que a actual foi aprobada co voto de todos os grupos parlamentarios, excepto o PP.

Jordi Sevilla, ata agora titular de Administracións Públicas, foi un dos mellores ministros de Rodríguez Zapatero e, polo tanto, susceptible de recuperación para novos empeños. Deixa á súa sucesora, Elena Salgado, os borradores e o espírito dunha nova Lei de Bases de Réxime Local. Nesa lei están as medidas para garantir o financiamento local, cuxa insuficiencia abriu paso a tantas irregularidades e estafas urbanísticas, que se produciron pola confluencia de tres factores: o extraordinario boom da construción (construíronse anualmente máis vivendas que en Alemaña, Reino Unido e Francia xuntos); os perennes problemas de financiamento das facendas locais e o crecente recurso destas administracións aos ingresos procedentes do urbanismo (algunhas estimacións prudentes calculan que este tipo de ingresos supón en moitos concellos o 30% do total, e outras menos prudentes, din que o 40%); e os cambios que parecen estar tendo lugar na estrutura de financiamento dunhas organizacións partidistas que dependen cada vez máis dos fondos que as corporacións locais destinan ao sostemento dos grupos municipais (segundo un informe do Tribunal de Contas, máis do 25% do total das subvencións públicas non electorais recibidas polos partidos procede das corporacións locais).

Os argumentos da lei de Réxime Local que deixa Sevilla atacan sobre todo ao segundo dos factores citados: cláusula específica que garante a participación dos concellos nos ingresos das comunidades autónomas, para que non dependan da vontade arbitraria destas últimas; introdución das incompatibilidades nos concelleiros; controis de poder para que sexan os plenos municipais e os equipos de goberno os que aborden as licenzas urbanísticas, as permutas de terreos e os convenios urbanísticos; etcétera.

Estes cambios legais están incluídos nas recomendacións que se fan no estudo máis exhaustivo elaborado ata agora sobre o urbanismo en España (Urbanismo e democracia. Alternativas para evitar a corrupción. Fundación Alternativas), recentemente presentado no Congreso dos Deputados. Tres volumes cartográficos dedicados á descrición do problema e ás alternativas para corrixir o tiro a favor dun urbanismo sostible, que chegan á conclusión de que "todo solo debe considerarse como non urbanizable, mentres non se demostre a absoluta necesidade de ser transformado urbanisticamente". Unha reacción lóxica a tanto exceso.

EL PAIS

POLÍTICOS

NON AO FEISMO

Non chega con protexer a costa do urbanismo salvaxe. Todo o que se poida facer por mellorar a calidade de vida dos galegos e salvagardar a paisaxe é digno de aplauso. A Xunta aproba axudas para erradicar a infravivenda no rural. O interior existe e hai que mimalo. O feísmo é un inimigo público. Loitar contra el é necesidade e virtude.

QUE FACER CO URBANISMO

Urbanismo salvaxe: Podemos paralo

Unha das ameazas máis graves coas que o medio ambiente deste país atópase na actualidade é o urbanismo salvaxe e especulativo que nel se está desenvolvendo. Os políticos de todo signo metéronnos nun vorágine tal, que como non sexamos capaces de paralo, os problemas ambientais que actualmente temos multiplicaranse, afectando non tan só ao medio natural senón a nós mesmos.

-Retirar aos Concellos as competencias sobre urbanismo.

Os poderes locais de calquera signo convertéronse nos maiores destrutores do territorio, co obxecto de financiarse, entrando nunha espiral que non poden deter: diñeiro-urbanizar-diñeiro. Se seguen con esa dinámica, como ocorre en moitos municipios, deica pouco non haberá recursos naturais que resistan esa presión demográfica, o que afectará non só ao seu territorio senón ao conxunto do país. Incapaces polo tanto de desenvolver políticas sostibles e dado que as súas actuacións afectan ao conxunto dos cidadáns, propomos polo ben de todos que lles sexan retiradas as competencias de urbanismo e xestión do territorio.Pensar noutro tipo de financiamento dos Concellos debería ser unha das súas responsabilidades, non nosa. Que nós pidamos outro tipo de financiamento ás corporacións locais viríalles moi ben, xa que se acollerían a esta reivindicación para presionar máis ao Goberno, o que non nos asegura que estean dispostos a modificar a actual forma de financiarse. Cremos que o máis correcto sería que esixísemos que as competencias de urbanismo fósenlles retiradas. Con esta medida non tragarían, seriamos os seus peores inimigos, xente á que odiar, pero á vez suporía unha espada de Damocles, que aínda que fose incerta, mediática mente faríalles pensar un pouco ou polo menos andarían con pés de plomo por se esta reivindicación tivese algún efecto real. Por outra banda, estamos pondo en cuestión a súa xestión, estamos dicindo que hai algo nos órganos de goberno local que non funciona. Nunha palabra, estamos pondo en dúbida unha xestión que democraticamente ten moitas lagoas.

-Responsabilidade do Poder Xudicial nos delitos urbanísticos.

A ausencia de sentenzas acordes coa lei, a pesar dos escandalosos delitos urbanísticos que veñen cometendo construtores, funcionarios públicos, concelleiros e alcaldes, fai supor que hai unha conivencia entre o poder xudicial, o político e o negocio urbanístico. Ningún alcalde foi condenado por este tipo de delito, con todo existen xuíces que están acosando e perseguindo aos que denuncian tal corrupción, como é o movemento ecoloxista e veciñal.

-Separación das Consellerías de Urbanismo e Medio Ambiente.

Tras as últimas eleccións autonómicas vimos como nalgunhas zonas significativas as competencias de Medio Ambiente e Urbanismo foron asumidas nunha única Consellería. Resulta inconcibible que desta forma póidanse garantir os dereitos ambientais da poboación, sobre todo cando desde as administracións rexionais a política urbanística é a que maior peso ten. Desta forma a competencia dos departamentos de Medio Ambiente para parar ou modificar os Estudos de Impacto Ambiental dos PXOU queda reducida a cero. Nas actuais circunstancias Medio Ambiente non existe, está supeditado a Urbanismo. Así, un dos dereitos máis elementais que se debe ter nunha democracia moderna, como o dereito a gozar dun medio ambiente san, está cercenado.

OS ANTEPASADOS

ALCALDES-CONSTRUTORES

A avogada Inmaculada Rosas, especialista en temas de urbanismo, destacou que "os alcaldes están cos construtores, non cos cidadáns", e xustificou que as queixas vaian a Bruxelas: "Cando hai unha urbanización ilegal e pedimos a paralización das obras tardamos un ano no que o xuíz lea a petición, e como mínimo outro ano ata que resolva.

Ao final temos unha magnífica sentenza que non se pode executar porque se intentan minimizar as demolicións". E engadiu: "Como as obras fanse con licenza municipal non se pode aplicar o Código Penal ata que a vía administrativa declara o acto nulo".

O resultado é que as obras ilegais de cando en cando son demolidas.

LEI DA PAISAXE

[SE CABALLERO E DOMÍNGUEZ DIN QUE DEFENDEN UN DESENVOLVEMENTO SOSTIBLE PARA VIGO, NON SE ENTENDERÍA QUE DEIXASEN AO PXOM DE VIGO FÓRA DA LEI DÁ PAISAXE QUE A XUNTA APROBARÁ EN OUTUBRO.]

RESIDUOS CONTAMINANTES

Vertedura clandestina de 25.000 toneladas de cascallos do auditorio de Vigo

.

Os residuos sen tratar estanse enterrando en Goián-Tomiño, ás beiras do Miño

.

Unhas 25.000 toneladas de cascallos procedentes da demolición de Casa Mar, en cuxo solar construirase o palacio de congresos-auditorio de Vigo, están sendo enterrados en humidais do lugar de San Lourenzo-Tomiño, na ribeira do río Miño. A vertedura realizouse sen a preceptiva autorización da Consellería de Medio Ambiente, que xa sancionou por ese motivo a unha empresa que efectuaba verteduras do mesma orixe en Salvaterra. Outra parte non cuantificada, probablemente a máis contaminante, foi depositada nunha canteira de Valença do Minho. A demolición da antiga empresa pesqueira Casa Mar libera unha parcela de 90.000 metros cadrados, onde está previsto construír o palacio de congresos-auditorio de Vigo. É un proxecto longamente acariñado na cidade, pero que parece condenado a non saír de tropezos.

Xa a propia adxudicación, o ano pasado, á UTE formada por Sacyr, Caixanova e Pontes e Calzadas, estivo envolvida en polémica: a mesa de contratación tivo que recorrer a informes externos para neutralizar os negativos dos técnicos municipais, contrarios á adxudicación por suprimirse unha planta de aparcadoiros (223 prazas menos) que figuraba no prego de condicións. As obras de demolición tiveron que interromperse logo, a mediados de setembro, polos danos ocasionados na nave lindeira doutra empresa frigorífico-pesqueira, Pereira.

O edificio de Casa Mar xa está totalmente demolido, aínda que no solar aínda quedan amontoados algúns restos. Os promotores contrataron esa parte da obra á empresa vasca Usabiaga, que á súa vez subcontratou con empresas locais o transporte e depósito dos residuos, que en ningún momento quedou claro. O problema derívase de que os residuos de construción e demolición non son inertes, nin sequera logo do seu tratamento nunha planta de reciclaxe. O seu uso como recheo require autorización por parte da Consellería de Medio Ambiente.

A retirada dos materiais da derriba de Casa Mar comezou a primeiros de setembro do ano pasado. En total xeráronse entre 45.000 e 50.000 toneladas de cascallos, das que unhas 8.000 toneladas contiñan materiais especialmente perigosos pola súa capacidade contaminante, como breas e cortiza utilizada para acolchar as cámaras de refrixeración do peixe e por iso impregnado de amoníaco e outros produtos químicos que lle outorgan ese potencial contaminante.

Esta parte dos cascallos foi transportada e enterrada, sen permisos nin control oficiais, de modo clandestino, nunha canteira portuguesa que funciona no lugar de Monte do Châo, no municipo de Valença do Minho, onde as cortizas de Casa Mar, arrastrados polos ventos, estiveron durante semanas flotando na lagoa da canteira, ata ser recuperados e enterrados.

Nos primeiros días de setembro Áridos do Mendo depositou case 3.000 toneladas no municipio de Salvaterra de Miño, onde a vertedura interrompeuse logo dunha inspección ambiental promovida por Autoridade Portuaria de Vigo e que finalmente acabou nunha sanción de 30.000 euros a esta empresa e outra de 15.000 euros á UTE promotora do auditorio vigués.

A estimación en 25.000 toneladas do depósito de San Lourenzo, en Goián-Tomiño, calculouse en función da superficie e grosor que alcanza o vertedoiro, nunha parcela que, como outros humidais da contorna, están sendo utilizados para a vertedura clandestina de residuos de construción e demolición.

A actividade faise ostensible en numerosos puntos, a ambos os dous lados da estrada Tui-A Guardia. Na maioría dos casos non hai constancia da procedencia deses residuos. Os vertedoiros fanse desaparecer logo enterrándoas, fase que está a piques de culminarse cos residuos de Casa Mar en San Lourenzo. Un cartel nesta parcela sinala como "construtor" á empresa Texre Miño, S L.

Aparentemente, o resto de cascallo xerado pola demolición de Casa Mar estaría sendo transportado ao momento limpo de Valla, que dispón dunha planta de trituración e reciclaxe. No entanto, tamén foi comprobado o transporte de materiais desta orixe viguesa cara ao municipio portugués de Paredes de Coura, realizado por empresas portuguesas contratadas por empresas galegas para esa laboura.

PRESOS

O VIAL DO SALNES E O PXOM DE VIGO

Pensaba a Conselleira da CPTOPT, Dª Mª José Caride, no PXOM de Vigo cando facía as seguintes declaracións o día 21/06/2007. Para comprobalo só teñen que cambiar nas frases textuais seguintes "Manuel Fraga" por "Corina Porro", "seguridade dos usuarios" por "seguridade xurídica do PXOM" e "O Sanlés" por "o PXOM de Vigo"

.

Caride denuncia "razóns políticas"

A conselleira sostén que o único motivo era "acurtar prazos"

As razóns políticas marcounas "a axenda electoral"

"deixouse polo camiño a seguridade dos usuarios".

"unha das peores decisións técnicas"

"a crónica dunha catástrofe anunciada".

"A axenda electoral pesou máis que a seguridade", "un efémero éxito do Goberno de Manuel Fraga, pero un gran fracaso para os cidadáns".

.

A celeridade, recordou Caride, comezou xa cunha tramitación administrativa que "bateu marcas". "Cando se fan as cousas con tanta présa, algo queda no camiño, e no Salnés ese algo é a calidade", reprochou a conselleira.

MAIS INFORMACIÓN: EL PAIS

A VOLTAS CA DEPUTACION

A deputación de Pontevedra segue beneficiando a unha empresa vinculada ao seu presidente, o popular Rafael Louzán

.

A construtora Pavimentos de Meaño, fundada polo seu chofer persoal

.

.

O presidente da deputación de Pontevedra, o popular Rafael Louzán, acaba de revalidar o seu cargo á fronte da institución. A construtora Pavimentos de Meaño, fundada polo seu chofer persoal, segue sendo unha das máis beneficiadas polas arcas públicas de Pontevedra. Máis dun millón e medio de euros en adxudicacións por obra pública saíron das arcas da deputación, segundo o informe da Federación Galega da Construción ao que tivo acceso a Cadena SER.

.En 2006, Pavimentos de Meaño foi a terceira construtora que máis contratos obtivo da deputación. En total, oito adxudicacións que suman un importe superior ao millón e medio de euros e o 7 por cento do gasto en obras da institución.

Unha cifra que coloca á empresa na cuarta que máis diñeiro recibiu, segundo o informe da Federación Galega da Construción ao que tivo acceso a SER. O ano anterior, cando a cantidade de negocio da empresa rozou os 2.400.000 euros, a factura á deputación foi aínda máis alta, 1.840.000 euros, é dicir, máis de tres cuartas partes dos ingresos de Pavimentos de Meaño durante eses 12 meses saíron do organismo público.

Fundada polo chofer

A empresa foi fundada por Marcos Galiñanes, chofer persoal do recentemente reelixido presidente da Deputación, Rafael Louzán, quen pouco despois de que a SER dese a coñecer as primeiras informacións ao redor da compañía deixou a dirección en mans do seu tío, Jesús Pombo, que tamén traballou no ente público como maquinista.

A carreira política de Rafael Louzán foi en ascenso ao mesmo ritmo que os ingresos da construtora Pavimentos de Meaño. Louzán presentouse ás eleccións municipais polo partido popular en 1995, ano no que o seu chofer, Marcos Galiñanes, fundou a empresa.

Ampliación de capital

O seguinte ascenso foi en maio de 2000, cando chegou á presidencia da deputación de Pontevedra sendo presidente provincial do PP. Segundo o rexistro mercantil, en maio de 2001, a construtora realizou a maior ampliación de capital ata entón, de 9.000 a 94.000 euros. Ata a data, a construtora dedicada a obras públicas non deixou de recibir adxudicacións.

A Cadea SER púxose en contacto coa empresa pero ninguén en Pavimentos de Meaño quixo responder ás nosas preguntas.

CADENA SER

= AO PXOM DE VIGO

SOS O COUREL

AXUDA PARA O COUREL
.-..

DESASTRE: UNHA PIZARREIRA PON EN PELIGRO UNHA ZONA DO COUREL

.

“Asociación Ecolóxico-Cultural SOS Courel”
.

Amigas e amigos:

Somos a “Asociación Ecolóxico-Cultural SOS Courel”, veciñ@s do Courel; territorio da Galiza, cuns valores culturais, naturais, xeolóxicos, paisaxísticos, educativos e científicos, únicos en Europa, foi incluído na Rede Natura 2000, é Patrimonio de tod@s. Propiedade común son tamén as augas que todos estes montes recollen da néboa do Océano, e voltan por milleiros de regatos e ríos; atravesando terras de Asturias, León, Galiza e Portugal, ata o Mar

.

Sen axuda de tod@s, só @s veciñ@s do Courel, con pouco máis de “mil votos”, seremos incapaces de parar esta desfeita, camuflada detrás do manexo hipócrita e propagandístico da Rede Natura e da eterna promesa tranquilizadora dun Parque Natural, que chegará tarde e con mil recortes, sen cartos, esquivando “intereses poderosos”,reducido a “un debuxo nun plano” e anunciado nun “folleto”.

.

Esta Asociación, no outono de 2004, coa vosa axuda, fixo unha campaña na defensa do Courel . A Xunta De Galicia na primavera de 2005 respondeu cunha proposta de Parque Natural totalmente mutilada, deixando fora todo o sur do Courel para as pizarreiras existentes e outras tantas novas que se pretendían autorizar...

.

Está recoñecido o Courel, como o territorio de maior biodiversidade de Galicia, debido a factores climáticos, xeolóxicos, orográficos, pero sobre todo pola actividade humana, dende tempos remotos, compatible coa conservación do medio natural. Nestes últimos anos, aínda que protexido oficialmente, estase a levar a cabo unha “política escondida” de despoboamento interesado e devastación co único obxecto de favorecer o avance e o lucro de empresas sen escrúpulos.
.

Por iso queremos denunciar unha gran catástrofe ambiental que se está a producir no Courel e que se estende polas augas do Lor, Sil e Miño ata o Atlántico.

.

Trátase da coñecida canteira ilegal de pizarra “La Campa”. Promovida por CUPIRE PADESA SL e filiais (http://www.cupirepadesa.com/), líder mundial na producción e comercialización de pizarra.

.

http://www.xunta.es/conselle/cma/GL/CMA05e/p05e02.htm, (Páxina da Xunta de Galicia) podedes comprobar o enorme burato que a Xunta de Galicia reservou para esta e outras canteiras, no mapa do LIC Ancares-Caurel, na última proposta á Comisión Europea, pendente aínda de aprobar por esta. Deixando fóra hábitats de interese comunitario como soutos, prados naturais, uceiras, bosque de ribeira, ......

.

MAIS INFORMACIÓN, PINCHAR AQUÍ