A GRANDE ESTAFA DO PRESUPOSTO DE DEFENSA 2015

Dende a chegada da crise en 2008 os presupostos do Estado demostran como se abandona á súa sorte ás capas máis desfavorecidas da sociedade española. Pois os axustes aplicados foron en contra do interese xeral da poboación, pois se recorta naqueles ámbitos que deberían ser os de maior preocupación: o fomento do emprego, o investimento público para incentivar a economía e o emprego, e o mantemento dos servizos sociais básicos.

Na proposta de presuposto para o ano próximo, obsérvase como o Ministerio de Fomento descende nun 14,2%; o de Emprego e Seguridade Social un 15,5%. En cambio, o Ministerio de Defensa aumenta un aparente 1,1%. E digo aparente, porque só co que se esconde aumenta un 30%. E é que o ministro Montoro coa complicidade do titular de Defensa, Pedro Morenés, fai trampas nas contas, porque a sabendas de que o gasto final nalgunhas partidas será enormemente superior, ocultan as súas intencións ao subvalorizar dúas partidas, a destinada a cubrir a factura dos Programas Especiais de Armamento (PEAS) e os gastos das misións militares no exterior.

Respecto á primeira, o Goberno, como vén facendo en anos anteriores, volveu presupostar a cifra de 6,84 millóns para o pagamento de PEAS, cando nos últimos tres anos foi aprobado un crédito extraordinario que supuxo aumentos nesta partida de ata un 250%. De feito, en 2012 o gasto real foi de 1.782,77 millóns, en 2013 de 879,48, e en 2014 de 883,65 millóns. Para o próximo ano 2015, e de acordo coa programación de pagamento dos PEAS do propio Ministerio teranse que aboar 1.000 millóns. Entón, ¿por que se presupostan tan só 6,8 millóns? Sen dúbida trátase dunha fraude.

 

 No referente á partida sobre as operacións militares máis alá das fronteiras españolas, acontece algo similar, consígnanse 14,36 millóns, cando ano tras ano se produce un gasto de entre 700 e 800 millóns, que son achegados dende un caixón desastre do presuposto denominado Fondo de Continxencias. Outro xeito de camuflar o gasto real en Defensa.

Pero aínda hai un terceiro engano e sen dúbida o máis alarmante. É o referente á Investigación e Desenvolvemento de novas armas. A I+D militar crece nun 43,5%, respecto a 2014, e pasa de 506,8 a 727 millóns; dos cales 563,9 serán créditos ás empresas de armamento a cero interese e ligados a PEAS  e concedidos dende o Ministerio de Industria e polo tanto tampouco suman como gasto no presuposto de Defensa. Unha I+D militar que mantivera unha tendencia á baixa dende o ano 2009 e que agora se volve incrementar. O aumento da I+D militar contrasta co escaso aumento da I+D civil que só se incrementa nun 4,8%. Outro agravio para o desenvolvemento da produtividade e a mellora social.

Estes créditos en I+D militar véñense denunciando como axudas encubertas ás empresas militares, ou peor, en lugar de I+D trátase de pagamentos a conta das armas. Uns créditos que dende o seu inicio en 1997 ascenden á astronómica cifra de 16.120 millóns e que non foron devoltos. Pois obedecen a unha enxeñaría contable: xorden dende o Ministerio de Industria e o Ministerio de Defensa comprométese a retornalos cando pague as armas ás empresas militares. Crearon unha trampa contable que acumula unha débeda impagable e que a Facenda Pública non sabe como resolver, pois se os condona sumarán como déficit público.

En definitiva, trampas contables para amañar o presuposto de defensa e impedir que a opinión pública coñeza o gasto militar real do Estado español e poder xustificar os axustes que debilitan o escaso estado social español.

A REXENERACIÓN DEMOCRATICA

 

O da rexeneración democrática é un chiste. Promovida polos mesmos que causaron o estrago, arróganse a facultade de arranxalo. Eles guísanllo e eles cómeno, tratando de darnos gato por lebre, ou en todo caso lebrato. Collen asuntos menores, populistas, por certo e preséntannolos como esenciais: estatuto do alto cargo, lei de control económico e financeiro dos partidos políticos, limitar aforamentos (dos xuíces, non dos políticos), regular indultos. Todos sen ningunha garantía de cumprimento. Unha broma sen graza. Alguén cre que cumprirían nin unha soa desas medidas sen trampas? Á parte do innecesario de todas elas se fosen serios e rigorosos.

Unha auténtica rexeneración democrática tería que comezar por actualizar a Constitución, que xa ten mofo. Facer que cambiala non sexa imposible, como de feito o é. O polo menos engadir as emendas necesarias, como na dos Estados Unidos, moi anterior á nosa.

Unha rexeneración democrática debería comportar que ningún español sufra unha vida indigna, por pobreza ou perda de fogar.

Unha rexeneración democrática sería revisar a submisión económica a Europa e os seus poderes financeiros. Unha indubidable separación de poderes e non o dominio absoluto do Executivo. Concretar a laicidade do Estado. Que as mortes silenciosas non aumenten por non se poder custear os medicamentos, si, non o neguen. Que nin deus nin o Rei cobren máis que o Presidente do Goberno (80.000 euros), e non o escándalo de cargos e ex cargos centrais, autonómicos ou municipais. Que o ensino sexa un ben declarado de interese nacional, e non o touro da Veiga. Que os medios de comunicación non manipulen nin terxiversen, nin públicos nin privados, non intoxicar dicindo que un rapaz vai ser xulgado por participar nunha Folga Xeral, sen dicir que polo que será xulgado é para saber se levaba unha mochila con explosivos ou llos colocou a Policía. Non chamar fillos de puta aos banqueiros, omitindo e eludindo a responsabilidade dos accionistas, verdadeiros propietarios dos bancos e incapaces de sindicarse, cando ningún banqueiro, nin o recentemente morto, posúe máis do 3% das accións entre é e as súas familias. Non dicir que dous partidos son a mesma merda sen selo. Os cidadáns tamén debemos rexenerarnos.

 

Que un traballador non sexa un escravo. Un Pacto nacional polo emprego, aclarando por que España ten o triplo de paro que a media da UE.

A rexeneración democrática significa potenciar a liberdade. Consultar ao pobo todo o transcendente. Saber que pensan os españois sobre os independentismos e as súas causas. Recuperar a confianza na xustiza (se é que algunha vez se tivo).

Facer de España un país algo menos cruel. Menos fanático, menos supersticioso. Menos tendencioso. Menos represivo nos dereitos fundamentais. Recuperar o tempo perdido na nosa torpe historia. Ser decentes, en fin. Admitir culpas. O outro, o que pergeñan estes señores son chorradillas, necesarias pero chorradillas.

O NOVO CURSO POLÍTICO

Está a comezar un dos cursos políticos máis difíciles da historia de España cuxa primeira lección será a Diada do xoves que fará re verdecer o problema catalán. Despois virá a lei de consultas, a convocatoria do referendo e os recursos do Goberno ao Constitucional... A incógnita catalá non estará despexada ata saber se a Generalitat mantén a consulta ou se abren novas vías de diálogo dentro da legalidade. É o primeiro problema que ten formulado o país.
Do Ebro para aquí os políticos están entretidos co que chaman "rexeneración democrática", cuxa medida estrela é, por agora, a reforma electoral para que goberne nos concellos a lista máis votada, reforma que en Galicia ten o engadido da redución de 75 a 61 do número de efectivos no Parlamento. A formulación do Goberno é lexítima, pero non parece normal que aprobe agora coa súa soa maioría unha reforma que presenta en nome da rexeneración democrática e pon en perigo o consenso constitucional cos socialistas, que poden ser os seus aliados para facer fronte ao desafío catalán.
Hai outros dous asuntos que se aclararán ao longo do curso político. O primeiro é se o novo dirixente do PSOE consolidará o seu liderado, cuestión importante para a estabilidade política do país. O segundo é a traxectoria que seguirá Podemos, unha utopía programática que apunta a terceira forza política, que ameaza ao bipartidismo que gobernou España nos últimos trinta anos e conmociona os alicerces do modelo democrático que nos demos.
Cataluña, reforma electoral, a irrupción de Podemos e das Mareas que busca agrupar á esquerda para as municipais... Pero a cuestión que máis preocupa á xente é a deriva que tome a economía. O crecemento "con raíces profundas que veu para quedar", como gusta dicir o presidente do Goberno, xa non promete ser tan firme e intenso. En agosto rexermolou o paro, existe risco de deflación, caen as exportacións polos problemas que arrastran Alemaña, Francia e Italia e pola crise de Ucraína... As contas xa non saen tan ben. Hai que esperar que a nova política do BCE actúe como revulsivo.

Estas son algunhas das cuestións pendentes que anuncian "un outono quente", que se prolongará ata o mes de maio cando se celebren as eleccións autonómicas e municipais. Como se resolvan moitos deses asuntos pode resultar crucial para o futuro do país e determinante para as nosas vidas e haciendas.

A ECONOMÍA ESPAÑOLA E AS RAÍCES VIGOROSAS

Rajoy fala de melloras que non ven os demais, será que os seus lentes emiten estrañas radiacións telúricas porque a economía española está nun estado, xa non ruinoso, senón catatónico.

Remataba unha das miñas últimas columnas cunha cita contundente de Simón Bolívar, "Máis que coa forza nos domina co engano". E non teño máis remedio que empezar esta coa mesma sentenza, aínda que sexa caer na redundancia; porque é unha sentenza contundente que xa a principios do século XIX describía, con claridade meridiana, os enredos que empregou, e segue empregando, boa parte do que chamamos "poder" á hora de coartar a información e a liberdade da xente.

En pleno século XXI, cando supostamente a información está ao alcance de todos, séguennos enganando. Quizais as técnicas cambiasen, pero o engano segue sendo, ou pretendendo ser, o mesmo. Porque, non nos esquezamos, un sector amplo da sociedade segue facendo boa aquela cita célebre de León de Gandarías: "é moito máis doado crer en supersticións e parvadas que tomarse o esforzo de buscar a verdade". E a moitos débelles de custar un esforzo enorme, inmenso; tanto como para preferir evadirse tragando as interminables horas de Sálvame de Luxe, mentres se están a anular os seus dereitos, e mentres o futuro do seu país, dos seus fillos e o seu propio están en xaque.

Vexamos datos concretos da economía española, que son aos que me quero referir. O pasado luns o Presidente do actual goberno, Mariano Rajoy, afirmaba con contundencia no discurso que inauguraba o novo curso político, que a economía española vai mellor, que non se trata de "brotes verdes", senón de "raíces vigorosas", metáfora coa que aludía, á vista está, ao que el ve como unha mellora máis que apreciable na economía española. Mellora que ve el, pero que non ven os demais, será que os seus lentes emiten estrañas radiacións telúricas, porque a economía española está nun estado, xa non ruinoso, senón catatónico.
Só algúns datos reais ao respecto desdín absolutamente o repentino optimismo de Rajoy e dos membros do seu goberno, os cales parecen terse posto eses absurdos lentes, ademais de cor rosa. Os datos que acaba de publicar o INE referentes ao comercio polo miúdo, que é o que afecta a maior número de españois, indican que está polos chans, e descendendo continuamente, tanto en vendas, coma en prezos, coma en postos de traballo.

A débeda pública elevouse en xuño pasado, por primeira vez na historia en España, por enriba do billón de euros; en concreto 1.007.319 millóns de euros, segundo os datos actualizados polo Banco de España hai escasamente dúas semanas. É dicir, a débeda pública española case se triplicou dende a chegada de Mariano Rajoy ao poder, pasando de supoñer un 36,6 por cento do PIB (Produto Interior Bruto) en 2007, a chegar practicamente ao 100% na actualidade. Imos, como para poñerse a bailar mentres a un se lle bota por un precipicio.
Por outra parte, existen nestes momentos case un millón de parados máis que cando a dereita chegou ao poder, por máis que ultimamente nos están a bombardear co falso e ladino discurso de que o paro empeza a descender. Descendeu minimamente en xuño e xullo, por lóxica, cos contratos, a maioría contratos-lixo ou, como pouco, contratos temporais, correspondentes ao incremento do sector turístico e de servizos en verán. Xa en agosto, non obstante, o paro volveu aumentar e incrementouse en máis de 8.000 persoas sen traballo. A realidade é que, dende que nos goberna o Partido Popular, hai case un millón máis de españois sen actividade laboral; loxicamente, por suposto, porque foi o mesmo goberno o que se encargou con dilixencia de despedir a moitos miles de empregados públicos e a asfixiar ata o límite á mediana e pequena empresa. E parece que os seus rezos continuados a virxes e santos non lles deron ningún resultado.

Dous millóns dos actuais españois parados, para máis inri, non volverán xamais a encontrar emprego. Sentenciábao con convicción, hai poucos días, non ningún primo de Rajoy, senón o investigador e catedrático emérito de Economía Juan Ramón Cuadrado. Afirmaba tamén Cadrado que é moi crítico cos radicais recortes do actual goberno porque, segundo el (e segundo calquera con dous dedos de fronte), estes recortes "poden acabar cunha descapitalización do país que de lugar a unha maior incerteza económica no futuro". É dicir, falando en prata, levámolo moi claro, non só agora, senón no futuro mentres a dereita xestione, coma se dun xogo de monopoly se tratase, a economía española.

Non obstante, no discurso mencionado, Rajoy non se cortou un ápice cando se atreveu a afirmar que "imos manter unha guerra sen cuartel contra o paro". Coma se non soubese que moitos españois non somos parvos de caparucho. Coma se non soubese que sabemos todos, ou case todos, que el e o seu goberno destruíron emprego dende que puxeron o pé en La Moncloa. Coma se non soubese que os españois, ou moitos, polo menos, sabemos con certeza que nos menten máis que nos falan. Que os seus discursos están preparados para manipularnos. Aínda Que, claro, sempre quedan, e eles sábeno, os votantes que basean a súa estabilidade existencial en que o seu equipo lidere a Liga, ou eses outros que se pasan as horas mortas cultivándose cos contos do Sálvame de Luxe.

Coral Brava é Doutora en Filoloxía.

A DUALIDADE DÁSE A VOLTA

Un dos propósitos declarados da reforma laboral aprobada polo Goberno era o de rematar coa dualidade do mercado laboral, no que convivían traballadores hiperprotexidos polos convenios que facían de tapón para o ingreso no mercado laboral doutros traballadores, polos elevados custos de despedimento e outros dereitos conseguidos ao longo do tempo.
 

Como se demostrou nos dous anos de vixencia da reforma, tratábase de desprotexer os protexidos e de instaurar a precariedade como modelo laboral preferente.
 

Segundo os datos do paro rexistrados correspondentes ao mes de agosto, o sistema laboral español comezou a darse a volta e o 51% dos afiliados á Seguridade Social son xa traballadores en precario, ben porque teñan un contrato temporal, ben porque sexa a xornada parcial, fronte ao 49% que aínda conservan un contrato indefinido e de xornada completa. É dicir, aínda quedaría por destruír a metade do emprego fixo para rematar coa dualidade e achegarse cara ao desexo confesado da patronal do contrato único e da mínima regulación do mercado laboral.
 

O aumento do número de parados rexistrados no SEPE no mes de agosto, que rompe a tendencia á baixa dos últimos seis meses e a pesar de que as cifras interanuais rexistran datos positivos de creación de emprego, volve poñer de manifesto que a recuperación non ten unhas raíces tan profundas como se presume, e que está moi lonxe de adiviñarse un cambio no modelo produtivo do que se siga un crecemento sostido do emprego, que polo momento segue baseado nas actividades de tempada na súa maior parte relacionadas co turismo.
 

Calquera que gozase de vacacións en lugares turísticos e se entretivese en falar cos camareiros que lle servían terá comprobado como a maior parte deles tiña contrato a tempo parcial a pesar de que realizasen xornadas esgotadoras, nos que as horas de traballo de máis nin constaban en nómina nin se cotizaba por elas.

Ante esta situación e dada a indefensión dos empregados - "isto son lentellas" - e o exército de reserva existente para ocupar ese posto de traballo, tería sido desexable que o Goberno incluíse, entre as propostas de rexeneración democrática presentadas recentemente, unha específica para falar cos axentes sociais, e sobre todo os económicos, para controlar as fraudes no mercado laboral, porque da falta de reacción ante os abusos laborais procede tamén parte da desafección cara á clase política, incapaz de actuar contra inxustizas manifestas sobre as que se sustenta unha parte da recuperación dos beneficios empresariais, pero que non acaban de trasladarse ao conxunto dos traballadores e menos agora que a dualidade se deu a volta.

A evolución do paro no mes de setembro dará a medida da evolución do mercado de traballo ligado á estacionalidade. Entrementres estase á espera de do cumio europeo para animar o crecemento, e segue botándose en falta un verdadeiro plan de emprego nacional que dea resposta aos mozos -entre os menores de 25 anos, o paro rexistrado diminuíu nos doce últimos meses en 20.020 persoas-, aos parados de longa duración e aos que non teñen ningún tipo de protección-.

BENVIDA MRS. MERKEL

            

En 1995 a débeda privada de empresas e familias en España supoñía o 75% do PIB. En 2008 era case do 200% do PIB. As familias e sobre todo as empresas embarcáronse nun proceso de endebedamento frenético sen precedentes na historia da nosa querida España. En 2008 a quebra de Lehman pechou o acceso da banca española aos mercados de capitais e o endebedamento privado fíxose insostible.

Merkel, de visita en España, non foi a responsable deste desastre. Foron as propias empresas e familias as que decidiron endebedarse sen presións externas. Foron bancos españois os que lles prestaron o diñeiro. E foron bancos e fondos de pensións estranxeiros, sobre todo alemáns e franceses, os que prestaron aos bancos españois para formar a burbulla inmobiliaria.

Pero cando pican as burbullas e as economías se incendian, os cidadáns esixen aos seus gobernos que interveñan e lles resolvan os seus problemas. Polo tanto, as críticas a Merkel son como xefe dos bombeiros xa que ela non provocou o incendio. Pero a súa xestión dende 2009 foi nefasta e é a principal responsable da segunda recesión que sufriu España e Europa en 2012 e que complicou significativamente a solución da crise de débeda.

Alemaña é unha economía enferma que rexistrou un dos menores crecementos do mundo nos últimos quince anos e que necesita que o BCE baixase os tipos ao 0% para non entrar en depresión. Paradoxalmente este débil crecemento permitiulles chegar a 2008 sen débeda externa e sen burbulla. Merkel actuou en Europa como defensora do aforrador alemán, sobre todo os pensionistas que a votan maioritariamente. E forzou que todo o axuste se fixese nos países con cargo á débeda pública.

O resultado foi desastroso xa que España ten agora máis débeda pública e privada sobre PIB que en 2007. A causa é que o débil crecemento e a deflación fan que os intereses aumenten máis que os ingresos e a débeda crece de xeito explosivo. Obama, cun problema de débeda maior que a Eurozona, reestruturou parte da débeda privada, recapitalizou o sistema bancario, aprobou un ambicioso plan de investimentos pública e a Reserva Federal monetizó a débeda, evitou a deflación e depreciou o dólar para reactivar o crecemento.

Un plan similar é o que necesita Europa e España. A política monetaria e cambiario é europea e a política fiscal está condicionada polo pacto de estabilidade. Rajoy debería ser realista e dicirlle a Merkel que as nosas exportacións caen e que a nosa produción industrial e vendas minoristas están estancadas. Que os nosos ingresos fiscais crecen un raquítico 1% e os ingresos exteriores un 2%, mentres os intereses da débeda pública e externa crecen a taxas de dous díxitos.

España necesita o plan de investimentos que propuxeron os socialistas europeos e que Merkel veta. Necesita cambiar os estatutos do BCE para introducir o obxectivo do pleno emprego e unha política monetaria máis agresiva para depreciar o euro que Merkel veta. Necesita avanzar na unión fiscal e bancaria e mellorar o goberno europeo que Merkel veta. E necesita que Alemaña sexa a locomotora que saque a Europa da depresión, como o resto sacamos a Alemaña da súa depresión en 2001.

Pero Rajoy, como Alicia, seguirá no País das Marabillas. Dille que España vai ben, que as reformas e o austericidio funcionaron e que lle da Arias Cañete unha comisaria potente ou que diga que é probable que España presida o Eurogrupo en 2016. O conflito entre debedores e acredores existe e dicirlle a Merkel o que quere oír sitúanos no peor dos mundos.

HABERÁ NOVOS RECORTES

Despois de tantas mentiras, faise moi costa arriba crer este Goberno, sobre todo cando asegura que a época de recortes rematou xa. Díxoo ao presentar os seus últimos cambios en materia tributaria e repetiuno agora, tras a divulgación dun inquietante documento con 255 medidas para reducir aínda máis o gasto público. Entre elas, novas fórmulas de copagamento sanitario, o aumento do número máximo de alumnos por clase e outro machadazo ao soldo dos funcionarios.O documento é tan infumable que nin o Ministerio de Facenda nin as comunidades autónomas -que son as que supostamente promoveron eses recortes- queren asumir a súa paternidade. De todos os xeitos, se non hai un cambio de plans, o Consello de Política Fiscal e Financeira abordará o asunto, e aí uns e outros terán que mollarse. Aínda que a proximidade dun ano de tan alta densidade electoral como 2015, no que haberá municipais, autonómicas e xerais, lles aconselle escorrer o vulto.
Ese apertado calendario, e a incerteza sobre o seu desenlace, non axudan precisamente a entender por que se fixo chegar á opinión pública un documento que só pode espertar a irritación social. Aínda non cicatrizaron as feridas abertas nas costas dos cidadáns polo flaxelo con que se lles trata dende aquel malhadado maio de 2010 en que Zapatero abrazou a política de axustes. Unha política que Rajoy seguiu aplicando despois, co resultado de retardar a recuperación.

Por culpa do austericidio, temos menos postos de traballo malia a EPA de onte, cobramos menos diñeiro e, en definitiva, somos máis pobres que antes do inicio da crise. O Goberno di que a mellora da situación se encontra á volta da esquina, pero a verdade é que non se ve síntoma ningún de que vaia ser así, polo menos na rúa. Só certos datos macroeconómicos -non todos- e o peto dos especuladores, grazas á mellora desa caricatura da economía que é a Bolsa, mostran un panorama mellor.
De aí que para o común dos españois a posibilidade de novos recortes constitúa unha auténtica provocación, e por iso a súa filtración só se entende se con ela alguén pretende picalos. Aínda así, do que non cabe dúbida é do manifesto desexo de polo menos unha parte do Goberno de dar outra volta de rosca ao gasto público, como se o Estado, cos servizos sociais á cabeza, non estivese xa suficientemente depauperado. Pode que non o fagan agora, por puro cálculo electoral; pero, se volven gañar, seguro que o acaba facendo.

RAJOY XOGA CON LUME

O presidente do Goberno, Mariano Rajoy, medita en Galicia o final do axitado primeiro semestre do curso político e dubida sobre a posibilidade de facer unha crise de Goberno e de tomar mais iniciativas no ámbito político, tal e como llelo esixen dende o seu partido baróns rexionais e dirixentes que temen o contaxio do desastre electoral do PP -e por suposto do PSOE- durante as pasadas eleccións europeas do 25 de maio de cara aos que serán próximos comicios municipais e autonómicos de maio de 2015.
Nos primeiros seis meses do ano apareceron cinco noticias moi importantes como son a abdicación do Rei Juan Carlos, o afundimento do bipartidismo na eleccións europeas do 25 de maio, o final da era Rubalcaba e a chegada de Pedro Sánchez á fronte do PSOE, a confesión da grande estafa de Jordi Puyol e a aparición de Podemos na escena política nacional. Sen dúbida en todos estes acontecementos de primeiro nivel, Rajoy tivo a súa participación de xeito directo e indirecto. Ademais, da caída do bipartidismo derívase un importante trompazo electoral do PP o 25-M que se podería proxectar no curso electoral de 2015, mesmo a pesar da paulatina recuperación da economía e do paro.

Os relevos habidos na Coroa e no PSOE considéranse feitos positivos en xeral para o país. Como tamén o é a confesión da grande estafa de Jordi Pujol e a súa familia porque iso desinchou o proceso secesionista e liquidado o discurso de 'España nos rouba', porque o ladrón evidente resultou ser o mesmo Jordi Puyol e o seu clan.

Non obstante a caída do bipartidismo e a aparición de Podemos, que en principio divide a esquerda e beneficia ao PP, son dúas cuestións que preocupan ao presidente por cando está en xogo a estabilidade política e a gobernabilidade do país se se mantén a caída do bipartidismo e o ascenso de Podemos como terceiro partido e moi preto do PSOE, o outro gran partido dinástico que podería caer na tentación republicana a nada que vise en perigo o seu segundo posto na escala nacional.

A cuestión que Rajoy ten agora sobre a mesa, ademais dos festexos da Diada do 11 de setembro, é sen dúbida a posible crise do Goberno agora que o nomeamento de Cañete como Comisario europeo está cada vez mais difícil e que De Guindos se empeña na presidencia do Eurogrupo, ao tempo que ministros como García Margallo -por razóns de saúde- ou como Mato, Wert e Gallardón están moi afectados no seu prestixio, mentres dende Bruxelas o novo presidente da Comisión, Juncker, lle pide a Rajoy que propoña a unha muller para o posto que a España lle toca na Comisión.

Este Goberno de Rajoy está moi tocado e o presidente xoga con lume se insiste en non mover ficha porque os desafíos da política e as citas electorais de 2015 esixen tomar a iniciativa e contar no Goberno e no PP con dirixentes políticos de claro pulo, prestixio e notoriedade, e aí incluído un cambio radical na falida política de comunicación do Goberno. E a pregunta é: atreverase Rajoy á crise do seu Goberno empurrado pola UE e o calendario electoral? Dende logo ese cambio é toda unha necesidade para el e para o PP e tamén para España en xeral.

RAJOY SÓ FALA DE FUTBOL

Que Rajoy era un vividor da política é algo que hai moitos anos nolo deixou claro. Tivo a sorte de gañar, á terceira, unhas eleccións xerais sendo o líder peor valorado da oposición, non soamente por estraños, senón polos propios militantes do seu partido. Pero, como di a canción, que motivos habería para cambiar a estas alturas? Ningún, nin sequera o máis mínimo e elemental respecto de Mariano aos españois.

Eu cheguei a crer que despois da súa comparecencia a través dunha televisión de plasma para non dar explicacións sobre o financiamento ilegal do PP, era case imposible que este personaxe conseguise elevar o listón. Equivocábame. O momento encontrámolo cando nos corredores do parlamento se lle ilumina a cara ao preguntalo polo 1-7 encaixado por Brasil, pero corta a conversación cando un xornalista ten a mala idea de molestarlle sobre Gowex. É dicir, temos un presidente do Goberno que só fala de fútbol porque cando fala doutra cousa, xa sexa política ou economía, simplemente mente. O bo que teñen no Partido Popular é que non lles faltan linguas nin caras. Vergoña toda, pero a faladuría cotiá practícano dunha forma case perfecta na súa estratexia de manipulación política a través da mentira e a propaganda. Por exemplo, se non quere falar Rajoy, para que está Floriano? Para chegar a onde faga falta, aínda que nunca se saia dese vertedoiro argumental e amoral que sempre o acompaña.
Como toca falar de rexeneración política, Floriano quere un pacto co PSOE e demais forzas políticas para chegar á conclusión de ata que grao de desvergonzado pode aguantar un político antes de marchar do seu cargo, coma se a moral e a decencia en política puidera medirse cun termómetro e chegados a unha temperatura limite pactada xa tivesen que tomar medidas, ao igual que coa febre nos bebés. Só a alguén que non entenda o significado da democracia e da responsabilidade política ligada á decencia persoal, pode pretender esta especie de formulación absurda que non ten máis obxectivo que tecnificar a legalidade, a ética e a estética para uniformar, no fondo, a indecencia pública ata o tolerable segundo pactado.

Pero como non só de pan vive o home, agora podemos observar como na ciencia do "cuñao español" naceu unha nova teoría para erradicar os políticos corruptos. Ben, en realidade para o cuñao todos os políticos son corruptos. Pero hai solución: poñer á fronte das principais alcaldías e sentados nos escanos a personaxes que sexan ricos.
Por que? Porque como non necesitan roubar poderán ser implacables coa corrupción e non necesitarán a política para vivir. Conclusión: só os ricos poderán mandarnos porque eles si son decentes e non impíos pecadores que meterían a man nos petos dos contribuíntes. Para Madrid, sen ir máis lonxe, pídenlle ao PP que propoñan a Florentino Pérez, que é o exemplo a seguir.En definitiva, pasamos de buscar un cirurxián de ferro a un cirurxián de ouro, próximo ao becerro de ouro, pero esta vez en home. Este é o país que temos: onde o goberno pretende cuantificar o grao de corrupción tolerable antes de botalo do partido; e onde moitos cidadáns culpan a xente pobre de ter querido dedicarse a ser político e corromperse polo camiño.

Marcial Vázquez

QUÉRENOS ENGANAR OUTRA VEZ RAJOY?

Mariano Rajoy é un mestre do disimulo; sobre todo, en vésperas electorais. Durante a campaña previa ás legislativas de 2011, intentou facernos crer que o gasto social era ?sagrado? e que ía proceder a unha rebaixa xeneral dos impostos. Pura mentira, como o tempo pronto se encargaría de demostrar.

Recentemente chegado ao Goberno, so pretexto de reducir o déficit herdado dos socialistas, adoptou un primeiro paquete de medidas de axuste que incluía 9.000 millóns de recortes no gasto público, coa congelación do soldo dos funcionarios e do salario mínimo interprofesional, entre outras cousas.

Nese momento, non se atreveu a máis porque as autonómicas andaluzas estaban convocadas para o 25 de marzo e descubrir todas as súas cartas arruinase boa parte das posibilidades de Javier Areas, que aspiraba a derrotar por primeira vez aos socialistas nas urnas.

As eleccións celebráronse, o seu candidato gañou pero non coa suficiente marxe para gobernar, e só cinco días despois ?cinco? Rajoy se descolgaba cun durísimo proxecto de Orzamentos Xerais, cuxo obxectivo era aforrar 27.000 millóns de euros en 2012 e cumprir o déficit fixado por Bruxelas.

Non contento con iso, o 9 de abril, suscitou unha disminución adicional de 10.000 millóns, repartidos xusto entre os dous capítulos que se comprometeu a non tocar: o de educación e o de sanidade. Despois virían rebáixaa do poder adquisitivo das pensións, a do subsidio de desemprego, a subida do IVA, a supresión da desgravación por vivenda, etc., etc, etc.

Poucos meses tardou Rajoy en mostrar a súa verdadeira cara; nin sequera o tempo necesario para que a súa burla aos electores non se notase demasiado.

Agora, coas europeas a tiro de pedra, o presidente do Goberno volveu por onde adoitaba: asegura que, grazas á súa xestión, a economía atópase no bo camiño e que os españois non seremos obrigados a facer novos sacrificios, malia as insistentes advertencias sobre o risco dun rebote do déficit que chegan desde Bruxelas.

Estará disimulando outra vez Rajoy? Estará mentindo de novo? Estanos preparando algunha desagradable sorpresa para despois do 25 de maio? Entón quedará un ano para que as urnas volvan abrirse nas municipais e autonómicas de 2014, e un ano é un prazo moi tentador para alguén tan afeccionado a coller as tixoiras.

¡BASTA DE SILENCIOS!

Non é só a crise, nin os recortes, nin a obsesión polo déficit público. Cando se instauran copagamentos, se recorta en bolsas e dependencia ou se impoñen taxas xudiciais que levan aos que non teñen recursos a desistir da defensa, hai detrás todo un modelo doutrinal. Chámano obriga pero é ideoloxía. Un credo para outra España que non é a construída co esforzo de todos nos últimos 30 anos. Pero con todo, o peor non son os axustes, nin a presión fiscal, nin sequera a propaganda que pretende instaurar o relato dun país que atravesou con éxito o Cabo de Fornos (Rajoy dixit).

O retroceso en materia de liberdades e dereitos fundamentais vai directamente ao corazón do sistema democrático. E o ritmo cardíaco do noso adoece xa dunha patoloxía que precisa tratamento urxente, quizais dunha rebelión cívica na que cada un dende o seu ámbito de actuación asuma activamente as súas responsabilidades e non se conforme coa "España volve ir ben". Se non facemos nada, cando un día miremos para atrás, decatarémonos do que perdemos e será unha inxente tarefa recuperar o perdido.

E aquí é onde aínda estamos a tempo de que o periodismo estea á altura. En todo período de cambio radical, e este sen dúbida éo, hai damnificados. Mortos que quedan polo camiño. E se o dereito á información e a liberdade de expresión é un deles, mal imos. Non o permitamos! Nin calemos, nin finxamos normalidade. Hai uns díasMarty Baron, o director de The Washington Post, dicía nunha entrevista con María Ramírez Nel mundo: "Se non nos erguemos contra o poder, sacrificaremos o noso futuro". Así que glosemos sen escatimar tipografía as reformas lexislativas coas que o goberno doPP quere acernar dereitos individuais e liberdades públicas. Aí está a reforma do Código Penal que instaura a prisión permanente revisable en contra do criterio da maioría de xuristas; impón a liberdade vixiada non só para delitos de terrorismo e elimina o artigo que protexe o exercicio de dereitos como o de folga, reunión ou manifestación. Un texto que agarda que pasen as eleccións europeas para evitar o escándalo e se dilúa o eco dos contundentes informes en contra. Boten unha ollada ademais á pretendida lei de Seguridade Cidadá que restrinxe dereitos aos medios de comunicación ao limitar a actuación dos fotoperiodistas nas manifestacións e busca minimizar a protesta cidadá. Límites, mordazas, advertencias... A dereita española quere unha maioría silenciosa que nin informe nin proteste. Que pretende si non o anteproyecto de Lei Orgánica do Poder Xudicial de Gallardón ao establecer que cando os xuíces consideren perturbada a súa independencia, póidase ordenar a un medio de comunicación que non informe dun asunto xudicial (léase Gúrtel, Bárcenas ou Noos). Unha lexislación predemocrática. Diso trátase. Diso e de limitar o dereito á información.
A nosa primeira obrigación é a verdade, pero despois a lealtad, e non co poder político, nin o económico, senón con quen depositaron en nós ese dereito irrenunciable que garante o artigo 20 da Constitución. Nin un paso atrás. Aínda que a influencia política tombe directores, retire publicidades institucionais, trate de impoñer silencios e dicte a lista de contertulios semanales nos medios públicos, será sempre a verdade, e non as leis mordaza, a que axude ao sostenimiento da democracia.
E si España padece unha profunda crise política, social, económica e institucional non desterremos das nosas páxinas nin das nosas análises expresións polo simple feito de que inquieten o poder. Entre as nosas obrigacións está a de controlar ao poder aínda que a este incomódelle e si o poder pretende cercenar dereitos, hai que contalo, non maquillalo, nin obviar. Ninguén dixo que este oficio fose para facer amigos, nin que fose fácil resultar molesto e crítico. Pero esa é a esencia. "A ética -dixo García Márquez- debe acompañar ao xornalismo como o zumbido ao moscardón". Non somos voceros, nin transmisores de argumentarios, senón moscones molestos. Así que si á vicepresidenta do Goberno escápaselle un "na miña puta vida", escribamos "na miña puta vida" por máis que os seus asesores intenten que non o fagamos. Non consintamos que a crise ou o medo convértanse en atenuante dun xornalismo dócil. Vixiemos ao poder desde o rigor e a independencia e non finxamos normalidad ante os atropellos. E entre tanto, faría ben este goberno de tanto católico practicante en respectar nestes tempos de canonizaciones e santos a máxima de Catalina de Siena: "¡Basta de silencios! ¡Gritade con cen mil linguas! Porque, por calar, o mundo está podrecido". Pois iso. Esther Palomera

MATO, SORAYA E COSPEDAL

Ezequiel Pérez

Procedamos con certa orde. A aínda ministra Mato fai que con ela teña Rajoy máis problemas que o fontaneiro do "Titanic". Non obstante, dá a impresión de que o presidente do Goberno ten un amplo compoñente de masoquismo, pois se atreve a dicir sobre a Mato e en contra da opinión de millóns de españois: Téñolle absoluta confianza. Está a facer as cousas moi ben e espero que as siga facendo durante moito tempo".
Dicir o que antecede equivale a ter máis cara que un elefante con flegmóns. Pregunte vostede, señor Rajoy, aos médicos, ás enfermeiras, aos auxiliares, aos farmacéuticos, ás mancebas de farmacia, ao persoal de ambulancias, aos xubilados, aos enfermos, os pacientes en xeral. Pero, quen lle engana a vostede, home de Deus? En que fontes informativas bebe, que non se decata do clamor de toda unha nación en materia sanitaria? Siga vostede así, señor Rajoy e xa verá en que e onde remata a saúde do pobo español.
Outro asunto é o das moi fraternas, estreitas, evanxélicas e case cariñosas de Soraya Sáenz de Santamaría coa Cospedal. Esta última tivo que tragar un sapo porque Rajoy incorporou a dona Soraya á Comisión Delegada de Asuntos Económicos e a designou como presidenta do devandito órgano en ausencia do presidente. De tal forma, que Soraya lles come as papas a Montoro e Guindos. E velaquí que a Cospedal, dirixente popular que mantén un enfrontamento soterrado co vicepresidente do Goberno polo control de determinadas áreas de poder, di que se regulou mal durante ano e medio a Comisión Delegada de Asuntos Económicos.
Por suposto, nin Soraya nin a Cospedal se van tirar dos pelos en público e espero que tampouco en privado, pero os comentaristas políticos admiten xa que a crise no Goberno pode abrirse a medio prazo. Rajoy quere esperar á Semana Santa de 2014, antes das eleccións europeas, para entón remodelar o Gabinete e que os expulsados "saian sen alborotar". Chegarán a tempo os cambios?

OS PANOS QUENTES NON CURAN

A pesar de que o Sr. Rajoy diga que o pesimismo está en retirada, eu non vexo nin sento outra cousa ao meu arredor. Mesmo fago de avogada do demo para provocar unha reacción alentadora e, nada, nin por esas.
Isto dáme que pensar. O o Sr. Rajoy estanos a vender unha moto ou a inmensa dos cidadáns somos uns pesimistas consumados e merecemos o que temos. E non, non é esta a lectura obxectiva do estado da situación.
Bruxelas prémenos máis alá do que admite o Goberno. Rajoy botará man, non tardando moito, do seu discurso victimista do "eu non quería, pero tíveno que facer polo ben de España".
Esta frase é unha ferida infectada. Cando a septicemia fai estragos nun corpo, bótase man de todo os ungüentos e de todos os consellos. Poden facer ben ou rematar co enfermo.
Cando esta frase se aplica nun estado de dereito significa que as marxes da democracia se esvaecen, pérdese o contorno do que un político pode e o que non debe facer. A democracia é gobernar por e para todos dentro dos límites dunha legalidade dada. No noso caso, a Constitución de 1978 (polo menos, ata antes da última reforma do artigo 35, en tempos de Rodríguez Zapatero).
O PP fai caso omiso.
A soberanía popular préstache temporalmente a súa representación en tanto en conto o representante investido cíngase ao programa co que se presentou ás eleccións, que pasa cando os incumprimentos son absolutos? Pois que a vontade popular é manipulado, está a ser utilizada contra natura.

As políticas de desgaste social e de penuria económica para a clase media e baixa son contrarias á norma básica, tanto na forma como no fondo. O decreto-lei non debe ser o instrumento habitual lexislativo. O PP está a menosprezar o Parlamento.
¿E? Nada. Un triste exemplo estánnolo a dar os partidos políticos. O principal partido da oposición prestouse a asinar un plan no que nin participou, simplemente adheriuse para gañar puntos. O problema é que eu non teño nada claro que non supoña a súa auto-destrución.
O Sr. Rubalcaba non pode aparecer pletórico, igual que o Sr. Rajoy, sacando peito dun plan que non está planificado nin consensuado. Eu sentiría pudor de ir a Bruxelas con semellante equipaxe. Non fortalece a España. Evidencia a debilidade política e a falta de consistencia e compromiso de estado.
Este plan naceu viciado, con falta de transparencia e de traballo cos demais partidos políticos. O malo é que nin se intentou, presentóuselles aos grupos parlamentario como un "deixa fait". Isto foi suficiente para que poñan o grito no ceo entre outras cousas porque tamén queren afianzarse de cara ás próximas convocatorias ás urnas.
E así, seguimos andando con voltas. Sen poñer nome e couto aos corruptos, sen pedir responsabilidades políticas e xudiciais polo dano económico e social producido pola mala xestión e a irresponsabilidade (parece que a inmunidade non só se atribúe ao Xefe do Estado), a prepotencia e o desexo irrefreable de perpetuarse na poltrona.
Síntoo, pero todo isto me avergüenza e dáme moi mala espiña.  Eugenia Bolaños

MINISTRO MONTORO

Se os ministros de Rajoy son deostados practicamente todos polo pobo español, o certo e verdade é que o de Facenda, o ínclito Montoro, se leva a palma. Unha vez e outra o españolito da pé se farta de facer preguntas a tan xenuíno ministro e en ningún caso obtén respostas, ata o punto de que a Montoro xa lle motejan como "A grande esfinxe". Iso si: cando non pega un novo trompazo, sempre o fai acompañado dun sorriso que semeja en todo a dunha hiena. Sen ir máis lonxe, pregúntaselle a Montoro "como subiu en ano e medio 30 veces os impostos e pola contra aos equipos de fútbol toléralles que fichen xogadores estranxeiros a custos estratosféricos.
Non hai resposta ministerial, faltaría máis. Pregúntaselle a Montoro " como é posible que a pensionistas se lle reteña o 20% de impostos e a moitos tramposos se lle premie canto retornan diñeiro que tiñan ilicitamente máis alá das nosas fronteiras?. Non hai resposta ministerial. Pregúntaselle se é certo que existen deputados que cobran 1.800 euros ao mes se non son residentes na capital e que entre eles estea o propio ministro Montoro?. Non hai resposta ministerial, faltaría máis. Pregúntaselle por que non suprime as subvencións aos partidos políticos, sindicatos, patronal, deputacións, senado, e reduce á metade os concellos e os deputados en Cortes, xa que temos máis que os países civilizados de Europa?. Non hai resposta ministerial, faltaría máis. Pregúntaselle por que non suprime coches oficiais e gardacostas?. Non hai resposta ministerial, faltaría máis. Ségueselle preguntando: Por que hai tantas televisións públicas?, quen paga as custosas delegacións rexionais no estranxeiro?. Por que temos máis Embaixadas de España que Gran Bretaña e Alemaña, poñamos por caso? Non hai resposta ministerial, faltaría máis.
Este desaforado, inconsciente, despersonalizado e débil, politicamente falando, ministro é o BUDA durminte dun Consello de Ministros farto desacertado e cun xefe que para que.

O FRACASO

Hai ao redor dun ano e medio elixiuse un goberno que habería de salvarnos, un goberno salvapatrias. Só coas previsións de vitoria xa parecía que ía producirse o ' big bang' da unidade de destino no universal. Hoxe parece terse producido máis ben un 'big crash'.
O goberno mariano naceu anencefálico, pero hai quen se empeña en defender o bebé custe o que custe. Algúns, antes das eleccións, xa temiamos o que podía suceder. Outros, mesmo algún dos seus votantes, o están a sufrir sobre a marcha.
O líder con aparencia de prócer decimonónico e retórica grandilocuente ("sabemos o que hai" que "facer", "fai falta grandeza", " viva o viño! ", etc.) paga a súa fachenda con sobres furtivos e a súa retórica revelouse tan falsa como os tratamentos antiobesidade ou as medidas neoliberais para fomentar o emprego.
Os alelos do presidente non son funcionais para resolver a tarefa encomendada e así a soberbia vicepresidenta, unha vicepresidenta soberbia, exerce de 'beo' gobernamental. A súa única solución foi unha fuxida cara a atrás, cara a un mundo moi superado no económico e o social, por non falar da volta á Igrexa do fasciocatolicismo e neoinquisitorial.
A destrución das estruturas sociais por parte duns políticos preocupados por non perder o resoldar e privados por privatizar, está a ter un efecto beneficioso. Cada vez máis persoas intentan organizarse pola súa conta e recrear as funcións dun estado que os estados paralelos de Mariano non poden proporcionar. Se o proxecto mariano fracasou (se é que algunha vez tivo algunha opción), os cidadáns demostraron capacidade de iniciativa a pesar das trabas gobernamentais. Eles son a auténtica referencia e non esa Rancia Marca España que nos queren vender.

TOCA PENSAR NAS PEMES

Na España de Rajoy caen as empresas e cae o emprego privado, sen que o sector público sexa unha alternativa. É algo que sucede sobre todo nas pequenas e medianas empresas, que en España son as realmente importantes, aínda que non o pareza. Dende que estalou a crise todo estivo centrado en arranxar a banca -a custa dos contribuíntes, por certo-, pero con iso non abonda. Hai que ir máis alá, partindo de que á banca se lle puxeron as cousas realmente doados, mentres que ás 'pemes' non será posible aplicarlles unha receita tan xenerosa, que empezou por asumir as perdas de moitas caixas e algúns bancos, pasou por entender o nivel de risco do propio país e rematou por concederlle fondos públicos e sanear as súas contas, ás veces con axustes internos, outras non tanto.
Da crise sairase cando o país sexa capaz de crear emprego, o cal pasa necesariamente polas pequenas e medianas empresas, xa que España, se ben ten algunhas multinacionais importantes, non é un país de grandes compañías. Xa se fixo unha reforma laboral que contribuíu a rebaixar os soldos e a dar moito marxe de actuación aos empresarios -a ditosa flexibilidade-, de modo que agora toca ir máis alá. Por moitas voltas que se lle dea ao asunto, será difícil avanzar sen unha política fiscal e monetaria expansiva, o cal require a colaboración europea, a falta dunha moeda propia en España.
Como parece que España seguirá no euro, só cabe pensar nun cambio de estratexia da eurozona, que pase por darlle a máquina dos billetes, a risco de xerar un pouco de inflación. É fundamental que Alemaña asuma isto e deixe atrás a súa propia política de austeridade, xa que con tipos de interese tan baixos xa non abonda coas políticas do Banco Central Europeo, sen apenas recorrido.
A depreciación interna española é cada día máis unha realidade -o país empobreceuse moito nos últimos anos- e agora toca pensar no emprego, cambiando de política, en busca do crecemento. Os que se resisten a ceder, sobre todo dende o ámbito alemán, deberían saber que o custo de non se mover pode ser peor. Para todos, tamén para eles.

IMAXÍNANSE

Imaxínanse un país onde o dereito universal á sanidade non exista? Onde as persoas vivan ou morran segundo se contan cun papel de "residencia" emitido por un goberno? Imaxínanse un país onde o despedimento universal e gratuíto sexa unha realidade e as persoas empregadas se despidan para esixirlles que se queren seguir cobrando o seu desemprego traballen gratuitamente para as administracións?
Imaxínanse un país onde a educación pública non o sexa tanto porque os que queren acceder a ela teñen que pagar taxas tan elevadas que se ven condenados a abandonar o seu intento de formarse na universidade? Imaxínanse un país onde día tras día se desmantelen infraestruturas públicas de transporte como o ferrocarril illando municipios e rexións? Imaxínanse un país onde a taxa de desemprego xuvenil roce e 60% e onde máis de seis millóns de persoas estean desempregadas? Imaxínanse un país onde a sanidade pública se despece para darlla a pedacitos como negocio a empresas privadas vinculadas ao partido do Goberno? Imaxínase un país onde máis de 300.000 persoas emigren por falta de posibilidades laborais? Imaxínanse un país onde os dereitos laborais da clase traballadora non exista nin se cumpran os convenios colectivos? Non fai falta que o o imaxe máis. É España.
Cada día que pasa o noso país dá un paso máis no seu intento de rematar cos dereitos e liberdades. Estamos peor que hai dous anos, que xa a política de mercadotecnia azul do PP non impide que a cidadanía observe con indignación como a socialización das perdas desta crise ocasionada pola voracidade das clases neocapitalistas é unha realidade que día a día tensa unha corda que cada día que pasa esta máis preto de romper.
Hoxe, a prioridade do Goberno debería de ser o abandono das súas políticas de austeridade e recortes para dar paso a un gran pacto de estado con todas as forzas políticas, sociais e empresariais, un acordo que a xeito duns segundos pactos da Moncloa sirva para redirixir un barco que hoxe se escora facía o seu afundimento e con iso o da credibilidade das institucións, algo que de acontecer arrastraría aos dous partidos políticos maioritarios da esquerda e a dereita do noso país ao marco político onde o fin do bipartidismo político sería unha realidade.

QERIDOS REIS MAGOS

Queridos reis magos, escríbovos esta carta con 6 meses de antelación para que non vos pille por sorpresa. Este ano porteime moi ben, aceptei sen chiar todos os traballos de merda que me ofreceron, traballei as horas extras non remuneradas que me pediron e non me botei a chorar cada vez que vin a irrisoria nomea que me ingresaron.
Aceptei de bo grao ter que pagarlle a facenda un pasteiro por cobrar 3 meses a axuda familiar que me deron por non cotizar o suficiente o ultimo ano. Mordín a lingua cando teño visto que os meus 8 anos de autónomos, pagando un ril de seguridade social, non serviron para nada máis que para desanimar os que pretenden emprender e me piden consello.
Pasei os últimos anos reeducando os meus pais na crenza errónea que tiñan de que alugar era tirar o diñeiro. Reciclo o lixo, aforro auga duchándome, pecho a billa cando lavo os dentes, compro en pequeno comercio e non me automedico. Como 5 pezas de froita e verdura ao día, bebo 2 litros de auga diarios e fago exercicio 4 veces por semana.
E aínda así, cando chega o día 6 de xaneiro, érgome ilusionada para ver se me trouxestes o que pido. E nos dous últimos anos trouxéstesme a mesma merda. Traballo precario que só beneficia ao empresario, suba de impostos, recortes en sanidade e educación, indultos aos banqueiros e desimputacións aos poderosos. Así que este ano non vos vou mandar a carta a vós. Voulla mandar a Correa que é máis efectivo. Déixovos que teño que ir facendo oco no garaxe para o Xaguar

O FUTURO PINTA NEGRO

O futuro pinta negro, con voitres, disfrazados de gaivota, roldando nosos castigados petos, para pagar máis impostos, máis por transporte, por falar por teléfono, pola electricidade e así, unha longa cadea só suxeita á imaxinación predadora dos nosos gobernantes que, coa escusa do déficit, causado polos seus mandatarios financeiros e os seus administradores, os bancos, desenvolveron un déficit de vergoña e dignidade aínda maior.
Por eles, polos banqueiros "rescatados" co noso diñeiro, comeremos menos, teremos menos calefacción, compraremos menos roupa, medicamentos, libros e xoguetes para os nosos netos, non poderemos saír a divertirnos e; sobre todo, a axuda aos nosos fillos no paro, reducirase; perderemos os nosos aforros nas preferentes bancarias e xa podemos darnos cun canto nos dentes se evitamos o desafiuzamento e nos alcanza para mal comer.
Nós os pensionistas, os vellos, os que traballamos toda unha vida para sacar adiante a España (se, a España e non a "este país" como o denominan os políticos e os furibundos nacionalistas), non recibimos a paga que nos corresponde por lei, polo incremento (e tanto) do custo da vida en nosa máis que escuálida pensión que a subiron unha escuálida porcentaxe do que debía ser. Ademais do xa escamoteado por outras vías, teremos que pagar polas receitas e por medicamentos, ademais do euro por receita, se o Constitucional non o remedia.
Esta brutal redución do poder adquisitivo da pensión é un castigo inxusto aos vellos de parte deste goberno que parece estar presidido, mais que por un presidente por un Pinocho mentireiro ao que o nariz lle chega á esquina. O descarado incumprimento do programa electoral, que resulta ademais, como no caso das pensións, un incumprimento da lei, é o colmo do engano político programado.
A verdade é que non se como podemos soportar tanta mentira e corrupción na nosa clase política; parece mesmo que nos estamos a afacer e que a tónica na economía, as empresas e as familias é tratar de medrar, de onde haxa, sen que a honradez que debería presidir todas as nosas accións importe xa a ninguén, un pemento.
Pobre país aquel que chega a esta situación de corrupción; pois perder a moral e a dignidade é perder o máis valioso do ser humano; é peor que perder a vida: O cumprimento do déficit acordado cos nosos verdugos, os financeiros alemáns non o vale.

OPTIMISTAS

A privatización da Sanidade pública aparellará inevitablemente a xestión da saúde como negocio
Eles xa saben que se se equivocan, non hai problema. Aí están os seus mentores, os analistas do FMI que pediron desculpas por afundir os gregos -¡qué majetes!- e os expertos de Bruxelas, que preferiron a estratexia dun neno de cinco anos cando o rifa a súa mestra. Señor, é que eu non sabía, fíxeno o mellor que puiden, iso é o que conta, non? Se un país enteiro, cuxa economía apenas representaba o 2% do PIB da UE, foi botado ao abismo por un erro de cálculo sen mala intención, que lles vai pasar a eles? Pero o seu optimismo deixoume perplexa.
Os sabios -¡ja, ja, ja!- que asesoran ao Goberno sobre o mellor xeito de roubarnos o diñeiro que cotizamos durante décadas, vinculan o atraso da xubilación ao aumento da esperanza de vida. Mande? Si, xa vin os números, a dourada escaleira que debuxan cara a unha senilidade fecunda e xuvenil, pero gustaríame saber cales son as súas fontes. Porque se adoptaron como base as cifras e os índices dos últimos anos, xa lles digo eu, sen ser sabia en nada, que non lles van saír as contas.
O progreso non é unha liña recta. A privatización da sanidade pública aparellará inevitablemente a xestión da saúde como negocio. Todo o que non sexa imprescindible, se converterá en superfluo e a prevención, antes que nada. Para que tratar os pacientes sans, co caro que saen os diagnósticos que, na maioría dos casos, botan un resultado negativo? Que dilapidación. Así, cando en España se suspendan mamografías, ecografías, citoloxías, analíticas e outras probas hoxe comúns, a esperanza de vida acurtarase sen remedio, porque as enfermidades non se detectarán a tempo e nos morreremos antes. Que nos fagamos un seguro privado, dirannos entón. E con que?, pregunto eu. Coa birria de pensión que nos vai quedar? Almudena Grandes