AS FAMILIAS PAGAN 50 VECES MÁIS IMPOSTOS QUE AS GRANDES EMPRESAS

Así o recolle un informe presentado por Oxfam Intermón, que pide ao Goberno que acometa unha reforma fiscal para financiar as políticas sociais tras os recortes sufridos.

 

Os responsables de Oxfam Intermón pediron ao Goberno que acometa unha reforma fiscal que permita financiar axeitadamente as políticas sociais tras os recortes sufridos, xa que co actual sistema as familias achegan case 50 veces máis ás arcas públicas que as grandes empresas.
Esta é unha das conclusións do informe sobre o sistema tributario español que denominaron "Tanto tes, tanto gañas?. Fiscalidade xusta para unha sociedade máis equitativa", que presentaron este mércores en rolda de prensa o director xeral desta ONG, José María Vera, e a responsable de investigación, Teresa Cavero.

Cavero incidiu en que o sistema tributario en España recada pouco sete puntos por debaixo da media europea, e que o groso da recadación provén do traballo e o consumo dos cidadáns e non das rendas do capital nin dos beneficios das empresas. As familias achegan arredor do 90% da recadación e as empresas o 10%, e desa porcentaxe, menos do 2% corresponde ás grandes compañías, segundo o informe.
Por iso, Oxfam Intermón aproveitou que a reforma fiscal se tramitará nos próximos meses para pedir ao Goberno, a través dunha campaña, que corrixa as "ineficacias" do sistema e os "desequilibrios" causados tras lles medidas de austeridade aplicadas dende 2010, "que minguaron a capacidade adquisitiva das familias españolas con subas de impostos, baixadas de salarios e recortes en servizos sociais,".
Co fin de lograr "unha fiscalidade xusta para unha sociedade equitativa", segundo Intermon, débese recadar máis, pero cun maior esforzo das persoas máis ricas e as grandes empresas, ademais de garantir a progresividade de forma que se tribute en función da capacidade e da actividade económica, e poñer couto á fraude fiscal.

 

Dez cambios que Intermón ve necesarios para unha reforma fiscal xusta

1. A política fiscal debe combater a desigualdade á marxe de intereses partidistas, contribuíndo a unha sociedade máis xusta e equitativa.

2. Hai que recadar o suficiente para financiar un modelo social que garanta servizos públicos de calidade e igualdade de oportunidades.

3. Débese aplicar "tolerancia cero" á fraude fiscal, incluíndo medidas que poñan freo á impunidade dos evasores.
4. Os privilexios e a opacidade dos paraísos fiscais deben desaparecer.
5. Recadar máis non pode supoñer aumentar o esforzo fiscal das clases medias e os máis pobres. Quen máis ten, ha de contribuír máis.
6. Todos, empresas e individuos, deben tributar en función da súa capacidade e da súa actividade económica real, sen privilexios, nin excepcións.
7. As grandes fortunas e as rendas do capital teñen que contribuír en maior medida, para reducir a presión sobre os salarios e o consumo.
8. O sistema tributario ten que ser progresivo e equitativo no seu conxunto sen medidas que favorezan os intereses duns poucos.
9. Os beneficios fiscais deben ser excepcionais e só deben aplicarse, se permiten crear valor real e duradeiro (como a creación de novos empregos de calidade).
10. Unha boa política tributaria require un debate público aberto, transparente e con participación cidadá.

O LADRILLO, O PROBLEMA DA BANCA ESPAÑOLA NOS TEST DE ESTRÉS

O investimento inmobiliario foi o punto negro da banca española nos últimos tres anos.

O ladrillo foi o problema da banca española nos test de 2010, nos de 2011 e nos que fixo Oliver Wyman en 2012. Agora, cando chegan os exames de solvencia de 2013, organizados pola Autoridade Bancaria Europea (EBA) e o BCE, o investimento inmobiliario seguirá sendo o punto negro, segundo algúns expertos consultados. Esta circunstancia reflicte a magnitude da crise inmobiliaria que vive España.

"O maior problema provén dos investimentos inmobiliarios e do crédito concedido a este sector, sobre todo se ten garantía inmobiliaria. Tamén pode haber dificultades co valor das garantías, se non están actualizado con taxacións recentes. Este será a fronte máis débil", apuntou o profesor do máster en dirección de entidades financeiras do Instituto de Estudos Bolsistas (IEB), Enrique Pérez-Hernández, un experto no sector, que traballou no Santander.

Non obstante, este profesor considera que o sector non terá grandes problemas para superar as probas europeas "Pode haber algún déficit de provisións e de capital nos bancos máis pequenos, pero serán doadamente subsandables no mercado", apuntou.

Outras entidades con problemas poderían ser, segundo IEB, os bancos medianos italianos e portugueses, así como os grandes doutros países que dedican boa parte do seu negocio á banca de investimento, "entre os que se encontran alemás, holandesas, francesas e británicas", concretou. Por último, engadiu que o BCE terá problemas reputacionales se unha entidade aproba e ten problemas nos tres próximos anos, comentou.

A BANCA AÍNDA TEN POR DIXERIR 80.000 MILLÓNS EN LADRILLO

Os solares pesan tanto no balance das entidades como as casas-A morosidade da banca cae por terceiro mes consecutivo ao 13,38% en marzo.

QUÉRENOS ENGANAR OUTRA VEZ RAJOY?

Mariano Rajoy é un mestre do disimulo; sobre todo, en vésperas electorais. Durante a campaña previa ás legislativas de 2011, intentou facernos crer que o gasto social era ?sagrado? e que ía proceder a unha rebaixa xeneral dos impostos. Pura mentira, como o tempo pronto se encargaría de demostrar.

Recentemente chegado ao Goberno, so pretexto de reducir o déficit herdado dos socialistas, adoptou un primeiro paquete de medidas de axuste que incluía 9.000 millóns de recortes no gasto público, coa congelación do soldo dos funcionarios e do salario mínimo interprofesional, entre outras cousas.

Nese momento, non se atreveu a máis porque as autonómicas andaluzas estaban convocadas para o 25 de marzo e descubrir todas as súas cartas arruinase boa parte das posibilidades de Javier Areas, que aspiraba a derrotar por primeira vez aos socialistas nas urnas.

As eleccións celebráronse, o seu candidato gañou pero non coa suficiente marxe para gobernar, e só cinco días despois ?cinco? Rajoy se descolgaba cun durísimo proxecto de Orzamentos Xerais, cuxo obxectivo era aforrar 27.000 millóns de euros en 2012 e cumprir o déficit fixado por Bruxelas.

Non contento con iso, o 9 de abril, suscitou unha disminución adicional de 10.000 millóns, repartidos xusto entre os dous capítulos que se comprometeu a non tocar: o de educación e o de sanidade. Despois virían rebáixaa do poder adquisitivo das pensións, a do subsidio de desemprego, a subida do IVA, a supresión da desgravación por vivenda, etc., etc, etc.

Poucos meses tardou Rajoy en mostrar a súa verdadeira cara; nin sequera o tempo necesario para que a súa burla aos electores non se notase demasiado.

Agora, coas europeas a tiro de pedra, o presidente do Goberno volveu por onde adoitaba: asegura que, grazas á súa xestión, a economía atópase no bo camiño e que os españois non seremos obrigados a facer novos sacrificios, malia as insistentes advertencias sobre o risco dun rebote do déficit que chegan desde Bruxelas.

Estará disimulando outra vez Rajoy? Estará mentindo de novo? Estanos preparando algunha desagradable sorpresa para despois do 25 de maio? Entón quedará un ano para que as urnas volvan abrirse nas municipais e autonómicas de 2014, e un ano é un prazo moi tentador para alguén tan afeccionado a coller as tixoiras.

NON VOTES, PP E PSOE DARANCHE AS GRAZAS

"O día que PP e PSOE acordaron a reforma da Constitución, selaron un pacto para manterse no poder que segue vixente. En Asturias pactaron os presupostos e en Vigo tamén". Afírmao Irene Lozano, deputada de UPyD, un partido parlamentario que podería desempeñar un papel clave no declive do bipartidismo.

"A gran coalición entre PSOE e PP materializouse cando asinaron o acordo para modificar a Constitución. A democracia non é consenso, é xustamente o contrario, o desacordo e poder debater. Este modelo que funciona en Europa é empobrecedor". Dio Iñigo Errejón, xefe de campaña de Podemos, a organización extraparlamentaria liderada por Pablo Iglesias que máis prendeu en menos tempo. UPyD e Podemos, dous partidos moi afastados ideoloxicamente, sosteñen as mesmas teses sobre a ofensiva do bipartidismo por aferrarse ao poder. Ambos os dous denuncian a "blindaxe mediática" que lles pon moi difícil "abrir unha brecha" para entrar no debate.

As esperanzas deses outros partidos, os outros, son ciclotímicas. As sondaxes sométenos a duchas escocesas permanentemente, aínda que están seguros de que algo se está a mover neste país. O bipartidismo eternízase a custa da abstención, e os últimos datos doCIS confírmano. Por moito que baixe a intención de voto, como aumenta a abstención, os dous grandes partidos manteñen o seu status.

Un 23% dos cidadáns deixaría de votar a PP e PSOE se as eleccións xerais fosen agora mesmo. Nos datos brutos sobre o total da poboación e sen cociña, o bipartidismo perde 23 puntos en intención directa de voto dende as anteriores eleccións xerais, o cal non é ningunha parvada. Nas eleccións nas que gañou Rajoy, o PP tiña unha intención de voto do 30% e o PSOE do 19%, xusto o que sucedeu á hora da verdade. "A abstención está agora mesmo a beneficiar ao PSOE. Se se produce un aumento de participación, gañará votos o PP porque o votante do PSOE estará máis dividido entre partidos de esquerda, non porque o PP vaia gañar moitos máis votos", analiza un experto demoscópico próximo á esquerda, quen tamén destaca como un dato preocupante que empeza a ver síntomas de que "o electorado do PP está a volver pouco a pouco, segundo vai calando o discurso de que a crise rematou. Entre os votantes que se declaran no centro, o PP dobrou o seu apoio. Se se confirman os apoios renovados dos votantes do PP que agora se mostran abstencionistas, nun ano volven estar fortes".

É este un país enganchado ao bipartidismo?, preguntamos Fátima Bañez e Celia Villalobos no corredor do Congreso. "Os votantes estarán enganchados ao bipartidismo voluntariamente", responde xovialmente a ministra de Traballo, que engade " a ver se agora porque sexan votos do PP e o PSOE, non van ser iguais". Mentres, o vicepresidente do Congreso tira de ironía e apunta: "É que a vida é moi dura e para ser un gran partido hai que traballar moito". Ambas as dúas afástanse coa confianza de que á vista dos últimos datos, pouco ou nada vai cambiar grazas ao éxito da abstención.

Vendo o debate de hoxe no hemiciclo entre Luis de Guindos, ministro de Economía, e Valeriano Gómez, exministro socialista, con piropos e referencias ao respecto mutuo incluídos, non é difícil concluír que se o pacto entre os dous grandes partidos se iniciou coa reforma constitucional, en caso de necesidade electoral, un goberno de coalición PP-PSOE non sería unha entelequia. Sobre o goberno de coalición, "o exemplo alemán témolo moi próximo. O SPD non podía formar Goberno só cos Verdes, os liberais caeron, e ao final para non repetir as eleccións, que era un custo, optaron polo goberno da Gran Coalición. Se en España un dos dous grandes partidos non pode formar Goberno con UPyD ou con IU, eu descartaría esa fórmula. Aínda que son dos que opinan que o bipartidismo é unha realidade moi potente en toda Europa", recoñece Valeriano Gómez.

"O mércores pasado as dúas Sorayas escenificaron un violento enfrontamento -a conto dos sobres en B-. Non obstante, ao día seguinte ambas as dúas votaron en contra dunha proposta de UPyD sobre a corrupción, relata a deputada Lozano, en apoio ás súas teses da coalición PP-PSOE cando lles interesa. Louzán non ve posibilidade dun pacto dos partidos pequenos, por máis que a necesidade aperte. Tamén o xefe de campaña de Podemos, Iñigo Errejón, ve complicado un acordo con UPyD: "Nós non nos movemos por siglas senón por fronteiras que non imos traspasar. Para a miña xeración -ten 30 anos- o pacto constituínte do 78 converteuse en papel mollado. Os dereitos que se pactaron entón, hoxe non están vixentes. O dereito á vivenda, a un emprego, á igualdade na educación e en menor media, tamén á sanidade, son hoxe papel mollado. A xente non se move contra a deterioración deses dereitos por medo, pero o medo é incompatible con ser un bo cidadán". Pilar Portero y Ana Cañil

OS EFECTOS DO CAMBIO CLIMÁTICO

¡BASTA DE SILENCIOS!

Non é só a crise, nin os recortes, nin a obsesión polo déficit público. Cando se instauran copagamentos, se recorta en bolsas e dependencia ou se impoñen taxas xudiciais que levan aos que non teñen recursos a desistir da defensa, hai detrás todo un modelo doutrinal. Chámano obriga pero é ideoloxía. Un credo para outra España que non é a construída co esforzo de todos nos últimos 30 anos. Pero con todo, o peor non son os axustes, nin a presión fiscal, nin sequera a propaganda que pretende instaurar o relato dun país que atravesou con éxito o Cabo de Fornos (Rajoy dixit).

O retroceso en materia de liberdades e dereitos fundamentais vai directamente ao corazón do sistema democrático. E o ritmo cardíaco do noso adoece xa dunha patoloxía que precisa tratamento urxente, quizais dunha rebelión cívica na que cada un dende o seu ámbito de actuación asuma activamente as súas responsabilidades e non se conforme coa "España volve ir ben". Se non facemos nada, cando un día miremos para atrás, decatarémonos do que perdemos e será unha inxente tarefa recuperar o perdido.

E aquí é onde aínda estamos a tempo de que o periodismo estea á altura. En todo período de cambio radical, e este sen dúbida éo, hai damnificados. Mortos que quedan polo camiño. E se o dereito á información e a liberdade de expresión é un deles, mal imos. Non o permitamos! Nin calemos, nin finxamos normalidade. Hai uns díasMarty Baron, o director de The Washington Post, dicía nunha entrevista con María Ramírez Nel mundo: "Se non nos erguemos contra o poder, sacrificaremos o noso futuro". Así que glosemos sen escatimar tipografía as reformas lexislativas coas que o goberno doPP quere acernar dereitos individuais e liberdades públicas. Aí está a reforma do Código Penal que instaura a prisión permanente revisable en contra do criterio da maioría de xuristas; impón a liberdade vixiada non só para delitos de terrorismo e elimina o artigo que protexe o exercicio de dereitos como o de folga, reunión ou manifestación. Un texto que agarda que pasen as eleccións europeas para evitar o escándalo e se dilúa o eco dos contundentes informes en contra. Boten unha ollada ademais á pretendida lei de Seguridade Cidadá que restrinxe dereitos aos medios de comunicación ao limitar a actuación dos fotoperiodistas nas manifestacións e busca minimizar a protesta cidadá. Límites, mordazas, advertencias... A dereita española quere unha maioría silenciosa que nin informe nin proteste. Que pretende si non o anteproyecto de Lei Orgánica do Poder Xudicial de Gallardón ao establecer que cando os xuíces consideren perturbada a súa independencia, póidase ordenar a un medio de comunicación que non informe dun asunto xudicial (léase Gúrtel, Bárcenas ou Noos). Unha lexislación predemocrática. Diso trátase. Diso e de limitar o dereito á información.
A nosa primeira obrigación é a verdade, pero despois a lealtad, e non co poder político, nin o económico, senón con quen depositaron en nós ese dereito irrenunciable que garante o artigo 20 da Constitución. Nin un paso atrás. Aínda que a influencia política tombe directores, retire publicidades institucionais, trate de impoñer silencios e dicte a lista de contertulios semanales nos medios públicos, será sempre a verdade, e non as leis mordaza, a que axude ao sostenimiento da democracia.
E si España padece unha profunda crise política, social, económica e institucional non desterremos das nosas páxinas nin das nosas análises expresións polo simple feito de que inquieten o poder. Entre as nosas obrigacións está a de controlar ao poder aínda que a este incomódelle e si o poder pretende cercenar dereitos, hai que contalo, non maquillalo, nin obviar. Ninguén dixo que este oficio fose para facer amigos, nin que fose fácil resultar molesto e crítico. Pero esa é a esencia. "A ética -dixo García Márquez- debe acompañar ao xornalismo como o zumbido ao moscardón". Non somos voceros, nin transmisores de argumentarios, senón moscones molestos. Así que si á vicepresidenta do Goberno escápaselle un "na miña puta vida", escribamos "na miña puta vida" por máis que os seus asesores intenten que non o fagamos. Non consintamos que a crise ou o medo convértanse en atenuante dun xornalismo dócil. Vixiemos ao poder desde o rigor e a independencia e non finxamos normalidad ante os atropellos. E entre tanto, faría ben este goberno de tanto católico practicante en respectar nestes tempos de canonizaciones e santos a máxima de Catalina de Siena: "¡Basta de silencios! ¡Gritade con cen mil linguas! Porque, por calar, o mundo está podrecido". Pois iso. Esther Palomera

O CHAN URBANO DE TODO O MUNDO TRIPLÍCASE

-O mapa máis detallado do planeta mostra o retroceso das árbores

-Malia o aumento de poboación, os campos de cultivos redúcense

-As zonas polares aínda non reflicten o efecto do quentamento

O mapa máis detallado feito xamais sobre os usos que se dan á superficie terrestre mostra como a urbanización vai comendo terreo a pasos axigantados. No último traballo, o Global Land Co ver-SHARE que publicou a Organización para a Alimentación e a Agricultura da ONU (FAO), se considera ocupado artificialmente xa o 0,6% do terreo. A propia FAO fai unha comparación con outro mapa similar, o GLC2000, de hai 14 anos. Aínda que a tecnoloxía mellorou moito e o detalle do novo mapa é moi superior, entón atribuíase a construcións humanas o 0,2% da superficie. Iso quere dicir que en apenas 13 anos este uso do terreo se triplicou.

Para confeccionar o mapa partiuse das imaxes dos satélites, pero fixo falta interpretalas. John Latham director do proxecto da FAO, aclarou á web de información científica SciDev que en moitos casos houbo que cruzar eses datos cos dos propios países, buscando sempre a información máis exacta (algo que en moitos casos non é doado). Por exemplo, dende o espazo é complicado distinguir se un territorio o ocupan pradarías salvaxes ou campos de cultivo, ou se se trata dunha zona de monte baixo. Para verificar as conclusións, fixéronse máis de mil visitas a lugares de todo o planeta.

Se o aumento da superficie construída é grande en termos relativos, en termos absolutos éo máis a perda de superficie dedicada a zonas arboradas (bosques ou selvas incluídas). Os pulmóns do planeta, clave pola súa absorción de dióxido de carbono e emisión de osíxeno, sofren unha redución continua. En 2000 ocupaban o 29,4% da súa superficie; en 2013, baixara o 27,7%. Malia o descenso, segue sendo a maior proporción entre os 11 usos do terreo catalogados neste mapa (e suponse que nos futuros, xa que, como advirte a FAO, gran parte da utilidade deste tipo de traballo é manter a información actualizada no tempo para saber as tendencias).

Igual de preocupante é a outra cara da moeda. Os terreos desérticos ou improdutivos aumentaron mesmo máis do que os bosques diminuíron: pasaron de ocupar o 13,3% da superficie da Terra a representar o 15,2%.

Curiosamente, malia o aumento de poboación rexistrado neses 13 anos (pasou de 6.100 millóns a 7.200 millóns), coas necesidades de alimentos que eles leva consigo, a superficie destinada a cultivos reduciuse en 3,1 puntos porcentuais, baixando do 15,7% ao 12,6%.

De todos os usos do chan, só hai un que se mantén sen cambios nos 13 anos que separan os dous mapas: o dedicado a zonas de xeos perpetuos (basicamente, as rexións polares, pero tamén os glaciares). A pesar do quentamento, as cifras totais son iguais: o 9,7%. Isto non quere dicir que non haxa desxeo polo quentamento global, senón que este aínda non afecta ás grandes cifras e, tamén, que o mapa mide superficies, pero non volumes: non é o mesmo unha capa de xeo dun quilómetro que unha de 100 metros.

Por último, na parte que se refire a augas continentais (lagos, encoros, ríos), brañas e manglares hai un sorprendente aumento: pasan do 1,7% ao 2,7%. A FAO non dá unha explicación a este fenómeno.

Parte destas variacións, advirte a FAO, poden deberse a diferenzas técnicas, pero mostran tendencias que indican cara a onde vai o planeta: unha Terra menos verde e con máis asfalto, formigón e desertos.

URBANIZACIÓN EN OLEIROS

-Jove impulsa unha urbanización en Oleiros con campo de golf e 688 casas

-O Concello aproba mañá un proxecto fraguado hai unha década

Cando xa golpeaba a crise fai pouco máis dun lustro, Galicia sumaba 22 campos de golf e tiña en carteira outros 26, anunciados ou mesmo xa incluídos en plans municipais. Pero a derruba do ladrillo botou finalmente a perder coa inmensa maioría e arrefriou a febre de non poucos alcaldes por inaugurar unha urbanización de vivendas asociada a un céspede con buratos para uso exclusivo dun deporte considerado elitista. Un modelo urbanístico que non obstante segue plenamente de actualidade en Oleiros, localidade residencial de 34.500 veciños nos arredores da Coruña.

É o municipio coa renda por habitante máis alto de Galicia e dará mañá, coa aprobación no pleno municipal, un impulso definitivo a unha das maiores novas promocións urbanísticas: o desenvolvemento do sector de Xaz, na parroquia de Dorneda, que engloba, ademais dun castro arqueolóxico e un gran bosque, ambos os dous protexidos, unha zona para albergar 688 novas vivendas, un hotel de luxo así como un campo de golf de 18 buratos. Este último terá por sede un ilustre pazo do século XVII, unha propiedade amurallada de singulares xardíns e especiais medidas de preservación.

A aprobación definitiva de mañá marca unha nova etapa e un forte avance dun proxecto que tras case unha década de múltiples vicisitudes, contratempos e cambios impostos mesmo por sentenza xudicial, xa conta co visto e prace e informes favorables das distintas Administracións. Pero antes de que comecen alá por finais de ano os primeiros movementos de terra, como desexa ferventemente o alcalde, o independente Anxo García Seoane, aínda queda por superar un importante escollo: o 10% da superficie total segue en mans dos seus propietarios orixinais. Malia ser apremados polo seu Concello, resístense ás únicas alternativas que teñen: vender as súas parcelas ou converterse, obrigados, en promotores. O rexedor asegura que intentará evitar unha expropiación forzosa que noutras localidades con restras de macrourbanizacións, comoMiño, resultou ter unha elevado custo económico e social.máis información...

OS ECOLOXISTAS SUSPENDEN Á XUNTA NA XESTIÓN DAS FRAGAS DO EUME

"É o reflexo dunha política incapaz de cumprir a normativa ambiental", din na Sociedade Galega de Historia Natural

Un parque baixo mínimos, cunha dirección pésima onde a destrución da biodiversidade se impón á conservación,". Os ecoloxistas daSociedade Galega de Historia Natural (SGHN) danlle un suspenso rotundo á Xunta na xestión do parque natural Das fragas do Eume, a xoia verde de Galicia e un dos bosques atlánticos mellor conservados de Europa.
Pasaron 17 anos dende que o Goberno galego declarou a protección ambiental para as 9.126 hectáreas que integran un parque que se estira a ambos os dous lados do canón do río Eume ao longo de cinco municipios (Ás Pontes, A Capela, Monfero, Cabanas e Pontedeume) ata desembocar na ría de Ares. Un prazo que os ambientalistas consideran máis que suficiente para poder facer unha avaliación da súa "pésima" xestión dende 1997. "É francamente desalentador", resume a SGHN tras analizar distintos aspectos da xestión ambiental deste espazo protexido. "É o fiel reflexo dunha política incapaz de cumprir e de facer cumprir a normativa ambiental", opinan a entidade, que reclama un "cambio substancial" na dirección Das fragas, "máis técnica e que implique os veciños que viven nel para reivindicar a valía da terra fronte ao abandono que sofre" o rural galego. Hai dous anos, durante a seca primaveral, un incendio forestal tragou 570 hectáreas do parque e as súas inmediacións, 274 delas en zona de especial protección.

Ás Fragas arderon durante 5 días (do 31 de marzo ao 4 de abril do ano 2012) ante o pasmo da sociedade galega pola facilidade coa que un lume devoraba un espazo único que se presupoñía mellor protexido. As chamas orixináronse no alto dun monte da Capela por un cigarro mal apagado como causa máis probable. Así o determinou unha investigación xudicial que se arquivou sen dar co culpable. Este luns, un pequeno incendio no mesmo municipio desatou o mesmo fantasma. Durou pouco. A faldra do monte Forgoselo ardeu dende as 5:00 da mañá ata as 15:40, hora á que a consellería de Medio Rural o deu por extinguido tras calcinar unhas 25 hectáreas de monte raso. EL PAIS

A VERDADE SOBRE OS POLÍTICOS...

INFORME DO PANEL INTERNACIONAL DO CAMBIO CLIMÁTICO

-O cambio climático traerá máis pobreza, éxodos e violencia

-Os impactos do quentamento xa nótanse en todo o mundo, alerta o último informe da ONU

-Crecerán neste século se non se adoptan medidas

Os impactos do quentamento global xa son visibles en todos os continentes e en todos os océanos, alerta o último informe do Panel Intergobernamental de Expertos sobre o Cambio Climático (IPCC), que debuxa un panorama futuro moi lúgubre se os líderes mundiais non actúan a tempo. De non adoptar medidas, o texto prevé que durante este século aumente o desprazamento de poboacións, sobre todo en zonas litorais que se verán afectadas pola suba do nivel do mar, as inundacións e a erosión das costas. O informe tamén alerta sobre o descenso das colleitas, a extinción de especies e a degradación dos ecosistemas. E apunta mesmo ao risco de que se produzan conflitos violentos ou guerras civís...

A ÚLTIMA SENTENZA DO TSJ É A ANTESALA DA SENTENZA DEFINITIVA SOBRE A LICENZA DO ALGARROBICO

A sentenza favorable ao Algarrobico abre a porta a 1.500 vivendas, oito hoteis e un campo de golf

Organizacións contrarias á construción do polémico hotel ven a última sentenza do TSJA, a primeira favorable á promotora, como un precedente para as seguintes resolucións xudiciais.

O CAMBIO CLIMÁTICO TRAERÁ MÁIS POBREZA, ÉXODOS E VIOLENCIA

Os impactos do quentamento nótanse en todos os continentes e océanos, alerta o último informe da ONU

CAMBIO DE HORA

BARREIROS IGNORA A PICADA DA BURBULLA E PLANEA MILES DE VIVENDAS

O primeiro plan de urbanismo con que contará o Concello de Barreiros, na costa de Lugo, estaba chamado a ordenar a caótica proliferación de segundas residencias que comezaron a levantarse alí hai unha década. Foi como un símbolo da burbulla inmobiliaria en Galicia, ata que en 2007 a Xunta bipartita decidiu paralizar a construción no municipio. Pero o esperado documento, que non pasou aínda dun moi inicial borrador elaborado só para efectos ambientais, xa non convence o actual Goberno galego, da mesma cor política que o Concello, do PP. A Xunta critica os "datos contraditorios" que manexa sobre o crecemento demográfico do municipio e o "confuso" e "sen xustificación" dalgunhas recualificacións, que o goberno local defende como necesarias para ordenar o que xa se foi construíndo ilegalmente.

A Consellería de Medio Ambiente respondeu ao primeiro borrador do futuro Plan Xeral de Ordenación Municipal (PXOM) recordando que segundo o Instituto Nacional de Estatística (INE) Barreiros ten apenas 3.200 habitantes pero conta con máis de 3.500 segundas residencias ou vivendas baleiras. A Xunta sinala que, segundo admite o propio Concello, esas casas xa construídas e outras que están a medio levantar "poden cubrir unhas necesidades por enriba dos 25.000 habitantes", polo que para o Goberno galego "non" se xustifica a necesidade de programar novos desenvolvementos residenciais". É o que pretende o Concello ao recualificar como urbanizables dous novos sectores no lugar de San Bartolo, na chaira litoral do municipio, que para Medio "non" teñen xustificación ningunha dado que pretenden xerar novas bolsas de chan para o desenvolvemento urbanístico nunha zona que actualmente presenta unha considerable saturación edificatoria"

.A Xunta non se acaba de crer o argumento municipal de que esas e outras seis grandes recualificacións servirán só para ordenar zonas nas que xa se comezara a construír de forma caótica. Mesmo ironiza con iso: "Chama a atención que de todas as categorías de chan consideradas na alternativa proposta, a única que non presenta unha delimitación cartográfica precisa é a referida aos ámbitos designados para a recualificación (sectores urbanizables), os cales son representados mediante unha trama difusa na que non se define o perímetro con claridade,".

Por outra parte, o Concello argumenta que o seu novo plan apostará polos usos hoteleiros fronte ás segundas residencias, pero para a Xunta tamén "chama a atención" que o documento non detalle onde. O Goberno galego considera que os obxectivos globais do plan "non" foron establecidos con claridade" e que o borrador que lle entregou o Concello "presenta un compoñente unicamente descritivo e non propositivo". Mesmo esas poucas propostas que formula o borrador ambiental do plan merecen algún tipo de censura de Medio: "Non" poden validarse "como obxectivos do PXOM de Barreiros todos os relacionados coa aplicación de normativa ou lexislación sectorial dado que todos eles son aspectos de obrigado cumprimento".

Os reproches autonómicos cara ao documento municipal son múltiples: é "moi esquemático"; "a análise da paisaxe é moi xenérica"; "non" referenciou "na súa cartografía nin os bens patrimoniais nin o trazado do Camiño do Norte"; ou "non" presenta "unha análise coherente da previsible evolución demográfica". A Xunta critica que mesmo unha das dúas grandes alternativas de desenvolvemento urbanístico formuladas "non" pode considerarse válida dado que incumpre a lexislación vixente".

O plan que elabora Barreiros segue considerando o investimento de 14 millóns de euros para dotar de servizos urbanos centos de vivendas irregulares que carecen deles. A intención orixinal da Xunta era acometelos con fondos públicos a través un convenio co Concello e a Deputación, que o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou hai oito meses. Agora o Goberno galego limítase a reclamar a Barreiros que o seu plan inclúa "unha concisa xustificación das previsións para o seu financiamento". Todas estas apreciacións recólleas a Xunta no denominado Documento de Referencia, unha guía de cumprimento obrigatorio que agora deberá seguir o Concello para analizar correctamente o impacto ambiental do futuro plan.

O LADRILLO ARRUÍNA MIÑO

-A resaca do ladrillo arruína Miño con débedas urbanísticas por 30 millóns
-O importe das sentenzas contra o municipio suma seis veces o seu presuposto

O bum do ladrillo e as descomunais macrourbanizacións arruínan a pequena localidade costeira de Miño, a 20 minutos en coche da Coruña. Este concello gobernado polo PP dende hai décadas debe 30,5 millóns de euros por condenas xudiciais a consecuencia dunha mala tramitación de expropiacións de terreos para albergar promocións inmobiliarias a grande escala, como a descomunal e inacabada Costa Miño Golf (1.217 vivendas e parcelas) de Martinsa-Fadesa, ou o proxecto de 750 vivendas que pretendían erixir no monte Piñeiro cinco promotoras. Unha factura millonaria que representa seis veces o presuposto anual deste municipio de apenas 5.700 habitantes. E pode dispararse noutros 75 millóns de euros por reclamacións de danos e prexuízos das empresas afectadas.

A estratexia do alcalde, Jesús Veiga Sabín, intenta gañar tempo recorrendo invariablemente as sentenzas contra o concello que sucesivamente emitiu o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia. Pero xa van máis de 11 anos de agravios, litixios, non pagamentos e condenas xudiciais que abocan a unha quella sen saída e a ruína económica desta localidade. A súa débeda municipal, uns catro millóns de euros, vai camiño de ser tan grande como o seu presuposto anual (4,9 millóns en 2013, prorrogado este ano). O último revés chegou a semana pasada, cando o Concello confirmou que decaeu, por incumprirse os prazos, o convenio urbanístico para construír 750 vivendas no monte Piñeiro, un enclave privilexiado con vistas ao mar e gran valor ecolóxico ao incluír unha marisma e brañas. O proxecto foi ideado e pactado antes da crise, en 2006, cando Miño xa levaba catro anos enfrascado nunha das promocións máis grandes de Galicia, a de Costa Miño Golf de Martinsa-Fadesa.

Pero no monte Piñeiro, as cinco promotoras (unha UTE composta por Constantino Núñez, Odegal e Lucus Urban así como as empresas Promocións Areal e Vallehermoso) recorreron nos tribunais o sistema de expropiación e gañaron o litixio fronte ao Concello, que foi condenado a devolver os tres millóns de euros que cobrou en 2006 como canon por ese aproveitamento urbanístico que nunca se chegou a realizar e a pagar 1,5 millóns en intereses. Hai un ano, nun intento de resucitar o proxecto e pagar a prazos esa débeda que poñía en quebra as maltreitas arcas municipais, o Concello renegociou e asinou coas construtoras un novo convenio polo que se comprometía a tramitar nun ano a aprobación definitiva desta macrourbanización e o seu proxecto de parcelación.

Debera estar todo listo antes da entrada en vigor, o próximo 24 de febreiro, do Plan de Ordenación do Litoral que acouta, e bastante, a edificación no monte Piñeiro ao cualificalo de área de mellora ambiental. Pero transcorreu o ano sen que ese convenio fose ao pleno e agora a nova norma obrigaría a redimensionar o proxecto, dado que xa non se poderá construír preto da marisma. Ademais, alerta o PSOE local, único partido na oposición (seis edís fronte a sete do PP), a resolución do convenio dá a posibilidade ás promotores de reclamar prexuízos ao Concello, uns 20,8 millóns de euros segundo cálculos das empresas.

"Estase a repetir o caso de Fadesa", acusa o voceiro socialista, Manuel Vázquez Faraldo: "o goberno local expropia terreos para un negocio privado, cunha tramitación turbia e problemas xudiciais, ata a entrada en concurso de empresas implicadas," como aconteceu cunha filial da UTE promotora da urbanización do monte Piñeiro. En 55 millóns de euros cifrou Martinsa-Fadesa a indemnización que podería reclamar a Miño, despois da sentenza do Tribunal Superior, en novembro pasado, que anula o proceso de adxudicación da urbanización Costa Miño Golf. Unha condena que ten sida recorrida ante o Supremo, pero que tamén ameaza con levar a ruína total ao Concello. E segue sen pagar os 26 millóns polas expropiacións desa promoción. El Pais

A ESPAÑA DO DESPROPÓSITO INMOBILIARIO

Gereon Wetzel mostra na película 'Casas para todos', estrea de xaneiro de 'O documental do mes', o absurdo dun país con tantas vivendas deshabitadas como familias sen fogar.

Que idea hai máis necia que a de decenas de miles de casas baleiras cando existe a mesma cantidade de persoas sen un fogar? Que adxectivo merece un país no que moitas das súas familias perderon a casa precisamente pola cobiza dos promotores inmobiliarios, os construtores, os bancos... lanzados a unha desaforada carreira na construción de vivendas? Insensato? Si. Disparatado? Tamén. Pero sobre todo, país bárbaro, inhumano, desapiadado. Territorio do despropósito e do irracional, España é mal exemplo no resto do mundo polas consecuencias da burbulla inmobiliaria, circunstancia que se converteu no eixe central de Casas para todos, película documental do alemán Gereon Wetzel.

Título elixido dentro da iniciativa 'O documental do mes' -proxecto da distribuidora Parallel 40, que naceu en 2009-, o filme é o retrato desa España onde a avaricia deixou paso a unha paisaxe do absurdo. Proposta de autor, a película apártase das regras da reportaxe e non busca nin explicar minuciosamente unha situación nin afondar nela, simplemente a mostra. Casas para todos, con guion do propio director xunto a Anna Ginesti Rosell, pasa dun escenario a outro, deixando que o espectador vexa a trangallada dun país enchido de urbanizacións fantasma, mentres decenas de familias viven na rúa.

Récord histórico de creación de vivendas

Unha urbanización abandonada. Casas e rúas baleiras. Un barrio de edificios altos deshabitado. Terreos urbanizados -asfalto e farois- en metade do campo. A garita dun garda de seguridade que vixía 30.000 pisos baleiros e que nos seus anacos libres, é dicir, practicamente sempre, fai ximnasia nos xardíns e as piscinas medio cheas desa colonia. Son imaxes que só se deteñen para que o espectador escoite algunhas voces, xeralmente sobre fondos negros. E a primeira de todas é a de Aznar. 27 de novembro de 2003: " Por que España crece ao 2,5 por 100 e Alemaña, Francia e Italia non? Por que? Pois eu lle vou dicir a vostede por que, porque son os países nos que máis confianza hai hoxe en Europa, no mundo. Imos construír o ano que vén 650.000 novas vivendas en España, máis que en Francia e Alemaña xuntas. Récord histórico de creación de vivendas en España".

Récord histórico de especulación. Pisos e máis pisos, casas de paredes medianeiras, chalés... desertos, que ninguén compra. E con eles, o que quedou. Rúas que serven de pistas de prácticas para futuros condutores de autobús ou como canchas de skateboard ou vías para ciclistas... terreos que volveron ser conquistados pola natureza e por onde pasan de novo os pastores cos seus rabaños. "Modelo de concepción urbanista sumamente innovador e eficaz... ", dicía o anuncio do proxecto de Mariña d'Or Golf, cuxo PAI (Programa de Actuación Integrada) acaba de ser anulado polo Tribunal Superior de Xustiza.

Premio ao maior disparate

Casas para todos incide nesa sensación do absurdo, mostrando na pantalla a situación incoherente duns homes e mulleres que viven debaixo dun edificio que non se rematou de construír ou a das 26 familias que encontraron refuxio nunhas vivendas de nova construción en Sevilla. Escenas que fan saltar faíscas cando aparecen despois de escoitar as palabras de Francisco Hernández 'o Poceiro', en setembro de 2008, sentenciando: "En tres meses quita o paro no meu país. Como? Liberando o chan".

Isidro Fainé, presidente de La Caixa, tamén está 'invitado' a participar nesta película, na que se aproveitan unhas declaracións que fixo en 2011, nas que afirmaba: "Hai cousas que hoxe custan cen e mañá só cincuenta, pero a túa casa sempre terá un valor". Os audios doutras promocións urbanísticas completan o panorama sonoro do filme, no que, sen dúbida, o premio ao maior despropósito se o leva Carlos Fabra, presidente da Deputación de Castelló entre 1995 e 2011.

"Hai os que din que estamos tolos por inaugurar un aeroporto sen avións. Non entenderon nada (...) Este é un aeroporto para as persoas, este é un aeroporto por e para Castelló. E a partir de hoxe, durante mes e medio, calquera cidadán que o desexe poderá visitar esta terminal ou poderá camiñar polas pistas de aterraxe, algo que evidentemente non poderían facer se fosen a despegar ou a aterrar avións,".

A burbulla inmobiliaria no cine

Nin avións nos aeroportos nin familias nas vivendas, xusto a idea contraria da que lanzaron as familias que habitaron Corrala Utopía (blocar propiedade de Ibercaja): "Nin xente sen casa / nin casas sen xente". Un lema que, tristemente, non é realidade en España.

Casas para todos non é a primeira película que se ocupa da burbulla inmobiliaria no noso país. Dende o xénero documental, Erwin Wagenhofer contou as consecuencias do capitalismo, as causas da crise e, entre elas, detívose especialmente na edificación masiva en España en Let's Make Money (Imos facer diñeiro). En €spanishdream, de Guillermo Cruz e Santiago Cirugeda, falábase da dificultade que se lles presenta aos mozos á hora de acceder a unha vivenda. Laura Folguera, na ladrillazos, falaba do pelotazo inmobiliario, do crecemento urbanístico da Comunidade Valenciana, e das denuncias na Unión europea. A curtametraxe de Aleix Saló Españistán (A burbulla inmobiliaria), realizado sobre o seu propio cómic, foi un éxito de visitas na Rede. Dende a ficción, Jaume Balagueró ou Max Lemcke, con Para entrar a vivir e 5 metros cadrados, ocupáronse tamén do tema.

Público.es