AS CLOACAS DAS CAIXAS

As entidades financeiras chamadas Caixas de Aforro só serviron para dar acubillo a amiguetes, enchufados, paniaguados das cúpulas de partidos e organizacións sociais. Os seus directivos, sabéndose protexidos polo poder, converteron unhas institucións que tiñan como obxectivo a obra social en goridas de ladróns, onde o menos importante era xestionar ben o diñeiro público.

O severo diagnóstico axústase á multitude de procesos abertos pola Xustiza á inmensa maioría destes supostos directivos que foron colocados á fronte das entidades sen ter nin idea do que é un balance. E á ruína á que levaron gran parte delas, obrigadas a fusións tardías para salvar os mobles. O Banco de España e os seus sucesivos gobernadores, colocados polo Goberno correspondente, tamén teñen unha grave responsabilidade no acontecido.

Este desnai ten costado aos españois un rescate europeo que teremos que pagar como débeda durante decenas de anos. O peor, o máis sinistro, é que agora sabemos que, ademais, tiñan unhas tarxetas en negro coas que pagaban os gastos correntes. A desagregación minuciosa de cada un destes gastos debe ter coa alma en vino a máis dun ex conselleiro de Caixa Madrid/Bankia porque pode poñer en evidencia os seus vergüenzas. Mesmo nos poderiamos encontrar con algunha factura dun prostíbulo.

 

O concepto que estes "enchufados" tiñan dos gastos de representación é tan amplo que malversaron máis de quince millóns de euros en vivir ao grande. Hai que recoñecer que uns máis que outros e que, para salvagardar a fe na honradez do ser humano, houbo tres que non se levaron nin un duro. Pero hai dous casos especialmente vergonzosos. O primeiro é o ex presidente da entidade Miguel Blesa que, non contento co desmesurado salario que cobraba, se axenciaba un sobresoldo opaco ao fisco para pagar a súa ansia de ostentación. O outro é o militante de esquerda Unida, Moral Santín quen, esquecendo aos "arriba parias da terra" ou precisamente por iso, sempre estivo disposto a amparar as felonías da dirección da Caixa a cambio de levarse un diñeiro a mancheas.

Algúns, espantados pola alarma social e asustados de ver o seu nome e a súa foto nos xornais, apresuráronse a devolver parte do diñeiro. Pero non é suficiente. Hai que devolver ata o último céntimo, antes de que o fisco e a Xustiza lles indiquen o destino que debería reservarse aos que malversan os diñeiros públicos.

Pero os cidadáns indignados e enfastiados deben prepararse porque isto non fixo máis que empezar. Guindos xa anunciou onte que se detectaron vinte irregularidades nas entidades rescatadas. Outra das Caixas quebradas, que acabou sendo comparada por un euro polo Banco de Sabadell, a Caixa do Mediterráneo, ten a todo o seu consello de administración baixo a lupa do xuíz Gómez Bermúdez por permitir ao seu presidente, o ilicitano Modesto Crespo, atribuírse unhas dieta de 300.000 euros.

É a gota que enche o vaso da irritación social contra unha clase política, sindical e empresarial na que se taparon os uns aos outros para desvalixar as arcas públicas.

INDIGNANTE

Das decenas de miles de corrupcións habidas en España durante os últimos anos, probablemente esta dos conselleiros e directivos de Caixa Madrid e Bankia é a que máis irritación e frustración provoca. E mira que os houbo gordos e soados! Pero este é especialmente ofensivo por producirse ao tempo que os obrigados ou enganados clientes eran desafiuzados das súas vivendas ou desposuídos dos seus aforros con participacións que chamaban preferentes.
A cúpula de Caixa Madrid e de Bankia gozaron de tarxetas de crédito "fantasmas" e opacas coas que cargaron sobre a entidade 15,5 millóns de euros falsamente contabilizados para pagarse viaxes, restaurantes e outros bens e servizos dignos do seu encumbrada posición. Tamén extraeron diñeiro en efectivo de caixeiros automáticos, polo menos de 2,1 millóns de euros. Estas tarxetas foron outorgadas á marxe dos gastos de representación que tiñan os directivos que á parte cobraban como soldo unha media de máis de 2,5 millóns de euros anuais. Entre os directivos, ademais de Blesa e Rato, figuran os conselleiros nomeados por PP, PSOE, IU e CCOO, 22 dos cales seguiron usando as tarxetas, meses despois de cesar nos seus cargos. A caixa foi rescatada en 2011 con 4.465 millóns de fondos públicos, capital e intereses que estamos a pagar todos, cos nosos impostos e a través dos salvaxes recortes sociais que sufrimos ¿Que pena merecen estes verdugos, ladróns, vividores, antipatriotas, excelentes excrementos, fillos distinguidos da máis abxecta besta? "A forca", respóndelle o comentarista Arlekín.

 Por suposto que non merecen a forca nin os 20 anos de traballos forzados a pico e pa, de sol a sol e a pan e auga e cobrando o salario mínimo que suxire o comentarista CapitanRed. Pero si que merecen a forca social e a implacabilidade da xustiza por apropiación indebida, delito societario e cantos se deriven, en peza separada do asunto principal se preciso é e en prol de que non se dilúa no tempo e as argucias. Estes señores instauraron a corrupción 'legal', coma se o diñeiro e a empresa fosen súas e cun concepto patrimonialista dos bens públicos. Non abondaría con que devolvesen o diñeiro, como xa fixo o famoso Rodrigo Rato ao ser requirido para xustificación dos seus gastos opacos, senón que é necesario o reproche penal, e por suposto a prisión se procede. O descrédito de política e finanzas foi dificilmente reversible. A presunción de inocencia para outras entidades queda destruída. E por suposto haberá de render contas o responsable do Banco de España pola súa clamorosa falta de controis. Hai que auditar España e as súas trampas e corrupcións ao completo e non só a súa débeda. E haberá que preguntarse para que servía e facía a Asemblea de 300 membros de Caixa Madrid, á que pertenceu o agora Secretario Xeral do PSOE. Non pola contía, pero si polo seu significado social, esta ben pode cualificarse de paradigma da indecencia política e profesional. Tanta, que os cidadáns, fatigados, temerán que, como sempre, non pase nada.

Aparece no sótano o retrato de Miguel Blesa polo que Caixa Madrid pagou 159.000 euros

PREÁMBULO FELIZ DO HOME DA RÚA

De Guindos gastouse 12,5 millóns de euros, entre o inicio da lexislatura e finais do mes de maio, en informes, estudos externos e outros traballos técnicos. O que máis chama a atención foi o servizo de xestión de tramitación de patentes e outros títulos da propiedade industrial e intelectual do CSIC nos exercicios de 2013 e 2014, cuxa suma arribou a algo máis de medio millón.

Estamos afeitos a estes gastos do Goberno español, o cal nos esixe austeridade aos españois mentres el desgasta os caudais públicos en cuestións que realmente non son esenciais para a tan afamada "recuperación económica".
Entre campañas de comunicación da débeda do Estado, gastos do CSIC -todo en relación coa tecnificación dos informes-, dispendios por parte da Secretaría de Estado de Investigación, alianzas co Centro de Investigacións Enerxéticas, Ambientais e Tecnolóxicas -CIEMAT-, cifras astronómicas para a Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía, a Dirección Xeral de Comercio Interior, o Instituto de Saúde Carlos III, e non sigo porque este artigo me chegaría ata o final, o ministro De Guindos gastou un potosí só en asesoría e en información. Persoalmente estes gastos terían a súa relevación se se ativesen a funcións públicas, as cales se remitisen ao aproveitamento da cidadanía española. Pero nada máis lonxe diso. Este dispendio trátase dun dispendio ao que nos ten afeito o marianismo dende que chegou ao poder -ver o meu artigo "Os despachos da pobreza", onde, irritadamente, critiquei o gasto de 20 millóns de euros en remodelar os despachos dos ministros do Sóviet Popular-. Touréannos como o facían Frascuelo e Joselito. Estes señoritingos pénsanse que o pobo español caemos dos cumios dos chopos -alá onde Machado facía os seus versos-. Pero o pobo español está máis espelido que un touro saído de chiqueros. O pobo español é un animalario que morde, que está envelenado, que fai xustas con estas aparencias semiescuras. España vai de caldeiro como un pañizar sobre os corpos beliscados.

Aspiremos, polo tanto, cara ao claro nas cousas de España -dicía Ortega-. Aspiremos que este Sóviet neoconservador non diga unha cousa e, pola faltriquera, se saque os informes millonarios para outras cousas. Demasiado dor hai neste país para que De Guindos -de chile picante- zorregue o parné a costralada tras costralada. Señor lector, intelixente e avisado deste país de necios, sabe vostede que estes popularcillos rouban por onde poden, que usan os tópicos na súa propia cegueira, que manteñen as súas angosturas mentais en todo o que ten que ver coa felicidade da cidadanía indignada. Os trapos que imos coñecendo cada vez están máis sucios e a elegancia dos seus pensamentos políticos nada ten que ver cunha España en plena recuperación -por moito que o sorrinte Montoro nos a endiñe sempre que pode-. Este país agoniza no seu consecuencialismo do cidadán X.
Non hai saída. Todo son farsas e comedias barrocas. Aquí o importante é a urxencia que solicita este país para que veña xente verdadeiramente honrada e reforme, recambie, reformule un parlamentarismo que de parlamentario só ten a voz do presidente da Cámara. O Parlamente morreu. Leváronseo en coche fúnebre -pagado pola Gürtel- aos paraísos fiscais. Onde quedan os heroes? Onde está o berro pacífico e lomado en formas e mañás que saia a defender España como debe ser defendida? España está invertebrada. Cada día podémolo presenciar no BOE. Soñemos un home que sae á rúa e aínda siga tendo gañas de vivir.

Emilio Arnau

GOLFERÍA ESPAÑOLA

Aseguraba Donoso Cortés, xa no século XIX, "A corrupción corroe todas as capas do tecido social español". Transcorreron case douscentos anos, e esta enfermidade continúa anegando cada estrato da nosa sociedade.

Todo arranca do pernicioso costume español de "intentar conseguir o máximo co mínimo esforzo" (e preferiblemente se ese esforzo corresponde a terceiros) en maridaxe coa non menos nefasta envexa, que cobiza o que posúe o de en fronte pero eludindo o mérito e capacidade do envexado. Aínda que os anteriores males non fan distinción de clase social, os seus efectos máis funestos recrúanse cuantitativamente cando florecen nas devesas do diñeiro...
En realidade, se en España imperase un capitalismo de verdade, a maioría dos grandes empresarios e banqueiros vagabundearían pedindo esmola ou resgaríanse os seus bochudos cus no cárcere. E se se aplicasen a si o que esixen aos demais, acabarían vendendo panos de papel nos semáforos.
Coa súa incompetencia e mans sucias afundiron os seus propios negocios que, en moitos casos, nos obrigaron a "rescatar". Talvez dende o seu retiro forzoso en Soto del Real, o anterior presidente da CEOE podería ilustrarnos con centenares de exemplos. Ou quizais Jaume Matas, recente inquilino na prisión da bucólica Segovia.
Pola súa banda, os grandes empresarios españois viron secarse os ubres da especulación inmobiliaria, a construción e as obras públicas. Pero queren seguir gañando o mesmo diñeiral. Dado que en materia de talento empresarial, innovación e tecnoloxía nin están nin se lles espera, lanzáronse á rapina dos servizos públicos e dos dereitos dos traballadores. En poucas palabras: meter a man nos petos alleos.

Deste modo "traballan" os grandes "empresarios" (é un dicir) españois. Por iso, na nosa nación, os grandes empresarios constituíron, en xeral, unha insufrible eiva. A historia está aí, para quen queira consultala. Comparar a grande empresa española cos seus homólogos alemáns, franceses ou ingleses só provoca rubor e noxo. A grande empresa española autodenomínase liberal, pero só para esixir menos regulación e control nas súas actividades. Á hora de innovar e arriscar botan o seu liberalismo polo alxibe e transfórmanse en compulsivos succionadores da teta pública.
Si, "curiosamente", o seu "liberalismo" se evapora á hora de esixir millóns de euros en subvencións, contratos coa Administración e regalos fiscais... que grandes empresarios os que necesitan do diñeiro público para sacar adiante as súas empresas privadas!
E o descaro non decrece, ao contrario: ademais do anterior, constantemente reclaman novos obsequios fiscais e a consolidación dun mercado laboral cheo de privilexios empresariais, pero que non se traduce en creación de emprego nin en mellora económica xeral. Neste sentido, o oprobio de fraude masivo e estrutural que perpetran os "empresarios" merece un aparte...

A fraude dos empresarios ás arcas públicas resulta insostible

Segundo evidencia GESTHA (Asociación de Técnicos do Ministerio de Facenda) a fraude fiscal no noso país sitúase en torno aos 90.000 millóns de euros/ano (si, leron ben, e nesta ocasión reproducireino en letra: noventa mil millóns de euros ao ano). Aproximadamente o 75% dese de fraude, como segue informando GESTHA, perpétrano empresas agrupadas na CEOE.
A cifra de roubo ás arcas públicas é tan mareante (15.000.000.000.000 das antigas pesetas. En letras: quince millóns de millóns) que a súa magnitude, ao igual que as distancias do universo, só pode entenderse mediante exemplos. Vexamos...
O presuposto total do Ministerio de Xustiza aproxímase aos 1.500 millóns de euros ao ano. Ou dito doutro modo o escave empresarial das arcas públicas equivale a máis de sesenta veces o presuposto do devandito Ministerio.

Noutras palabras, os que arremeten contra o inasumible gasto de funcionarios", "os privilexios dos traballadores fixos" e demais salmodias do catecismo neocon, son responsables, por activa ou pasiva, dun burato negro fiscal que nos obriga a emitir débeda pública para financiar os servizos públicos. Algo que non sería necesario se eses mesmos suxeitos cumprisen coas súas obrigas tributarias.
Obviamente, non podemos permitirnos o luxo asiático duns empresarios defraudadores, pedichons e incapaces de xerar riqueza e emprego mentres espremen os petos dos cidadáns honrados. Un lobby empresarial que só busca enriquecerse do modo máis rápido e co mínimo ou nulo esforzo, a custa da economía nacional e do benestar da mayoría.
Desgraciadamente, a solución contra o anterior preséntase moi afastada e incerta, toda vez que a CEOE non fai senón reproducir esquemas comúns a gran parte da cidadanía: levarllo cru aínda que sexa a custa de terceiros, defraudar a Facenda (dende os millóns "perdidos e esquecidos" de Jordi Pujol ao " con IVE ou sen IVE"? de talleres Pepe), recorrer ao amiguismo e enchufismo sen o menor indicio de vergoña para elevarse na escala sobre terceiros con máis mérito, cobizar o que posúe o do lado e, por suposto, ostentar e presumir. Dende o iate máis suntuoso aos tempos do 4 x 4 "de Jonatán o albanel, o que está casado con María Jessica, a perruqueira,".
Sobre a base do anterior, cada día reafírmome, os males de España débense única e exclusivamente aos españois, son eles os que crean e perpetúan os seus propios males. A frase non é miña. Foi escrita polas mans sabias e limpas de Amadeo de Saboya, o rei masón que puido transformar España nunha nación moderna e próspera... Se impedírono os españois.
Hoxe, outros moitos españois, moitos, en alarmante e inasumible porcentaxe, contribúen ou contribuíron á fraude, a corrupción e a componenda dende o posto-alto, medio ou baixo-que ocupen ou ocuparon. La mesma historia. O mesmo país. Só varían os nomes e traxe dos protagonistas.

BURATOS FISCAIS AO NORTE E AO SUR

Andorra e Xibraltar son dous buratos fiscais históricos, coñecidos e, aparentemente, insuperables. O de Xibraltar adoita aflorar en verán como serpe de estío, agora actualizada por un informe da Unión Europea, que advirte ao Reino Unido e a España que hai que corrixir a anomalía. Xibraltar vive hoxe fundamentalmente do ventaxismo fiscal, incluído o xogo; aos británicos vailles ben porque lles aforra subsidiar unha colonia imposible, que sería o argumento decisivo para revisar o seu status e a soberanía. A fraude polo tabaco é clamorosa e a súa persecución non é asunto de enreixados, nin de rexistros (eses son beliscos de monxa) en fronteira; a orixe está nas compañías fabricantes e comercializadoras, e se os gobernos británico e español tivesen vontade e dilixencia para taponar a fraude sería cuestión de días.

Máis grave é o burato societario e mercantil que serve para burlar ao fisco español (e probablemente ao británico, aínda que estes compensan doutro xeito) e que nada ten que ver coa circulación de persoas; neste caso as viaxes son polas redes ou dende despachos en Londres ou en cidades españolas. Se os gobernos de España e o Reino Unido se puxesen ao labor de poñer punto final ao paraíso fiscal xibraltareño tamén sería cuestión de días.
O ministro español de Exteriores, doado de verbo, anunciou con suficiencia, ao pouco de ocupar o cargo, que en Xibraltar "se rematou o recreo". A estas alturas, dous anos despois, ninguén é capaz de interpretar que recreo?, de que falaba o ministro?

A Unión Europea, e a OCDE, deron pasos estes últimos tempos para taponar os buratos fiscais e propiciar os intercambios de información entre as autoridades fiscais, xudiciais e policiais para perseguir o branqueo de capitais, a fraude, a elusión fiscal e o delito organizado que adoita acompañar estes fenómenos. O avance é lento, pero empézase a percibir. Podería ir máis rápido, con sancións exemplares e disuasorias, pero vai lento e accidentado. Os intereses son poderosos e as causas xudiciais tropezan con defensas persuasivas e expertas. Por iso fai falta máis determinación política, pasar das palabras os feitos, do recreo á clase.Ao burato negro fiscal do sur únese o do norte: Andorra, que foi historicamente porta de entrada de diñeiro negro e de fuga de capitais. O segredo bancario empeza a debilitarse en todo o mundo, a globalización e o delito organizado, incluído o terrorismo, obriga os bancos a abrir os seus libros e ensinar os seus clientes. Suíza tivo que facelo e pouco a pouco os demais paraísos fiscais queren saír do club, polo menos aparentalo.
O caso Pujol abre a canle o caso andorrano; neste caso foron empregados da banca andorrana, polas razóns, que sexan, os que filtraron información sensible que desvela nomes de delincuentes fiscais de defraudadores como a familia Pujol. E esta xente, moi honorable e nada arrepentida, van demandar os seus cómplices por incumprimento do pacto de segredo. Non hai mellor proba do delito que esta denuncia, se a familia Pujol demanda ao seu banco o caso vai ter interese e transcendencia, imos saber máis desta familia tan pouco exemplar.
Se o caso Pujol serve para poñer sobre a mesa a opacidade da banca andorrana e espanta aos defraudadores que confían en que o seu diñeiro estaba a cuberto, a viaxe terá pagado a pena. Algúns puxeron pés en polvorosa, peor o rastro queda, o diñeiro ule.

A CORRUPCIÓN COMO SISTEMA

Luca Prodan afirmaba que cando din que o poder corrompe, hai que ver sempre quen é o que chega ao poder, a ter poder. Quizais non é que o corrompeu o poder, senón que sempre estivo corrompido. É o mesmo siloxismo que o do enterrador shakesperiano requirido por Hamlet para que lle aclare o tempo que tarda un cadáver en corromperse e que antepón a consideración de que non estivese putrefacto antes de morrer.

Porque máis grave que o sistema estea corrompido é que a corrupción sexa o sistema. Cando o propósito da acción política é desautorizar e demoler o Estado en favor do poder intimidatorio do diñeiro, existe un ostracismo permanente da centraliade cívica e ética na vida pública.
Dicía Ortega e Gasset que peor que estar enfermos é ser a enfermidade e a corrupción se converteu no sistema evitando calquera límite refundando o Estado de tal maneira que poida consolidarse a transferencia da riqueza pública á órbita privada e abolir o control democrático sobre os poderes fácticos que actúan autoritariamente na articulación do modelo social. Como en todas as guerras, os perdedores sempre son os culpables, neste caso os pensionistas, os funcionarios, os parados, os inmigrantes, criminalizar perversamente por aqueles cuxa avaricia causou a crise e que agora se benefician tamén dela.

O ortopédico modelo herdado da Transición consolida que os poderes non suxeitos ao control democrático sexan tan influentes que resulte case imposible realizar unha política afín ás maiorías sociais se esta política non se compadece cos intereses dos poderes fácticos económicos, sociolóxicos e financeiros. Cando o interese xeral desaparece do horizonte do sistema a corrupción convértese nas únicas regras do xogo. A metástase da crise financeira ao ámbito público débese a que a peculiaridade máis importante do sistema económico español é unha forma de produción que esixe a concorrencia da violencia institucional suxeita á falsa narrativa das elites económicas e financeiras que dan carácter de eficiencia á imposición de medidas de nesgo ideolóxico. É por iso que todas as reformas estruturais sobre o tecido produtivo se incardinasen nunha soa dirección: a salvagarda dos intereses plutocráticos a custa do empobrecemento da poboación, o debilitamento dos instrumentos de defensa de traballadores e empregados, a xeración dun abundante exército de reserva como son os parados para manter os salarios ao bordo do nivel de subsistencia, o desmantelamento do sector publico para converter en negocio oligopólico os servizos sociais, a consolidación dunha fiscalidade regresiva, a constrición dos dereitos cívicos e as liberdades públicas ao obxecto de silenciar o malestar das maiorías sociais e a implantación dun Estado mínimo e unha democracia limitada que non poida contradicir o imperio do poder económico.

Pero tamén propicia a corrupción do sistema posto que o poder económico no seu afán por exterminar a política e converter os partidos en entes de xestión produce, en moitos casos, que a coherencia sexa simplemente mercantilista a través dun pragmatismo sen paliativos. Por iso, faise necesario e urxente unhas auténticas reformas estruturais que repoñan o valor ético da política e a supremacía dos poderes democráticos ante os intereses de minorías alleas ao escrutinio da cidadanía.

CORRUPCIÓN-ESPECULACIÓN

A corrupción está á orde do día. ¿Hai hoxe máis corrupción que antes? A resposta politicamente correcta quere ser moral pero apenas chega a moralista. Segundo ela, agora hai máis casos de corrupción porque a humanidade é máis codiciosa e egoísta que nunca. Trátase do mesmo argumento exposto a conta da crise económica: a culpa é dunha enorme e inesperada marea de avaricia. Pero esta teoría esgrímese sen ningunha evidencia e contra toda lóxica. Pretender que o noso tempo caracterízase por un grao de egoísmo maior ao de calquera outro momento da historia é tan absurdo como supor que a libido é hoxe maior que fai cen, mil ou dez mil anos: calquera biólogo poderá garantir que as pulsións daquela boa xente eran máis ou menos as mesmas que as nosas.

Pero hai outra hipótese para explicar tanta corruptela e tanta indecencia delituosa. Ninguén cuestiona o orzamento de que a corrupción debe combaterse con maior intervención pública, e con todo é a intervención pública a que xera maiores oportunidades para a corrupción. A corrupción-especulación vén ditada pola crecente intromisión do poder en todas as esferas. Sempre que un concello teña poder para trazar unha liña no territorio e ditaminar que ao carón desa liña pódense construír rascaceos e no lado contrari só cultivar zanahorias, repolos ou cebolas hai e haberá corrupción. E canto máis engorde a normativa para combater a corrupción maiores serán as oportunidades para que aumente a súa práctica. En contra do que manifesta a clase política, en contra do que se escoita desde toda clase de tribunas, o único medio de acabar coa corrupción sería, unha vez establecidos os necesarios espazos de interese xeral, deixar o resto da realidade ao libre arbitrio da xente. Alá onde as persoas son libres e iguais a corrupción é imposible. E alá onde o poder concede a un aproveitamento e impón a outro limitacións a corrupción está servida. Nas relacións contractuais non hai lugar para a corrupción. Outra cuestión é que nelas hai lugar para a estafa, pero para combatela si debería estar o poder público, penalizando o engano entre particulares. Claro que iso esixe un poder xudicial áxil e efectivo, o cal lévanos ao ámbito sempre interesante, pero escasamente práctico, da literatura fantástica.

Amparado por unha interminable cadea de ocorrencias burocráticas, o poder político seguirá trazando liñas sobre a superficie da terra, concedendo a algúns privilexios, impondo a outros prohibicións e aplicando aos máis desgraciados unha brutal expropiación dos seus bens o quedar afectado para toda a vida. Quen pense que chegará un día en que esa prescrición xurídico-administrativa non provoque movementos subterráneos poida que saiba algo de dereito, pero moi pouco sobre as paixóns que gobernan aos seres humanos, onte, hoxe, mañá e sempre.

Nos concellos a crise do ladrillo xa provocou unha diminución drástica nos seus ingresos pola concesión de licenzas. Agora, ademais, terán que afrontar os custos da reposición da legalidade urbanística, ben directamente ou repercutíndoos, alá onde proceda, sobre as empresas ou particulares que promoveron as vivendas ilegais. Unhas realizáronse sen licenza, outras recibiron licenzas que contravienen a lexislación vixente e outras... en fin, desbordan o marco de actuación dos permisos que recibiron. A reposición da legalidade pasa a ser en todas elas unha responsabilidade municipal e, aínda que ninguén adianta cifras, tampouco ninguén dubida de que terá unha incidencia capital sobre as economías locais afectadas.

Concellos, promotoras e especuladores de solo alagaron de proxectos urbanísticos que pasearon polos salóns e escaparates inmobiliarios de todo o país. Complexos que crecían a base de chalés e adosados e que cambiaron o rostro dos principais destinos vacacionais españois. Hoxe xustifícanse na avidez dos investidores nacionais e estranxeiros, do turismo residencial e do crecemento demográfico, pero aínda así sobran miles de vivendas. ¿Seica esa demanda era ficticia? ¿Pensouse nas necesidades dos cidadáns e do territorio? non, o pensamento dos políticos é enriquecerse canto antes á conta dos plans xerais.

A corrupción, en definitiva, afecta a todas as forzas políticas, de forma similar; pero sobre todo á credibilidade e estabilidade do conxunto do sistema político democrático que nos demos. Dicía Churchill que o odio era na política o mesmo que o ácido na química. Entón, aparentemente, a política era unha dedicación máis caballerosa, e a capacidade do goberno de asignar e redistribuír recursos era moito máis pequena. Probablemente hoxe dixese que é a corrupción, e non o odio, o que pode disolver á sociedade democrática. É necesario, pois, administrar doses adicionais de antiácidos ao conxunto do sistema. A fórmula deste particular Alka-Seltzer institucional é, ademais, ben coñecida: transparencia na xestión e na rendición de contas; independencia de todos os órganos de control; e ejemplaridad nas sancións, tanto as penais como as sociais.

Finalmente, son os "cimentos" que permitiron que os "pelotazos" multiplíquense alí onde hai un interese económico real en desenvolver promocións urbanísticas, especialmente no litoral e nas parroquias que ofrece unha radiografía completa da corrupción-especulación. Todos os municipios obteñen ingresos importantes a través dos convenios urbanísticos (acordos entre un promotor e o Concello nos que o primeiro cede terreo ou paga diñeiro polo cambio de cualificación dun chan); hai pouca vixilancia sobre construcións ilegais e desviacións dos proxectos; as sancións adoitan ser multas, non demolicións; moitos novos partidos creáronse ao amparo de intereses urbanísticos para chegar aos Concellos e influír en plans e decisións? «O problema de fondo non está nas actuacións corruptas de actores individuais, senón na corrupción institucionalizada vinculada á obtención ilícita de fondos para os partidos e politicos».

Publicado por Alternativa Veciñal o 27-01-2010

 

A NOVA "ABANCA" DE ESCOTET

Máis castigo aos empregados e máis soldo aos conselleiros.

Cambio de marca, pero non de formas. Como Pego, Gorriarán e compañía, a primeira medida da nova cúpula foi duplicarse o soldo. Pola contra, o novo dono das antigas caixas galegas quere estender o horario de toda a súa rede de oficinas ata as 19:00 horas. Ademais, cambia o plan de incentivos comerciais e aparca a solución das preferentes aos familiares dos traballadores.

Cambiou a forma, neste caso a marca, pero non o fondo. Este xoves desapareceu NCG Banco, a antiga Novagalicia, reconvertida en Abanca, o novo logo imposto polo comprador, o venezolano Juan Carlos Escotet, para intentar separarse do seu pasado. Cambiou a imaxe, as cores, o tipo de letra pero os novos aires son antagónicos entre o que recibirá o seu recén nomeado consello e o que herdará o seu equipo. Fronte ao aumento de soldo aprobado para os conselleiros (de 300.000 a 500.000 euros, máis outros 100.000 euros en axudas) este mesmo mércores, no seu primeiro consello sen ter ao FROB como vixilante, Escotet pretende endurecer as condicións laborais dos seus empregados, segundo confirman fontes da entidade. O novo equipo directivo así transmitiuno xa internamente na convención de directivos que se celebrou o pasado sábado.
"Como pouco, non é moi afortunado que a primeira medida dos novos xestores fose duplicarse o soldo, cando esta entidade foi das primeiras en ser sinaladas polas millonarias indemnizacións (ascenderon a 18,9 millóns) de José Luis Pego, Gregorio Gorriarán e Óscar Rodríguez Estrada," denuncian dende o interior da entidade.

O novo equipo xestor pretende alongar o horario de apertura das 640 oficinas para que estas permanezan abertas ata as sete da tarde os cinco días da semana. Escotet e Javier Etcheverría, vicepresidente e presidente de Abanca, respectivamente, pretenden trasladar a toda a rede o horario singular que se implantou en 190 oficinas, como consecuencia da firma do último expediente de regulación de emprego (ERE). Nestes centros funciónase en quenda de mañá (9:00 a 14:00 horas) e de tarde (16:30 a 19:00 horas).
Para evitar o conflito cos sindicatos, posto que a dirección non pode tomar esta decisión de forma unipersoal (o horario está fixado no convenio en vigor), Escotet pretende xustificar esta decisión apelando aos clientes. Así, a entidade comezará unha enquisa entre os seus clientes para preguntalos polas súas necesidades de servizo e cales son os mellores momentos do día para acudir ás sucursais.
Por outra parte, a nova dirección procedeu a cambiar o plan de incentivos comerciais a falta de 24 días para a finalización do segundo trimestre. Este novo programa de retribución deixa fóra ao persoal dos servizos centrais, algo máis de 800 empregados, e propoñerá premios só por obxectivos de oficinas, facendo desaparecer o bonus polos obxectivos individuais.

Ademais, o novo equipo anunciou que os familiares e traballadores da entidade serán os últimos afectados polas preferentes e débeda subordinada aos que se lles ofrecerá unha posible solución. Neste sentido, a antiga Novagalicia confía en ter solucionado este conflito o próximo 30 de setembro. A partir de entón, comezaríase a estudar, caso a caso, as denuncias dos familiares e traballadores.

Pero no interior da entidade non só preocupan estes cambios nas condicións laborables senón que crece o temor pola capacidade de xestión do novo equipo, afeito a dirixir entidades moito máis pequenas que Abanca. Pénsanse que unicamente por incrementar o financiamento a pemes e familias está todo feito. Despois de todo o vivido nesta entidade dende a súa nacionalización, a fuga de clientes e de pasivo, hai moito traballo por facer. Necesítase moito coñecemento do mercado español, algo que gran parte do consello non ten," aseguran dende a entidade.

 Xunto a Escotet e Etcheverría, o novo consello está formado por Francisco Botas, conselleiro delegado de Abanca e ex director xeral de NCG Banco dende marzo. Así mesmo, foron nomeados Raúl Baltar Estévez (Vigo, 1963), xerente xeral do Headquarter Banesco Grupo Financiero Internacional, en Panamá, dende abril; Pedro Raúl López Jácome (Lalín, 1959), fundador e CEO do Grupo MWM Securities-Miura Financial Services; e Carina Szpilka Lázaro (Bos Aires, 1968), integrante dende 1998 do equipo que lanzou ING Direct en España e no que permaneceu ata 2013. Tamén forma parte do consello de administración Miguel Ángel Capriles López (Caracas, 1963), que foi durante 15 anos presidente do Consello e conselleiro delegado do principal grupo de medios imprimidos de Venezuela, Cadena Capriles.
Ademais, tamén preocupa a parte do equipo que o novo equipo se estea a rodear dunha segunda fila directiva integrada por "os delfíns de Pego (ex director xeral de Novacaixagalicia) ou Gayoso (ex presidente das fusionadas caixas) que levaron ás dúas caixas ao desastre".

AS FAMILIAS PAGAN 50 VECES MÁIS IMPOSTOS QUE AS GRANDES EMPRESAS

Así o recolle un informe presentado por Oxfam Intermón, que pide ao Goberno que acometa unha reforma fiscal para financiar as políticas sociais tras os recortes sufridos.

 

Os responsables de Oxfam Intermón pediron ao Goberno que acometa unha reforma fiscal que permita financiar axeitadamente as políticas sociais tras os recortes sufridos, xa que co actual sistema as familias achegan case 50 veces máis ás arcas públicas que as grandes empresas.
Esta é unha das conclusións do informe sobre o sistema tributario español que denominaron "Tanto tes, tanto gañas?. Fiscalidade xusta para unha sociedade máis equitativa", que presentaron este mércores en rolda de prensa o director xeral desta ONG, José María Vera, e a responsable de investigación, Teresa Cavero.

Cavero incidiu en que o sistema tributario en España recada pouco sete puntos por debaixo da media europea, e que o groso da recadación provén do traballo e o consumo dos cidadáns e non das rendas do capital nin dos beneficios das empresas. As familias achegan arredor do 90% da recadación e as empresas o 10%, e desa porcentaxe, menos do 2% corresponde ás grandes compañías, segundo o informe.
Por iso, Oxfam Intermón aproveitou que a reforma fiscal se tramitará nos próximos meses para pedir ao Goberno, a través dunha campaña, que corrixa as "ineficacias" do sistema e os "desequilibrios" causados tras lles medidas de austeridade aplicadas dende 2010, "que minguaron a capacidade adquisitiva das familias españolas con subas de impostos, baixadas de salarios e recortes en servizos sociais,".
Co fin de lograr "unha fiscalidade xusta para unha sociedade equitativa", segundo Intermon, débese recadar máis, pero cun maior esforzo das persoas máis ricas e as grandes empresas, ademais de garantir a progresividade de forma que se tribute en función da capacidade e da actividade económica, e poñer couto á fraude fiscal.

 

Dez cambios que Intermón ve necesarios para unha reforma fiscal xusta

1. A política fiscal debe combater a desigualdade á marxe de intereses partidistas, contribuíndo a unha sociedade máis xusta e equitativa.

2. Hai que recadar o suficiente para financiar un modelo social que garanta servizos públicos de calidade e igualdade de oportunidades.

3. Débese aplicar "tolerancia cero" á fraude fiscal, incluíndo medidas que poñan freo á impunidade dos evasores.
4. Os privilexios e a opacidade dos paraísos fiscais deben desaparecer.
5. Recadar máis non pode supoñer aumentar o esforzo fiscal das clases medias e os máis pobres. Quen máis ten, ha de contribuír máis.
6. Todos, empresas e individuos, deben tributar en función da súa capacidade e da súa actividade económica real, sen privilexios, nin excepcións.
7. As grandes fortunas e as rendas do capital teñen que contribuír en maior medida, para reducir a presión sobre os salarios e o consumo.
8. O sistema tributario ten que ser progresivo e equitativo no seu conxunto sen medidas que favorezan os intereses duns poucos.
9. Os beneficios fiscais deben ser excepcionais e só deben aplicarse, se permiten crear valor real e duradeiro (como a creación de novos empregos de calidade).
10. Unha boa política tributaria require un debate público aberto, transparente e con participación cidadá.

NON VOTES, PP E PSOE DARANCHE AS GRAZAS

"O día que PP e PSOE acordaron a reforma da Constitución, selaron un pacto para manterse no poder que segue vixente. En Asturias pactaron os presupostos e en Vigo tamén". Afírmao Irene Lozano, deputada de UPyD, un partido parlamentario que podería desempeñar un papel clave no declive do bipartidismo.

"A gran coalición entre PSOE e PP materializouse cando asinaron o acordo para modificar a Constitución. A democracia non é consenso, é xustamente o contrario, o desacordo e poder debater. Este modelo que funciona en Europa é empobrecedor". Dio Iñigo Errejón, xefe de campaña de Podemos, a organización extraparlamentaria liderada por Pablo Iglesias que máis prendeu en menos tempo. UPyD e Podemos, dous partidos moi afastados ideoloxicamente, sosteñen as mesmas teses sobre a ofensiva do bipartidismo por aferrarse ao poder. Ambos os dous denuncian a "blindaxe mediática" que lles pon moi difícil "abrir unha brecha" para entrar no debate.

As esperanzas deses outros partidos, os outros, son ciclotímicas. As sondaxes sométenos a duchas escocesas permanentemente, aínda que están seguros de que algo se está a mover neste país. O bipartidismo eternízase a custa da abstención, e os últimos datos doCIS confírmano. Por moito que baixe a intención de voto, como aumenta a abstención, os dous grandes partidos manteñen o seu status.

Un 23% dos cidadáns deixaría de votar a PP e PSOE se as eleccións xerais fosen agora mesmo. Nos datos brutos sobre o total da poboación e sen cociña, o bipartidismo perde 23 puntos en intención directa de voto dende as anteriores eleccións xerais, o cal non é ningunha parvada. Nas eleccións nas que gañou Rajoy, o PP tiña unha intención de voto do 30% e o PSOE do 19%, xusto o que sucedeu á hora da verdade. "A abstención está agora mesmo a beneficiar ao PSOE. Se se produce un aumento de participación, gañará votos o PP porque o votante do PSOE estará máis dividido entre partidos de esquerda, non porque o PP vaia gañar moitos máis votos", analiza un experto demoscópico próximo á esquerda, quen tamén destaca como un dato preocupante que empeza a ver síntomas de que "o electorado do PP está a volver pouco a pouco, segundo vai calando o discurso de que a crise rematou. Entre os votantes que se declaran no centro, o PP dobrou o seu apoio. Se se confirman os apoios renovados dos votantes do PP que agora se mostran abstencionistas, nun ano volven estar fortes".

É este un país enganchado ao bipartidismo?, preguntamos Fátima Bañez e Celia Villalobos no corredor do Congreso. "Os votantes estarán enganchados ao bipartidismo voluntariamente", responde xovialmente a ministra de Traballo, que engade " a ver se agora porque sexan votos do PP e o PSOE, non van ser iguais". Mentres, o vicepresidente do Congreso tira de ironía e apunta: "É que a vida é moi dura e para ser un gran partido hai que traballar moito". Ambas as dúas afástanse coa confianza de que á vista dos últimos datos, pouco ou nada vai cambiar grazas ao éxito da abstención.

Vendo o debate de hoxe no hemiciclo entre Luis de Guindos, ministro de Economía, e Valeriano Gómez, exministro socialista, con piropos e referencias ao respecto mutuo incluídos, non é difícil concluír que se o pacto entre os dous grandes partidos se iniciou coa reforma constitucional, en caso de necesidade electoral, un goberno de coalición PP-PSOE non sería unha entelequia. Sobre o goberno de coalición, "o exemplo alemán témolo moi próximo. O SPD non podía formar Goberno só cos Verdes, os liberais caeron, e ao final para non repetir as eleccións, que era un custo, optaron polo goberno da Gran Coalición. Se en España un dos dous grandes partidos non pode formar Goberno con UPyD ou con IU, eu descartaría esa fórmula. Aínda que son dos que opinan que o bipartidismo é unha realidade moi potente en toda Europa", recoñece Valeriano Gómez.

"O mércores pasado as dúas Sorayas escenificaron un violento enfrontamento -a conto dos sobres en B-. Non obstante, ao día seguinte ambas as dúas votaron en contra dunha proposta de UPyD sobre a corrupción, relata a deputada Lozano, en apoio ás súas teses da coalición PP-PSOE cando lles interesa. Louzán non ve posibilidade dun pacto dos partidos pequenos, por máis que a necesidade aperte. Tamén o xefe de campaña de Podemos, Iñigo Errejón, ve complicado un acordo con UPyD: "Nós non nos movemos por siglas senón por fronteiras que non imos traspasar. Para a miña xeración -ten 30 anos- o pacto constituínte do 78 converteuse en papel mollado. Os dereitos que se pactaron entón, hoxe non están vixentes. O dereito á vivenda, a un emprego, á igualdade na educación e en menor media, tamén á sanidade, son hoxe papel mollado. A xente non se move contra a deterioración deses dereitos por medo, pero o medo é incompatible con ser un bo cidadán". Pilar Portero y Ana Cañil

A CORRUPCIÓN EN ESPAÑA

O 80% dos españois cre que a corrupción está estendida no Goberno

España era en 2012 un dos 34 países membros da Organización para a Cooperación e o Desenvolvemento Económicos (OCDE) onde hai máis cidadáns, case o 80 por cento, que pensan que "a corrupción está estendida no Goberno", superado só por República Checa, Grecia, Portugal, Italia, Corea do Sur e Hungría.

O informe Panorama das administracións públicas 2013 , publicado este xoves pola OCDE, tamén indica que a confianza dos españois no Goberno e no sistema xudicial era entón moi inferior á media dos países da OCDE, despois de reducirse no primeiro caso dun 48 por cento en 2007 a un 34 por cento o ano pasado.

A confianza no Executivo central nos Estados membros diminuíu, de media, dun 45 por cento en 2007 a un 40 por cento en 2012, de acordo con datos da enquisadora Gallup.

O documento inclúe tamén datos dun Eurobarómetro de 2013 segundo o cal España é o país da UE onde é máis baixa a "tendencia a confiar" no Goberno e un dos países con menor confianza nos partidos políticos, en ambos os dous casos por debaixo do 10 por cento.

Ademais, só un 29 por cento dos españois din estar satisfeitos e confiar no sistema xudicial, fronte a unha media do 51 por cento naOCDE. Son moitos máis os que expresan a súa confianza na Policía (75 por cento, tres puntos por enriba da OCDE), na sanidade pública (74 por cento, tres puntos máis) e a educación pública (63 por cento, tres puntos menos).

Outro dato que se inclúe no estudo é o que cuantifica o nivel de publicidade dos intereses privados das persoas que ocupan cargos públicos e a dispoñibilidade de información para os cidadáns, que naOCDE se sitúa nun 51 por cento e en España é un 42. Respecto aos cidadáns que utilizan Internet para interactuar coas administracións públicas, no caso de España son un 45 por cento e na OCDE son un 50.

OS INTOCABLES

Fermín Bocos

O peor non é a corrupción que aquí e alá salpica a case todos os partidos. O desolador é a escasa, por non dicir nula, vontade de cortar polo san que se detecta nas cúpulas dos grandes partidos. Así as cousas, resulta que a tarefa de sanear o país e rematar coas prácticas políticas corruptas queda en mans dos xuíces. É o seu un traballo non exento de presións porque tamén é frecuente que dende os partidos dos investigados por casos de corrupción poñan en circulación todo tipo de insidias deseñadas coa insá vontade de desacreditar o xuíz ou o fiscal encargado do caso. Insidias que recollidas polos medios afíns acaban creando estados de opinión hostís. Non é cousa de agora, vén de lonxe.
Vímolo cando algúns dirixentes do PSOE (con Rodríguez Ibarra á cabeza) cargaron contra o xuíz Marino Barbero nos días nos que o maxistrado investigaba Filesa e as demais empresas dunha trama de financiamento ilegal que deu no cárcere cos ósos dalgún parlamentario socialista. Volvémolo ver no caso dos ERES de Andalucía que investiga a xuíz Alaya e estamos a ver que se repite cando Carlos Floriano, (voceiro do PP ), sen cortarse un pelo, acusaba o xuíz que indaga as ramificacións do caso Bárcenas de abrir "unha causa xeral contra o PP".

Afortunadamente o maxistrado Ruz non se deixou intimidar e Luis Bárcenas, tesoureiro do PP ata hai uns meses, foi enviado a prisión.
Presións dos políticos, cando non actitudes despectivas encamiñadas a desacreditar os xuíces ou aos policías que lles axudan nas investigacións. " Que coño é a UDEF? " preguntaba con altivez e desprezo Jordi Pujol, amolado por unha pregunta sobre as andanzas do seu fillo Oriol Pujol (secretario xeral de CDC) implicado nun caso de presunto tráfico de influencias que foi investigado por esta unidade policial de elite.
Son formas inaceptables de presión; intentos de coaccionar os que cumpren co seu deber. Menos mal que os xuíces aguantan e seguen traballando para depurar corruptelas. Son a nosa última esperanza para rematar cos políticos corruptos que viñeron actuando coma se fosen intocables.

ADELGAZAR AS ADMINISTRACIÓNS?

NOVAS AUTONOMÍAS

Diga o que diga Soraya Sáenz de Santamaría, nin se vai adelgazar a nosa Administración, nin van aforrar 37.000 millóns e nin sequera as Comunidades Autónomas do PP lle van facer caso ao Goberno.
Os políticos nacionalistas xa o manifestaron alto e claro, como o catalán Andreu Mas-Colell: "A Generalitat non vai devolver xamais ningunha competencia ao Estado". Toma xa. Pero é que os non nacionalistas tampouco están polo labor. Por exemplo, José Císcar, segundo home do PP na Comunidade Valenciana e voceiro dese Goberno rexional, xa advertiu que eles non suprimirán nin o seu propio tribunal de contas, nin o seu valedor do pobo, nin moitos outros organismos autonómicos.
O seu argumento é ben simple: as competencias do Estatuto de Autonomía Valenciano non pode modificalas o Goberno, xa que para reformar o texto legal fai falta unha dobre maioría cualificada, tanto nas Cortes valencianas coma nas de Madrid.
Temos, por conseguinte, en España un Estado autonómico blindado, con atribucións rexionais a cal máis pintoresca e cunha produción lexislativa de 3.000 normas estatais ao ano -que non son moco de pavo- fronte ao aluvión de 10.000 máis das Comunidades Autónomas. Ou sexa, que diga o que diga o Estado calquera cacique rexional, aínda que sexa do mesmo partido que o do Goberno central, poda saltalo a toureira.
Así que tanto dá o que Rajoy e Pérez Rubalcaba se boten os trastes á cabeza ou cheguen a asinar acordos sobre os temas máis inimaxinables. Mentres non logren embridar os particularismos rexionais e as veleidades máis ou menos secesionistas, seguirá habendo unha proliferación abstrusa de normas, duplicidades a gogó, organismos autónomos perfectamente prescindibles e gastos crecentes a maior gloria dos respectivos caudillos autonómicos, sexan do partido que foren.
Xa ven se son inxenuos -ou hipócritas- Sáenz de Santamaría e os seus conxéneres cando fan tan melodramáticas e incumplibles profecías sobre reformas políticas. Alá eles.

A CRUA REALIDADE

O noventa por cento da cidadanía afirma que este é un país de corruptos e a realidade confírmao con cifras: dous mil políticos están ante os xulgados por ser "pillados" coas mans na masa. Mellor dito: coas mans na caixa. Outro dato: "por aquí", suman sesenta e seis, figurando no terceiro lugar por comunidades autónomas...
Ao tempo, as noticias poñen o foco na realidade máis cruel: un 16% dos menores en España vive en fogares con pobreza severa, mentres pechan comedores nos colexios. As cifras lévannos ao maldito país dos anos corenta e cincuenta, unha longa "noite de pedra".
Hai dous millóns de familias con todos os seus membros no paro. Trescentos mil universitarios non poden seguir os seus estudos por falta de recursos. Prosegue a depreciación dos salarios que se cifra, segundo os expertos, entre o 13 e o 30% nos últimos oito anos.
Esta é a crua realidade. A puñetera verdade que se ilustra coas noticias, as imaxes das colas ante a oficina de emprego; os comedores sociais e os angustiosos berros das organizacións pedindo axuda para os bancos de alimentos, para que moitos xubilados poidan comprar as súas medicinas, pagar o recibo da luz ou, simplemente, poder cear todos os días da semana...
E logo están eles: os dos sobresoldos, os que viven de roubar os demais e os que, a río revolto, conseguen magníficas "colleitas". Din que o número de ricos en España creceu un 5,4% o ano pasado; os grandes executivos e os "xefes" do Fondo Monetario Internacional (que piden rebaixar os soldos dos demais) viron incrementados os seus soldos un 11% situándose nos 300.000 euros ao ano, libres de impostos.
E neste escenario, fronte á crua realidade, vén Rajoy e di "que estamos mellor que o ano pasado", que se remata a crise.
Naturalmente!, Mariano, Bermúdez de Castro, Floriano, Montoro, Dolores de Cospedal, Areas, Ana Mato e así ata corenta do grupo que nos manda e arruína, non sofren a crise, pois viron mellorados os seus ingresos en cifras obscenas grazas a esas cantidades de diñeiro -¿negro, sucio?- que repartía Bárcenas, segundo a investigación policial que ten o xuíz... Unas cantidades que a maioría non declarou.
Isto é o que hai. A crua realidade

CÁGOME EN...

Cobraban porque si, por señoritos, e para complementar a escasa nómina que xa lles pagabamos vostede e eu por apertar un botón no Congreso
Saben aquel que diu dun operario que era levado a xuízo por blasfemo? Cagárase en Deus cando o seu compañeiro de traballo, nun descoido, deixou caer sobre as súas costas un chorro de chumbo candente. O acusado, que negaba os feitos, asegurou que ao notar correr pola súa pel o ardente líquido, se limitara a dicir: Por favor, Pepe," leva un pouco de coidado co chumbo. O xuíz non o creu. Tampouco nos crería a nós que negásemos ternos cagado en todo ao decatarnos dos sobresoldos que 40 dirixentes do PP, en compañía de Alí Babá, cobraron entre 1990 e 2011: uns 22 millóns de euros repartíronse os mesmos que predicaban a austeridade e proclamaban que viviamos por enriba das nosas posibilidades, os mesmos que aseguraban que era preciso moderar os salarios, os mesmos que acabaron cos dereitos dos traballadores.
E non é que cobrasen esa pasta en concepto de soldo ou como complemento de produtividade, que vai, esta xente non produciu nada que xustificase tales emolumentos, signifique o que signifique emolumentos. Cobraban porque si, por señoritos, e para complementar a escasa nómina que xa lles pagabamos vostede e eu por apertar un botón no Congreso. Aínda unha cousa: o sobresoldo escuro proviña así mesmo, en boa medida, dos fondos públicos alimentados polos impostos de vostede e os meus. Esa panda de ladróns (presuntos), agora no Goberno ou nas súas proximidades, son os mesmos que nos baixaron o soldo para resultar competitivos, os mesmos que nos subiron os impostos para sacarnos os fígados e os mesmos que están a punto de estrangular a base de pensionazos aos vellos. Unha mafia, en fin, completamente instalada baixo aparencias democráticas. Pero eu, señor xuíz, xúrollo, limiteime a dicir que o que fixeron está moi feo.

MENOS TROIKA E MÁIS EUROPA

Unha ducia de fontes consultadas polo diario El País dan por seguro un próximo divorcio entre Europa e o Fondo Monetario Internacional (FMI). Para ben ou para mal, as tensións chegan en vésperas do importante cumio europeo que o xoves 27 e o venres 28 debaterá as primeiras medidas contra o desemprego xuvenil e a favor do crédito ás empresas, asuntos de vital importancia para España; de aí o inesperado e controvertido pacto do PSOE de Rubalcaba co Goberno de Rajoy.
Nos rescates financeiros totais ou parciais dos países da Unión Europea, os integrantes da troika (Comisión Europea, Banco Central Europeo e FMI) impuxeron a política financeira dos Estados obxecto das intervencións. Así, a troika, composta por organizacións non xenuinamente democráticas, supervisa os chamados programas de consolidación fiscal de gobernos democráticos, atadas as mans. A cambio de obedecer a troika, os países que o necesiten reciben financiamento do FMI e/ou do BCE. Na práctica, un país asistido pola troika queda intervido porque, ao seguir as súas directrices, perde a súa independencia política e económica, tras ceder ao BCE a súa política monetaria.
Por que rompe a troika? En principio, debido ao fracaso dos plans de rescate. Nese sentido, Bruxelas acusa ao FMI de "lavarse as mans", mentres esta institución, baseada en Washington, replica que rescates como o de Grecia -onde o FMI achegou o 30% da axuda- non funcionan polo rexeitamento da UE a quitas de débeda. Se lle facemos caso ao FMI, a saída da recesión tardará. Nas súas previsións sobre a economía mundial, dedúcese que a década perdida se propaga por toda a periferia da zona euro. Se se cumpren, cinco países da moeda única, entre eles España, non recuperarán polo menos ata 2018 o nivel de actividade económica que tiñan antes da crise, unha crise que primeiro foi financeira e estadounidense, e agora é da débeda e europea. Eses cinco países son España, Italia, Portugal, Grecia e Eslovenia, pero tamén perderon case unha década Irlanda, Chipre e Estonia, o que dá case un pleno dos países periféricos do euro. Ademais, un deles, Italia, estará en 2017 aínda lonxe de recuperar o nivel de PIB real previo á crise e outro, Grecia, estará lonxe.
A gran pregunta agora é se, á fin, haberá menos troika e máis Europa.

FMI (FONDO MONETARIO INTERNACIONAL)

Chegamos a un nivel en que xa non se trata de expoñer razóns que demostren os erros cometidos na crise, tanto na súa creación como no seu afondamento, senón de develar a moral que non os comete. A intención con que se pretende, a partir da doutrina do Shock, experimentada en Chile, aproveitar a debilidade social para impoñer as máximas neoliberais con plena conciencia.
Como de novo, o FMI, nas conclusións dos seus cálculos. Que fóra dos principios polos que se aplican, dos que non queren saber nada, nesga á técnica da súa aplicación. Que tampouco serve para nada, na medida que o erro declarado en Grecia, tras afundir como unha bomba atómica de efecto retardada e progresivo a millóns de persoas, acredita a súa estúpida inutilidade. Nin aí, nin nas crises sudamericanas, nin no leste asiático, nin como se ve, en ningún lugar que fose atendido por esta organización a partir do que cambio producido por Nixon sobre os acordos de Bretton Woods que remataron no Consenso de Washington, deixaron de destruír; dende que El FMI, deixo de ser aquilo para o que se construíu, -garantir a estabilidade financeira e económica internacional- para pasar un xeito de impoñer aos principios económicos neoliberais e a súa construción ideolóxica por enriba de calquera principio ético e/ou moral.
Un percorrido polas diferentes crises nas que participaron en ultímalos décadas, do que é exemplo a obra de Stigliz, El malestar da globalización, (Recomendable a súa lectura para percibir como isto non é máis que unha repetición da súa habitual resposta) é suficiente para entender que non existe demasiada diferenza entre o proceso de protección que esta institución instaura sobre os países en crise e o que poñen en practica os devoradores que levan a elas. Son os mesmos "cans" adornados con outros colares. O fundamentalismo do Consenso de Washington, na súa máxima expresión.

Ver un tipo embutido nun traxe impecable, con salario millonario, externo ao país, representando a unha organización, que afunde con cada esixencia a millóns de persoa, explicar como é posible encontrar equilibrio no emprego facilitando o despedimento e a redución de salarios, -despois de evidenciar, unha tras outra vez, que o abandono das teses do seu fundador Keynes polas actuais, son a causa do "malestar da civilización" en que nos encontramos-, ao único que leva, é ao recoñecemento da impotencia.
A que xera que a ignorancia e a desidia dentro de roupa cara e bronceados sexan o paradigma do saber, ante o que a razón e o dereito se dobregan incapaces de encontrar saída. Pero non nos confundamos; saben o que fan e fano. E seguirano facendo mentres non poñamos en risco os seus privilexios e os seus recursos: non existe ningún contido moral nestes formulación, senón a forza de quen en ultima instancia queren seguir mantendo a vantaxe que lles dá que os demais nos afundamos

CORRUPCIÓN

Calquera diría que a corrupción que todos temos ante as narices é posible dispersala nun disolvente tan "solvente" como esta contaminación informativa que algúns medios usan para facer perder de vista a súa gravidade en favor de intereses bastardos. E é que a corrupción se pode diluír en máis corrupción. Esa que segundo a cuarta definición que aparece no dicionario da RAE; -Nas organizacións, especialmente nas públicas, práctica consistente na "utilización das funcións e medios daquelas en proveito, económico ou doutra índole" dos seus xestores- ;pode afectar aos que utilizan estes medios, para desinformar, dende fóra de calquera perspectiva eticamente ideolóxica.
Non é doado de conseguir, dende logo, polo evanescente que resulta a verdade cando a queres aprehender; aínda que sendo non-toda, calquera que teña un mínimo de moral sabe aproximarse ata ela aínda que non a puiden reter. O suficiente para que se non está alienado na mesma ideoloxía que a pretende diluír, saber cando se esta preto e cando non. Velado da situación que é o traballo destes medios contaminantes: a oferta de motivacións e identificacións suficientemente emocionais como para encubrila ante os ollos dos que estean dispostos a entregarse aos seus amos.
Así, como, non esa especie de analfabetismo historico-político que ofrece unha metonimia que representa unha parte da esquerda -en Caracas e A Habana, referíndose a Gordillo-, polo todo da mesma que deu lugar, coa súa loita, ao Estado do Benestar -en oposición ao capitalismo que sempre tratou de evitalo-; que trata de velar o feito de que esta crise é un fracaso construído e sostido por eles, os neoliberais, a través da apropiación do traballo dos que a sofren. Ler un pouco a preto da esquerda non lle viría mal. Bo, da esquerda e da dereita, por que fóra do aprendido na FEN, non parece que o fixese.
Uriarte recorre a iso do "identitario" integrista fronte ao "identitario" separatista, que non necesita respaldo argumental ningún, nin probas do que se di, para causar efecto en quen xa excitados son tan doados manexar.

O quizais, a Razón que; con esa consecuencia profesional demostrada polo seu director no pasado sábado na sexta Noite, fronte a Valenciano, transformando a entrevista un debate por que non puido evitar perder o papel que lle tocaba; encontramos que o mesmo arremete contra os xuíces e ao sistema xudicial (Castro) que a defende con decisión, cando se trata de anestesiar, no tempo xudicial, a corrupción que está a contaminar a todo o PP.
O feito é que a corrupción, non só está na política, senón que a que hai na política é consecuencia da existente fóra, que consente, estimula e organiza a que existe dentro. De xeito importante dende ese proceso da creación de opinión pola que tanto se interesan os políticos que os leva a controlar e nesgar todos os medios que están ao seu alcance.

SACANDO PEITO

Domingo Tabuyo

Xa saben vostedes, os que mandan en Europa non nos obrigan a nada, tan só recomendan que fagamos tal ou cal reforma. Non nos mandan, suxiren que reflexionemos… somos absolutamente autónomos e libres de tomar as nosas propias decisións.
Iso foi o que dixo Rajoy, sempre sacando peito vía prensa, mentras que Alemania nos saca os colores en público e levantando acta, polos erros que sempre atopan nos cálculos que lles presentan os nosos economistas. Por suposto que non ten pensado subir impostos, de momento… nunca un adverbio temporal tivo tanta importancia.
Mentras, Andalucía pon en marcha unha medida para garantir que 50.000 nenos poidan comer incluso en vacacións. Recoñezo que quedei afectado ao coñecer tan escalofriante cifra. E congracieime coa política, coa que resolve problemas e axuda aos máis débiles do sistema. Por descontado, o PP criticou a medida por demagóxica e populista. Pero miles de familias, de tódalas ideoloxías, poderán durmir hoxe máis tranquilas.
Dende os gobernos populares se convirte en estándar o uso de terminoloxías de austeridade e aforro, para que cale no cidadán o discurso da eficiencia no gasto. Pero pronto descubrimos que a realidade ten moi pouco que ver propaganda creada.
Os problemas continúan e as promesas de Feijoo cotizan á baixa, nunha sociedade onde as enquisas do CIS sobre valoración dos líderes políticos reflexan a friaxe que domina entre a cidadanía e os seus partidos políticos. Non aproba nin Feijoo, pero non se pregunta polas fotografías polémicas con Dorado, nin polos acordos que dicía asinados con México para construcción navais… Vamos que fai o exame co libro ¡E nin con esas!