OS ECOLOXISTAS SUSPENDEN Á XUNTA NA XESTIÓN DAS FRAGAS DO EUME

"É o reflexo dunha política incapaz de cumprir a normativa ambiental", din na Sociedade Galega de Historia Natural

Un parque baixo mínimos, cunha dirección pésima onde a destrución da biodiversidade se impón á conservación,". Os ecoloxistas daSociedade Galega de Historia Natural (SGHN) danlle un suspenso rotundo á Xunta na xestión do parque natural Das fragas do Eume, a xoia verde de Galicia e un dos bosques atlánticos mellor conservados de Europa.
Pasaron 17 anos dende que o Goberno galego declarou a protección ambiental para as 9.126 hectáreas que integran un parque que se estira a ambos os dous lados do canón do río Eume ao longo de cinco municipios (Ás Pontes, A Capela, Monfero, Cabanas e Pontedeume) ata desembocar na ría de Ares. Un prazo que os ambientalistas consideran máis que suficiente para poder facer unha avaliación da súa "pésima" xestión dende 1997. "É francamente desalentador", resume a SGHN tras analizar distintos aspectos da xestión ambiental deste espazo protexido. "É o fiel reflexo dunha política incapaz de cumprir e de facer cumprir a normativa ambiental", opinan a entidade, que reclama un "cambio substancial" na dirección Das fragas, "máis técnica e que implique os veciños que viven nel para reivindicar a valía da terra fronte ao abandono que sofre" o rural galego. Hai dous anos, durante a seca primaveral, un incendio forestal tragou 570 hectáreas do parque e as súas inmediacións, 274 delas en zona de especial protección.

Ás Fragas arderon durante 5 días (do 31 de marzo ao 4 de abril do ano 2012) ante o pasmo da sociedade galega pola facilidade coa que un lume devoraba un espazo único que se presupoñía mellor protexido. As chamas orixináronse no alto dun monte da Capela por un cigarro mal apagado como causa máis probable. Así o determinou unha investigación xudicial que se arquivou sen dar co culpable. Este luns, un pequeno incendio no mesmo municipio desatou o mesmo fantasma. Durou pouco. A faldra do monte Forgoselo ardeu dende as 5:00 da mañá ata as 15:40, hora á que a consellería de Medio Rural o deu por extinguido tras calcinar unhas 25 hectáreas de monte raso. EL PAIS

AGRESIÓNS A 36 PARAXES NATURAIS

-A Sociedade Galega de Historia Natural denuncia a Xunta ante a UE
-Degradación "dramática" de zonas xa incluídas e propostas na ampliación da Rede Natura

Alarmados polo letargo no que parecen ter caído os trámites da ampliación da Rede Natura 2000, anunciada pola Consellería de Medio no ano 2011, membros da Sociedade Galega de Historia Natural botáronse ao monte para diagnosticar o estado de saúde dos espazos naturais da comunidade e o resultado, segundo afirman, é "dramático". Grupos de socios, integrados fundamentalmente por científicos, repartíronse o traballo nas catro provincias e foron levantando acta das agresións sufridas nos tres últimos anos tanto polos Lugares de Interese Comunitario (LIC) xa integrados na Rede Natura como por aqueles outros pendentes de ampliación ou propostos para ser incluídos nesta figura de protección europea. Ao final elaboraron unha lista de 36 paraxes únicas que, malia que a Administración, por lei, está obrigada a amparalos, presentan un grao de deterioración alarmante. A SGHNenviou os datos solicitados á Unión Europea e pediu explicacións por carta ao conselleiro de Medio, Agustín Hernández, das "perdas" certificadas: Unhas enormes feridas localizadas, sobre todo, "nas provincias da Coruña e Lugo", onde "por falta de vixilancia, neglixencia ou incompetencia se produciu unha xeneralizada destrución e degradación dos hábitats de interese comunitario".

EL PAIS 01-12-2013

O CHAPAPOTE

Os responsables políticos da xestión do 'Prestige' once anos máis tarde.

Novembro de 2002. As costas galegas tinguíronse de negro pola catástrofe ecolóxica provocada polo afundimento do petroleiro 'Prestige'. Once anos máis tarde a xustiza ditou sentenza e non se culpabilizou a ningún responsable político. Este triste episodio fixo chorar moitos españois e irritou ao mesmo nivel a xestión do Goberno.

Eran os últimos anos do Executivo de José María Aznar, que gañara dous anos antes as eleccións por maioría absoluta. O 'Prestige' supuxo o inicio do declive da Administración conservadora. A oposición cargou con toda crueza contra os que ocupaban os ministerios implicados e moitos pensaron que sería o final da súa vida política. Pero, non, cousas da vida. Hoxe moitos dos rostros do poder relacionados co escándalo son as persoas máis poderosas do país, empezando por Mariano Rajoy.

ESPAÑA QUÉIMASE

As políticas forestais non tiveron en conta o lume. E cando non se prevén, detéctase tarde (hai centos de torres vixía baleiras) só queda a extinción, que é a catástrofe actual.
As dantescas escenas que estamos a vivir -persoas lanzándose por precipicios en chamas, miles de habitantes desprazados, lumes incontrolados de quilómetros, espazos naturais e nacionais queimados- obrigan a pensar de onde vimos e cara a onde imos respecto ao lume e a xestión dos ecosistemas forestais.
Os ecosistemas forestais estiveron adaptados a unha xestión tradicional e unha forte presenza de herbívoros durante centos de anos. En tan só tres xeracións este equilibrio rompeu: desmanteláronse os pobos, deixouse de recoller a leña, de resinar, de cultivar zonas agrícolas dentro de forestais, abandonouse a gandaría extensiva, que controlaba matogueira e pastos e, por iso, se acumulou unha gran cantidade de biomasa e necromasa inestable. As políticas de desenvolvemento rural miraron cara a outro lado. Durante a ditadura e os primeiros anos da democracia implementouse unha política forestal errónea baseada en repoboacións masivos de piñeiros e eucaliptos, que presentan gran risco de arder e que creou baleiros poboacionais. Ultimamente permitíronse vivendas e urbanizacións nos bosques. Finalmente, declaráronse ducias de espazos protexidos, nos que mesmo se prohibiu a xestión tradicional (que os fixera protexibles!).
Con esta cacharela de san Xuan preparada, o inicio, dá un pouco igual. Pode ser un coche, un raio ou un excursionista cretino. Cos cambios no Código Penal, os beneficiarios pola recualificación de terreos ou polos prezos da madeira desapareceron.
As políticas forestais non tiveron en conta o lume. E cando non se prevén, detéctase tarde (hai centos de torres vixía baleiras) só queda a extinción, que é a catástrofe actual. A solución para o futuro pasa pola planificación, serra a serra e val a val, considerando a gran diversidade de situacións, introducindo razas autóctonas, creando mosaicos, devesas, potenciando carballos e especies máis resistentes en piñeirais, aumentado bosques maduros... Isto, ademais, creará emprego estable nun sector estratéxico.

 O cambio climático determinará máis secas e aumentará a probabilidade de incendios. Solucións simplistas ou benintencionadas, como o aproveitamento masivo da biomasa ou a limpeza dos montes ter en conta a biodiversidade, non teñen sentido. Dende 1961 ata 2012 foron percorridas polo lume 7,5 millóns de hectáreas (dun total de 25 millóns). En 1978, 1985, 1989, 1994, 2000, 2005, e agora 2012 houbo importantes superficies queimadas, e sempre, parece algo impredicible.
Aquí, como co cambio climático, é moito maior o custo de non actuar que o de actuar dun xeito intelixente.  Fernando Prieto, ecólogo.

ONDE ESTÁ CAÑETE




Arias Cañete nos touros co Rei 

 Miguel Arias Cañete xustificou a súa presenza nunha corrida de touros xunto ao rei o sábado pasado en Cádiz mentres se queimaban tres Parques Nacionais (Doñana, Garajonay e Cabañeros) argumentando que seguía ordes da Presidencia do Goberno...

Case seis millóns de parados, pero no verán máis seco dos últimos anos a estes espécimes só ocórreselles contribuír a máis paro, reducindo así as brigadas forestais deixándoas sen medios humanos e materiais abondo para: primeiro previr e segundo combater os lumes. Se morren persoas, afúndense medios de vida para moita xente, perden as súas casas, etc., iso non importa.
O único importante neste país con descerebrados ao mando, é a redución do déficit, recortar presupostos que son vitais para o desenvolvemento, despedir molestos traballadores públicos, pagar unha débeda privada orixinada por saqueadores que de súpeto pasa a ser pública (pola graza de PP), e arrasar definitivamente con todo o seu paso.
Mentres, eles "divertíndose, coa morte e asañamento de animais, que é das poucas cousas que non ten problemas de presuposto,".

E Mariano Rajoy e compañia comendo polbo, este é o goberno da nación que pide sacrificio, e mentres, parques naturais ardendo, xente morrendo... e vanse de vacacións...

A POR O LADRILLO

Fai tempo que o viamos vir: a crise, magnífica escusa para uns cantos desmáns políticos, afectaría tamén ao medio ambiente, relegándoo aínda máis aló na lista de prioridades. Ou, aínda peor, xustificando calquera tropelía en nome do desenvolvemento económico, co pretexto de que é máis importante crear riqueza para o tempo inmediato que protexer a nosa contorna pensando no futuro. Xa os últimos gobernos do PSOE camiñaban por esa senda. E este primeiro do PP estao deixando ben claro desde o principio: o respecto á ecoloxía parécelle un freo ao progreso, e non está disposto a tragar con esas bobadas.
O ministro do ramo, Arias Cañete, afirmou apenas nomeado que non sabía nada do asunto. A esa declaración pouco prometedora seguiulle o anuncio a semana pasada dunha "reforma moi profunda" da Lei de Costas, que permitirá asignar novos usos ao litoral, e do próximo desenvolvemento do turismo -aínda máis- nos parques nacionais. Resumindo: nada se interporá para que un novo ataque do ladrillo e a masificación siga destruíndo as nosas paisaxes e todos os seus tesouros ecolóxicos.
Pero as malas noticias non terminaron aí: dous días despois, sóubose que o noso país renunciaba a seguir ocupando a presidencia do Programa de Medio Ambiente da ONU, cargo que nos correspondía exercer durante un ano máis, xustamente o ano en que se celebrará o Cume da Terra en Río de Janeiro. Está claro que no de proclamar a súa ignorancia, o ministro foi sinceiro. Aínda que, polo que imos vendo, podía mencionar tamén o seu total desinterese.

ESPAÑA INCUMPRE A NORMA DE VERTEDURAS DE AUGAS RESIDUAIS

Un estudo da Comisión Europea sinala que non se protexen debidamente os ecosistemas sensibles.

O 68% das augas residuais urbanas vertidas en zonas sensibles en España incumpría en 2007 e 2008 a normativa europea sobre depuración, segundo un informe publicado onte pola Comisión Europea (CE). España non aplicou correctamente en devanditos anos unha das tres principais disposicións da directiva europea de tratamento de augas residuais urbanas, aínda que si cumpriu en gran medida os outros dous puntos da normativa, segundo o documento elaborado polo Executivo comunitario.
O informe sinala que España se salta a súa obrigación de someter as augas residuais urbanas vertidas en zonas sensibles a un tratamento "máis rigoroso" en dous terzos dos casos, dentro do grupo de países con peores resultados de toda a UE. As zonas sensibles son aquelas que presentan risco de eutrofización, isto é, onde a achega de verteduras pode supor unha grave alteración do ecosistema que recibe esas augas. O informe non menciona cales son as aglomeracións que incumpren a normativa europea no caso de España. A CE si sinala as grandes cidades ou áreas urbanas europeas que aínda non contan cun sistema adecuado de tratamento de augas, entre as que se atopan Costa do Estoril, Barreiro e Matosinhos (Portugal), Trieste (Italia), Frejus (Francia) ou Bucarest (Romanía).
O pasado abril, o Tribunal de Xustiza da Unión Europea xa declarou a España culpable do incumprimento da normativa comunitaria de depuración de augas residuais en 38 aglomeracións urbanas, tras unha demanda presentada pola Comisión.
O informe indica tamén que o 97% das aglomeracións urbanas españolas cumprían coa obrigación de contar con sistemas de recollida de augas residuais. España sitúase neste punto cerca do grupo de 12 estados membros que mostra un "amplo nivel de cumprimento" da directiva. En segundo lugar, o 83% das augas residuais son sometidas en España a un "tratamento de depuración secundario", por baixo do grupo de estados membros con mellores resultados.
O comisario europeo de Medio Ambiente, Janez Potocnik, afirmou que os 27 "van polo bo camiño", pero insistiu na necesidade de que as autoridades nacionais "síganse esforzando". A Comisión sinalou que asistirá aos estados membros para instalar os sistemas necesarios mediante o financiamento de proxectos, recorrendo aos Fondos de Cohesión europeos.

MEDIO AMBIENTE

O próximo ano cúmprense vinte anos da "Cume da Terra" das Nacións Unidas en Río de Xaneiro, onde persoas de todas as condicións sociais puxéronse de acordo para reformular o desenvolvemento económico e atopar formas de deter a destrución dos recursos naturais e a contaminación do planeta.
Estas aspiracións recolléronse máis tarde nos oito Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio destinados a garantir que o desenvolvemento humano chegue a todas as persoas e a todos os lugares do planeta, sen sacrificar o medio ambiente.
Desde entón moitas cousas cambiaron e xa ninguén pon en dúbida a importancia que ten o medio ambiente para determinar o benestar da humanidade. Nin sequera podemos empezar a loitar contra a pobreza se non mantemos os sistemas naturais que sustentan as nosas sociedades e economías.
Os máis pobres de entre os pobres dependen para vivir da natureza e do que esta lles ofrece. Por iso os cidadáns, a título individual ou a través de organizacións non gobernamentais, tamén temos que mobilizarnos levando as protestas á rúa así como adaptando patróns de consumo para reducir os impactos ambientais e conseguir uns beneficios xustos para os produtores en países en desenvolvemento.
O importante é que a globalización aféctanos a todos e que estamos empezando a ser conscientes do feito de que non carecemos de poder e que se queremos podemos cambiar as cousas.

A CONTAMINACIÓN POR CHUMBO EXPÁNDESE POR TODA A RÍA DE VIGO

Un estudo revela que ten tres veces máis concentración que a detectada en Ferrol.
Ata agora, críase que a contaminación por chumbo na ría viguesa cinguíase ao fondo da ensenada de San Simón, nas inmediacións da antiga fábrica de Pontesa, pero un estudo do Instituto de Investigacións Mariñas de Vigo, coa participación da universidade, revela que desde o estreito de Rande estase exportando chumbo cara ao resto da ría e que o transporte deste metal «crece» coa marea e o caudal do río Oitavén, tal e como informou o CSIC a través dun comunicado.
Ademais, no marco desta investigación pioneira, coordinada por científicos do CSIC en Vigo, constatouse que a ría de Vigo ten tres veces máis concentración de chumbo que a ría de Ferrol, zona costeira de importante concentración de metais pesados. Aínda que, en relación a outras zonas costeiras europeas, os niveis de cadmio e zinc son similares.
O estudo, que se publica no número 74 da revista «Scientia Mariña», destaca pola relevancia dos datos descubertos achega do transporte de metais como o chumbo, o cadmio e o zinc na ría de Vigo. Así, grazas a novidades técnicas de mostraxe e análise sobre os ciclos mareales e as achegas de caudal do río Oitavén, os autores constataron que hai unha «exportación» deste metal desde do fondo da illa de San Simón, a través do estreito de Rande, ao resto da ría. O estudo confirma que a citada zona é un área «crítica» pola contaminación «crónica» de chumbo, polo que estes investigadores suxiren tomar medidas para mitigar esa contaminación, á vez que sinalan que se pode prever cando o transporte de chumbo cara ao resto da ría pode ser maior.
Así, comprobouse que os niveis máis altos de chumbo, cadmio e zinc déronse nos meses de inverno, debido ao maior poder de arrastre dos sedimentos durante os períodos de choivas. Con respecto a outras zonas costeiras, a investigación insiste en que os niveis de chumbo xa triplican aos que se detectaron na ría de Ferrol, mentres que no caso dos índices de cadmio e zinc -tanto en disolución como en partículas- son similares aos obtidos noutras marxes mariñas.

RESIDUOS AO MAR

Sen dúbida todos podemos facer algo para coidar o medio ambiente. Fai escasas datas celebramos o día dos océanos para sensibilizar da necesidade de prestar atención aos mares e atopámonos con noticias lamentables como que o sábado, en dúas horas, un grupo de submarinistas recolleron máis de vinte toneladas de residuos da dársena portuaria do primeiro porto de pesca de baixura de España.
O peor de todo é que a maior parte deses residuos son ocasionados pola acción do home. A estas alturas xa ningunha persoa pode alegar descoñecemento sobre os danos irreparables que ocasiona ao medio ambiente calquera tipo de desperdicio, no entanto, algúns terroristas ecolóxicos, vanglórianse de pensar que o mar é unha parte do seu patrimonio e poden facer o que lles vén en gaña.
A maioría destes irresponsables son logo os primeiros en queixarse da contaminación, da escaseza de capturas, da sucidade das augas, da abundancia de especies depredadoras que arrasan co marisco que lles serve de sustento sen ser conscientes de que son eles os que axudan a que se produzan estas situacións que prexudican a todas as persoas que vivimos nas zonas marítimas.
Sería necesario unha maior concienciación das xentes do sector pesqueiro e un maior control, por parte das autoridades competentes, para que se abran expedientes e impóñanlles sancións económicas importantes que, á fin e ao cabo, é do único que entenden e dóelles a estes grupos de irresponsables.

RECUPERAR AS CARBALLEIRAS

En Galicia apenas quedan redutos do que un día foron grandes extensións de bosques autóctonos. En concreto, as carballeiras galegas atópanse moi preto de desaparecer, xa que só queda entre o 5 e o 15% da súa superficie. Por iso, é urxente impulsar unha estratexia de restauración que contribúa a ampliar estes ecosistemas.

A escala nacional, tal e como recolle WWF no seu informe "Os Bosques que nos quedan",bosques españois representan na actualidade o 29 por cento do territorio que potencialmente poderían ocupar. A organización sostén que, para reverter a situación e que todas as unidades ambientais conserven polo menos un 30% de bosque, habería que restaurar para 2030 unhas 2.6 millóns de hectáreas, plantando 2.000 millóns de árbores e arbustos. 

Ante esta problemática, WWF e Correos, en colaboración coa Mancomunidade de Montes de Val Miñor e a Deputación de Lugo, están desenvolvendo desde xullo de 2010 un proxecto para recuperar bosques galegos. Ata a data, restauráronse 12 hectáreas en Pontevedra, nos municipios de Santa Cristina de Ramallosa (Baiona), Borreiros (Gondomar) e Chandebrito (Nigrán), e 4 na provincia de Lugo.

Tras a presentación do proxecto, realizouse cos medios de comunicación un percorrido pola zona restaurada en Pontevedra, xunto a técnicos de WWF e da Mancomunidade de Montes de Val Miñor. En concreto, visitáronse as actuacións levadas a cabo nos montes de Santa Cristina de Ramallosa (Baiona) e Chandebrito (Nigrán). 

Lourdes Hernández, Responsable do Proxecto de Restauración de WWF España, manifestou: "Con motivo do Día Internacional contra a Desertificación e ás portas da temida época de incendios, WWF quere subliñar que a restauración forestal é unha fantástica ferramenta para promover unha xestión forestal responsable e loitar así contra a desertificación, os incendios e o arrequecemento global".

Pola súa banda, o presidente de Correos, Alberto Lafuente, recordou que "este bosque, o sétimo plantado con financiamento de Correos en toda España, é a mellor proba de que o noso compromiso co medioambiente non obedece a unha moda pasaxeira, senón á convicción de que a sustentabilidade é un dos nosos valores corporativos e, como tal, debe impregnar toda a nosa actividade. Por iso, fai xa máis de 10 anos que comercializamos a "Liña Verde" de embalaxes ecolóxicas que brinda aos nosos clientes a oportunidade de colaborar, con pequenos xestos, á conservación do medio natural, xa que nós encargámonos de dedicar parte dos fondos obtidos coa súa venda a realizar accións de reforestación. Por iso, para Correos, días como hoxe e bosques como este representan a mellor "colleita" do labor de concienciación que fomos sementando ao longo da última década." 

No marco do proxecto, tamén se celebrou un taller sobre xestión forestal sostible para o que se contou coa organización FSC (Consello de Administración Forestal, polas súas siglas en inglés). O seu obxectivo principal foi promover boas prácticas de xestión forestal en Galicia para lograr que o aproveitamento do monte non comprometa a conservación dos bosques autóctonos. E é que esta Comunidade Autónoma sofre máis da metade dos incendios forestais que se producen ao ano en toda España e é a rexión onde máis do 98% do monte é privado, sendo o 80% das parcelas menores de 0,5 hectáreas.

WWF conclúe recordando a importancia que teñen as empresas na conservación da natureza a través das súas políticas de Responsabilidade Social Corporativa (RSC) e anima a outras entidades a emprender actividades como a de Correos. 

AS ENERXÍAS RENOVABLES EO AFORRO

A enerxía renovable foi o 64% da produción eléctrica de Galicia o último ano. É unha boa noticia, tendo en consideración o perigo que significan as centrais atómicas e os custes ambientais que trae aparellada a utilización do carbón. É unha magoa que a Xunta botase abaixo o concurso eólico do anterior goberno bipartito, o que semella por razón de compromisos contraidos con grupos foráneos, xa que a legalidade da adxudicación demostrouse polos tribunais.
É certo que as enerxías producidas polo vento, auga ou sol dependen destes elementos, polo que non son constantes, obrigando a dispor tamén de fontes non renovables, un argumento que aproveitan os defensores da nuclear. Agora ben, coa produción actual o noso país exporta un 30%, e vento, auga e sol son fontes que non teñen que coincidir a un tempo nos picos mínimos de produción. Sei que isto non resolve o outro atranco que representa o consumo de carburantes para o transporte de mercadoría por estrada.
Neste caso o coche familiar non soluciona a eiva causada polo esgotamento do petróleo, alén dos problemas ecolóxicos que causa. Compre unha maior utilización do tren e unha relación entre o lugar de produción e consumo máis racional, que evite os grandes desprazamentos baseados hoxe en razóns de lucro e poder. É importante o aforro enerxético, mediante unha xestión máis eficaz e un menor consumismo, máxime cando en poucas décadas o mundo terá unha poboación de varios miles de millóns de persoas máis.

ANTES E LOGO DE FUKUSHIMA

Se o terrible terremoto de mediados do mes de marzo pasado, o posterior sunami e, como consecuencia de ambos, o desastre nuclear de Fukushima non sucedesen en Xapón, este mes de abril, como tantos outros meses de primavera xaponesa, propiciaría que calles e prazas de pobos e cidades enchéronse de xentes dispostas a celebrar o "Hanami" ou florecimento das cerdeiras. Os miles de mortos (preto de 15000) e desaparecidos (outros tantos) sumiron, con todo, a Xapón nunha silenciosa dor e duelo que non deixan nin un pequen0 risquicio para a festa da chegada da primaveira.
2011 será recordado no archipíelago xaponés como un dos anos máis negros da historia nipoa e, -quen sabe- seica signifique tamén un antes e un logo da utilización da enerxía nuclear no mundo. Ben está que o todo poderoso home moderno , viuse relegado ao seu auténtico lugar fronte á natureza. Nada que obxectar, máis aló das naturais lamentacións polas miles de persoas muertas e desaparecidas. Pero a terceira consecuencia, que catro dos seis reactores da central nuclear de Fukushima queden en tan mal estado que, un mes despois Xapón non logra controlalos nin pode concretar cando poderá levalos a unha parada fría, vai ter inevitables consecuencias sobre este tipo de enerxía.
Preguntas
Cantas centrais nucleares , non só en Xapón, senón no mundo enteiro están situadas nas proximidades das costas? Pode calquera outro terremoto desta magnitude ocorrido nun país non tan ben preparado para facer fronte a un sismo, como é o caso de Xapón, provocar unha catástrofe de semellantes ou maiores dimensións? Quizais este sexa o momento adecuado para que a comunidade científica internacional párese a reflexionar sobre o particular. E, por favor, que os políticos e o capital queden só en espectadores privilexiados, de primeira fila, ata, pero non para mediatizar , inducir e tergiversar as respostas ás preguntas formuladas que, polo ben de toda a humanidade, deben contestarse sen ningún tipo de tapuzos.
E, se como consecuencia das respostas que esperamos, temos que cambiar o noso modo de vida , baseado hoxe no consumo enerxético imparable e desmedido, haberá que facelo. A todos nós, aos nosos fillos e netos, vainos moito niso. J.M.V.

A ENERXÍA EÓLICA FOI A PRIMEIRA FONTE ELÉCTRICA EN MARZO

Segundo datos de Rede Eléctrica de España, os parques eólicos marcaron este mes unha marca mensual, supondo o 21% da demanda eléctrica.

A enerxía eólica cubriu en marzo o 21% da demanda eléctrica en España e foi, por primeira vez, a principal fonte de electricidade por diante da nuclear, que abasteceu o 19% do consumo eléctrico, a hidráulica e os ciclos combinados. Segundo os datos de Rede Eléctrica de España, os parques eólicos marcaron este mes unha marca mensual, cunha xeración de 4.738 GWh e superaron á hidráulica, consolidándose como a primeira fonte renovable. En España hai 20.676 MW eólicos instalados.

Desde a Asociación Empresarial Eólica (AEE) sinalaron ademais que, grazas á eólica, este mes se han evitados pagos no estranxeiro por uns 250 millóns de euros, como consecuencia das menores importacións de combustibles fósiles e da redución de emisións de CO2. En total, a eólica evitou a emisión de 1,7 millóns de toneladas de CO2 en marzo, o equivalente a plantar 850.000 árbores.

Para o presidente da AAE, José Donoso, o dato de marzo demostra que a eólica "é unha realidade capaz de abastecer xa a trece millóns de fogares españois". En total, as enerxías renovables cubriron o 42,2% da demanda de electricidade en marzo, por baixo do 48,5% de 2010, debido a que a produción hidráulica do ano pasado foi moito máis elevada. Con este peso das renovables, o 57,9% da electricidade que se xerou foi con tecnoloxías que non emiten CO2.

Os parques eólicos foron a primeira fonte nun mes que se pechou cun incremento da demanda eléctrica do 0,1%, ata situarse en 22.799 GWh. A demanda bruta -que non ten en conta os efectos derivados dos días laborais e a temperatura- aumentou un 0,2%. Nos tres primeiros meses do ano a demanda acumulou un incremento do 1,1%, ata os 67.774 GWh, mentres que o consumo eléctrico bruto diminuíu un 0,5%. E, neste primeiro trimestre, as enerxías renovables cubriron un 40,5% da demanda.

O Ministerio de Industria detallou esta semana que en 2010 as enerxías "limpas" foron a principal fonte de xeración eléctrica en España e que achegaron o 13,2% da enerxía final, case un punto por encima do 12,3% de 2009.

RECICLAR MEDICAMENTOS

Cada vez máis, os cidadáns concienciámonos da importancia de reciclaxe de todas as materias, pero en especial dos medicamentos caducados. A reciclaxe dos mesmos é un labor na que debemos de tomar parte todos, xa que iso proporciónanos máis calidade de vida, é saudable para nós, para o planeta e para as seguintes xeracións. Para estas tarefas existen nas farmacias uns recipientes da firma Sigre, nos que depositar os medicamentos caducados. Sigre Medicamento e Medio Ambiente, é unha entidade sen ánimo de lucro, creada para garantir a correcta xestión ambiental dos envases e restos de medicamentos de orixe doméstica. A súa posta en marcha promovérona os laboratorios de farmacia en 2001.

Revisando botiquines iníciase xa a concienciación: Moitas veces a cidadanía, en revisión rutineira dos botiquins caseiros, atopa medicamentos caducados, que tiran ao lixo. É aí onde se inicia a concienciación, xa que para iso están eses puntos Sigre nas farmacias, onde depositalos. Logo a firma trátaos, cumprindo, entre outros, uns claros obxectivos, por unha banda a redución dos prexuízos ambientais, que os envases e restos de medicamentos poden ocasionar, e polo outro, favorecendo a non acumulación de medicamentos nos fogares, e sensibilizando ao cidadán sobre os riscos sanitarios do uso inadecuado deles.

O VENCEDOR DE BATALLAS PERDIDAS

Fai xa 60 anos que se ataca aos ecoloxistas representándolles como seres idealistas equivocados, utópicos trasnoitados, activistas subversivos, ignorantes exaltados, bobos útiles, lacayos de potencias estranxeiras e ata se inventou o termo de ecoloxista de salón para maior desprestixio.

Os inimigos dos ecoloxistas dispuñan de todos os medios necesarios para gañar menos un: e é que os ecoloxistas, e aí está a historia para confirmalo, sempre tiñan a razón. Unha razón que tarde ou cedo -moitas veces, demasiado tarde- acabou por ser aceptada pola sociedade. Desde a conservación de espazos á protección de especies en perigo de extinción, pasando pola destrución da capa de ozono, a contaminación das cidades e os ríos, o urbanismo salvaxe da costa, o cambio climático ou os perigos da enerxía nuclear, a realidade que é moi testaruda deu sempre a razón ao movemento ecoloxista.

Os industriais que tan só velan polas súas ganancias, os políticos a quen só importan os votos, e os peores de todos, os técnicos que sabendo o que saben sobre o tema, e sendo as testemuñas máis fidedignas, ocultan información ou descaradamente menten e venden a saúde pública por un miserable posto de traballo.

E.P.J.

A INNECESARIA RULETA NUCLEAR

Non fan falta tremendas catástrofes naturais para desencadear un desastre nuclear como o de Fukushima. Así, en 2006 un incendio case fixo perder o control dun reactor en Ringhals (Suecia). Tamén uns incendios pecharon a central nuclear de Vandellòs I (Tarragona) en 1989 e outro en 2008 parou durante tres meses Vandellòs II.
Un erro humano ou un atentado serían tamén suficientes. Esta ruleta nuclear que se multiplica polo número de reactores e almacéns de residuos é innecesaria porque existen alternativas, ademais menos custosas. Ante todo, un plan de aforro enerxético contundente podería, sen afectar ao confort, evitar antes de 2016 máis da metade da produción nuclear actual.

O outro pilar serán as renovables, que xeran xa o 35% da electricidade e crean ata sete veces máis emprego que outras enerxías. Ademais, a capacidade eléctrica é suficiente para exportar a Francia e permitiría pechar xa a central nuclear de Garoña. Fronte ao beneficio a curto prazo do lobby nuclear, o interese xeral e das xeracións futuras debe apostar por un modelo eléctrico seguro e sostible.

E.B.

VELOCIDADE E CONSUMO

É sabido que o máximo da produción de petróleo foi nos anos setenta. A partir de agora, o petróleo é máis difícil de extraer, máis complicado de refinar (porque é de peor calidade) e máis escaso. Xa que logo, cada vez será máis caro. A poboación mundial e a necesidade de enerxía aumentan a pasos axigantados, e moito máis a raíz do crecemento de países emerxentes: case todos os de América Latina, Indonesia, India, China, case nada... Con estas perspectivas futuras, xa a curto prazo, os países han de empezar sen demora, se queren sobrevivir ao futuro, unha redución drástica de consumo enerxético a todos os niveis. Calquera redución é válida, desde o coche particular ata o gran transporte na estrada e aéreo; desde a redución de velocidade ata os límites de temperatura de aires acondicionados e á iluminación ineficaz de edificios e autoestradas.
Canto máis se tarde en tomar as decisións adecuadas e reestruturar as nosas políticas enerxéticas e de transporte, máis se padecerá no futuro. A industria debe modificar os seus obxectivos cara a produción e transporte sostibles. Cara aí deben dirixirse as subvencións estatais, os beneficios de grandes entidades e bancos e parte do noso I D. Ou nos pomos as pilas das renovables e reducimos consumo drasticamente, ou acabaremos dependendo da forza dos pedais, que, por certo, tamén hai que potenciar

A XUNTA NON TEN NINGÚN PLAN PARA TRATAR OS LODOS DAS DEPURADORAS

Galicia non desenvolveu ningunha norma para dar cumprimento á normativa europea de lamas das EDAR

Galicia está inmersa nun proceso de modernización de depuradoras para evitar sancións da Unión Europea pola polución mariña, pero a optimización dos sistemas para extraer a contaminación das augas urbanas e industriais crea outro problema sen resolver: que facer co material contaminante que se retira desde fluxo. A UE fixa uns criterios de calidade ambiental para o tratamento dos lodos das EDAR (Estacións Depuradoras de Augas Residuais) que se trasladaron a España nun plan estatal que deixa ás comunidades autónomas a potestade para vixiar o cumprimento destes estándares. Ao contrario doutras autonomías, coma a veciña Castela e León, Galicia non desenvolveu ningunha estratexia para garantir o tratamento destas lamas. Nin sequera o Plan de Residuos 2010-2020, recentemente aprobado, recolle a problemática dos lodos.
“Esta situación supón un problema de organización e de directrices do procesado necesario. O plan estatal di que ten que haber un tratamento previo nos lodos, pero esta normativa non está desenvolvida en Galicia e así interprétase dun xeito totalmente permisivo, de maneira que, en ocasións, simplemente se teñen uns días almacenados os lodos e logo se venden e os xestores usan este baleiro legal para facer negocio coa contaminación”, afirma o director da Oficina de Medio Ambiente da Universidade da Coruña, o profesor Enxeñería Química Manuel Soto. O tamén ex presidente da asociación ecoloxista Adega mantén que a Xunta “debía fixar as pautas para clarificar as obrigas de calquera titular dos lodos”, xa sexan administracións públicas –o concello ou Augas de Galicia na maioría dos casos– ou xestores autorizados. “Se vai ao vertedoiro ten que reunir uns requisitos mínimos”, advirte o experto ambientalista sobre esta posibilidade de tratamento. O II Plan Nacional de Lodos de Depuradoras de Aguas Residuais, vixente dende 2007 ata 2015, refírese ao enterramento dos lodos como “a última opción e a menos satisfactoria”.
O uso ideal sería a compostaxe desas lamas de cara á súa utilización na agricultura como abono. No entanto, Soto advirte dos riscos da utilización desta materia como fertilizante no caso das depuradoras das cidades. “O problema é que as augas residuais urbanas chegan mesturadas coas dos polígonos industriais e, sen esta separación en orixe, é practicamente imposible eliminar os metais pesados dos lodos de depuración”, explica o profesor.
As lamas das depuradoras conteñen cadmio, cromo, cobre, mercurio, níquel, chumbo e zinc, uns metais que en concentracións elevadas supoñen un risco para a saúde. “A problemática destes lodos é que nos últimos dez anos se levaban a terras agrícolas ou forestais sen tratamento previo con prácticas non moi legais pero bastante permitidas que daban lugar a cheiros, á contaminación das augas e mesmo a posibilidade de transmisión de enfermidades”, denuncia.
A solución pasaría, ao xuízo deste experto, por obrigar as propias industrias a tratar as súas augas sen mesturalas coas de orixe doméstica para reducir a contaminación dos lodos, que logo serían aptos para a fertilización tras un proceso de compostaxe. Pero este proceso ideal dista moito da realidade en Galicia, onde a falta dunha estratexia integral promovida pola administración fai que unha porcentaxe importante destes residuos rematen no vertedoiro.
INCUMPRIR A NORMATIVA EUROPEA
“Cualitativamente estamos a incumprir a normativa europea porque non acadamos os obxectivos que marca aínda que na práctica se esquivan esas normas, pero comezará a haber denuncias e sancións por esas infraccións”, opina. O último borrador da Comisión Europea sobre o tratamento de lamas de depuración –que completa a normativa europea de calidade das augas e de residuos– estima que estas non se deben usar nos montes e marca uns límites no contido de cada metal pesado para permitir o seu uso en plantacións. O texto tamén recolle a obriga de tratar as lamas para “reducir a probabilidade de que se desenvolvan axentes patóxenos no medio e para incrementar a confianza dos consumidores”.
Un informe de Adega aposta por establecer dende a Xunta unha estratexia integral xa que “a permisiva e confusa normativa actual e a falta de transparencia na xestión non axudan a clarificar a situación”. O estudo establece que “a redución na orixe e a reciclaxe para uso agrícola son as prácticas sustentables e recomendables”. “A planificación, xunto cun mellor coñecemento das cantidades e características dos lodos xerados, así como o apoio a actividades de investigación son necesarios para a xestión sustentable”, conclúen.

A XUNTA AVALA QUE PESCANOVA SE INSTALE EN TOURIÑAN

A Xunta ten “intención” de retomar o proxecto de abrir unha planta de rodaballos, iniciativa que foi vetada polo bipartito.

A Consellería do Mar pretende que se retomen as 22 plantas acuícolas que “había sobre a mesa” durante o anterior mandato do PPdeG, entre as que se inclúe o proxecto de Pescanova en Cabo Touriñán (A Coruña). A titular do departamento autonómico, Rosa Quintana, indicou que a multinacional “ten intencións” de implantarse en Muxía, na Costa da Morte, onde prevía abrir unha planta de rodaballo que finalmente situou en Portugal ante o veto do Goberno bipartito, por tratarse dunha zona incluída na Rede Natura.
En declaracións aos medios de comunicación tras un almorzo informativo, a responsable do departamento autonómico constatou a “intención” da actual Xunta de retomar os 22 proxectos que “había sobre a mesa” durante o anterior mandato do PPdeG. O Goberno galego podería recuperar estes plans a partir de febreiro, cando a consellería prevé ter listo o Plan Director da Acuicultura para Galicia para a súa aprobación polo Consello da Xunta. O seu desenvolvemento, sinalou Quintana, “encadrarase dentro do Plan de Ordenación de Litoral, pendente do informe favorable do Ministerio de Medio Ambiente e Medio Rural e Mariño (MARM)”.
“A intención é que se cumpran. Canta máis capacidade teñamos de desenvolver as nosas zonas costeiras, redundará nun beneficio para as comarcase para Galicia en xeral”, destacou a dirixente autonómica. Aínda que non concretou unha cifra acerca do número de postos de traballo que pode xerar a apertura de novas plantas, aludiu aos que implicaba o proxecto do grupo empresarial galego na Costa da Morte e defendeu, ademais, os 120 empregos que xerará a planta destinada ao cultivo de orella de mar situada en Muros (A Coruña), que esta semana foi aprobada na reunión do Consello da Xunta.
“Tal e como está a situación laboral, calquera posibilidade de incrementar o número de postos de traballo en calquera das actividades será beneficiosa para Galicia”, incidiu Rosa Quintana.
O LITORAL PARA OS “INVESTIDORES”
A preguntas dos xornalistas, a responsable galega indicou que a Consellería do Mar se puxo “en contacto” coas empresas que presentaran os 22 posibles desenvolvementos de industrias na etapa anterior ao bipartito. “O contacto é constante con todos”, afirmou. Nesta liña, subliñou que a comunidade autónoma “ten potencialidades” para o desenvolvemento da acuicultura, polo que o Goberno da Xunta “quere poñer a disposición dos posibles investidores galegos, españois ou estranxeiros” o litoral galego.
O obxectivo de Mar, segundo Quintana, non é só o desenvolvemento dos cultivos, senón o fomento da innovación tecnolóxica neste ámbito, “para desenvolver a acuicultura en calquera parte do mundo”. Para iso, “un dos grandes problemas” que atopa “nestes momentos” a acuicultura, a xuízo da conselleira, é que os novos fondos europeos –o Fondo Europeo da Pesca (FEP), que substitúe ao Instrumento Financeiro de Orientación da Pesca (IFOP)–“non consideran axudas para os grandes grupos investidores”.
“A Unión Europea ten que ser consciente de que non podes non dar subvencións á locomotora que debe ser a que dea o pistoletazo a esta actividade”, advertiu. Así, a titula de Mar manifestou que o apoio comunitario a estas empresas tradúcese nun apoio a Galicia.