A DUALIDADE DÁSE A VOLTA

Un dos propósitos declarados da reforma laboral aprobada polo Goberno era o de rematar coa dualidade do mercado laboral, no que convivían traballadores hiperprotexidos polos convenios que facían de tapón para o ingreso no mercado laboral doutros traballadores, polos elevados custos de despedimento e outros dereitos conseguidos ao longo do tempo.
 

Como se demostrou nos dous anos de vixencia da reforma, tratábase de desprotexer os protexidos e de instaurar a precariedade como modelo laboral preferente.
 

Segundo os datos do paro rexistrados correspondentes ao mes de agosto, o sistema laboral español comezou a darse a volta e o 51% dos afiliados á Seguridade Social son xa traballadores en precario, ben porque teñan un contrato temporal, ben porque sexa a xornada parcial, fronte ao 49% que aínda conservan un contrato indefinido e de xornada completa. É dicir, aínda quedaría por destruír a metade do emprego fixo para rematar coa dualidade e achegarse cara ao desexo confesado da patronal do contrato único e da mínima regulación do mercado laboral.
 

O aumento do número de parados rexistrados no SEPE no mes de agosto, que rompe a tendencia á baixa dos últimos seis meses e a pesar de que as cifras interanuais rexistran datos positivos de creación de emprego, volve poñer de manifesto que a recuperación non ten unhas raíces tan profundas como se presume, e que está moi lonxe de adiviñarse un cambio no modelo produtivo do que se siga un crecemento sostido do emprego, que polo momento segue baseado nas actividades de tempada na súa maior parte relacionadas co turismo.
 

Calquera que gozase de vacacións en lugares turísticos e se entretivese en falar cos camareiros que lle servían terá comprobado como a maior parte deles tiña contrato a tempo parcial a pesar de que realizasen xornadas esgotadoras, nos que as horas de traballo de máis nin constaban en nómina nin se cotizaba por elas.

Ante esta situación e dada a indefensión dos empregados - "isto son lentellas" - e o exército de reserva existente para ocupar ese posto de traballo, tería sido desexable que o Goberno incluíse, entre as propostas de rexeneración democrática presentadas recentemente, unha específica para falar cos axentes sociais, e sobre todo os económicos, para controlar as fraudes no mercado laboral, porque da falta de reacción ante os abusos laborais procede tamén parte da desafección cara á clase política, incapaz de actuar contra inxustizas manifestas sobre as que se sustenta unha parte da recuperación dos beneficios empresariais, pero que non acaban de trasladarse ao conxunto dos traballadores e menos agora que a dualidade se deu a volta.

A evolución do paro no mes de setembro dará a medida da evolución do mercado de traballo ligado á estacionalidade. Entrementres estase á espera de do cumio europeo para animar o crecemento, e segue botándose en falta un verdadeiro plan de emprego nacional que dea resposta aos mozos -entre os menores de 25 anos, o paro rexistrado diminuíu nos doce últimos meses en 20.020 persoas-, aos parados de longa duración e aos que non teñen ningún tipo de protección-.

BENVIDA MRS. MERKEL

            

En 1995 a débeda privada de empresas e familias en España supoñía o 75% do PIB. En 2008 era case do 200% do PIB. As familias e sobre todo as empresas embarcáronse nun proceso de endebedamento frenético sen precedentes na historia da nosa querida España. En 2008 a quebra de Lehman pechou o acceso da banca española aos mercados de capitais e o endebedamento privado fíxose insostible.

Merkel, de visita en España, non foi a responsable deste desastre. Foron as propias empresas e familias as que decidiron endebedarse sen presións externas. Foron bancos españois os que lles prestaron o diñeiro. E foron bancos e fondos de pensións estranxeiros, sobre todo alemáns e franceses, os que prestaron aos bancos españois para formar a burbulla inmobiliaria.

Pero cando pican as burbullas e as economías se incendian, os cidadáns esixen aos seus gobernos que interveñan e lles resolvan os seus problemas. Polo tanto, as críticas a Merkel son como xefe dos bombeiros xa que ela non provocou o incendio. Pero a súa xestión dende 2009 foi nefasta e é a principal responsable da segunda recesión que sufriu España e Europa en 2012 e que complicou significativamente a solución da crise de débeda.

Alemaña é unha economía enferma que rexistrou un dos menores crecementos do mundo nos últimos quince anos e que necesita que o BCE baixase os tipos ao 0% para non entrar en depresión. Paradoxalmente este débil crecemento permitiulles chegar a 2008 sen débeda externa e sen burbulla. Merkel actuou en Europa como defensora do aforrador alemán, sobre todo os pensionistas que a votan maioritariamente. E forzou que todo o axuste se fixese nos países con cargo á débeda pública.

O resultado foi desastroso xa que España ten agora máis débeda pública e privada sobre PIB que en 2007. A causa é que o débil crecemento e a deflación fan que os intereses aumenten máis que os ingresos e a débeda crece de xeito explosivo. Obama, cun problema de débeda maior que a Eurozona, reestruturou parte da débeda privada, recapitalizou o sistema bancario, aprobou un ambicioso plan de investimentos pública e a Reserva Federal monetizó a débeda, evitou a deflación e depreciou o dólar para reactivar o crecemento.

Un plan similar é o que necesita Europa e España. A política monetaria e cambiario é europea e a política fiscal está condicionada polo pacto de estabilidade. Rajoy debería ser realista e dicirlle a Merkel que as nosas exportacións caen e que a nosa produción industrial e vendas minoristas están estancadas. Que os nosos ingresos fiscais crecen un raquítico 1% e os ingresos exteriores un 2%, mentres os intereses da débeda pública e externa crecen a taxas de dous díxitos.

España necesita o plan de investimentos que propuxeron os socialistas europeos e que Merkel veta. Necesita cambiar os estatutos do BCE para introducir o obxectivo do pleno emprego e unha política monetaria máis agresiva para depreciar o euro que Merkel veta. Necesita avanzar na unión fiscal e bancaria e mellorar o goberno europeo que Merkel veta. E necesita que Alemaña sexa a locomotora que saque a Europa da depresión, como o resto sacamos a Alemaña da súa depresión en 2001.

Pero Rajoy, como Alicia, seguirá no País das Marabillas. Dille que España vai ben, que as reformas e o austericidio funcionaron e que lle da Arias Cañete unha comisaria potente ou que diga que é probable que España presida o Eurogrupo en 2016. O conflito entre debedores e acredores existe e dicirlle a Merkel o que quere oír sitúanos no peor dos mundos.

MARCA ESPAÑA: TI CONSTRÚE, QUE O PAGAMOS ENTRE TODOS

Benidorm é unha das cidades máis famosas de España. Éo por diversos motivos: un dos recheos favoritos dos telexornais en períodos vacacionais; segundo municipio con máis rañaceos do mundo (despois de Manhattan); e escenario frecuente de pelexas entre tránsfugas do PP e PSOE. Pero quizais a principal razón que lle deu esta fama é ser máximo expoñente dunha industria emblemática deste país: o turismo.
Como non podía ser doutro xeito, Benidorm está enchida de sombras. Probablemente a máis longa mide 200 metros de altura: 47 plantas que albergan 269 vivendas nun deseño que representa dous "1" unidos, suposto símbolo do seu poderío. Refírome ao edificio InTempo.

Trátase do edificio residencial máis alto de todo Benidorm (superando ao hotel Bali). De feito, é o segundo edificio residencial máis alto da UE. Ía ser un dos maiores pelotazos inmobiliarios da historia deste antigo pobo de pescadores, que ademais serviría para atraer máis turistas e marcar o principio do fin da crise en Benidorm. Quizais o titánico do proxecto fixo que os seus construtores non tivesen en conta os sobrecostes derivados das dificultades técnicas. Finalmente, a complexidade do proxecto fíxoo insostible. O crédito tóxico sobre o que se erguía o gran InTempo foi adquirido pola SAREB, "o Banco Malo".
Esta "xoia" do turismo español foi comprada por 46 millóns de € (cunha quita do 50%) a Nova Caixa Galicia. Esta entidade, á súa vez, adquiriu o crédito que lle concedera Caixa Galicia a Olga Urbana (construtora do edificio). Resultado: o crédito pertence á SAREB (diñeiro público), pero a propiedade é de Olga Urbana e a inmobiliaria Maxxima é a única que pode vendelo (de acordo ao contrato asinado coa SAREB).

En principio, o turismo podería ser unha fonte de riqueza para o noso país. Podería xerar postos de traballo dignos e un desenvolvemento sostible nas zonas que o impulsaran. Desafortunadamente, o Turismo "Marca España" non se caracteriza por ningunha destas dúas calidades. Pelotazos urbanísticos, emprego precario, conivencia entre grandes empresarios e unhas institucións que, cometan a atrocidade que cometan, sempre están dispostas a salvalos con diñeiro público, son as marcas da casa.

Temos un país especialmente ben dotado para o desenvolvemento turístico, pero temos un gran debate pendente. Protexer o ámbito natural e repartir a riqueza xerada de forma equitativa dende un punto de vista rexional e social é unha alternativa. Os "InTempos", "Algarrobicos", "Eurovegas" ou o suicida desenvolvemento petrolífero en Canarias, a outra opción. Os nosos políticos tomaron a posición que máis lles beneficia (a eles, claro). Mentres que non se cambien tórnalas, o turismo non será máis que outro exemplo de como solucionamos as cousas en España: sacrificamos "o que faga falta" para que empresas privadas poidan facer o que queiran co noso territorio, co noso diñeiro, e mesmo cos nosos dereitos.

Carlos Huerga-Público

PREÁMBULO FELIZ DO HOME DA RÚA

De Guindos gastouse 12,5 millóns de euros, entre o inicio da lexislatura e finais do mes de maio, en informes, estudos externos e outros traballos técnicos. O que máis chama a atención foi o servizo de xestión de tramitación de patentes e outros títulos da propiedade industrial e intelectual do CSIC nos exercicios de 2013 e 2014, cuxa suma arribou a algo máis de medio millón.

Estamos afeitos a estes gastos do Goberno español, o cal nos esixe austeridade aos españois mentres el desgasta os caudais públicos en cuestións que realmente non son esenciais para a tan afamada "recuperación económica".
Entre campañas de comunicación da débeda do Estado, gastos do CSIC -todo en relación coa tecnificación dos informes-, dispendios por parte da Secretaría de Estado de Investigación, alianzas co Centro de Investigacións Enerxéticas, Ambientais e Tecnolóxicas -CIEMAT-, cifras astronómicas para a Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía, a Dirección Xeral de Comercio Interior, o Instituto de Saúde Carlos III, e non sigo porque este artigo me chegaría ata o final, o ministro De Guindos gastou un potosí só en asesoría e en información. Persoalmente estes gastos terían a súa relevación se se ativesen a funcións públicas, as cales se remitisen ao aproveitamento da cidadanía española. Pero nada máis lonxe diso. Este dispendio trátase dun dispendio ao que nos ten afeito o marianismo dende que chegou ao poder -ver o meu artigo "Os despachos da pobreza", onde, irritadamente, critiquei o gasto de 20 millóns de euros en remodelar os despachos dos ministros do Sóviet Popular-. Touréannos como o facían Frascuelo e Joselito. Estes señoritingos pénsanse que o pobo español caemos dos cumios dos chopos -alá onde Machado facía os seus versos-. Pero o pobo español está máis espelido que un touro saído de chiqueros. O pobo español é un animalario que morde, que está envelenado, que fai xustas con estas aparencias semiescuras. España vai de caldeiro como un pañizar sobre os corpos beliscados.

Aspiremos, polo tanto, cara ao claro nas cousas de España -dicía Ortega-. Aspiremos que este Sóviet neoconservador non diga unha cousa e, pola faltriquera, se saque os informes millonarios para outras cousas. Demasiado dor hai neste país para que De Guindos -de chile picante- zorregue o parné a costralada tras costralada. Señor lector, intelixente e avisado deste país de necios, sabe vostede que estes popularcillos rouban por onde poden, que usan os tópicos na súa propia cegueira, que manteñen as súas angosturas mentais en todo o que ten que ver coa felicidade da cidadanía indignada. Os trapos que imos coñecendo cada vez están máis sucios e a elegancia dos seus pensamentos políticos nada ten que ver cunha España en plena recuperación -por moito que o sorrinte Montoro nos a endiñe sempre que pode-. Este país agoniza no seu consecuencialismo do cidadán X.
Non hai saída. Todo son farsas e comedias barrocas. Aquí o importante é a urxencia que solicita este país para que veña xente verdadeiramente honrada e reforme, recambie, reformule un parlamentarismo que de parlamentario só ten a voz do presidente da Cámara. O Parlamente morreu. Leváronseo en coche fúnebre -pagado pola Gürtel- aos paraísos fiscais. Onde quedan os heroes? Onde está o berro pacífico e lomado en formas e mañás que saia a defender España como debe ser defendida? España está invertebrada. Cada día podémolo presenciar no BOE. Soñemos un home que sae á rúa e aínda siga tendo gañas de vivir.

Emilio Arnau

GOLFERÍA ESPAÑOLA

Aseguraba Donoso Cortés, xa no século XIX, "A corrupción corroe todas as capas do tecido social español". Transcorreron case douscentos anos, e esta enfermidade continúa anegando cada estrato da nosa sociedade.

Todo arranca do pernicioso costume español de "intentar conseguir o máximo co mínimo esforzo" (e preferiblemente se ese esforzo corresponde a terceiros) en maridaxe coa non menos nefasta envexa, que cobiza o que posúe o de en fronte pero eludindo o mérito e capacidade do envexado. Aínda que os anteriores males non fan distinción de clase social, os seus efectos máis funestos recrúanse cuantitativamente cando florecen nas devesas do diñeiro...
En realidade, se en España imperase un capitalismo de verdade, a maioría dos grandes empresarios e banqueiros vagabundearían pedindo esmola ou resgaríanse os seus bochudos cus no cárcere. E se se aplicasen a si o que esixen aos demais, acabarían vendendo panos de papel nos semáforos.
Coa súa incompetencia e mans sucias afundiron os seus propios negocios que, en moitos casos, nos obrigaron a "rescatar". Talvez dende o seu retiro forzoso en Soto del Real, o anterior presidente da CEOE podería ilustrarnos con centenares de exemplos. Ou quizais Jaume Matas, recente inquilino na prisión da bucólica Segovia.
Pola súa banda, os grandes empresarios españois viron secarse os ubres da especulación inmobiliaria, a construción e as obras públicas. Pero queren seguir gañando o mesmo diñeiral. Dado que en materia de talento empresarial, innovación e tecnoloxía nin están nin se lles espera, lanzáronse á rapina dos servizos públicos e dos dereitos dos traballadores. En poucas palabras: meter a man nos petos alleos.

Deste modo "traballan" os grandes "empresarios" (é un dicir) españois. Por iso, na nosa nación, os grandes empresarios constituíron, en xeral, unha insufrible eiva. A historia está aí, para quen queira consultala. Comparar a grande empresa española cos seus homólogos alemáns, franceses ou ingleses só provoca rubor e noxo. A grande empresa española autodenomínase liberal, pero só para esixir menos regulación e control nas súas actividades. Á hora de innovar e arriscar botan o seu liberalismo polo alxibe e transfórmanse en compulsivos succionadores da teta pública.
Si, "curiosamente", o seu "liberalismo" se evapora á hora de esixir millóns de euros en subvencións, contratos coa Administración e regalos fiscais... que grandes empresarios os que necesitan do diñeiro público para sacar adiante as súas empresas privadas!
E o descaro non decrece, ao contrario: ademais do anterior, constantemente reclaman novos obsequios fiscais e a consolidación dun mercado laboral cheo de privilexios empresariais, pero que non se traduce en creación de emprego nin en mellora económica xeral. Neste sentido, o oprobio de fraude masivo e estrutural que perpetran os "empresarios" merece un aparte...

A fraude dos empresarios ás arcas públicas resulta insostible

Segundo evidencia GESTHA (Asociación de Técnicos do Ministerio de Facenda) a fraude fiscal no noso país sitúase en torno aos 90.000 millóns de euros/ano (si, leron ben, e nesta ocasión reproducireino en letra: noventa mil millóns de euros ao ano). Aproximadamente o 75% dese de fraude, como segue informando GESTHA, perpétrano empresas agrupadas na CEOE.
A cifra de roubo ás arcas públicas é tan mareante (15.000.000.000.000 das antigas pesetas. En letras: quince millóns de millóns) que a súa magnitude, ao igual que as distancias do universo, só pode entenderse mediante exemplos. Vexamos...
O presuposto total do Ministerio de Xustiza aproxímase aos 1.500 millóns de euros ao ano. Ou dito doutro modo o escave empresarial das arcas públicas equivale a máis de sesenta veces o presuposto do devandito Ministerio.

Noutras palabras, os que arremeten contra o inasumible gasto de funcionarios", "os privilexios dos traballadores fixos" e demais salmodias do catecismo neocon, son responsables, por activa ou pasiva, dun burato negro fiscal que nos obriga a emitir débeda pública para financiar os servizos públicos. Algo que non sería necesario se eses mesmos suxeitos cumprisen coas súas obrigas tributarias.
Obviamente, non podemos permitirnos o luxo asiático duns empresarios defraudadores, pedichons e incapaces de xerar riqueza e emprego mentres espremen os petos dos cidadáns honrados. Un lobby empresarial que só busca enriquecerse do modo máis rápido e co mínimo ou nulo esforzo, a custa da economía nacional e do benestar da mayoría.
Desgraciadamente, a solución contra o anterior preséntase moi afastada e incerta, toda vez que a CEOE non fai senón reproducir esquemas comúns a gran parte da cidadanía: levarllo cru aínda que sexa a custa de terceiros, defraudar a Facenda (dende os millóns "perdidos e esquecidos" de Jordi Pujol ao " con IVE ou sen IVE"? de talleres Pepe), recorrer ao amiguismo e enchufismo sen o menor indicio de vergoña para elevarse na escala sobre terceiros con máis mérito, cobizar o que posúe o do lado e, por suposto, ostentar e presumir. Dende o iate máis suntuoso aos tempos do 4 x 4 "de Jonatán o albanel, o que está casado con María Jessica, a perruqueira,".
Sobre a base do anterior, cada día reafírmome, os males de España débense única e exclusivamente aos españois, son eles os que crean e perpetúan os seus propios males. A frase non é miña. Foi escrita polas mans sabias e limpas de Amadeo de Saboya, o rei masón que puido transformar España nunha nación moderna e próspera... Se impedírono os españois.
Hoxe, outros moitos españois, moitos, en alarmante e inasumible porcentaxe, contribúen ou contribuíron á fraude, a corrupción e a componenda dende o posto-alto, medio ou baixo-que ocupen ou ocuparon. La mesma historia. O mesmo país. Só varían os nomes e traxe dos protagonistas.

TRIPLE RECESIÓN EN EUROPA?

Os datos do segundo trimestre en Europa non por esperados son menos decepcionantes. Italia está tecnicamente en recesión cun presidente do Goberno, Matteo Renzi, hiperactiva que cre que non é periférico e que aspira a liderar Europa cunha economía enferma. Francia, co PIB estancado, co investimento de empresas e familias á baixo e sostido polo aumento do gasto público. Polo tanto, tamén podemos considerala en recesión, e cun presidente ausente, François Hollande, máis pendente de Le Pen e de evitar que o fascismo se faga co poder no país da ilustración.

Alemaña, con caída de PIB pero tras un forte crecemento no primeiro trimestre, e que polo tanto aínda non entrou en recesión. Pero cunha economía enferma, que con tipos a dous anos da débeda pública negativos non é capaz de crecer máis do 1%. Angela Merkel ten a mellor valoración dun presidente dende hai décadas e o paro no 6% e non ten ningunha intención de cambiar a política económica europea.

E España ten un presidente agónico, un 90% de españois que non confían nel e o Goberno peor valorado da historia da nosa democracia, que cre que España é a nova locomotora de Europa. España ten case un 100% de débeda pública e 100% de débeda externa neta. Polo tanto, é un país que para crecer necesita exportar e para exportar necesita que os países aos que exportan as nosas empresas crezan. Pero o crecemento en EUA e China e do resto de países emerxentes perdeu intensidade. Francia, o noso principal cliente de exportación, está estancada e Portugal, o noso terceiro cliente de exportación -ao que vendemos máis que a toda Asia- pode entrar en recesión tras a quebra do Banco Espírito Santo, que terá un forte impacto negativo sobre o crédito e o investimento como sucedeu en España coa quebra de Bankia en 2012. E para colmo, o euro está sobrevalorado e afonda a dinámica depresiva e deflacionista.

É evidente que Europa necesita estímulos para crecer, xa que o crecemento non vai vir de fóra. A obsesión é o Banco Central Europeo, pero Xapón e o seu Abenomic xa demostraron que a política monetaria con restrición de crédito non é eficaz para reactivar o emprego. En canto subiron o IVE, a economía nipona parouse en seco.

A clave é un plan de estímulo fiscal. A maioría de países ten a débeda pública próxima ou por enriba do 100% do PIB e non poden financialo sen risco de provocar unha brusca suba das súas primas de risco. É necesario financialo con eurobonos. Europa non ten débeda e non necesitaría, como Xapón, subir o IVE para financiar o déficit. Eses bonos deberían ser comprados polo BCE para contrarrestar a deflación e depreciar o euro. Pero o problema é que as débedas consumen unha parte importante da renda dispoñible de empresas e familias, e do Goberno na periferia, e manteñen a demanda deprimida. Hai que mutualizar esas débedas cun plan similar ao Brady, que foi o que resolveu a crise da débeda de América Latina e a Década Perda nos anos oitenta.

Para facer todo isto, alguén debe plantar cara  a Merkel e forzala a aceptar este plan. Pero Rajoy agasállaa en Compostela, Renzi quere parecerse a ela e Hollande non sabe non contesta. Complicada unha solución coordinada polo que, como case sempre, será caótica. Esta vez non é diferente.

HABERÁ NOVOS RECORTES

Despois de tantas mentiras, faise moi costa arriba crer este Goberno, sobre todo cando asegura que a época de recortes rematou xa. Díxoo ao presentar os seus últimos cambios en materia tributaria e repetiuno agora, tras a divulgación dun inquietante documento con 255 medidas para reducir aínda máis o gasto público. Entre elas, novas fórmulas de copagamento sanitario, o aumento do número máximo de alumnos por clase e outro machadazo ao soldo dos funcionarios.O documento é tan infumable que nin o Ministerio de Facenda nin as comunidades autónomas -que son as que supostamente promoveron eses recortes- queren asumir a súa paternidade. De todos os xeitos, se non hai un cambio de plans, o Consello de Política Fiscal e Financeira abordará o asunto, e aí uns e outros terán que mollarse. Aínda que a proximidade dun ano de tan alta densidade electoral como 2015, no que haberá municipais, autonómicas e xerais, lles aconselle escorrer o vulto.
Ese apertado calendario, e a incerteza sobre o seu desenlace, non axudan precisamente a entender por que se fixo chegar á opinión pública un documento que só pode espertar a irritación social. Aínda non cicatrizaron as feridas abertas nas costas dos cidadáns polo flaxelo con que se lles trata dende aquel malhadado maio de 2010 en que Zapatero abrazou a política de axustes. Unha política que Rajoy seguiu aplicando despois, co resultado de retardar a recuperación.

Por culpa do austericidio, temos menos postos de traballo malia a EPA de onte, cobramos menos diñeiro e, en definitiva, somos máis pobres que antes do inicio da crise. O Goberno di que a mellora da situación se encontra á volta da esquina, pero a verdade é que non se ve síntoma ningún de que vaia ser así, polo menos na rúa. Só certos datos macroeconómicos -non todos- e o peto dos especuladores, grazas á mellora desa caricatura da economía que é a Bolsa, mostran un panorama mellor.
De aí que para o común dos españois a posibilidade de novos recortes constitúa unha auténtica provocación, e por iso a súa filtración só se entende se con ela alguén pretende picalos. Aínda así, do que non cabe dúbida é do manifesto desexo de polo menos unha parte do Goberno de dar outra volta de rosca ao gasto público, como se o Estado, cos servizos sociais á cabeza, non estivese xa suficientemente depauperado. Pode que non o fagan agora, por puro cálculo electoral; pero, se volven gañar, seguro que o acaba facendo.

BURATOS FISCAIS AO NORTE E AO SUR

Andorra e Xibraltar son dous buratos fiscais históricos, coñecidos e, aparentemente, insuperables. O de Xibraltar adoita aflorar en verán como serpe de estío, agora actualizada por un informe da Unión Europea, que advirte ao Reino Unido e a España que hai que corrixir a anomalía. Xibraltar vive hoxe fundamentalmente do ventaxismo fiscal, incluído o xogo; aos británicos vailles ben porque lles aforra subsidiar unha colonia imposible, que sería o argumento decisivo para revisar o seu status e a soberanía. A fraude polo tabaco é clamorosa e a súa persecución non é asunto de enreixados, nin de rexistros (eses son beliscos de monxa) en fronteira; a orixe está nas compañías fabricantes e comercializadoras, e se os gobernos británico e español tivesen vontade e dilixencia para taponar a fraude sería cuestión de días.

Máis grave é o burato societario e mercantil que serve para burlar ao fisco español (e probablemente ao británico, aínda que estes compensan doutro xeito) e que nada ten que ver coa circulación de persoas; neste caso as viaxes son polas redes ou dende despachos en Londres ou en cidades españolas. Se os gobernos de España e o Reino Unido se puxesen ao labor de poñer punto final ao paraíso fiscal xibraltareño tamén sería cuestión de días.
O ministro español de Exteriores, doado de verbo, anunciou con suficiencia, ao pouco de ocupar o cargo, que en Xibraltar "se rematou o recreo". A estas alturas, dous anos despois, ninguén é capaz de interpretar que recreo?, de que falaba o ministro?

A Unión Europea, e a OCDE, deron pasos estes últimos tempos para taponar os buratos fiscais e propiciar os intercambios de información entre as autoridades fiscais, xudiciais e policiais para perseguir o branqueo de capitais, a fraude, a elusión fiscal e o delito organizado que adoita acompañar estes fenómenos. O avance é lento, pero empézase a percibir. Podería ir máis rápido, con sancións exemplares e disuasorias, pero vai lento e accidentado. Os intereses son poderosos e as causas xudiciais tropezan con defensas persuasivas e expertas. Por iso fai falta máis determinación política, pasar das palabras os feitos, do recreo á clase.Ao burato negro fiscal do sur únese o do norte: Andorra, que foi historicamente porta de entrada de diñeiro negro e de fuga de capitais. O segredo bancario empeza a debilitarse en todo o mundo, a globalización e o delito organizado, incluído o terrorismo, obriga os bancos a abrir os seus libros e ensinar os seus clientes. Suíza tivo que facelo e pouco a pouco os demais paraísos fiscais queren saír do club, polo menos aparentalo.
O caso Pujol abre a canle o caso andorrano; neste caso foron empregados da banca andorrana, polas razóns, que sexan, os que filtraron información sensible que desvela nomes de delincuentes fiscais de defraudadores como a familia Pujol. E esta xente, moi honorable e nada arrepentida, van demandar os seus cómplices por incumprimento do pacto de segredo. Non hai mellor proba do delito que esta denuncia, se a familia Pujol demanda ao seu banco o caso vai ter interese e transcendencia, imos saber máis desta familia tan pouco exemplar.
Se o caso Pujol serve para poñer sobre a mesa a opacidade da banca andorrana e espanta aos defraudadores que confían en que o seu diñeiro estaba a cuberto, a viaxe terá pagado a pena. Algúns puxeron pés en polvorosa, peor o rastro queda, o diñeiro ule.

RAJOY XOGA CON LUME

O presidente do Goberno, Mariano Rajoy, medita en Galicia o final do axitado primeiro semestre do curso político e dubida sobre a posibilidade de facer unha crise de Goberno e de tomar mais iniciativas no ámbito político, tal e como llelo esixen dende o seu partido baróns rexionais e dirixentes que temen o contaxio do desastre electoral do PP -e por suposto do PSOE- durante as pasadas eleccións europeas do 25 de maio de cara aos que serán próximos comicios municipais e autonómicos de maio de 2015.
Nos primeiros seis meses do ano apareceron cinco noticias moi importantes como son a abdicación do Rei Juan Carlos, o afundimento do bipartidismo na eleccións europeas do 25 de maio, o final da era Rubalcaba e a chegada de Pedro Sánchez á fronte do PSOE, a confesión da grande estafa de Jordi Puyol e a aparición de Podemos na escena política nacional. Sen dúbida en todos estes acontecementos de primeiro nivel, Rajoy tivo a súa participación de xeito directo e indirecto. Ademais, da caída do bipartidismo derívase un importante trompazo electoral do PP o 25-M que se podería proxectar no curso electoral de 2015, mesmo a pesar da paulatina recuperación da economía e do paro.

Os relevos habidos na Coroa e no PSOE considéranse feitos positivos en xeral para o país. Como tamén o é a confesión da grande estafa de Jordi Pujol e a súa familia porque iso desinchou o proceso secesionista e liquidado o discurso de 'España nos rouba', porque o ladrón evidente resultou ser o mesmo Jordi Puyol e o seu clan.

Non obstante a caída do bipartidismo e a aparición de Podemos, que en principio divide a esquerda e beneficia ao PP, son dúas cuestións que preocupan ao presidente por cando está en xogo a estabilidade política e a gobernabilidade do país se se mantén a caída do bipartidismo e o ascenso de Podemos como terceiro partido e moi preto do PSOE, o outro gran partido dinástico que podería caer na tentación republicana a nada que vise en perigo o seu segundo posto na escala nacional.

A cuestión que Rajoy ten agora sobre a mesa, ademais dos festexos da Diada do 11 de setembro, é sen dúbida a posible crise do Goberno agora que o nomeamento de Cañete como Comisario europeo está cada vez mais difícil e que De Guindos se empeña na presidencia do Eurogrupo, ao tempo que ministros como García Margallo -por razóns de saúde- ou como Mato, Wert e Gallardón están moi afectados no seu prestixio, mentres dende Bruxelas o novo presidente da Comisión, Juncker, lle pide a Rajoy que propoña a unha muller para o posto que a España lle toca na Comisión.

Este Goberno de Rajoy está moi tocado e o presidente xoga con lume se insiste en non mover ficha porque os desafíos da política e as citas electorais de 2015 esixen tomar a iniciativa e contar no Goberno e no PP con dirixentes políticos de claro pulo, prestixio e notoriedade, e aí incluído un cambio radical na falida política de comunicación do Goberno. E a pregunta é: atreverase Rajoy á crise do seu Goberno empurrado pola UE e o calendario electoral? Dende logo ese cambio é toda unha necesidade para el e para o PP e tamén para España en xeral.

A CORRUPCIÓN COMO SISTEMA

Luca Prodan afirmaba que cando din que o poder corrompe, hai que ver sempre quen é o que chega ao poder, a ter poder. Quizais non é que o corrompeu o poder, senón que sempre estivo corrompido. É o mesmo siloxismo que o do enterrador shakesperiano requirido por Hamlet para que lle aclare o tempo que tarda un cadáver en corromperse e que antepón a consideración de que non estivese putrefacto antes de morrer.

Porque máis grave que o sistema estea corrompido é que a corrupción sexa o sistema. Cando o propósito da acción política é desautorizar e demoler o Estado en favor do poder intimidatorio do diñeiro, existe un ostracismo permanente da centraliade cívica e ética na vida pública.
Dicía Ortega e Gasset que peor que estar enfermos é ser a enfermidade e a corrupción se converteu no sistema evitando calquera límite refundando o Estado de tal maneira que poida consolidarse a transferencia da riqueza pública á órbita privada e abolir o control democrático sobre os poderes fácticos que actúan autoritariamente na articulación do modelo social. Como en todas as guerras, os perdedores sempre son os culpables, neste caso os pensionistas, os funcionarios, os parados, os inmigrantes, criminalizar perversamente por aqueles cuxa avaricia causou a crise e que agora se benefician tamén dela.

O ortopédico modelo herdado da Transición consolida que os poderes non suxeitos ao control democrático sexan tan influentes que resulte case imposible realizar unha política afín ás maiorías sociais se esta política non se compadece cos intereses dos poderes fácticos económicos, sociolóxicos e financeiros. Cando o interese xeral desaparece do horizonte do sistema a corrupción convértese nas únicas regras do xogo. A metástase da crise financeira ao ámbito público débese a que a peculiaridade máis importante do sistema económico español é unha forma de produción que esixe a concorrencia da violencia institucional suxeita á falsa narrativa das elites económicas e financeiras que dan carácter de eficiencia á imposición de medidas de nesgo ideolóxico. É por iso que todas as reformas estruturais sobre o tecido produtivo se incardinasen nunha soa dirección: a salvagarda dos intereses plutocráticos a custa do empobrecemento da poboación, o debilitamento dos instrumentos de defensa de traballadores e empregados, a xeración dun abundante exército de reserva como son os parados para manter os salarios ao bordo do nivel de subsistencia, o desmantelamento do sector publico para converter en negocio oligopólico os servizos sociais, a consolidación dunha fiscalidade regresiva, a constrición dos dereitos cívicos e as liberdades públicas ao obxecto de silenciar o malestar das maiorías sociais e a implantación dun Estado mínimo e unha democracia limitada que non poida contradicir o imperio do poder económico.

Pero tamén propicia a corrupción do sistema posto que o poder económico no seu afán por exterminar a política e converter os partidos en entes de xestión produce, en moitos casos, que a coherencia sexa simplemente mercantilista a través dun pragmatismo sen paliativos. Por iso, faise necesario e urxente unhas auténticas reformas estruturais que repoñan o valor ético da política e a supremacía dos poderes democráticos ante os intereses de minorías alleas ao escrutinio da cidadanía.

MENOS AUTONOMÍAS MENOS GASTO

O RESCATE FINANCEIRO

O BBVA paga ata 1.187 millóns por Catalunya Banc, que recibiu 13.000 millóns do Estado

OS IRMÁNS MAS

Rajoy rexeita debates «absurdos» na súa próxima cita co presidente catalán

 

 

RAJOY SÓ FALA DE FUTBOL

Que Rajoy era un vividor da política é algo que hai moitos anos nolo deixou claro. Tivo a sorte de gañar, á terceira, unhas eleccións xerais sendo o líder peor valorado da oposición, non soamente por estraños, senón polos propios militantes do seu partido. Pero, como di a canción, que motivos habería para cambiar a estas alturas? Ningún, nin sequera o máis mínimo e elemental respecto de Mariano aos españois.

Eu cheguei a crer que despois da súa comparecencia a través dunha televisión de plasma para non dar explicacións sobre o financiamento ilegal do PP, era case imposible que este personaxe conseguise elevar o listón. Equivocábame. O momento encontrámolo cando nos corredores do parlamento se lle ilumina a cara ao preguntalo polo 1-7 encaixado por Brasil, pero corta a conversación cando un xornalista ten a mala idea de molestarlle sobre Gowex. É dicir, temos un presidente do Goberno que só fala de fútbol porque cando fala doutra cousa, xa sexa política ou economía, simplemente mente. O bo que teñen no Partido Popular é que non lles faltan linguas nin caras. Vergoña toda, pero a faladuría cotiá practícano dunha forma case perfecta na súa estratexia de manipulación política a través da mentira e a propaganda. Por exemplo, se non quere falar Rajoy, para que está Floriano? Para chegar a onde faga falta, aínda que nunca se saia dese vertedoiro argumental e amoral que sempre o acompaña.
Como toca falar de rexeneración política, Floriano quere un pacto co PSOE e demais forzas políticas para chegar á conclusión de ata que grao de desvergonzado pode aguantar un político antes de marchar do seu cargo, coma se a moral e a decencia en política puidera medirse cun termómetro e chegados a unha temperatura limite pactada xa tivesen que tomar medidas, ao igual que coa febre nos bebés. Só a alguén que non entenda o significado da democracia e da responsabilidade política ligada á decencia persoal, pode pretender esta especie de formulación absurda que non ten máis obxectivo que tecnificar a legalidade, a ética e a estética para uniformar, no fondo, a indecencia pública ata o tolerable segundo pactado.

Pero como non só de pan vive o home, agora podemos observar como na ciencia do "cuñao español" naceu unha nova teoría para erradicar os políticos corruptos. Ben, en realidade para o cuñao todos os políticos son corruptos. Pero hai solución: poñer á fronte das principais alcaldías e sentados nos escanos a personaxes que sexan ricos.
Por que? Porque como non necesitan roubar poderán ser implacables coa corrupción e non necesitarán a política para vivir. Conclusión: só os ricos poderán mandarnos porque eles si son decentes e non impíos pecadores que meterían a man nos petos dos contribuíntes. Para Madrid, sen ir máis lonxe, pídenlle ao PP que propoñan a Florentino Pérez, que é o exemplo a seguir.En definitiva, pasamos de buscar un cirurxián de ferro a un cirurxián de ouro, próximo ao becerro de ouro, pero esta vez en home. Este é o país que temos: onde o goberno pretende cuantificar o grao de corrupción tolerable antes de botalo do partido; e onde moitos cidadáns culpan a xente pobre de ter querido dedicarse a ser político e corromperse polo camiño.

Marcial Vázquez

CORRUPCIÓN-ESPECULACIÓN

A corrupción está á orde do día. ¿Hai hoxe máis corrupción que antes? A resposta politicamente correcta quere ser moral pero apenas chega a moralista. Segundo ela, agora hai máis casos de corrupción porque a humanidade é máis codiciosa e egoísta que nunca. Trátase do mesmo argumento exposto a conta da crise económica: a culpa é dunha enorme e inesperada marea de avaricia. Pero esta teoría esgrímese sen ningunha evidencia e contra toda lóxica. Pretender que o noso tempo caracterízase por un grao de egoísmo maior ao de calquera outro momento da historia é tan absurdo como supor que a libido é hoxe maior que fai cen, mil ou dez mil anos: calquera biólogo poderá garantir que as pulsións daquela boa xente eran máis ou menos as mesmas que as nosas.

Pero hai outra hipótese para explicar tanta corruptela e tanta indecencia delituosa. Ninguén cuestiona o orzamento de que a corrupción debe combaterse con maior intervención pública, e con todo é a intervención pública a que xera maiores oportunidades para a corrupción. A corrupción-especulación vén ditada pola crecente intromisión do poder en todas as esferas. Sempre que un concello teña poder para trazar unha liña no territorio e ditaminar que ao carón desa liña pódense construír rascaceos e no lado contrari só cultivar zanahorias, repolos ou cebolas hai e haberá corrupción. E canto máis engorde a normativa para combater a corrupción maiores serán as oportunidades para que aumente a súa práctica. En contra do que manifesta a clase política, en contra do que se escoita desde toda clase de tribunas, o único medio de acabar coa corrupción sería, unha vez establecidos os necesarios espazos de interese xeral, deixar o resto da realidade ao libre arbitrio da xente. Alá onde as persoas son libres e iguais a corrupción é imposible. E alá onde o poder concede a un aproveitamento e impón a outro limitacións a corrupción está servida. Nas relacións contractuais non hai lugar para a corrupción. Outra cuestión é que nelas hai lugar para a estafa, pero para combatela si debería estar o poder público, penalizando o engano entre particulares. Claro que iso esixe un poder xudicial áxil e efectivo, o cal lévanos ao ámbito sempre interesante, pero escasamente práctico, da literatura fantástica.

Amparado por unha interminable cadea de ocorrencias burocráticas, o poder político seguirá trazando liñas sobre a superficie da terra, concedendo a algúns privilexios, impondo a outros prohibicións e aplicando aos máis desgraciados unha brutal expropiación dos seus bens o quedar afectado para toda a vida. Quen pense que chegará un día en que esa prescrición xurídico-administrativa non provoque movementos subterráneos poida que saiba algo de dereito, pero moi pouco sobre as paixóns que gobernan aos seres humanos, onte, hoxe, mañá e sempre.

Nos concellos a crise do ladrillo xa provocou unha diminución drástica nos seus ingresos pola concesión de licenzas. Agora, ademais, terán que afrontar os custos da reposición da legalidade urbanística, ben directamente ou repercutíndoos, alá onde proceda, sobre as empresas ou particulares que promoveron as vivendas ilegais. Unhas realizáronse sen licenza, outras recibiron licenzas que contravienen a lexislación vixente e outras... en fin, desbordan o marco de actuación dos permisos que recibiron. A reposición da legalidade pasa a ser en todas elas unha responsabilidade municipal e, aínda que ninguén adianta cifras, tampouco ninguén dubida de que terá unha incidencia capital sobre as economías locais afectadas.

Concellos, promotoras e especuladores de solo alagaron de proxectos urbanísticos que pasearon polos salóns e escaparates inmobiliarios de todo o país. Complexos que crecían a base de chalés e adosados e que cambiaron o rostro dos principais destinos vacacionais españois. Hoxe xustifícanse na avidez dos investidores nacionais e estranxeiros, do turismo residencial e do crecemento demográfico, pero aínda así sobran miles de vivendas. ¿Seica esa demanda era ficticia? ¿Pensouse nas necesidades dos cidadáns e do territorio? non, o pensamento dos políticos é enriquecerse canto antes á conta dos plans xerais.

A corrupción, en definitiva, afecta a todas as forzas políticas, de forma similar; pero sobre todo á credibilidade e estabilidade do conxunto do sistema político democrático que nos demos. Dicía Churchill que o odio era na política o mesmo que o ácido na química. Entón, aparentemente, a política era unha dedicación máis caballerosa, e a capacidade do goberno de asignar e redistribuír recursos era moito máis pequena. Probablemente hoxe dixese que é a corrupción, e non o odio, o que pode disolver á sociedade democrática. É necesario, pois, administrar doses adicionais de antiácidos ao conxunto do sistema. A fórmula deste particular Alka-Seltzer institucional é, ademais, ben coñecida: transparencia na xestión e na rendición de contas; independencia de todos os órganos de control; e ejemplaridad nas sancións, tanto as penais como as sociais.

Finalmente, son os "cimentos" que permitiron que os "pelotazos" multiplíquense alí onde hai un interese económico real en desenvolver promocións urbanísticas, especialmente no litoral e nas parroquias que ofrece unha radiografía completa da corrupción-especulación. Todos os municipios obteñen ingresos importantes a través dos convenios urbanísticos (acordos entre un promotor e o Concello nos que o primeiro cede terreo ou paga diñeiro polo cambio de cualificación dun chan); hai pouca vixilancia sobre construcións ilegais e desviacións dos proxectos; as sancións adoitan ser multas, non demolicións; moitos novos partidos creáronse ao amparo de intereses urbanísticos para chegar aos Concellos e influír en plans e decisións? «O problema de fondo non está nas actuacións corruptas de actores individuais, senón na corrupción institucionalizada vinculada á obtención ilícita de fondos para os partidos e politicos».

Publicado por Alternativa Veciñal o 27-01-2010

 

A NOVA "ABANCA" DE ESCOTET

Máis castigo aos empregados e máis soldo aos conselleiros.

Cambio de marca, pero non de formas. Como Pego, Gorriarán e compañía, a primeira medida da nova cúpula foi duplicarse o soldo. Pola contra, o novo dono das antigas caixas galegas quere estender o horario de toda a súa rede de oficinas ata as 19:00 horas. Ademais, cambia o plan de incentivos comerciais e aparca a solución das preferentes aos familiares dos traballadores.

Cambiou a forma, neste caso a marca, pero non o fondo. Este xoves desapareceu NCG Banco, a antiga Novagalicia, reconvertida en Abanca, o novo logo imposto polo comprador, o venezolano Juan Carlos Escotet, para intentar separarse do seu pasado. Cambiou a imaxe, as cores, o tipo de letra pero os novos aires son antagónicos entre o que recibirá o seu recén nomeado consello e o que herdará o seu equipo. Fronte ao aumento de soldo aprobado para os conselleiros (de 300.000 a 500.000 euros, máis outros 100.000 euros en axudas) este mesmo mércores, no seu primeiro consello sen ter ao FROB como vixilante, Escotet pretende endurecer as condicións laborais dos seus empregados, segundo confirman fontes da entidade. O novo equipo directivo así transmitiuno xa internamente na convención de directivos que se celebrou o pasado sábado.
"Como pouco, non é moi afortunado que a primeira medida dos novos xestores fose duplicarse o soldo, cando esta entidade foi das primeiras en ser sinaladas polas millonarias indemnizacións (ascenderon a 18,9 millóns) de José Luis Pego, Gregorio Gorriarán e Óscar Rodríguez Estrada," denuncian dende o interior da entidade.

O novo equipo xestor pretende alongar o horario de apertura das 640 oficinas para que estas permanezan abertas ata as sete da tarde os cinco días da semana. Escotet e Javier Etcheverría, vicepresidente e presidente de Abanca, respectivamente, pretenden trasladar a toda a rede o horario singular que se implantou en 190 oficinas, como consecuencia da firma do último expediente de regulación de emprego (ERE). Nestes centros funciónase en quenda de mañá (9:00 a 14:00 horas) e de tarde (16:30 a 19:00 horas).
Para evitar o conflito cos sindicatos, posto que a dirección non pode tomar esta decisión de forma unipersoal (o horario está fixado no convenio en vigor), Escotet pretende xustificar esta decisión apelando aos clientes. Así, a entidade comezará unha enquisa entre os seus clientes para preguntalos polas súas necesidades de servizo e cales son os mellores momentos do día para acudir ás sucursais.
Por outra parte, a nova dirección procedeu a cambiar o plan de incentivos comerciais a falta de 24 días para a finalización do segundo trimestre. Este novo programa de retribución deixa fóra ao persoal dos servizos centrais, algo máis de 800 empregados, e propoñerá premios só por obxectivos de oficinas, facendo desaparecer o bonus polos obxectivos individuais.

Ademais, o novo equipo anunciou que os familiares e traballadores da entidade serán os últimos afectados polas preferentes e débeda subordinada aos que se lles ofrecerá unha posible solución. Neste sentido, a antiga Novagalicia confía en ter solucionado este conflito o próximo 30 de setembro. A partir de entón, comezaríase a estudar, caso a caso, as denuncias dos familiares e traballadores.

Pero no interior da entidade non só preocupan estes cambios nas condicións laborables senón que crece o temor pola capacidade de xestión do novo equipo, afeito a dirixir entidades moito máis pequenas que Abanca. Pénsanse que unicamente por incrementar o financiamento a pemes e familias está todo feito. Despois de todo o vivido nesta entidade dende a súa nacionalización, a fuga de clientes e de pasivo, hai moito traballo por facer. Necesítase moito coñecemento do mercado español, algo que gran parte do consello non ten," aseguran dende a entidade.

 Xunto a Escotet e Etcheverría, o novo consello está formado por Francisco Botas, conselleiro delegado de Abanca e ex director xeral de NCG Banco dende marzo. Así mesmo, foron nomeados Raúl Baltar Estévez (Vigo, 1963), xerente xeral do Headquarter Banesco Grupo Financiero Internacional, en Panamá, dende abril; Pedro Raúl López Jácome (Lalín, 1959), fundador e CEO do Grupo MWM Securities-Miura Financial Services; e Carina Szpilka Lázaro (Bos Aires, 1968), integrante dende 1998 do equipo que lanzou ING Direct en España e no que permaneceu ata 2013. Tamén forma parte do consello de administración Miguel Ángel Capriles López (Caracas, 1963), que foi durante 15 anos presidente do Consello e conselleiro delegado do principal grupo de medios imprimidos de Venezuela, Cadena Capriles.
Ademais, tamén preocupa a parte do equipo que o novo equipo se estea a rodear dunha segunda fila directiva integrada por "os delfíns de Pego (ex director xeral de Novacaixagalicia) ou Gayoso (ex presidente das fusionadas caixas) que levaron ás dúas caixas ao desastre".

OIA ENCARGA O PROXECTO PARA DERRUBAR O TALASO

O xulgado advirte o Concello que se non pon en marcha a demolición ditada en sentenza firme será sancionado.

O Concello de Oia, na provincia de Pontevedra, encargou finalmente e de mala gana a redacción do proxecto de derrubamento do Hotel Talaso Atlántico, levantado sobre as rochas en Mougás con 4,5 millóns de axudas oficiais e con sentenza firme de derrubamento dende 2009 por ocupar o dominio público cunha licenza declarada ilegal. O alcalde, Alejandro Martínez (PP), asinou un decreto o 29 de maio polo que adxudica o traballo a O.P.V. Arquitectura e Urbanismo por un importe de 8.040, 66 euros.
O decreto rubrícao o rexedor tan só seis días despois de que o Xulgado do Contencioso-Administrativo número 3 de Pontevedra lle remitise unha providencia en que lle daba 10 días de prazo para "indicar en que estado se encontra a execución en canto á demolición refírese", ou expoñerse a unha multa de 1.500 euros " e se aínda así segue sen verificar o requirimento reiteraranse as devanditas multas ata a completa execución do fallo xudicial".

O enfado da maxistrada resulta da acumulación de avisos ao rexedor no mesmo sentido. Xa en abril do ano pasado avisou a Rodríguez de que lle impoñería sucesivas multas en tanto non puxese en marcha o derrubamento. O Concello recorreu a decisión sen éxito e finalmente decretou a demolición na última semana do ano pasado, a punto de que expirase prazo. En febreiro, e nos mesmos termos -ou resposta ou multa- volveu pedir información o xulgado. O ultimato máis recente é o de maio, ao que se responde con no encargo de redacción do proxecto de derrubamento.
A frouxidade municipal ten os seus defensores. O dono do hotel, especializado en terapias con auga mariña, Jesús Pérez Gil, solicitou o ano pasado o apoio do entón presidente dos empresarios pontevedreses e agora dos galegos en xeral, José Manuel Fernández Alvariño, e de alcaldes da bisbarra para reclamar laxitude no cumprimento da lei en nome dos 60 empregos directos do complexo. E ata o propio presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, se inclinou en xaneiro, unha vez aprobado a orde de derrubamento, por buscar unha solución legal polo suposto "enorme contido turístico, económico, social e laboral" do Talaso. O Concello de Oia sostén a controvertida tese de que a aprobación do Plan de Ordenación (pendente dende 2006) podería branquexar o expediente.
Pero o caso é que o edificio hoteleiro invade o dominio público de Demarcación de Costas -que tamén ameaza con quitarlle a concesión- porque a suposta norma municipal que o ampara non existía, segundo o Concello de Oia por un erro administrativo. As verteduras fecais do complexo tamén estiveron baixo sospeita xudicial. 

AS FAMILIAS PAGAN 50 VECES MÁIS IMPOSTOS QUE AS GRANDES EMPRESAS

Así o recolle un informe presentado por Oxfam Intermón, que pide ao Goberno que acometa unha reforma fiscal para financiar as políticas sociais tras os recortes sufridos.

 

Os responsables de Oxfam Intermón pediron ao Goberno que acometa unha reforma fiscal que permita financiar axeitadamente as políticas sociais tras os recortes sufridos, xa que co actual sistema as familias achegan case 50 veces máis ás arcas públicas que as grandes empresas.
Esta é unha das conclusións do informe sobre o sistema tributario español que denominaron "Tanto tes, tanto gañas?. Fiscalidade xusta para unha sociedade máis equitativa", que presentaron este mércores en rolda de prensa o director xeral desta ONG, José María Vera, e a responsable de investigación, Teresa Cavero.

Cavero incidiu en que o sistema tributario en España recada pouco sete puntos por debaixo da media europea, e que o groso da recadación provén do traballo e o consumo dos cidadáns e non das rendas do capital nin dos beneficios das empresas. As familias achegan arredor do 90% da recadación e as empresas o 10%, e desa porcentaxe, menos do 2% corresponde ás grandes compañías, segundo o informe.
Por iso, Oxfam Intermón aproveitou que a reforma fiscal se tramitará nos próximos meses para pedir ao Goberno, a través dunha campaña, que corrixa as "ineficacias" do sistema e os "desequilibrios" causados tras lles medidas de austeridade aplicadas dende 2010, "que minguaron a capacidade adquisitiva das familias españolas con subas de impostos, baixadas de salarios e recortes en servizos sociais,".
Co fin de lograr "unha fiscalidade xusta para unha sociedade equitativa", segundo Intermon, débese recadar máis, pero cun maior esforzo das persoas máis ricas e as grandes empresas, ademais de garantir a progresividade de forma que se tribute en función da capacidade e da actividade económica, e poñer couto á fraude fiscal.

 

Dez cambios que Intermón ve necesarios para unha reforma fiscal xusta

1. A política fiscal debe combater a desigualdade á marxe de intereses partidistas, contribuíndo a unha sociedade máis xusta e equitativa.

2. Hai que recadar o suficiente para financiar un modelo social que garanta servizos públicos de calidade e igualdade de oportunidades.

3. Débese aplicar "tolerancia cero" á fraude fiscal, incluíndo medidas que poñan freo á impunidade dos evasores.
4. Os privilexios e a opacidade dos paraísos fiscais deben desaparecer.
5. Recadar máis non pode supoñer aumentar o esforzo fiscal das clases medias e os máis pobres. Quen máis ten, ha de contribuír máis.
6. Todos, empresas e individuos, deben tributar en función da súa capacidade e da súa actividade económica real, sen privilexios, nin excepcións.
7. As grandes fortunas e as rendas do capital teñen que contribuír en maior medida, para reducir a presión sobre os salarios e o consumo.
8. O sistema tributario ten que ser progresivo e equitativo no seu conxunto sen medidas que favorezan os intereses duns poucos.
9. Os beneficios fiscais deben ser excepcionais e só deben aplicarse, se permiten crear valor real e duradeiro (como a creación de novos empregos de calidade).
10. Unha boa política tributaria require un debate público aberto, transparente e con participación cidadá.

O LADRILLO, O PROBLEMA DA BANCA ESPAÑOLA NOS TEST DE ESTRÉS

O investimento inmobiliario foi o punto negro da banca española nos últimos tres anos.

O ladrillo foi o problema da banca española nos test de 2010, nos de 2011 e nos que fixo Oliver Wyman en 2012. Agora, cando chegan os exames de solvencia de 2013, organizados pola Autoridade Bancaria Europea (EBA) e o BCE, o investimento inmobiliario seguirá sendo o punto negro, segundo algúns expertos consultados. Esta circunstancia reflicte a magnitude da crise inmobiliaria que vive España.

"O maior problema provén dos investimentos inmobiliarios e do crédito concedido a este sector, sobre todo se ten garantía inmobiliaria. Tamén pode haber dificultades co valor das garantías, se non están actualizado con taxacións recentes. Este será a fronte máis débil", apuntou o profesor do máster en dirección de entidades financeiras do Instituto de Estudos Bolsistas (IEB), Enrique Pérez-Hernández, un experto no sector, que traballou no Santander.

Non obstante, este profesor considera que o sector non terá grandes problemas para superar as probas europeas "Pode haber algún déficit de provisións e de capital nos bancos máis pequenos, pero serán doadamente subsandables no mercado", apuntou.

Outras entidades con problemas poderían ser, segundo IEB, os bancos medianos italianos e portugueses, así como os grandes doutros países que dedican boa parte do seu negocio á banca de investimento, "entre os que se encontran alemás, holandesas, francesas e británicas", concretou. Por último, engadiu que o BCE terá problemas reputacionales se unha entidade aproba e ten problemas nos tres próximos anos, comentou.

A BANCA AÍNDA TEN POR DIXERIR 80.000 MILLÓNS EN LADRILLO

Os solares pesan tanto no balance das entidades como as casas-A morosidade da banca cae por terceiro mes consecutivo ao 13,38% en marzo.

QUÉRENOS ENGANAR OUTRA VEZ RAJOY?

Mariano Rajoy é un mestre do disimulo; sobre todo, en vésperas electorais. Durante a campaña previa ás legislativas de 2011, intentou facernos crer que o gasto social era ?sagrado? e que ía proceder a unha rebaixa xeneral dos impostos. Pura mentira, como o tempo pronto se encargaría de demostrar.

Recentemente chegado ao Goberno, so pretexto de reducir o déficit herdado dos socialistas, adoptou un primeiro paquete de medidas de axuste que incluía 9.000 millóns de recortes no gasto público, coa congelación do soldo dos funcionarios e do salario mínimo interprofesional, entre outras cousas.

Nese momento, non se atreveu a máis porque as autonómicas andaluzas estaban convocadas para o 25 de marzo e descubrir todas as súas cartas arruinase boa parte das posibilidades de Javier Areas, que aspiraba a derrotar por primeira vez aos socialistas nas urnas.

As eleccións celebráronse, o seu candidato gañou pero non coa suficiente marxe para gobernar, e só cinco días despois ?cinco? Rajoy se descolgaba cun durísimo proxecto de Orzamentos Xerais, cuxo obxectivo era aforrar 27.000 millóns de euros en 2012 e cumprir o déficit fixado por Bruxelas.

Non contento con iso, o 9 de abril, suscitou unha disminución adicional de 10.000 millóns, repartidos xusto entre os dous capítulos que se comprometeu a non tocar: o de educación e o de sanidade. Despois virían rebáixaa do poder adquisitivo das pensións, a do subsidio de desemprego, a subida do IVA, a supresión da desgravación por vivenda, etc., etc, etc.

Poucos meses tardou Rajoy en mostrar a súa verdadeira cara; nin sequera o tempo necesario para que a súa burla aos electores non se notase demasiado.

Agora, coas europeas a tiro de pedra, o presidente do Goberno volveu por onde adoitaba: asegura que, grazas á súa xestión, a economía atópase no bo camiño e que os españois non seremos obrigados a facer novos sacrificios, malia as insistentes advertencias sobre o risco dun rebote do déficit que chegan desde Bruxelas.

Estará disimulando outra vez Rajoy? Estará mentindo de novo? Estanos preparando algunha desagradable sorpresa para despois do 25 de maio? Entón quedará un ano para que as urnas volvan abrirse nas municipais e autonómicas de 2014, e un ano é un prazo moi tentador para alguén tan afeccionado a coller as tixoiras.