CANDO AS BARBAS DO VECIÑO VEXAS CORTAR, PON AS TÚAS A REMOLLAR

Pecha o segundo centro comercial máis grande da Coruña

Xa había parón do consumo e recortes en vendas do comercio minorista cando en outubro de 2008 abriu as súas portas na Coruña o centro comercial Dolce Vita. Con 170 tendas e unha ocupación do 90% dos seus 62.000 metros cadrados de Superficie Bruta Alquilable (SBA), converteuse no centro comercial entón máis grande de Galicia. Pero non puido resistir. Pouco máis de cinco anos despois, nos que a crise non impediu a proliferación como cogomelos de grandes superficies nunha comunidade autónoma ata entón escasa en negocios da distribución a grande escala, pechará as súas portas o próximo día 31, con só nove locais ocupados.

A concentración de espazos comerciais cada vez máis grandes e ambiciosos na Coruña, que alberga dende a primavera de 2011 o segundo maior centro de España, Marineda City, rematou con Dolce Vita. A súa decadencia foi imparable dende o verán de 2012 candoInditex decidiu irse do complexo comercial. O seu propietario, o grupo hispano-luso Chamartín, aseguraba hai un lustro que non temía a competencia, que contribuía "a animar os centros comerciais, un investimento pensado a 20 anos visto, non a un". Pero rematou por dar por vencido "polo exceso de oferta similar" na capital provincial, con sobreoferta deste tipo de grandes negocios comerciais.

Todas as opcións ou proxectos, incluído un intento de reconverter ese espazo nun complexo de ocio nocturno, non callaron.Mediamarkt, a única marca internacional que mantén na actualidade a súa única presenza na Coruña no recinto de Dolce Vita, asegura que continuará a súa actividade abrindo outra tenda na cidade. Outras como a irlandesa Primark xa se retiraran en outubro, así como bo número de insignias que ao cumprirse o contrato de aluguer de cinco anos decidiron abandonar este centro comercial.

FAN FALTA MÁIS PRAGAS SR. XUÍZ?

CANTOS AFECTADOS TEÑEN QUE SEGUIR (MORRER) ESPERANDO A QUE SE FAGA XUSTIZA?

DÍAS DE VERGOÑA PSOE E BNG (CONCELLO DE VIGO) PEDIRON AO PSOE E BNG (BIPARTITO-XUNTA DE GALICIA) QUE APROBASEN UN PLAN XERAL DE ORDENACIÓN MUNICIPAL (PXOM) EN CONTRA DA LEI, O TERRITORIO E OS CIDADÁNS. O SEU DESENVOLVEMENTO (INCLUÍDAS OBRAS PÚBLICAS) ESTABA BASEADO NA SÚA MAIOR PARTE NA INICIATIVA PRIVADA, PERO A INICIATIVA PRIVADA (E O PP) ESTABA EN DESACORDO CO PLAN. AGORA, PSOE E BNG CLAMAN, NO MEDIO DUN DESERTO DE GRUAS, PARA QUE A XUNTA DE GALICIA (PP) FÁGASE CARGO DAS OBRAS PÚBLICAS.

O parón urbanístico forza unha modificación de facto do PXOM...

O talón do Plan Xeral de Vigo...

AS CIDADES DO MAÑÁ

O adxectivo sostible aplicado ao urbanismo significa cousas distintas segundo quen o diga. Pero figura en todos os discursos, incluído o de Juan Eloy Durá, presidente da Federación Valenciana de Empresarios da Construción. Preguntado polo futuro dos megaproyectos urbanísticos suspendidos pola picada da burbulla, responde: "O primeiro paso é sanear o stock e chegar a unha oferta-demanda compatible (unhas 30.000 vivendas ao ano na Comunidade Valenciana). E a partir dese momento, traballar para que todos os proxectos que se fagan sexan sostibles".
Está en todos os discursos pero non significa o mesmo. Ernest Garcia, catedrático de Socioloxía da Universitat de Valencia, opina que nun territorio tan maltratado como o valenciano só cabería levar a cabo "proxectos de urbanización moi consecuentes, no ronsel de BedZED ou Vauban", barrios deseñados en Londres e Friburgo (Alemaña) coa idea de que as súas necesidades externas de enerxía achéguense a cero.
Aparte das innovacións técnicas das novas vivendas (similares ás de García Reche), Ernest Garcia considera que a construción sostible forma parte dun marco máis amplo, a "cidade sostible". Unha cidade compacta (como as tradicionais do mediterráneo) en vez de dispersa, e xa que logo máis eficiente enerxéticamente, e que integre zonas verdes. Con espazos plurifuncionales (os monofuncionales, como os distritos residenciais ou os de negocios requiren moita enerxía para conectalos e son socialmente máis pobres). Que recoloque determinados procesos (xeración de enerxía, servizos comunitarios...). Conserve os espazos ecolóxicos e agrícolas que aínda existen no seu límite urbano. Que rehabilite o espazo construído e deteriorado antes de crecer cara a outras zonas. Que pacifique as súas rúas (transporte urbano, bicicleta). Que minimice o volume e a toxicidade dos seus residuos. E que aplique todos estes criterios de forma conxunta.

A BURBULLA DO PXOM DE VIGO

Murphy dixo: Se as burbullas estalan, alguén soprará.

Que información tiña a Consellería de Política Territorial cando aprobou o PXOM de Vigo e tecnicamente cal era a decisión adecuada?

máis información, aquí...

A burbulla máis temida... máis sobre a burbulla...

O PP QUERE LEGALIZAR CASAS XUNTO AO MAR

O texto permitiría seguir construíndo en núcleos levantados logo de 1988

A Lei de Costas previu para os zonas clasificadas como solo urbano antes da súa redacción unha rebaixa da servidume de protección, que se fixou en 20 metros fronte aos 100 nos que se estableceu o límite xeral. A Lei de Vivenda da Xunta, aprobada a pasada lexislatura, contiña unha disposición adicional que estendía este réxime aos núcleos rurais tradicionais, pero está en suspenso tras un recurso do Goberno central ao Tribunal Constitucional por invasión de competencias.
A proposta que presentou o PP recupera o contido daquela disposición e vai máis aló, xa que permite legalizar o que se atopa na franxa entre os 20 e os 100 metros, incluídos aqueles núcleos rurais que non fosen "preexistentes" á norma de 1988, e ata seguir construíndo neles. Tamén expón, ademais, conceder concesións de explotación na franxa non xa aos propietarios, senón "aos que levasen a cabo construcións feitas ao amparo de actos administrativos públicos con data anterior ou non á entrada en vigor da lei".
Se o Estado quixese rescatar tales concesións debería correr, segundo a proposta, coas hipotecas que tivesen as casas. De renunciar a pedir a concesión, ademais, os afectados terían dereito a unha propiedade das mesmas características ou unha indemnización calculada segundo os prezo de mercado.
O texto tamén autoriza, tal como está redactado, a "novos usos e construcións de acordo cos plans de ordenación en vigor".
A modificación chega ao extremo de permitir, no punto máis criticado polos grupos da oposición, que os núcleos urbanos consolidados con anterioridade á Lei de Costas, xurdidos tamén "ao amparo de actos administrativos públicos", poidan ser "excluídos do dominio público marítimo terrestre por decisión administrativa previo informe preceptivo do Concello e da comunidade autónoma".

Os socialistas acusan ao PP de privatizar o litoral...

DEMOSTRASE UNHA VEZ MÁIS QUE O PXOM DE VIGO É INVIABLE

A XUNTA DE TOURIÑO E CARIDE HAN VALIDADO UN PLAN SEN VIABILIDADE ECONÓMICA. ¿IMAXÍNANLLOS DE EMPRESARIOS?

Aprobado o concurso para redactar o proxecto do subterráneo. Pero non hai diñeiro asegurado para a obra

O Concello de Vigo solicitou por dúas veces un aprazamento das anualidades coas que a Xunta vai financiar cun custo de 1,1 millóns de euros a redacción do proxecto do túnel entre Julián Estévez e a ETEA, clave para o desenvolvemento de Teis.
En ambas as ocasións polo mesmo: non estaban aprobados os pregos do concurso, a parte que lle toca realizar á Administración local. 'Atrasárono porque non fixeran os seus deberes ata agora', afirmou o portavoz do PP, quen puido xustificar con informes oficiais a súa afirmación. Finalmente, xa se puido abrir a licitación do proxecto deste subterráneo, aínda que en absoluto está garantida a posta en marcha dunha obra de 30 millóns ao non haber financiamento asegurado.

O PLAN XERAL CUMPRE DOUS ANOS

Abel Caballero prometeu 6.000 vivendas de protección no actual mandato e non se construíu nin unha soa

O mar de guindastres vaticinado polo alcalde vigués para a etapa posterior á entrada en vigor do Plan Xeral nin existe nin tampouco se lle espera. As 6.000 vivendas protexidas que se ían a construír, ou polo menos iniciar neste mandato, seguen pendentes e nin unha soa deu comezo, sen que tampouco estean previstas. E non menos importante: ningún dos proxectos máis importantes do Plan Xeral atópase en marcha nin existe previsión algunha respecto diso antes das eleccións de 2011. A construcción de 55.709 vivendas que se deberían construír no primeiro cuadriénio (2008-2012) delas 116.061, non se constrúe ningunha.
É un balance descorazonador que se complementa con só darse un paseo pola cidade. Existen algúns solares baleiros, é certo, pero ningún ou case ningún loce un guindastre que sexa sinónimo de actividade construtiva. Nestes dous anos as licenzas concedidas pola Xerencia de Urbanismo son case a anécdota: un ramallete de vivendas unifamiliares ( pendentes do Contencioso Administrativo, que as pode declarar ilegais)
Pero quizais a proba máis palpable do parón urbanístico é o esquecemento en que caeu a data na que entrou en vigor o Plan Xeral. O 25 de agosto de 2008 culminaban case oito anos de elaboración dun documento que todos os sectores implicados, políticos e sociais, consideraban urxente. A pesar diso dilatouse moito máis do previsto, foi obxecto de polémicas sen fin e ao final aprobouse por unha corporación municipal dividida case en dúas metades iguais: 14 votos a favor (PSOE e BNG) e 13 en contra (PP).
Unha vez aprobado a actividade construtiva ignorou a entrada en vigor do documento, no que sen dúbida influíu a coincidencia coa crise económica. Non hai licenzas, non existe case labor construtivo e na Xerencia de Urbanismo algúns departamentos teñen moi pouco traballo. Os proxectos máis coñecidos (Praza de España, Beiramar, Guixar, entre outros) seguen pendentes e a actividade pública limitouse a iniciar a elaboración do planeamento secundario. Unha chea de ámbitos están en redacción e no seu día, ninguén sabe cando, poderán construírse alí miles de vivendas. O que segue no aire é cando chegará ese día e se realmente será posible.

QUEN PAGA AS CONSECUENCIAS, SR. XUÍZ?

LEI 9/2002, DO 30 DE DECEMBRO, DE ORDENACIÓN URBANÍSTICA E PROTECCIÓN DO MEDIO RURAL DE GALICIA

Subsección 2ª

Tramitación do planeamento.

Artigo 85. Procedemento de aprobación do plan xeral.

Unha vez completado ou expediente, ou conselleiro adoptará motivadamente algunha dás seguintes decisións:

c) Denega-a aprobación definitiva no suposto de que ou plan en tramitación considérese inviable porque as deficiencias constatadas non sexan susceptibles de emenda.

O Concello, incapaz de desenvolver o Plan Xeral e legalizar edificios condenados.

Dous anos logo da aprobación do PGOM, o goberno local segue sen saber como impulsar a construción. A aprobación do Plan de Urbanismo pola Xunta, fai agora dous anos coas modificacións incluídas polo PSOE en aspectos como a reserva de solo para vivenda protexida, vendeuse no seu día por parte do alcalde e o seu goberno como dobre solución: para impulsar a construción no municipio e para arranxar o problema dos propietarios de edificios condenados á derriba por sentenzas xudiciais. O certo é que nin o un nin o outro...

Máis información, aquí...

O PXOM DE VIGO É INSOSTIBLE

O Consello de Ministros analizou un informe sobre a situación do sector inmobiliario en España, do que se desprende que o stock de vivendas sen vender a finais de 2009 alcanzou as 700.000, un 12,4% máis que un ano antes.

Á espera de que o Departamento que dirixe Beatriz Corredor publique o detalle das cifras por comunidades autónomas, o informe presentado ao Consello sostén que "a pesar do axuste da oferta e da estabilización da demanda, a inercia propia do ciclo produtivo fixo que o parque de vivendas sen vender aumente ata situarse ao redor das 700.000 casas ao finalizar 2009".
Esta nova cifra supón un incremento do 12,4% sobre os 613.000 pisos construídos sen vender que o Ministerio cifrou en 2008. Tal e como aseguran os promotores, o estudo elaborado polo Executivo sinala que probablemente nos atopamos no seu valor máximo referido ao stock, xa que a dinámica observada entre as vivendas iniciadas e terminadas e as vendas de pisos de nova construción marcarían esa sentenza".
Nova iniciativa
Refírese o Goberno a que probablemente 2009 sexa o último ano no que o stock siga crecendo, xa que neste exercicio iniciaranse moi poucas casas (apenas 100.000), (o PXOM de Vigo prevé 55.079 novas vivendas, entre os anos 2008-2012), as vendas comezaron a repuntar e non se terminarán tantas como en 2009 (360.000 vivendas), froito dos desbocados niveis de actividade rexistrados anos atrás.
Por outra banda, o Consello de Ministros acordou encomendar ao departamento de Corredor unha nova iniciativa. Trátase de crear unha plataforma social para o fomento da rehabilitación, a accesibilidade e a eficiencia enerxética de edificios e vivendas. A actividade desta plataforma estará baseada na colaboración entre as administracións e o sector privado para a creación dunha rede de oficinas de axuda aos cidadáns.
Está previsto que dean asistencia na definición de obras a realizar e colaboren no seguimento e control dos traballos de rehabilitación de edificios e vivendas. O fomento da rehabilitación é unha das grandes apostas do Goberno, xa que, segundo as súas estimacións, por cada millón de euros que se inviste nesta actividade, lógrase xerar 56 empregos. Así, a nova fiscalidade da rehabilitación e o plan de aforro enerxético dos edificios públicos promoverán 350.000 novos postos de traballo.

Informe sobre a situación do sector da vivienda...

O PLAN DE ORDENACIÓN DO LITORAL É ILEGAL SEGUNDO EXPERTOS URBANÍSTICOS

“É contrario a dereito e segue permitindo crear solos urbanizables só 
por razóns especulativas”

“O Plan de Ordenación do Litoral (POL) tivo certas equivocacións, xa que acaba por ordenar usos pormenorizados e adaptados e priva de dereitos adquiridos a moitos cidadáns”, di Daniel Pino, sociólogo urbanista e un dos autores do informe Apuntamentos sobre a problemática da ordenación do territorio en Galiza, elaborado polo Instituto de Estudos Europeos e Autonómicos (IGEA). Foi cauto nun principio, pero non dubidou máis tarde en falar de “erros de vulto” no POL que atribúe ás “présas políticas” na aprobación dunha normativa que contou co apoio do PP, a abstención do PSdeG e a negativa do BNG. “É un deficientísimo traballo de recoñecemento territorial, non pode ser que haxa 9.000 casas afectadas en Cangas”, insistiu Pino o pasado venres antes da presentación do estudo.
Así, todos os autores do informe foron críticos e insistiron en solicitar consenso ás forzas políticas, tanto para fixar “unhas directrices básicas para a ordenación do territorio” en Galicia como arredor do polémico POL. “Unha amnistía aprobada polo 51% do Parlamento é máis berlusconiana que outra cousa”, chegaron a dicir os expertos.
Enrique Sánchez Goyanes, un dos maiores expertos de España en Dereito Urbanístico, colaborador na elaboración de numerosos plans de ordenación territorial e coautor do devandito estudo, únese ás críticas dos “apaños” continuos aos que está sometido o urbanismo en Galicia, pero vai máis aló en canto ao POL.
Cualifícao de ilegal. En declaracións a Xornal, asegura que é “claramente contrario a dereito” e arguméntao con datos e exemplos que se desenvolven con maior profundidade na entrevista que acompaña esta información.
Así, lembra como o Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) anulou o Plan de Urbanismo de Gondomar por carecer dun estudo económico-financeiro. “Se aplicamos isto ao POL, que é un plan que pretende privar dos dereitos adquiridos a moitos cidadáns e entidades que tiñan solo urbano, consolidado e ata casas en ámbitos que quedan afectados polo plan, habería que dicir como se vai indemnizar a todos os afectados”, recorda, antes de advertir de que os tribunais xa anularon plans en Canarias por non contemplar esas indemnizacións.
Sánchez Goyanes denuncia, ademais, que o POL, “que pretendía adaptarse aos cambios na lei estatal, non se adaptou”. “A estratexia territorial europea, a estratexia española de medioambiente urbano e a Lei do Solo do Estado aclaran que só se pode crear solo urbanizable novo se é demandado por necesidades obxectivas como vivendas, universidades ou polígonos industrais; no entanto, a lei galega continúa permitindo crear solos urbanizables só por razóns especulativas, sen máis motivo e sen necesidades obxectivas”, di.
Sánchez Goyanes non dubida en cualificar como “máis coherente” a anterior lei dos 500 metros do bipartito por “adaptarse á Lei de Costas española” e insiste en que aplicar os preceptos e a doutrina que marca o TSXG en materia de protección do litoral sería suficiente para salvar a costa. O experto lembra tamén que outras comunidades como Asturias ou Cantabria fixeron moito antes os deberes para ordenar a costa. En Galicia, no entanto, o “ti vai facendo” segue sendo a lei.

Enrique Sánchez Goyanes: “Non fai falta inventar plans para...

O OBXECTIVO AFÁSTASE

A REALIDADE SEGUE CONTRADICINDO A OS ECONOMISTAS DO PXOM DE VIGO.

APROIN PODERÍA REGALAR OS PISOS BALEIROS A INMIGRANTES PARA QUE SE CUMPRAN AS PREVISIÓNS DO PLAN.

Partindo do número de vivendas do Plan obtense o número de inmigrantes obxectivo, pero partindo da realidade e seguindo o ciclo económico non se obtén o número de vivendas obxectivo...

O estudo demográfico do equipo redactor do Plan Xeral de Vigo quedouse obsoleto en apenas tres anos.

Construiranse 120.000 vivendas máis, pero a poboación non crece.

Coa aprobación do PXOM construiranse 120.000 vivendas máis durante os próximos 20 anos. Os redactores do Plan xustificaron a explosión inmobiliaria baseándose nunhas previsións imposibles de cumprir ao ritmo actual.
En 2027 debería haber 100.000 persoas máis vivindo en Vigo, pero é que a día de hoxe xa debería haber 10.000 máis das que hai, e en 2011, 30.000 máis. Os datos do INE indican que o maior aumento de poboación nos últimos cinco anos foi de 4.000 persoas no período 2002-2003, un mero espellismo, xa que en 2004, como en 2006, a poboación descendeu.
Consultora Galega expón no Plan que a demografía subiría tendo en conta factores moi variados, desde a alta taxa de natalidade viguesa, ata o auxe da inmigración. ¡¡Vaia metedura de pata!!.
Se a pesar de todo, tomásemos por bos os datos de Consultora Galega, en 2.027 habería 393.255 habitantes e 259.000 vivendas, o que equivale a 1,5 vigueses por cada casa
Os datos que achega o Instituto Galego de Estatística tampouco lle darían a razón ao equipo redactor do Plan Xeral e as súas previsións. Segundo un estudo de 2005, Pontevedra é a provincia galega con máis habitantes por casa, 2,98, o que indica que o número de vivendas na actualidade xa é elevado de seu.
Un dato significativo do estado actual da demografía en Vigo é que a poboación elixe cada vez con máis frecuencia poboacións veciñas para vivir. Segundo o último censo, en Ponteareas hai 615 habitantes máis que en 2005 e en Cangas, 353.

O Concello elimina a 900 inmigrantes do padrón...

A LEI DO SOLO E A TRAMPA

O tempo deixa a cada un no seu sitio, e ao ano xusto de xestión da actual Xunta os feitos desmenten aos que sostiñan que este Goberno non facía nada (entre eles eu). Pero o equipo de Feijóo, do mesmo xeito que crebou as cadeas da imposición lingüística e devolveu a paz do consenso ás aulas outrora enfrontadas, agora -pero máis caladamente e nin sequera coa escusa de ter que cumprir unha promesa electoral- avanza a marchas forzadas na restitución do urbanismo de toda a vida: o caos. A construción ad lib cos seus aspectos creativos (aínda que incómodos para todos) e enriquecedores (moi enriquecedores, aínda que non para todos).
Sobre as consecuencias do caos non fará falta que me estenda, porque están á vista (Advertía George Sand, fai case dous séculos, que os médicos poden enterrar as súas equivocacións, pero un arquitecto só pode aconsellar ao seu cliente plantar herba. Un urbanista, nin iso). O big bang, o caos anárquico e desorganizado, xurdiu no desenvolvismo, propiciado pola necesidade de ter unha vivenda e/ou desfacerse da vella, e amparado polo incumprimento xeral da normativa. Despois, nos vellos bos tempos do fraguismo, sucedeulle o caos orientado segundo as normas: nos anos 90 centralizouse a xestión na Administración autonómica (para deixar claro quen mandaba), e á vez descentralizábase cara ás administracións locais (para que puidesen facer favores). A normativa urbanística era a máis cumprida do mundo, ou polo menos aos tribunais non chegaban casos, co que ou non funcionaban as leis ou funcionaban as trampas. A Lei Cuiña de 2002 foi un intento de frear o libertinaxe construtivo, e o Goberno de PSdeG-BNG pretendeu delimitar algo máis tanta erección creativa e enriquecedora.
Agora, a nova Lei do Solo alarma formalmente por permitir a construción en zonas rurais e protexidas, pero o fondo é peor. Non só "suaviza" a, ao parecer, ruda e áspera normativa bipartita, senón que desmonta os organismos de control do seu cumprimento e permite fixar as excepcións aos concellos. A elaboración da nova normativa estivo pastoreada polo responsable de urbanismo naquela década prodixiosa (1990-1997) que, noutra demostración da creativa e enriquecedora permeabilidade do público e o privado, despois dedicouse a defender nos tribunais aos infractores daquelas leis que tería que facer cumprir. Na Axencia de Protección dá Legalidade Urbanística non só se desfán do director, un técnico tan radical que fora subdirector xeral con Feijóo de conselleiro, senón que se prevé unha drástica redución do corpo de inspectores. Case todo -ou polo menos a Lei- coa sorprendente anuencia do PSdeG, confirmando a volta aos bos vellos tempos nos que no partido mandaban os alcaldes (pero agora nin sequera os das cidades, senón os dos pobos dormitorio).
Desmantelar a APLU non obedece ao vello bo principio liberal de "menos Estado", senón ao máis vello pero menos bo de non pisarse a cola entre leóns. A Axencia Urbanística foi o organismo público que puxo en coñecemento da fiscalía barbaridades como as de Barreiros, un concello de 3.000 habitantes no que se outorgaron licenzas para construír outras tantas vivendas (máis). Obnubilados polo creativo e enriquecedor desa cementorrea, as autoridades locais non se pararon a ver se onde deixaban construír era rústico ou urbano, terreo firme consolidado ou marisma edificable, e tampouco se acordaron de facer ou pedir aos construtores equipamentos como rúas, auga, rede de sumidoiros e outros detalles menos esenciais que os videoporteros, pero obrigatorios desde o punto de vista legal. O alcalde argumentou que o fixo por "o ben do concello" e que "os seus veciños apóiano". Evidentemente, ninguén fai nada en detrimento consciente da institución que preside, e tampouco os cargos que dependen dos electores adoitan dedicarse a enervarlos, pero eses argumentos servirían tamén para xustificar desde o linchamento á exención de multas.
Non fagamos leña do bosque erixido. Barreiros non é un caso único. En Muxía intentárono a pasada lexislatura, sobre terras propiedade dalgúns concelleiros e co compromiso por escrito do goberno local de rebaixar a liña de protección da costa. As trabas legais a estas operacións de enriquecemento creativo son as que intenta despexar ese calado labor de goberno. E mentres tanto, retíranse os recursos contra as infraccións. Unha vez, un popular alcalde que xa non o é (alcalde), nunha das sabrosas conversacións que mantiñamos a modo de tregua, empeñouse en convencerme das virtudes do "municipalismo". Os concellos fixeron moitas cousas boas e satisfeito demandas cidadás que terían que atender outros, pero non son "municipalista" polas mesmas razóns que aduciu James Joyce para negarse á petición dun fan, que solicitaba bicar a man que escribira Ulises: "Non, fixo moitas outras cousas".
XOSÉ MANUEL PEREIRO

OS 84 MUNICIPIOS COSTEIROS DEBERÁN REFORMAR A SÚA MORMATIVA URBANÍSTICA

O plan do litoral obriga a cambiar todos os documentos aprobados ou en trámite

Todos os concellos galegos están obrigados a adaptar os seus plans xerais á Lei do Solo de Galicia, de 2002. Non é un trámite sinxelo: en oito anos, seis máis dos que concedía a lei, só 41 lográrono. Na costa a situación empeora: dos 84 municipios bañados polo mar, unicamente seis contan cun planeamento axustado á norma autonómica. O resto están aínda niso. A situación complicarase para todos eles o ano próximo, cando entre en vigor o Plan do Litoral, xa que tanto os que están en fase de redacción como os que xa fixeron os deberes deberán adaptarse á nova planificación costeira.
As disposicións transitorias do Plan de Ordenación do Litoral (POL), cuxo borrador está sendo consultado cos concellos, conceden dous anos de prazo aos poucos municipios con planeamentos adaptados para que revisen as súas respectivas normativas. Esta decisión aboca a corporacións como a de Vigo, que deixou atrás en 2009 case unha década de tramitación do seu plan xeral, a retomar a redacción da seu planeamento. Os concellos que aproben os seus plans xerais antes da entrada en vigor do POL estarán na mesma situación. Os que non cheguen a tempo deberán reformarse sobre a marcha, ben cunha adaptación completa, se non pasaron aínda o trámite de aprobación inicial, ou parcial, se só estivesen pendentes do visto e prace da Xunta.
O conselleiro de Medio Ambiente, Agustín Hernández, ofreceuse para negociar coa Federación Galega de Municipios e Provincias (Fegamp) as condicións e eventuais axudas para a adaptación dos planeamentos. "Intentaremos consensuar un plan razoable", anunciou. Hernández tamén se comprometeu a aprobar en decembro o outro gran proxecto urbanístico da consellería, as Directrices de Ordenación do Territorio.
O director xeral de Sostibilidade e Paisaxe, Manuel Borobio, mentres, restou importancia ao impacto do novo plan nos concellos, que será "menor do que se pode supor". Trátase de facer axustes "menores", que "non deberían interferir no prazo" para aprobar os instrumentos de ordenación municipais. "Baixo ningún concepto" tería que provocar un atraso nos trámites, sostivo.
Pero mentres se produce a entrada en vigor do Plan do Litoral, a urxencia para a consellería consiste en axilizar as consultas cos concellos costeiros a fin de decretar unha prórroga parcial da lei dos 500 metros antes de que venza a actual, o 17 de maio. Segundo anunciou Hernández, trátase dunha medida intermedia entre a prohibición total de construír nesa franxa -tal e como a aprobou o bipartito e prorrogouna a Xunta de Feijóo-, e a liberación dese solo. O decreto será similar ao que tiña preparado a anterior conselleira, a socialista María José Caride, e consistirá en levantar a prohibición só naquelas zonas que o borrador do Plan do Litoral declare exentas de protección.

A Xunta retira a edificabilidade en 1.000 hectáreas de terreos costeiros...

O PXOM SON EU

A estación do AVE en Vigo incumprirá o Plan Xeral se non inclúe terminal de buses-Tamén prevé a súa conexión coa autoestrada, algo que Abel Caballero descartou fai só uns días

O texto urbanístico contempla como obxectivo clave a intermodalidade das futuras instalacións de Urzaiz polémica sobre o futuro do transporte

O proxecto da futura estación do AVE en Urzaiz podería chocar frontalmente coas previsións do Plan Xeral de Vigo se se deseña tal e como anunciou recentemente o alcalde vigués. Abel Caballero descartou que fose incluír a terminal de autobuses interurbanos e tampouco considerou unha conexión coa veciña autoestrada. Con todo, ambas as cuestións créronse vitais na última década por todos os alcaldes e figuran de xeito expresa no planeamento urbanístico. Paralelamente, o destino da actual terminal da avenida de Madrid é a súa desaparición para converter en residencial a parcela que ocupa.
Á hora de dar detalles a contagotas da estación do AVE deixou de lado calquera referencia á súa intermodalidade. Só a preguntas dos xornalistas descartou que fose incluír a terminal de autobuses e aparentou sorprenderse pola posibilidade de que puidese conectarse coa AP-9. Cando ao día seguinte a Xunta manifestouse partidaria da intermodalidade foi cando responsabilizou desta carencia á consellería que dirixe Agustín Hernández e pediulle que se fixese cargo do custo «se realmente teñen interese». Un día antes desde este departamento autonómico queixábanse que ninguén lles chamou para falar deste asunto desde que se constituíu o actual goberno da Xunta que preside Núñez Feijoo.
Convenio
Ademais do Plan Xeral, que rexe o crecemento da cidade, a ex alcaldesa Corina Porro subscribiu fai catro anos un acordo con Fomento e Xunta que igualmente contemplaba a intermodalidade. En medios municipais recordábase que na etapa de Lois Castrillo tamén se negociou un convenio en parecidos termos, aínda que finalmente non chegou a asinarse.
No relativo ao Plan Xeral non existe marxe de dúbida algún. De entrada, o ámbito no que se sitúa denomínase Estación Intermodal e recolle as actuacións precisas para completar a reforma do acceso principal á cidade e «compatibilizar todas as reformas para viabilizar a saída Sur do tráfico ferroviario e preveer a necesidade de relacionar ou transporte público coa estación ferroviaria e a nova estación de autobuses metropolitanos e interurbanos aquí prevista e conectada coa ferroviaria».
Para levalo a cabo o sistema previsto é o de expropiación, «fixado a raíz do interese público dá consecución dun sistema xeral como é a estación intermodal xa que constitúe un elemento fundamental non sistema de infraestruturas dá cidade e dá súa área funcional e que lexitima ou sistema de actuación».
Na ficha deste ámbito valórase a consecución da estación intermodal como «esencial para ou cumprimento de diversos obxectivos estratéxicos do Plan Xeral, caso do incremento do uso do transporte público e dá intermodalidade, así como a rexeneración urbana desta área dá avenida de Madrid» onde se atopa agora mesmo a terminal de autobuses. O resto dos obxectivos que cita o plan de urbanismo son secundarios á intermodalidade.

La Voz

O NÚMERO DE VIVENDAS INICIADAS VOLVE ESBORRALLARSE

No terceiro trimestre cae un 47,2% respecto ao ano pasado e un 19,6% se se compara coas que se comezaron a construír no trimestre anterior

O número de vivendas que comezaron a construírse durante o terceiro trimestre do ano alcanzou os 33.140 inmobles, o que supón unha caída do 47,2% respecto ao mesmo período do ano anterior e do 19,6% se se compara co trimestre precedente.
Das 33.140 vivendas iniciadas no terceiro trimestre, 16.674 eran vivendas libres e 16.466 vivendas protexidas, informou hoxe o Ministerio de Vivenda.
As primeiras reducíronse un 60,8% respecto de igual período de 2008 e un 19,3% en relación ao segundo trimestre, mentres que as protexidas caeron un 20% en taxa intertrimestral e un 18,3% en comparación co terceiro trimestre de 2008.
Caen as vivendas libres terminadas
O Ministerio que dirixe Beatriz Corredor sinalou que nos último ano hase concluído a construción dun total 444.544 vivendas, un 35,1% menos que nos doce meses anteriores.
Durante o terceiro trimestre finalizouse a construción de 83.524 vivendas libres, un 13,4% menos que no trimestre precedente e un 40,5% menos que no mesmo período de 2008.
Respecto das vivendas protexidas, no terceiro trimestre de 2009 finalizouse a construción de 16.062 vivendas, un 13,1% menos que entre abril e xuño e un 23,5% máis en comparación cos mesmos meses de 2008.

A CORUÑA RECORTA EN 5.000 PISOS A PREVISIÓN DO PLAN URBANÍSTICO

A Coruña revisou á baixa as súas estimacións de demanda de novas vivendas. A petición da Xunta, que considera irreal a previsión de que a cidade podería gañar ata 64.000 habitantes na próxima década, o Goberno local (PSOE-BNG) reduciu nun 15% (5.100) o número de inmobles que se construirán ao amparo do novo plan xeral de ordenación urbana. O documento continúa a súa tramitación coa previsión de crear 27.000 vivendas no canto das 33.900 iniciais.
"É unha cifra que está moi lonxe dos previstos en Santiago ou Vigo", alegou onte a concelleira de Urbanismo, Obdulia Taboadela, ao informar da aprobación inicial do plan coruñés. Os cidadáns teñen agora dous meses para presentar as súas alegacións a unha reordenación urbanística que tardará máis ou menos un ano en entrar en vigor. A Coruña, que viviu nos últimos anos un gran auxe construtor amparado polo actual plan xeral -creáronse 22.000 vivendas en apenas oito anos (de 1999 a 2007)- xa non ten apenas solo por desenvolver, xa que é a segunda capital de España coa superficie máis pequena.
Algunhas das futuras zonas residenciais que prevé o plan redactado polo arquitecto catalán Joan Busquets están no aire, como a urbanización dos céntricos peiraos que se liberarán co novo porto exterior, ou os terreos agora ocupados pola fábrica de armas de Santa Bárbara. A transformación deses solos así como o que ocupa agora a estación de autobuses están supeditados a convenios con outras administracións. E tras un longo debate cos técnicos da Xunta, o Concello finalmente accedeu a "explicar mellor" eses proxectos no seu plan xeral. Era outra das principais pegas do Goberno galego para que continuase a tramitación do documento.
"É un plan que fala menos do cemento e máis das persoas", vangloriouse o alcalde, Javier Losada, ao asegurar que se duplicarán os espazos verdes e públicos da cidade así como os servizos e as infraestruturas. O rexedor, que no seu entusiasmo chegou a definir o día de onte como "o día máis importante da última década", mostrouse convencido de que a Xunta dará sen máis reparos o seu visto e prace definitivo á ordenación urbanística "transparente, participativa, sostible e fundamental para o progreso" da Coruña.

PXOM DE LUGO SEN APROBACIÓN DEFINITIVA

ORDE DO 13 DE NOVEMBRO DE 2009 SOBRE APROBACIÓN DEFINITIVA DO PLAN XERAL DE ORDENACIÓN MUNICIPAL DO CONCELLO DE LUGO (LUGO).

O Concello de Lugo eleva, para a súa Aprobación Definitiva, o expediente do Plan Xeral de Ordenación Municipal, de conformidade co previsto no artigo 85.5 da LOUG, do 30 de decembro, de Ordenación Urbanística e Protección do Medio Rural de Galicia.
I. ANTECEDENTES
1.- O planeamento vixente no concello de Lugo é o Plan Xeral de Ordenación Urbana, Aprobado Definitivamente por Orde da COTOP do 27 de decembro de 1990.
2.- O presente documento foi obxecto de Informe da Consellería de Política Territorial, Obras Públicas e Vivenda, previo á súa aprobación inicial, en data 15 de abril de 2005.
O Pleno da Corporación municipal aprobou inicialmente o PXOM o 26 de xaneiro de 2006; someteuno a información pública regulamentaria, e solicitáronse informes sectoriais.
Os técnicos e xurídicos municipais emitiron informes previos á aprobación provisional de 23/01/09: Arquitectura (16/12/09 e 19/01/09), Urbanismo (16/12/08) e Secretaría. (15/01/09).
3.- En cumprimento da lexislación sectorial, solicitáronse e emitíronse os seguintes informes:
a) En materia de estradas, a Demarcación de Estradas do Estado emitiu informes favorables condicionados en datas 15 e 23 de outubro de 2008.
A Dirección Xeral de Obras Públicas desta Consellería, informe favorable condicionado de data 24 de outubro de 2008.
b) En materia de augas, informe favorable condicionado de data 1 de setembro de 2008 da Confederación Hidrográfica do Norte.
c) En materia de patrimonio cultural, informes desfavorables emitidos en datas 26 de febreiro de 2007 e 13 de outubro de 2008, respectivamente.
d) En materia de telecomunicacións, informe de data 7 de marzo de 2006 pola Secretaría de Estado de Telecomunicacións do Ministerio de Industria, Turismo e Comercio.
e) Resolución de 16 de abril de 2009 da Dirección Xeral de Desenvolvemento Sostible sobre a inviabilidade do sometemento do PXOM ós trámites previstos no artigo 7 da Lei 9/2006, condicionada á integración no documento das condicións impostas na citada Resolución.
Consta certificación do Secretario Xeral do Pleno de non recepción dos informes dentro do prazo legal da Deputación, os Mº de Fomento e Defensa, e a Consellería do Medio Rural.
II. CONSIDERACIÓNS E FUNDAMENTACIÓN
Unha vez analizado o documento, e vista a Proposta literal elevada pola Secretaría Xeral de Ordenación do Territorio e Urbanismo, cómpre facer as seguintes consideracións:
De conformidade co artigo 89 da LOUG, e co artigo 1 do Decreto 316/2009, do 4 de xuño, polo que se establece a estrutura orgánica da Consellería de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas, a competencia para resolver sobre a aprobación definitiva dos Plans Xerais de Ordenación Municipal lle corresponde ó Conselleiro de Medio Ambiente, Territorio e Infraestruturas.
RESOLUCIÓN:
Visto o que antecede, RESOLVO,
1º.- Non outorgar a Aprobación Definitiva, de acordo co punto 5.b) do artigo 85 da Lei 9/2002, do 30 de decembro, de Ordenación Urbanística e Protección do Medio Rural de Galicia, ao Plan xeral de Ordenación Municipal do Concello de Lugo.
2º.- O Concello deberá elaborar os documentos corrixidos precisos para emendar as deficiencias sinaladas no corpo desta Orde, e os elevará, logo dos trámites oportunos, a esta Consellería para a súa Aprobación Definitiva, remitindo ao efecto o expediente administrativo debidamente dilixenciado.

ler toda a noticia...

APOIAMOS UN PLAN XERAL ILEGAL PORQUE ESTAMOS A FAVOR DA LEGALIDADE

José Romeu-Amich Neto - Presidente da Agrupación Galega de Arquitectos Municipais

"O urbanismo é hoxe tan confuso que se pode xustificar case calquera aberración"

O plan xeral de Vigo está aprobado e é firme, pero está nos tribunais e non sería de estrañar que fose anulado. Os xuíces dirán, pero aprobado sen acometer practicamente ningunha das modificacións que pedía a Xunta á anterior corporación municipal podería ter problemas. Se un avogado quixese recorrelo só tería que levar a un xulgado a documentación intercambiada entre o Concello e a Xunta bipartita para demostrar que nose fixeron as correccións solicitadas. Temos e debemos colaborar co goberno, pero con espírito crítico. O enfrontamento non ten sentido, pero sobre a base de criterios profesionais. Apoiamos o plan xeral porque estamos a favor da cidade e da legalidade.
Aquí os problemas son maiores. Un vai a Cantabria ou País Vasco e a xente constrúe no pobo, non se vai á montaña, e segue o modelo maioritario. E xa non digamos en países europeos como Holanda ou Suíza, onde a administración case che dá os planos da vivenda. Hai que planificar menos desde o punto de vista leguleyo e máis desde o modelo de cidade que queremos. Non debemos ter medo a normativas estéticas, ser severos tamén no aspecto externo das construcións.
LER TODO O TEXTO...

ESTAMOS NISO

Por que a Xunta de Galicia quere agora un pacto urbanístico cos municipios?; desexa realmente fortalecer a autonomía política municipal?, pretende axilizar así a insoportable e custosa tramitación do planeamento?, que ofrece a Lei 9/2002 e as súas reformas para xustificar as modificacións actuais e non outras de maior relevancia?, é o núcleo rural o problema central da gobernación do territorio? Responder a estas preguntas teñen sentido, porque logo de trinta anos de reflexión e traballo para construír un país moderno, democrático e sostible, o fracaso no que incumbe ao urbanismo, a ordenación do territorio e o seu gobernación resulta, salvo honrosas excepcións, demoledor. Excesivas torpezas, incumprimentos e incomprensión dos problemas axudan a entender mellor o sentido profundo desta afirmación.
No que incumbe á comunidade autónoma, cabe sinalar a súa incapacidade para establecer directrices de ordenación do territorio que axuden e faciliten o planeamento, a súa elevada responsabilidade en canto a tutela e disciplina urbanística, o fracaso dun pintoresco canon urbanístico ou a necesidade de traballar por un gran acordo para elaborar e aprobar unha nova Lei de Ordenación Urbanística, que ademais concilie coa vixente Lei do Solo.
No que respecta aos municipios, os problemas son máis coñecidos, aínda que seguramente mal entendidos. Así, os municipios sen planeamento ou que non se adaptan á Lei 9/2002, roldan o 85% do total. Os municipios que carecen de patrimonio municipal do solo, de obrigado cumprimento, son a gran maioría. A licenza directa é práctica común e os custos do proceso urbanizador os paga case sempre o contribuínte. A gran maioría da poboación descoñece a xestión urbanística, as cesións obrigatorias e gratuítas de terreos ou a distribución das cargas e beneficios asociados ao proceso urbanizador. Repor a legalidade e sancionar a infracción teñen aquí, lamentablemente, categoría de anécdota, dada a debilidade institucional dos municipios para afrontar con solvencia esas competencias básicas. Ademais, os municipios esquivan o urbanismo por razóns múltiples: proximidade veciñal, elusión de conflitos e reprodución política. Prometer racionalidade e disciplina ten case sempre funestas consecuencias electorais.
Por iso a responsabilidade política da comunidade autónoma é grande. A súa axuda ao municipio é esencial. Os municipios deben protagonizar gran parte do urbanismo, pero están obrigados a entender a súa dimensión social, a ofrecer servizos solventes e a practicar a pedagoxía política. En todo caso, o núcleo rural non é a prioridade. Os problemas están noutro lado.

AS PREVISIÓNS DO PXOM DE VIGO

A venda de vivendas cae un 31% no primeiro semestre de 2009

O número de casas vendidas, 217.589, é o peor desde que se elabora a estatística desde 2004

Nos seis primeiros meses deste ano vendéronse en España 217.589 vivendas, un 31,16% menos que no primeiro semestre de 2008, cando se venderon 316.096, segundo fixo público o Ministerio de Vivenda. É a peor cifra desde 2004, cando se puxo en marcha esta estatística.
A cifra de transaccións inmobiliarias realizadas nos seis primeiros meses do ano é a menor rexistrada na estatística, que comezou a elaborarse con datos de 2004, en tanto que a caída é similar á contabilizada no mesmo período de 2008 con respecto ao ano anterior (-31%).
Só no segundo trimestre do ano levaron a cabo 112.886 vendas de inmobles, o que supón un descenso do 28% con respecto ao mesmo período de 2008, aínda que un incremento do 7,8% fronte aos tres primeiros meses do ano.
Aínda que non son comparables, o dato non acompaña ao publicado onte sobre a vivenda libre , algo máis positivo. O prezo da vivenda libre baixou un 8,9% en agosto respecto ao mesmo mes do ano anterior, o que supón a menor caída interanual desde decembro de 2008 e que continúe "atenuándose" o descenso do valor dos inmobles. Respecto de decembro de 2007, cando a vivenda alcanzou o seu valor máximo en España, o descenso alcanza xa o 14%, segundo o Índice de Mercados Inmobiliarios Españois (IMIE) publicado por Tasaciones Inmobiliarias (TINSA).

OS VISADOS DE NOVA VIVENDA CAEN UN 72% EN SEIS MESES

Os colexios de arquitectos da Comunidade Valenciana concederon 5.270 visados para a construción de vivendas novas durante o primeiro semestre de 2008. Segundo o dato, a Comunidade Valenciana figura entre as autonomías onde maior redución produciuse, cun descenso do 72,3%, como consecuencia da freada de actividade que afecta ao mercado inmobiliario. De acordo cos últimos datos publicados polo Consello Superior dos Colexios de Arquitectos de España, concedeuse un total de 59.604 visados entre todas as comunidades autónomas, o que supón unha caída do 63,4% respecto ao mesmo período de 2008, polo que a Comunidade Valenciana superaría a media española en case nove puntos.
Na estatística do Consello descenderon en todas as comunidades os permisos concedidos para edificar novas vivendas entre xaneiro e xuño de 2009 fronte ao mesmo período de 2008, en tanto que aumentaron na cidade autónoma de Melilla (17,3%). Ademais da Comunidade Valenciana, os maiores descensos producíronse en Murcia, A Rioxa, Castela-A Mancha e Galicia, mentres que País Vasco, Madrid e Asturias tiveron as menores caídas.