OS GALEGOS EXPERTOS EN SOBREVIVIR

As últimas previsións económicas non pintan un horizonte de cores brillantes dentro da UE. Non importa. Xa estamos afeitos a escoitar e ler malas noticias sobre contas de resultados, recesións e índice de paro. Se chegamos até aquí, tamén sairemos desta, é o que pensan moitos que ven isto da crise como algo afastado. Os galegos levamos séculos vivindo en atraso permanente e as estatísticas oficiais para estes territorios nunca foron certas nin axustadas á realidade do resto da meseta. Os índices de desemprego sempre estiveron elevados, máis altos que a media española, incluso nos momentos de boom económico que vendían desde a capital do Reino.
Os inspectores de Facenda chegaron á conclusión de que se non hai revoltas sociais nin asaltos cidadáns a institucións é debido á que o diñeiro negro florece por todos os recantos do territorio español. Non sei se deberon estudar moito o asunto para chegar a esta conclusión, pero o que parece claro é que se o saben non fan nada ou, o que sería máis terrible, é que este Goberno, ao igual que pasados e futuros, se aplican a norma non escrita de non atallar este problema para o erario. Claro que se o aplican en Galicia tirarían por terra o tecido produtivo e social.
Din os inspectores que se basean no incremento das remesas que mandan os emigrantes aos seus países de orixe, que aumentaron un 15 por cento. Non sei se se refiren a que os únicos que traballan e teñen ingresos por iso son os foráneos e o resto dos censados no Reino, que non teñen emprego, cobran o subsidio do paro. Se ollamos ás famosas greves xerais de Grecia e ás súas violentas manifestacións na praza Sintagma de Atenas, vemos que os seus integrantes, o corpo violento e activo, non eran máis que estudantes e algún que outro empregado público. Uns metros máis alá, os inmigrantes na capital helena seguían traballando na praza Omonia, como se a protesta non fose con eles. A economía oculta salva a clase política grega como á española.
Os galegos nunca estarán cun pé na rúa porque a pouco que se poñan teñen un pé na leira herdada para extraer alimentos, aínda que sexan transxénicos, non reparamos niso, ou venden catro eucaliptos a un madereiro calquera para pagar o retiro ou lánzanse ao mar para pescar ou mariscar calquera animal que pase por alí, xa sexa para comer ou ofrecer porta a porta. Se Rosa Quintana aparece como ministra na capital do Reino, os españois que viven do sector primario terán unha beizón e un manual de economía de supervivencia. Nisto os galegos somos expertos, somos xente tranquila e só nos manifestamos polo fútbol, para celebrar as vitorias dos dous equipos da terra: o Real Madrid e a selección española.  F.X.C.

TECNOCRACIAS

Estamos asistindo a un salto cualitativo moi inquietante. Ata agora os chamados mercados, aos que habería que empezar a pór nome -por exemplo, Goldman Sachs ou Deutsche Bank-, decidían o que os Gobernos tiñan que facer. Agora cámbianos directamente para substituílos por outros dirixidos por tecnócratas da súa máxima confianza, como Papademos e Monti, aos que nin os gregos nin os italianos votaron. O impresentable Silvio Berlusconi non foi deposto polos xuíces, os votantes, as súas esmorgas nin as súas relacións cunha menor, senón polos grandes investidores, os seus propios colegas, que lle obrigaron a caer.

Mariano Rajoy alertou con gran sentido común de que os gobernantes deben ser elixidos nas urnas. Se o futuro que nos espera é que os mandatarios electos limítense a seguir a raxatabla os ditados dos mercados e de Merkozy, so pena de ser substituídos por tecnócratas obedientes, a democracia acabará sendo unha mera caricatura. Agora que só fálase de recortar e de austeridade sen concesións, a política é a gran derrotada. Pero debería seguir sendo imprescindible e ditar as prioridades, xa que o gasto pódese reducir de distintos xeitos.

Para iso votamos, para que os políticos decidan. Se se trata soamente de cadrar as contas ás ordes dos que mandan, cos tecnócratas temos máis que suficiente, sobre todo se nos seus currículos figura que traballaron para Goldman Sachs ou outros grandes bancos de investimento.

É certo que os políticos están cada vez máis desprestixiados e, nalgunha medida, gañáronllo. Pero, ¿os banqueiros fixérono mellor? A resposta é obvia. Enrique Clemente

PROMESAS DOMÉSTICAS E INÚTILES

Os mercados, eses fondos de investimento que non teñen fronteiras e moven e prestan inxentes cantidades de diñeiro, deron un novo "golpe de estado" a semana pasada e conseguiron que Italia entregase a cabeza de Berlusconi como garantía de que o país trasalpino acometería o plan de reformas que esixe a Comisión Europea, o Fondo Monetario e o Banco Central Europeo.
Antes, eses mesmos mercados acabaron coa vida política de Yorgos Papandreu en Grecia, de José Sócrates en Portugal e de Brian Cowen en Irlanda. A Rodríguez Zapatero non o forzaron a dimitir, pero en maio de 2010 impuxéronlle un plan de axuste con medidas tan duras que lle inmolaron politicamente.
O xoves había titulares nos xornais como estes: "Grecia mal, Italia peor, os demais fatal, o euro preso dun fío". Europa está rebentando polas costuras do sur e corre serio perigo de desaparecer ou de converterse en dous Europas se prospera o plan do eixo franco alemán, aínda que oficialmente sexa desmentido. Se Europa se desintegrara sería unha catástrofe de dimensións incalculables para todos porque é certo que co euro temos algún que outro problema, pero sen a protección da moeda única estamos perdidos.
¿E España? Leva meses asomada ao abismo, agora sen o escudo protector dos países intervidos -Grecia, Portugal e Irlanda- e, logo da tregua concedida a Italia, pode ser a seguinte ficha nese dominou na partida perversa que xogan os mercados. O mesmo xoves Bruxelas difundía as previsións de crecemento, de paro e de cumprimento do obxectivo do déficit para o período 2011-2013 e o panorama é negro, moi negro.
Cos mercados á espreita e España ao bordo do precipicio, sorprende moito que os candidatos dos dous grandes partidos só fagan vagas referencias a Europa e non falen da crise do euro e da eurozona, dos problemas da débeda soberana ou das novas medidas de axuste que esixirá Bruxelas, que suporán novos sacrificios para os cidadáns e serán determinantes da acción do goberno nos próximos catro anos. As grandes decisións tómanse en Europa de onde veñen as sorpresas e os mandatos e a ela deberían mirar os candidatos.
Dicía o Financial Times na súa crónica do debate do luns pasado que os dous líderes "dedícanse a mirarse ao embigo mentres a crise aperta". Se van seguir con descualificacións mutuas e con promesas domésticas, tan inconsistentes como inútiles, achegan pouco ao país. Sobra o que queda dunha campaña

PROMESAS DE MARIANO RAJOY

Chegou o momento de concretar as promesas de presidente que o galego Mariano Rajoy puxo no tapete electoral. Eu resumiría así: Pensións. "No próximo orzamento que fagamos non haberá unha conxelación das pensións. Iso foi unha das razóns fundamentais polas que fixemos unha dura crítica ao Goberno, porque conxelaron as pensións para aforrar e só o Plan E supuxo un custo de 18.500 millóns".
En canto a reforma laboral, Rajoy di: "Creo que hai que facer cambios na lexislación laboral. Falareino cos axentes sociais e espero que se dean conta da situación pola que atravesa España neste momento".
Refírese agora don Mariano á creación de emprego: "Ninguén é capaz de saber cando se pode crear emprego, o que si teño claro é que con outras políticas que xeren confianza pódese crear emprego e a iso é ao que me vou a aplicar se os españois queren".
En canto aos funcionarios di: "Creo que aos funcionarios non lles vou a facer unha rebaixa do 5% como lles fixo o Goberno, pero, neste momento, teño que ver cal é a situación exacta das contas públicas". Refírese tamén Rajoy á primeira reunión que pensa ter: "Chamarei ao líder da oposición para explicarlle algunhas cousas que creo que hai que facer en España e para ver a súa disposición a colaborar".
Toca tamén os impostos: "A idea é mantelos salvo no caso dos emprendedores, as pequenas e medianas empresas e os autónomos, que son os chamados a crear riqueza e emprego, son os que crean o 80% do traballo en España, a eses si  lles baixaremos". Enfoca ademais o asunto da sanidade: "Non privatizarei ningún servizo de sanidade nin lle direi a ninguén que o faga, nin coñezo a ninguén que teña esa intención. Non vou facer o copago, cando hai emprego, a Administración recada máis porque hai máis xente pagando impostos. Xa que logo, pode gastar máis en sanidade".
Tamén dedica don Mariano un espazo ao terrorismo: "Será mellor cando ETA nos diga que se disolve de xeito irreversible. A partir de aí, ¿por que temos que negociar? Logo, que fagan política se queren, pero, a partir de aí". Ata foi capaz Rajoy de enfocar a cuestión dos touros: "Estou a favor da liberdade. Creo que non se poden prohibir os touros e xa que logo farei o posible para convencer de que haxa touros en toda España, incluída Cataluña".

O DÉFICIT AUTONÓMICO

Os eternos agoreiros do Madrid mediático e político (eses aos que tan ben define Suso de Toro dicindo que desenvolven un xogo de caloteiros con cartas marcadas) andan a dicir que o Estado foi quén a reducir o défict, mais o problema sería  que as autonomías non son quen a controlar os seus números. Da suposta  constatación dese feito tiran a conclusión de que compre unha fonda recentralización do Estado para  reducir o gasto público autonómico e indirectamente o autogoberno das nacións e rexións españolas.
O que non din estes caloteiros é que son as Administracións autonómicas as que prestan os servizos públicos esenciais na nosa sociedade: a sanidade, a educación en todos os seus níveis, os servizos sociais aos dependentes, terceira idade, menores e excluídos sociais ou en risco de exclusión, a formación, case todo o gasto en xustiza ou as infraestruturas interiores. E, mesmo na época expansiva, os Gobernos territoriais de réxime financeiro común (todas agás Euskadi e Navarra, que recadan os seus impostos) estaban sempre mal financiados e xeraban déficit.Velaí os números actuais, tendo en conta a recesión e a febleza do sistema de financiamento de saída.
Porque, nun Estado tan descentralizado no gasto como o noso, o Goberno do Estado retiña o ingreso centralizado con importantes fondos que non eran precisos para os  servizos que prestaba. ¿Que servizos segue a prestar o Estado? Os servizos de policía (que mellor estarían transferidos), o gasto militar (de dimensións irresponsábeis e que compre reducir no horizonte dun Exército europeo), as infraestruturas supraautonómicas, o servizo exterior e as pensións (malia que en orzamento á parte).
Velaí o cerne da ofensiva destes caloteiros: queren recentralizar para empobrecer ás periferias. E queren recentralizar para suprimir ou reducir os principais servizos públicos: a sanidade, a educación e os servizos sociais. Cando lles falen do déficit autonómico desconfíen. E pensen que compre menos gasto militar e máis gasto social. Dende instancias europeas ou internacionais que ninguén elixiu ditouse a morte civil de Papandreu e a destitución de Berlusconi. O perigo desta revolución dos ricos é que comeza descoñecer, mesmo formalmente, o resultado da escolla popular cando os elixidos non poden ou queren xestionar ao cento por cento os  mandatos destes poderes fáctico-financeiros. Malia que a demisión de Berlusconi sexa, obviamente, unha boa nova.

DESATASCAR EUROPA

Urxe culminar a dixestión da cuestión greco-italiana e reformular a folla de ruta.
O peixe mordeuse a cola. As crises gobernamentais desencadeadas en Grecia e en Italia pola precaria xestión dos seus dirixentes sobre a crise económica das súas débedas soberanas atascaron á súa vez a folla de ruta da UE deseñada nos cumes de xullo e ratificada e ampliada nas de final de outubro. Cumes que precisamente tiñan por obxecto máis inmediato resolver a ruína exponencial nos prezos dos bonos públicos de ambos os países mediterráneos. A ampliación do Fondo de Estabilidade Financeira anunciouse como a solución definitiva á crise europea da débeda; pero, a pesar das boas intencións, non funcionou. Italia está ao bordo do colapso financeiro e o diferencial de débeda español disparouse onte ata un nivel marca (432 puntos básicos).
O prexuízo das substitucións de Papandreu e Berlusconi (salvadas sexan as súas distintas calidades persoais) foi de gran alcance. Unha estratexia europea laboriosamente trenzada quedou desarbolada. Agora o máis urxente é culminar os procesos de normalización institucional en ambos os países e de tranquilización do escenario europeo para reemprender a tarefa. É unha tarefa complexa, porque abarca desde o problema da débeda periférica ao da recapitalización bancaria; desde a seca do crédito á dotación do fondo de rescate. Todo iso, complicado por unha fase económica de estancamento, con riscos de recesión, que subliña os perigos sociais desta crise, o desemprego e o malestar cidadán, terreos propicios para o ultranacionalismo xenófobo e o populismo.
Sería inxusto atribuír as responsabilidades só aos alumnos díscolos ou menos capacitados. Algunhas receitas da estratexia xa capotaron antes de que as crises de Atenas e Roma chegasen ao cénit: o G-20 visualizou o ridículo do propósito de ampliar un fondo de rescate con diñeiro de todos, menos dos seus socios. O estancamento subliña a insuficiencia da política económica de xénese alemá, circunscrita á austeridade. Haberá que ver se se cumpren os compromisos de completala con estímulos á demanda nos países susceptibles de actuar como locomotoras do crecemento.
A crise destas semanas facilitou que aflorase o proxecto franco-alemán de deseñar a Europa do futuro a dúas velocidades. Se se trata de dar máis peso e rapidez decisoria ao área do euro, existe xa un camiño consagrado e aceptable: o da cooperación reforzada (que esixe deixar a porta aberta a todos quen queiran incorporarse). Un camiño a explorar moito máis intensamente que ata hoxe -por exemplo na fiscalidade empresarial, nas taxas bancarias ou en máis integración das Facendas dos 17- antes de acudir a procedementos externos ao Tratado de Lisboa. Porque esta opción pode abocar a unha fractura interna xeneralizada. Entraña o perigo de sacrificar a unidade pola eficiencia, pero esta o é menos sen aquela. EL PAIS

FAVORECE O VOTO EN BRANCO AO BIPARTIDISMO?

Este tipo de voto inclúese no total sobre o que se calcula a distribución de escanos e prexudica aos minoritarios

Favorece o voto en branco o bipartidismo? A resposta é si. Cantos máis votos en branco resulten das eleccións do 20-N, maior dificultade terán os partidos minoritarios para acceder ao Congreso. Os votos en branco son aqueles en os que o sobre non contén ningunha papeleta. Nas eleccións ao Congreso tamén se conta como voto en branco aquel emitido cara a algunha candidatura legalmente retirada. E nas do Senado aquelas papeletas que non leven marcado a ningún candidato.
Os votos en branco serven para manifestar o rexeitamento ás candidaturas presentadas, pero, ao computarse e incluírse no total de votos sobre o que se calcula a distribución de escanos, elevan o listón electoral mínimo para entrar na repartición, favorecendo aos partidos maioritarios.
Contabilízanse os votos nulos? Non. Aínda que se contan na mesa electoral, en termos oficiais non teñen ningunha validez e non se contabilizan. Os votos nulos son os votos mal emitidos (os que utilizan unha papeleta diferente á do modelo oficial, os que inclúen papeletas con alteración de nomes ou nomes tachados, un sobre con papeletas de diferentes partidos ou unha papeleta sen sobre), polo que non reflicten necesariamente o rexeitamento ou desapego aos partidos. No caso de que o sobre de votación conteña máis dunha papeleta da mesma candidatura, computarase como un só voto válido.
A abstención só se cifra Nas pasadas eleccións municipais e autonómicas de maio, case doce millóns de persoas optaron pola abstención (O PP conseguiu oito millóns de votos e o PSOE seis). Pero, aínda que se realiza un reconto para cifrar as abstencións, non se teñen en conta para calcular a repartición de escanos.
A barreira para os minoritarios A cada circunscrición correspóndelle elixir un número de deputados ao Congreso, segundo o número de habitantes que teña (a máis habitantes, máis deputados asignan). Para entrar na repartición, os partidos minoritarios teñen que conseguir polo menos o 3% dos votos que se emitan nesa circunscrición.
Como a distribución dos escanos non ten en conta o resultado de cada partido a nivel nacional, unha formación que obteña menos votos pero máis concentrados en varias circunscricións, como ERC ou PNV, poderá conseguir unha maior representación no Congreso.
Ademais, o sistema D'Hondt, que se utiliza para a asignación de escanos, favorece a exclusión dos partidos minoritarios, ao reforzar a presenza das candidaturas que máis votos obtiveron en cada circunscrición, en detrimento de a proporcionalidade. Existen outros sistemas electorais alternativos que favorecen unha repartición máis representativa. O método Sainte-Laguë e o Cociente Hare son dous deles.

TOMADURA DE PELO

O debate electoral entre Rajoy e Rubalcaba (PP-PSOE) non serviu para nada.  A esta conclusión chegaron todos aqueles analistas que se pararon un minuto a estudar a repercusión do anunciado cara a cara, que congregou ante a televisión a doce millóns de persoas e que, de novo, defraudou a case todos. Afeitos a magnificar, vendéunos o programa coma se a democracia mesma dependese del, ao final, descubrimos que apenas un 1% de quen presenciou as dúas horas de diálogo de besugos con moderador, cronometrador almidonado, votará o próximo 20-N movido polo visto na tele.
Talvez, a mellor descrición do espectáculo fíxoa quen o definiu como dous mitins simultáneos, coincidentes no tempo, o escenario, as gravatas dos protagonistas e pouco máis. Ata teñen razón quen afirman que se tratou dunha sucesión de monólogos nos que as poucas alegrías producíronse no momento no que a compostura perdíase un chisco ao berro de: ¡Mentira!
Polo menos hoxe, os cidadáns sabemos que gañou Rajoy, aínda que por pouco, e que Rubalcaba non convenceu nin aos seus. Tanto foi así que xa hai quen quere segarlle a herba baixo os pés, algo, por outra banda, bastante habitual nos partidos. E o problema é que os políticos, sobre todo os de certo nivel, están afeitos ter unha cohorte de babosos pelotas, desexosos de aplaudir cada unha das súas ocorrencias.
Iso si, cando o líder mete a pata e a caída é inevitable, todos aqueles que lle rían as grazas, golpeábanlle o ombreiro e abríanlle a porta, saltan sobre o futuro cadáver coa intención de levar o refugallo máis goloso que adoita ser o posto vacante. Así, resulta patético que Rubalcaba cheire xa a morto (político, por suposto), e sen que aínda se enterrou a Zapatero xa haxa quen prepare o funeral de dous ao prezo dun.
E, talvez, na mesma cerimonia póidase dar o último adeus a José Blanco. Sopran ventos de dimisión para o outrora todopoderoso muñidor e agora acurralado por unhas supostas comisións a conta duns favores menores. Rubalcaba, o morto segundo (cronoloxicamente o primeiro cadaleito correspóndelle a Zapatero), puxo a man no lume por Pepiño e non se sabe se, a estas alturas, estará xa arrepentido.
O caso é que entre supostos corruptos e excesos niso que chaman redes sociais, España vaise a quedar sen candidatos. Que llo digan a ese que encheu o seu twitter de ocurrentes frases, iso si ofensivas contra os seus adversarios. Tal foi o exceso que lle custou o posto. Como á candidata que colgou en Facebook o fotomontaxe dunha Carme Chacón demasiado descocada e cun peito ao aire. Parece que algo lle ocorre aos políticos, que teñen auténticos problemas para diferenciar entre o ben e o mal, o público e o privado...
¿Como se pode malgastar medio millón de euros, nos tempos que corren, para organizar un debate que se pode facer en calquera mesa dun bar da esquina? Ridículo. Iso non é un debate, é unha tomadura de pelo.

Non houbo frescura, non houbo ideas reais, só houbo mantras. Os paisanos do montón entenden mellor que se prescindiu do monstruoso escenario en que nolo serviron.

¡Cantos parados, dos que tanto falan os políticos, puidesen ter un soldo para poder atender as súas necesidades!

OS VOITRES PLANEAN

Hai moitas formas de adiviñar a que vén encima. Unha delas é limitarse a escoitar o que din os que levan as rendas. Arturo Fernández, presidente da patronal madrileña e man dereita de Esperanza Aguirre, adianta as liñas mestras da solución que traerá "o cambio". Ve imprescindibles os recortes sociais; o copago en sanidade e dependencia; a racionalización do gasto sanitario e o transporte público, "que é moi barato"; máis presenza do sector privado no público, e confía en que as reformas sexan contundentes e leven cambios "brutais", aínda que non gusten aos cidadáns.
Estas solucións culminan cunha frase que é toda unha declaración de principios: "O café gratis para todos vai ser imposible mantelo". Os servizos aos que se refire de forma metafórica non se regalan, pagámolos cos nosos impostos, é elemental pero alguén debería dicirllo a este guía privilexiado e altruísta do noso destino. Tamén podía evitar o "para todos", non había necesidade de explicitar que no seu mundo ideal uns "pillan" e outros non. Existen outras intencións que tenden a unha mellor redistribución da riqueza, pero están nas antípodas dos mal chamados liberais.
Aclaradas as "brutais" consecuencias que estas solucións terían sobre os cidadáns, esqueceu explicarnos cal será a cota de sacrificio da asociación que representa, a CEOE, porque ata agora todos os seus esforzos van encamiñados ao abuso, a sacar tallada desta crise cun descaro que define ao capitalismo máis salvaxe. Moitas grazas. O Gran Wyoming

LACAZÁNS

A xulgar polas informacións, os lacazáns están no Norte e Centro de Europa. Explícome: a realidade desmente á alemá Merkel, que pide harmonizar a idade de retiro na Unión Europea. Porque a maldita verdade é que os alemáns xubílanse antes que os españois e os portugueses  traballan menos horas que nós.
O certo e verdade é que a Comisión Europea destaca que cada país ten unha realidade demográfica distinta, así, os xubilados italianos pagan un 15% máis de impostos que os franceses ou os alemáns. Por outra banda, 17.000 millóns de euros é o que gañará o Reino Unido cada ano se amplía a vida laboral en dezaoito meses. Ademais, cabe dicir que a prestación mínima en Italia supón o 80% do salario cotizado. A diferenza nos días de vacacións é o único no que ten razón Angela Merkel: Alemaña establece por Lei un mínimo de 20 días pagos, un e medio máis que a media de toda a Unión Europea.
E é que a dama teutoa tira con bala, cando di: "En países como Portugal, Grecia ou España non se poden producir xubilacións antes que en Alemaña e engade: "non podemos ter unha moeda común e que uns teñan moitas vacacións e outros moi poucas".
Buscaba agravar a loita entre o Norte e o Sur de Europa. Pero lle saíu o tiro pola culata. Segundo cifras de 2009, a media de saída efectiva no caso español é de 62,3 anos, mentres que no caso alemán é de 62,2, xubilándose os xermanos antes. Os portugueses tamén se xubilan máis tarde: 62,6 anos. Se é verdade que os gregos viñan xubilando nove meses antes que os alemáns, pero Merkel non se atreveu a citar aos franceses cuxa media de xubilación está nos 60 anos de idade.
O país galo sitúase na cabeza dos socios europeos con máis días de asueto por ano e a xornada legal de traballo máis curta, sete horas. Os franceses gozan de 40 días de vacacións anuais.
Suxerir que España, que se dispón a atrasar a 67 anos a idade legal de xubilación, harmonice o seu sistema de pensións co alemán, soa algo paradoxal cando ata fai apenas uns meses na veciña Francia podíase deixar de traballar aos 60 anos. Sarkozy impón agora 62 anos se se teñen 41, 5 cotizados e 65 para cobrar o máximo, sen necesidade de cotizar todos os anos...

POLÍTICA E CORRUPCIÓN

Cada vez é máis evidente o distanciamento e o desencanto da maioría da sociedade cos seus responsables políticos, a maioría dos cales mantéñense á marxe da realidade social. Xa non é suficiente que agora se recoñeza a crise, desaceleración ou como se lle queira chamar para xustificar os recortes que se pretenden aplicar en cuestións tan fundamentais como a educación, a sanidade, a vivenda, as prestacións sociais, etc.

Agora parece ser que algúns políticos decátanse de que a Administración é demasiado grande, pois que se reduzan os altos cargos, o persoal de confianza e as numerosas administracións paralelas que carecen de sentido, así como acabar como os "privilexios" vitalicios de moitos políticos. Ás coberturas sociais básicas non llas debería tocar porque delas dependen unha gran cantidade de familias humildes que non poden quedar en mans do feroz liberalismo.

A loita contra a corrupción debería ser o eixo primordial de calquera acción de goberno (municipal, autonómico, estatal ou europeo) para evitar que se beneficien os de sempre, os que se aproveitan das crises sen ningún tipo de escrúpulos para engrosar o seu patrimonio persoal e familiar. Xa está ben de que paguen as consecuencias da crise os mesmos. Se Europa somos todos, entón todos os cidadáns dos 27 países temos que arrimar o ombreiro, esixindo responsabilidades aos nosos políticos polos seus actos, e sacar isto adiante.
POR CERTO, ONDE ESTÁN OS SINDICATOS...

PREGUNTE NA FARMACIA

Sanidade reduce o servizo de farmacia en zonas rurais e dá, así, outra volta de porca ao noso cada vez máis precario servizo galego da saúde.
Na farmacia do meu barrio xa nin se inmutan cando, seguindo o famoso slogan de "consulte ao seu farmacéutico", pídolles opinión para cubrir a quiniela.
A miña relación coas farmacias vén, en principio, por comparación: alí me "puñan" mellor as inxeccións (máis rápidas e menos dolorosas) que o meu pai en casa. Alí aliviábanme antes da dor de oídos que me perseguiu durante anos, que a miña avoa coa receita do aceite quente sobre o algodón.
Xa de forma máis recente as farmacias rurais -unha especie de ambulatorio con respostas para todo e agarimo para todos- déronme probas de proximidade, sacrificio e profesionalidade. Por iso me cabrea que, para aforrar, o recorte cébese de novo na sanidade (mellor devandito, coa nosa saúde) e aparezan peregrinas manifestacións como a da conselleira Farjas presumindo de que "Galicia paga ás farmacias dez días logo de presentar as facturas", afirmación que desmente algún dos interesados e que non merece premio, pois ela, a conselleira, cobra cada mes o día 28 ou 29, aínda cando non cumpra a tarefa.
O peche das farmacias en zonas rurais (primeiro levan a oficina da caixa, logo minguan os CAP e agora as farmacias) supón un quebranto para os cidadáns que, precisamente por vivir en zonas rurais, teñen menos posibilidades de gozar o que temos os urbanitas.
O Consello Económico e Social di que a medida "aposta, claramente, por non garantir a prestación a un colectivo social ou a unhas áreas xeográficas que necesitan, como ninguén, medidas de apoio, non recortes...?. Engade que "periga, ademais, a farmacia de garda, moito máis necesaria neses puntos que nas grandes urbes".
E esta medida logo de "a operación xenéricos" que, segundo a doutrina da Xunta, son o mesmo que os outros, pero... máis baratos.
Fagan o favor de preguntar na farmacia (bo, mellor na carnicería) se é igual a carne de primeira que de segunda; interrogue ao seu camareiro favorito se é o mesmo tomarse un whisky de quince ou de dezaoito anos que o de garrafón.
Recontra ¡pregunte na farmacia!.. Xose María Villot.

NENO RICO NENA POBRE

Hai moitos socialistas que levan aos seus fillos a colexios privados porque consideran que son os centros máis adecuados para a formación dos pequenos e teñen recursos económicos para pagalos. Non se converten por iso nuns burgueses desclasados, unha especie de novos ricos que renegan do ensino público universal e gratuíto.
Tamén hai moitos afiliados ao Partido Popular que elixiron centros públicos para a educación dos seus fillos, convencidos de que neles se imparte un ensino de calidade. Esta elección do público tampouco transforma aos militantes populares en proletarios con escasos recursos, nin os impulsa a defender unha loita de clases de novo cuño.
Por iso, non acabo de entender ese vídeo "neno rico, nena pobre" que os socialistas introduciron na precampaña electoral no que aparece unha empregada de fogar levando a un colexio privado a un neno encorbatado e repeinado, un tanto repipi, que se alegra de que Carmen, a súa coidadora, teña unha filla da súa idade para que cando sexan maiores poida levar aos seus fillos ao cole.
A estas alturas da vida democrática dos españois confrontar o ensino privado coa pública soa a rancio, a un pasado felizmente superado, e un vídeo desta natureza demostra que os autores e o equipo de campaña que o impulsou e aprobou están como fora da realidade -que llo pregunten aos seus conmilitones que levan aos fillos a colexios privados-, andan escasos de luces e faltos de ideas e enxeño creativo.
Na beirarrúa de en fronte, tampouco estivo afortunada a directora de campaña do candidato popular ao dicir que en Andalucía hai escolas e nenos que non teñen pupitres, baseándose nunha imaxe na que os escolares escoitaban sentados no chan a un conta-contos. Con estas mostras de talento o que une aos electores non é a confianza nos políticos, senón o espanto.
En democracia, cada cal é libre de producir e utilizar os recursos que estime oportuno dentro dos límites que establece a Constitución. Pero este vídeo e a réplica popular chirrían a moita xente, sexan socialistas, populares ou xente común, que é incapaz de tragar tanta demagoxia concentrada nunhas poucas secuencias.
Por iso, socialistas e populares farían mellor se confrontaran as súas ideas e presentasen xuntos medidas para mellorar os plans educativos e os programas de ensino para evitar tanto fracaso escolar.

PROGRAMA DE GOBERNO

Por máis que o queiran conservar en formol, non van poder ocultar a Rajoy por máis tempo. Xa non cola o de facer das comunidades gobernadas polo PP -por caso, Galicia- o espello no que a cidadanía descubra á fin sobre que rodas vai soster o candidato da dereita o seu programa de goberno. Entre outras cousas, porque esas comunidades deixaron de ser o referente de boa gobernanza. Non me estou referindo a Valencia, o contramodelo do que se espera dun partido que aspira a conseguir a confianza de tódolos desencantados coa esperanza branca que un día representou –“non nos falles”–Zapatero. Si dos territorios políticos nos que a dereita sociolóxica e os medios madrileños, sen distinción apenas entre eles, deron por sentado que os seus respectivos presidentes –Cospedal en Castea/A Mancha e Feijóo en Galicia– representaban o modelo sobre o que Rajoy escrituraría o seu compromiso programático con España.
Porén, por máis que tenten manter inalterable a imaxe de eficacia, boa xestión e capacidade para resistir os ventos ábregos que lles atribuiron a eses dous dirixentes conservadores, a realidade non dá de si máis que a sombra do que puido ser e non foi. Se algo podemos esperar en tempos calamitosos como o actual de quen lexitimamente representan e xestionan o autogoberno, por caso os desas dúas comunidades autónomas, é que cando menos consigan desacelerar os seus efectos máis perversos, valéndose para iso das competencias que incentivan o emprego e o crecemento económico. Nada de nada.

Non hai nin un só indicador que o constate. E se á presidenta castelá aínda lle pode funcionar como excusa botar man da imaxe quebrada que os socialistas de Barreda non conseguiran borrar do espello retrovisor, ao presidente galego nin iso. Entre outras cousas porque xa leva asinados dous orzamentos no Doga, e o que deixara o bipartito en reserva está tan desbocado que non hai espello retrovisor que o conteña.
Se a felicidade que promete Rajoy ten para el refrexo no modelo que, segundo a propaganda popular, encarnaría Feijóo, aviados imos. Atendendo ás variables fundamentais de crecemento económico, xeración de emprego e equilibrio de contas públicas, Galicia é unha das comunidades do montón -está entre as que ofrecen perores datos-. Dende o 2009, xa son máis de 60.000 os empregos perdidos. En só dous anos, a Xunta endebedouse case tanto como nos 25 anos anteriores. E os recursos públicos para educación, sanidade, dependencia e inversións en infraestruturas baixaron nese mesmo periodo un 17,6 por cento.
Do que sabemos polo debuxo abstracto que estes días difunden os populares desde Santiago, e a xulgar por como pese a ese contexto de quebra social ten á Galicia de Feijóo pola Arcadia feliz, hai que deducir que nos que realmente pensa Rajoy non é naqueles que menos razóns teñen para sentirse tocados pola man de Deus –que el chama misteriosamente “una economía como Dios manda”–, senón nos que nunca deixaron de ter o ceo a un tiro de pedra.

De non ser polo escenario de cartón pedra no que se vai desenvolver a batalla electoral, sen outra alternativa para as masas de espectadores que a de apostaren entre o malo e o peor, o candidato da dereita non pasaría de ser o que realmente é: un ben intencionado ventrílocuo dos que, á maneira dos predicadores das televisións estadounidenses, están a facer do mundo un insufrible deserto... de felicidade

OS CURRANTES PAGAN POR TRABALLAR

A patronal propón rebaixar o despedimento, suprimir presenza sindical, pagar menos impostos e estudan se volver ao dereito de pernada. 

Négome a responder con frases de trazo groso aos seus insultos á nosa intelixencia e por iso quero "botar man" das cifras: o salario mínimo no Reino Unido é de 1005 euros mes e o de Luxemburgo de 1.750 euros. Séguelle Irlanda, con 1.653 euros e logo un "pelotón" (Bélxica, Holanda e Francia) que superan os 1.350 ao mes como pago ao salario mínimo... Despois, na cola, con faroliño vermello, España que non alcanza os 630 euros no seu salario mínimo interprofesional...
En Galicia as cifras son aínda peores en canto a soldos, beneficios, xubilacións, etc...
Pero é que ademais na inmensa maioría dos  países da nosa contorna  os impostos son menores e a fraude é algo insólito, penado pola lei e repudiado pola sociedade...
España está á cola en servizos sociais (gardarías, centros xeriátricos, etc.) e aínda que os últimos anos a distancia acurtouse de forma considerable, a cantidade dedicada a eses servizos é escandalosamente inferior á media da Unión Europea...
O presidente da patronal madrileña (seareiro do PP e beneficiado de ducias de obras no reino de Esperanza) segue a senda do "ex", enfrontado hoxe  aos tribunais pola  súa peculiar maneira de entender o negocio e o seu sucesor é outro coñecido "siareiro" da dereita... Lembren, ademais, que pola súa relevancia ¿? Beneficiáronse de xenerosas subvencións, de créditos "brandos" das caixas de aforro e unha serie de beneficios que por aí -fóra das nosas fronteiras-  asombran...
E se vostedes seguen as pistas a estas propostas da  patronal observarán grandes coincidencias co programa electoral que referenda o señor Rajoy as poucas veces que se explica...
Ademais de querer pagar menos, recibir mais axudas e que lles rebaixen os impostos, estes señores (e o modelo xa circula por varias economías) falan de "adelgazar" o estado e pór en almoneda os servizos públicos a favor da economía de mercado. Por exemplo entrando no "negocio" da sanidade, a medias coas administracións e, despois, instaurar o copago-repago.
Ah...e os currantes, a pagar por traballar.
Non están indignados...?

CAMPAÑA ELECTORAL

Xa empezou o circo. Xa os charlatans desde a pista de serrín intentan camelarnos a todos. A festa da democracia abre as súas portas de par en par para recibir ao caudaloso río de votos que darán o éxito ou a frustración. O truco ou trato do último "Halloween" roda como opción fatídica sobre a mesa de xogo: mentira ou verdade, eficacia ou fracaso, medo ou chantaxe, ameaza ou inutilidade, honestidade ou corrupción.
Os partidos políticos aspiran á vitoria electoral. O sistema abraza, xunto co económico, o social e o ideario. Todas as ciencias humanas. En primeiro lugar a nosa historia individual extensiva á colectiva. Tamén a filosofía, pero tamén todas as ciencias propiamente ditas, desde a bioloxía e a física ata as matemáticas e a astronomía. A pesar da recoñecida presenza de minorías teóricas, os alcances populares e datos de cada partido serviranlles para expresar e manter a súa realidade interpretadora conforme venzan na cita electoral do 20N.

O espectáculo español actual -dividido, cohibido, hemipléxico- pode sintetizarse nun cadro de tons sombríos. Reflicte o cansancio suicida de sociedades decadentes, prostituído por dirixentes de segunda fila que se dedicaron a sestear no inoperante Senado ou comadrear na Cámara de San Xerónimo. A dúbida -destacou un comentarista do século XX- invadiuno todo. Deixou de ter características cartesianas, deixou de ser método de análise para o achado da verdade e pasou a ser unha postura cómoda...
Quizais a nosa esperanza radique na nosa desesperación por rexenerar a España como proxecto de vida común. Tal como postulaba Confucio: "poden sosterse os imperios sen exército, sen gardas, sen monarcas, ata sen leis; pero non poden sosterse sen fe". O próximo día 20 depositarei o meu voto na urna...

PARADOS DE ZP E FEIJOO

As cifras asustan. Chegados á cifra dos cinco millóns de parados, e con outros catro empregados en precario, todo leva a pensar no inevitable. Estamos ás portas dunha nova recesión. En Galicia, as cousas van a peor. O que dende o 2005 ao 2008 marcara entre nós un diferencial positivo de crecemento, esgotou definitivamente a partir do 2009. De ser por iso a comunidade autónoma que máis creaba emprego, pasamos nese ano a ser a que máis o destruía. No 2010 foi xa a comunidade que encabezou o aumento do paro. Seguimos nesa tendencia, e todo fai prever que a taxa actual de parados, un 17’25% da poboación en idade laboral, irá a este paso homologándose cada vez máis coa escandalosa cifra pola que se mide o drama español, un 21’5%, o máis alto dende 1996.
A última Enquisa de Poboación Activa acendeu tódalas alarmas. Fracasou a reforma laboral que o goberno de Zapatero forzara para deter a sangría. O paro é o síntoma de que a crise atopou entre nós motivos para botar raíces. Polo demais, atiza a inflación, o consumo non remonta, e a desconfianza dos mercados non decae. As cifras do terceiro trimestre, como sucedera nos dous anteriores, contradicen as previsións que fixera o Goberno a partir da reforma laboral. Todo un fiasco. O que vén a constatar que para atallar as anomalías laborais non é suficiente con endurecer as regras do mercado laboral, e que o verdadeiro foco do problema ten a ver fundamentalmente co modelo produtivo vixente. Non deriva do mercado laboral, senón do mal funcionamento da economía.
Neste senso, parece como se todo o mundo tivese amnesia. Sobre todo, os dirixentes do PP e tódolos seus cada vez máis numerosos alabardeiros que, tendo razón sobre a mala xestión que da crise veu facendo o goberno socialista, non son quen de admitir que foi sobre as areas movedizas da construción e do sector inmobiliario que se desequilibrou en España o sistema produtivo. E que, á contra do sucedido en países como Suecia, os sucesivos gobernos e as súas políticas optaron por manter subdesenvolvido o sector público, que neses países de referencia xerou moito emprego ligado a servicios sociais e I+D.
Que Núñez Feijóo, tan hábil cando era oposición en botarlle en cara ao bipartito as cifras de paro como en negar agora que o fixera para salvarse da queima, tente xustificar que estemos en caída libre utilizando o falso argumento de que carece de competencias para evitalo, é puro escapismo. Porque, sendo verdade que Galicia non escapa ao desequilibrio do sistema produtivo que fai a España reo dos mercados, axencias de calificación e demais especuladores, a acusación de mal xestor que lle fai a Zapatero vénlle a el como anel ao dedo. Ten competencias sobradas para influir sobre o paro e as tendencias de crecemento no medio e largo prazo: políticas de emprego, de I+D+i, formación ou solo industrial, podendo actuar a favor da liquidez das empresas e a súa internacionalización. Pero non. Abonda con botarlle un ollo aos orzamentos do 2011, e comprobar unha diminución do 37’8 por cento sobre as cifras do 2009 no capítulo das políticas de emprego. En efecto, asi non hai competencias que sirvan

OS RECORTES

O presente ano está resultando moi distinto aos anos  anteriores.  Iniciouse entre a cidadanía un  proceso imparable  de desvelamento das realidades ocultas do sistema político vixente e das causas da crise. Foise descubrindo de vagar que a crise ten uns causantes, e que tal como continúan as cousas quizá nunca saiamos dela, aínda que digan o contrario algúns políticos para recoller votos. E a democracia marabillosa que nos quixeron vender desde a transición coñécese cada vez mellor, tamén nas súas numerosas deficiencias, e no seu carácter escasamente aberto e participativo. Esta vaga crecente de progresiva saída da inopia infantil na que vivía a sociedade consumista precedente e de toma de conciencia cidadá, nin os poderes mediáticos máis grandes son xa capaces de neutralizar con eficacia.
Para que todo iso se producise, cunha base social carente de información sólida e de ferramentas de tipo intelectual e crítico, foi necesario que esta experimentase no propio peto a desagradable sensación real de perda do Estado do benestar e o aumento da precariedade e do desemprego. Tamén é dramático por parte dos convencidos da súa pertenza á denominada clase media comprobar a destrución seica definitiva da súa vida anterior, segura e tranquila, sen que ningún dos dous grandes partidos do bipartito estatal movese un dedo na súa defensa. En só nuns cantos meses a sociedade avanzou máis en coñecemento e madurez que nos trinta e seis anos anteriores. E moitos sectores ancorados na apatía política foron engrosando desde maio as filas do  descontento e da indignación. Cando se vivía coas certezas dun mundo futuro, como pouco, nunca pior para a nosa prole que o presente, de súbito se observou en toda a crueza que os amos do mundo nun xiro histórico total nos desprazaban en caída libre cara ao inseguro e desregulado século XIX.
As novas diarias sucédense coa mesma tónica, superando cos seus datos as perspectivas menos optimistas. A Xunta, impasible, continúa aumentando os recortes e as privatizacións na educación e  na sanidade públicas, e nos servizos sociais, os tres alicerces do Estado do benestar.  O PP mantén a cosmovisión neoliberal do mundo, ao entendelo exclusivamente como un grande mercado, no que todo se pode mercar e  vender e no que único que importa é a desregulación para a maximización do lucro empresarial. Hai un ampla estrutura clientelar empresarial por detrás que cobiza os beneficios asegurados que xenerarían estes sectores esenciais en mans privadas.
Núñez Feijóo tería que ser consciente de que como Galicia conta cunhas porcentaxes grandes de poboación con idade elevada e con algún grao de dependencia, alén do seu escaso tecido produtivo e das rendas salariais baixísimas, depende máis que outras comunidades autónomas das axudas públicas. Aplicar con exceso de celo o catecismo neoliberal sobre o pobo galego, recortándolle e privatizándolle os servizos públicos esenciais, implicaría non levalo á precariedade, senón instalalo definitivamente nunha miseria radical oitocentista.  
Antes que tocaren a sanidade e a educación públicas, xa deficientes en canto á media estatal e europea, deberían suprimir as deputacións, perseguir a fraude fiscal e incrementar a fiscalidade das rendas altas. É unha falacia afirmaren que non existen outras solucións que os recortes. M.M.D.

SUSPENSO EN CONFIANZA

Os españois non confían nos medios de comunicación. O último barómetro do CIS indica que as empresas dedicadas ao (outrora nobre) arte de informar rozan o aprobado, pero non o conseguen. Miúda sorpresa.
Quizá teña algo que ver esta sorte de amálgama en que se converteron algúns programas, televisivos fundamentalmente, onde o espectáculo prima sobre o rigor e os debates protagonízanos charlatáns de feira en lugar de expertos. Achegarse ao pobo é unha boa manobra de mercadotecnia, pero non se pode pretender credibilidade cando quen opina sobre a calidade do ensino non se sabe nin a táboa do sete. O ridículo, inevitable, faise patente cando a noticia máis importante dos últimos tempos dana unha humorista e unha vividora. Perfecto resumo da crise da profesión.
Aínda que o público ten o que merece, ás audiencias remítome, e quen elixe a un fantoche en lugar da un traballador competente debería saber o que pode atoparse. Igual que cando sintoniza unha emisora ou compra un xornal segundo a cor que, con máis ou menos sutileza, deixan traslucir.
Desde os seus inicios, o xornalismo cumpriu as funcións de informar e formar opinión. A obxectividade absoluta é incompatible coa condición humana. E con estas premisas funcionou o negocio durante décadas. Nin os máis inocentes poden alegar engano. Seica, radicalización cando, ebria de poder, a maquinaria da prensa desprega o seu veleno. En ocasións, case como unha vinganza persoal. Para vergoña da maior parte do gremio. Por certo.
O certo é que é preferible unha sociedade que dubide a unha que se deixe guiar sen mostrar un chisco de vontade. Mellor mentes pensantes que esixan calidade que mandas cerriles que apenas saiban entender o que len. Aínda que por desgraza as segundas son as que fan máis ruído. E cando piden sangue e polémica é o que se lles dá. O cliente manda. Case sempre. Ata cando, voluble como é, un día reclama o que ao seguinte critica. É o malo da información á carta. Que ao final aburre. Chegará o día no que serán guionistas os que redacten historias que enganchen. Onde non chega a información, chega a imaxinación.
Ofrézanlles o que queren oír ou non, os medios de comunicación non teñen a confianza dos cidadáns. E poida que teña que ser así. Xa o di o refrán: Do que vexas, cre a metade. E do que che digan, a cuarta parte. Ter un 4,97 quizá non sexa tan malo, logo de todo... P.F.

OUTRA XUBILACIÓN DE OURO

O exalcalde socialista de León se prexubila con 520.000 euros

O FROB prestou á entidade unha cantidade superior aos 500 millóns de euros para a súa fusión con Caixa Duero.

O exalcalde socialista de León, Francisco Fernández, se prexubilou cunha compensación de 520.000 euros na súa condición de exdirectivo de Caixa España, unha entidade que recibiu un préstamo do Fondo de Rescate Ordenado Bancario (FROB) superior aos 500 millóns de euros para a súa fusión con Caixa Duero. O político, que pode ser elixido como deputado ao Congreso en novembro, asegura que ese diñeiro correspóndelle como a calquera outro empregado da caixa de aforros.
O exvicepresidente de Caixa España ampárase na súa condición de traballador da entidade durante 33 anos, 12 deles por certo en excedencia como político, para xustificar os 520.000 euros que percibirá por prexubilarse. Fernández accedeu á entidade como auxiliar administrativo e tras iniciar a súa carreira política ascendeu ao área de Relacións Institucionais. É por estes cargos polos que, asegura, correspóndelle percibir esta contía e non polos postos directivos que ocupou nos últimos anos.
"O único que teño que dicir é que eu estou prexubilado de acordo ao ERE que se asinou en Caixa España, como calquera persoa que se ha prexubilado en Caixa España. Igual, exactamente igual", dixo o exrexidor socialista. Aos seus 56 anos, Fernández acóllese a este vantaxoso ERE derivado da fusión entre Caixa España e Caixa Duero, e ademais optará a un cargo como deputado nacional polo PSOE o próximo 20-N.

VIVIMOS GRATIS

Estou ata o hollejo de escoitar a "cualificado persoal variopinto", dicir que vivimos gratis. ¡Así, cun par de...! A seguridade social, prestacións por desemprego, o estudo, pensións de todo tipo, xustiza, e o que se lles poida ocorrer, todo é gratis, segundo din eles, e quedan tan panchos. Pero ¿onde carallo pensa esa tropa que vivimos, en Jauja? ¡Aquí non hai nada gratis, nenos! Os exércitos non son gratis, nin a monarquía, os políticos e, polo tanto, a democracia tampouco.
Se algo fose gratis, habería que preguntar ¿páganolo alguén de fóra? ¿Sarkozy, Merkel, Europa, o BCE ou a nai que os pariu? Si, é certo que hai persoas receptoras de prestacións sociais sen cotizar; pero todos pagamos por eles. E é que, como os gobernos e administracións dos países non xeran un miserable céntimo, os cidadáns temos que pagar directamente por todo; e se non chega, botar man dos impostos, que tamén é pagar.
Ata cando desahucian a quen non poden facer fronte á hipoteca de "as súas casas" deben seguir pagando aos bancos que quedan con elas a un prezo irrisorio. ¡Menos mal que queda algún xuíz con dous dedos de fronte!
E estes tipos -os do gratis- son os mesmos que falan de mercados, crise financeira, recortes, e despedimento barato, sen dicir que a culpa de todo o batifondo é do capitalismo salvaxe. Do ca-pi-ta-lis-mo sal-va-xe, ¡co-ño! Algo que eses falaces non recoñecerán xamais.

OS XUÍCES EXPOÑEN O COPAGO-REPAGO

Posible movemento na Xustiza. Os xuíces expoñen o copago para reducir o colapso dos tribunais. A Asociación Profesional da Magistratura (APM) cre que a medida reduciría os litixios sen fundamento e diminuiría o tempo de resolución. Ademais, imporíase unha taxa para os que manteñan procedementos que non poden prosperar. As cifras da Xustiza son denotativas: 1.862 casos de media, instruídos por xuíz ao ano e 1.700 euros é o custo medio por causa.
Pero analicemos máis detalladamente tan importante intento de modificación. Nada menos que 800 xuíces substitutos ou suplentes traballan cada día. A planta xudicial creceu un 32,50% nos últimos dez anos. Paralelamente, a carga de traballo aumenta un 59,16%. En España "tocan" 9.359 habitantes por cada "juzgador" e a media de litixios por habitante é de 0,20. A APM di que a situación da Xustiza require solucións contundentes.

Velaquí algunhas: 1) Paralizar a implantación da nova oficina xudicial. 2) Desaparición dos xuíces substitutos en tres anos. 3) Cambio no modelo de demarcación xudicial. 4) Incentivación económica.
Sobre se é viable implantar unha taxa aos cidadáns que litiguen de forma temeraria, din que non só é viable, senón necesaria. Un aspecto negativo que se deriva da gratuidade da Xustiza consiste na presentación de demandas infundadas ou temerarias, ante o que debe establecer mecanismos correctores. O primeiro sería evitar a gratuidade, mediante a limitación para aplicar fondos públicos e a imposición de sancións. Medidas que se verían favorecidas coa inclusión da asesoría previa como forma de influír na decisión de levar ou non o seu asunto a xuízo.
Pregúntase tamén se a desaparición dos xuíces substitutos axudaría a acabar coa interinidade e contéstase que si. As substitucións permiten aos xuíces de carreira o goce de licenzas, permisos, baixas por enfermidade, etc. Con todo, un estudo do profesor Ramos Romeu demostra que se produce unha porcentaxe notable de revisións das resolucións adoptadas polos xuíces substitutos, fronte ás tomadas polos xuíces de carreira. As opinións antedichas foron emitidas por Agustín Pérez-Cruz, catedrático de Dereito Procesual da Universidade da Coruña.

¡¡¿Os xuíces queren menos traballo e máis salario?!! Que se poñan a traballar e que se deixen de caralladas, non está o pais para que os xuicés vivan aun mellor do que viven.

QUE HAI DO PROGRAMA DO PP?

É o arca perdida. Sabemos por González Pons e demais correlixionarios que o PP aspira se cadra, pero de promesas e compromisos nada de nada. Rajoy repite que o día 21 de novembro, xa vencedor, daranos a coñecer o gran segredo: como vai sacar a España da crise, a reducir o déficit, a pór o diñeiro en circulación entre as pemes...
E iso sen incrementar os impostos a ninguén e moito menos ás grandes fortunas e á banca, as vacas sagradas do PP. Nunca pensara que chegaría a ver que un partido político, en democracia, podía gañar unhas eleccións sen explicar as súas propostas.
Se as enquisas non están ocultando o voto indeciso, os españois podemos ir preparando os ungüentos da avoa para cando caiamos enfermos, practicar o trueque para obter os produtos que necesitemos e morrernos moito antes, porque as previsións de envellecemento digno e saudable van quedar arquivadas na papeleira.
Se chega o PP ao poder, non só haberá que ir ao Inem senón tamén á cola da beneficencia. Porque non teremos traballo e entregariamos as nosas casas aos bancos.

Rajoy fulminará o imposto de Patrimonio...

ESTADO DE MALGASTO?

Decátome polos empresarios de que en España xa non vivimos nun Estado de benestar, senón nun Estado do malgasto. Debemos, pois, ser aforradores e non malgastar.
Con todo, creo recordar que cando o diñeiro circulaba sen problemas e os dispendios públicos eran a norma, estes mesmos empresarios estaban encantados coa gran cantidade de negocios -e os consecuentes beneficios- que o Estado de benestar xeraba, sobre todo para eles.
¿Algún se expuña sequera protestar polo máis que evidente malgasto que representaban os faraónicos e absurdos monumentos que decoran as rotondas de moitas cidades? ¿Acudían, seica, de mala gana aos concursos públicos nos que se adxudicaba a construción dun aeroporto no medio da nada?
A verdade é que tampouco queda claro que os empresarios consideren un malgasto tales gastos. Parece, máis ben, que onde non debe gastarse o diñeiro é en determinados servizos sociais onde a relación entre gasto público e negocio privado é menor. Servizos como a sanidade ou a educación, cuxo certamente elevado custo finánciase mediante impostos que, aínda que son asumidos sen problemas pola cidadanía, principal beneficiaria dos mesmos, non son do agrado dos empresarios, que prefiren infraestruturas ou, sinxelamente, pagar menos impostos.
Así pois, señores políticos da dereita, agora que é época de apreturas e parece que pronto van gobernar, xa saben: sexan serviciales e aforren onde digan os empresarios, que para iso pagan.
Se, debido aos recortes, aqueles servizos públicos deterióranse, non se preocupen: privatícenos, que algún posto para altos directivos estaralles esperando cando abandonen a política. Así vostedes alcanzarán o seu particular Estado de benestar e nós non teremos por que seguir vivindo nun Estado do malgasto.

A FAMILIA

Na "tele" era famosa a familia Telerín que anunciaba a hora en que os nenos debían deitarse e descansar. A familia do título é famosa polo esperta que está.
Aos poucos perfílase o plan para despois do 20-N e concrétanse as medidas de Rajoy para multiplicar o emprego.
Un exemplo anuncian desde Estremadura, onde os persoais de altos cargos refórzanse cun cuñado do presidente, a parella do conselleiro de Agricultura; para o posto de condutor o presidente da asemblea chama ao seu curmán; o secretario xeral do Servizo de Saúde designa á súa muller como directora da Xestión Económica mentres -e en reciprocidade- a esposa do director xeral de Orzamentos é a nova xefa de servizo de Xestión Económica de Facenda...
Ese é o plan Mariano para despois do 20-N... e a está en marcha en moitas das comunidades que agora detenta o PP... e se cada vez son máis, baixará máis o paro pois a familia que traballa unida xamais será despedida.
¿Suprimir deputacións? ¿Reducir o número de parlamentarios?
¡Pero que di, home! Cada parlamentario ou cada deputado provincial pode meter en nómina a dous, tres persoas ás que ademais non se lles pide outro título que ser da familia... a propia, por suposto, e a política, tamén.
Así, a bote pronto, se o PP preside todos os concellos, as deputacións, as comunidades autónomas, o Goberno central, o Consello Xeral do Poder Xudicial, as televisións públicas, o Consello de Contas, etcétera pode colocar á metade dos parados...
Aquí, no Far-West do Estado español tamén se coida á familia: "A Xunta prima aos colexios concertados na repartición de computadores".
E é que ¿non coñecen a ese político do PP que declarou votar PSOE no 82 e di que leva a cabo unha política social-demócrata en 2011?
Eu tamén o coñezo.
A pregunta é: ¿que fai vostede, entón, no PP?
A resposta deuna outro ilustre do Partido Popular, moi xefe en Valencia, agora nun retiro dourado pola súa condición de "ex", que dixo aquilo de... "estou na política para forrarme". E con todas estas pistas non fará falta porlle nome á mellor familia política que, unida, parece que ser invencible

O CAMBIO A DEREITA

Utilízase a palabra cambio como un talismán. Todos pretenden posuír a facultade de producilo sen dicir como. Teñen a pretensión de que, ao nomealo, cada cal borrará da súa experiencia os malos tempos presentes, abrindo unha perspectiva de futuro feliz. E o cambio feliz encárnano as mesmas persoas que hoxe nos menten, insultan gravemente aos seus rivais, carecen de respecto cara ás persoas que gobernan, utilizan os recursos públicos en beneficio propio e dos seus partidarios, amigos e parentes, negan a evidencia da deterioración dos servizos públicos en beneficio da competencia privada, desviando fondos e creándolles condicións de negocio que se sosteñen grazas a ese transvasamento, que empobrece á poboación máis necesitada, xa sexan viúvas de Castela-A Mancha, escolares de Madrid, Galicia ou Valencia, enfermos de Cataluña, dependentes de Canarias e Madrid...
¿Que cambio pódese esperar de quen recorta os dereitos e soldos alleos e multiplica os propios, de quen pon a saúde dos moitos detrás da súa propaganda ideolóxica, de quen non din que fan co diñeiro que recadan, pero deixan de pagar a factura ás farmacias e pensan xa recortar a asistencia aos parados?
É o cambio da crise financeira temporal ao terror permanente, da humillación da maior parte da poboación ao interese dos enriquecidos, que esparcen a insolidaridade e o medo como sistema de dominio, para crear un país de competidores, non de cidadáns, para dar lugar a unha España rica poboada de españois pobres, atrapados entre a necesidade e a policía.

AS SOLUCIÓNS DO PP PARA A CRISE

Non é un devandito que goce de moito predicamento nestes anos recentes, pero creo que vai cobrar de novo actualidade. "Lentellas... se queres, cómelas, e se non, déixas". É a receita que Dolores de Cospedal ha endilgado sen piedade aos seus súbditos. Non lle quedou máis remedio que aplicar, sen miramento algún, o remedio que criticaba a outros. No pecado leva a penitencia.
Os seus partidarios din que se trata de arranxar os desmáns de Zapatero. ¡Pobre Zapatero! tocoulle bailar coa máis fea -e non estou falando de Cospedal, que é bastante guapa, dito sexa de paso-, senón da crise case global. Leña ao mono.
As reducións de Cospedal para Castela-A Mancha, secundadas pola Comunidade de Madrid, mentres Rajoy cala (técnica maquiavélica pura, o escudo humano diríase hoxe) levantaron algunhas bochas. Caso dos docentes, aos que acusaron de vagos por rexeitar a imposición de dúas horas máis de clase. É o caso de dona Esperanza Aguerrida, que dixo que calquera español traballa "máis de 20" (semanais), ignorando que o traballo dos profesores non se limita ás horas lectivas, pois sobre eles, indebida pero realmente, recae o peso do funcionamento cotián dos centros, clases de apoio, tutorías e actividades extraescolares. Aparte, naturalmente, do tempo necesario para a imprescindible preparación das clases, tarefa xeralmente doméstica. Dona Esperanza tivo logo que desdecirse do devandito, ao que xa nos ten afeitos, dada a súa lixeireza dialéctica, pero aí quedou iso.
A Zapatero achácaselle o ser morno fronte á crise, o que podería ser, se fose o caso, por sensibilidade política á hora de recortar beneficios sociais. A Cospedal, en cambio, non lle tremeu o pulso. ¿Será unha mostra do que se nos pode vir encima tras as próximas eleccións? ¿Seguirá calado Rajoy? Son lentellas, dirannos seguramente.

ESPAÑA Á CABEZA EN IMPOSTOS

En efecto, un liderado pouco digno de aplauso. España atópase á cabeza mundial no cobro de impostos. O tipo medio do IRPF é do 45,8%, case 9 puntos por encima da UE.
Tentaremos explicarnos. España é un dos países cos impostos directos máis altos do mundo. Ademais, nada ao contraxeito en Europa e, a diferenza dos seus socios, a maior parte da presión fiscal deriva da imposición directa (IRPF ou Sociedades), mentres que a imposición indirecta perde "protagonismo". E non crean vostedes que escribimos a fume de pallas, xa que o antedito acábao de desvelar un informe de Ernst & Young Avogados, que compara os principais impostos da Unión Europea, Estados Unidos e os países BRIC (Brasil, Rusia, India e China).
O citado informe indica que España se atopa nunha posición "alterada" respecto ao resto dos países, dado que o tipo marxinal medio do IRPF na nosa nación é dun 45,8%, mentres que a media da UE  sitúase no 37%. A maior abundamento, en comparación con Estados Unidos, o tipo máximo español é sete puntos superior e está preto dos 17 puntos por encima da losa países BRIC. Pero é que hai máis: o Imposto de Sociedades en España é un dos máis altos de Europa e, cun tipo do 30%, preséntase como o quinto máis alto da  Unión Europea, só superado por Malta, Francia, Bélxica e Italia.
Iso tradúcese en "unha perda de competitividade das empresas españolas".
Así pois, a citada consultora avoga desta forma por reducir os tipos dos impostos directos, a pesar das dificultades orzamentarias actuais, dado que observa "moito mais marxe de manobra" para elevar a tributación do IVE, así como os tributos especiais e ambientais.
O informe vai máis lonxe e sinala ademais que o imposto de Patrimonio, reactivado recentemente polo Goberno Español, supón un "paso atrás claramente residual".
Respecto ao Imposto de Sucesións e Doazóns, España sitúase como o país co cuarto tipo máis alto: case o 35%.
Até aquí, o informe ianqui. Vostedes xulgarán se no mesmo cabe algo de esaxeración ou, pola contra, aférrase a unha triste e contrastable realidade...

                   
                        CONVOCATORIA

CONVÓCASE A OS ASOCIADOS/AS, A UNHA ASEMBLEA XERAL EXTRAORDINARIA, SEGUNDO ESTABLECE O ARTÍGO 13 DOS ESTATUTOS, PUNTO 1 (MODIFICAR OS ESTATUTOS DA ASOCIACIÓN), QUE SE CELEBRARÁ O VINDEIRO 26 DE OUTUBRO DE 2011, AS 20,00 HORAS EN PRIMEIRA CONVOCATORIA, E AS 20,30 HORAS EN SEGUNDA CONVOCATORIA, NO LOCAL SOCIAL DA ASOCIACIÓN, COA SEGUINTE ORDE DO DÍA:

MODIFICACIÓN DE ESTATUTOS:

MODIFICACIÓN DO ARTIGO 8 PUNTO 2.

MODIFICACIÓN DO ARTIGO 14 PUNTO 1 COMPOSICIÓN DA COMISIÓN.

MODIFICACIÓN DO ARTIGO 14 PUNTO 2 DURACIÓN DO MANDATO

O que comunico para coñecemento de todos/as os/as asociados/as

Vigo 10 de OUTUBRO de 2011

Asinado, o Secretario,

PARA QUE VALEN

Os cidadáns estamos fartos de escoitar que, quen agora nos mandan, non teñen competencia e, xa que logo, a culpa é dos seus antecesores aquí e, máis lonxe, de Madrid... ¿Pero se non serven, para que nos valen...?
Ollo ao dato que dicía un homónimo, coñecido tamén polo butanito, para subliñar unha opinión ou unha queixa... e aquí hai datos "dabondo". Varias mostras: o señor Montoro subirá pensións, salarios e agasallos, segundo mande o FMI que é, como saben, un invento socialista.
O conselleiro de Educación culpa ao goberno de Madrid do recorte en Educación recoñecendo que, ao xa coñecido, súmanse seiscentas xubilacións... O noso inefable campión Feijoo, culpa a Madrid (Goberno, Banco de España) do asunto das caixas logo de pasarse meses xurando que tiña a solución. E os novos alcaldes culpan aos de antes, ao goberno central de agora e á Xunta de antes, de todo o malo que se move, sen recordar que, por exemplo, no Concello, o PP foi durante un cuarto de século, colaborador necesario dos acordos máis polémicos tomados baixo o reino de Francisco Vázquez. Próbano as actas dos plenos e as páxinas dos xornais...
Rajoy, no seu discurso -xa coñecido- sobre a nada, asegura que fará o que poida e o outro -o que non poida-? será culpa do seu antecesor, do "roxerío da cella" e (¿ou agora xa non?) do arxismo-leninismo pois eles, don Alberto dixit, son social demócratas de toda a vida...
O asunto, ao parecer, funciona  desde Finisterre á terra Cha, desde a desembocadura do pai Miño ata a Canda e o Padornelo, todo o que é alguén na política do PP repite o mesmo asunto: eles non mandan, non teñen competencias e non poden facer nada...
Pois, se son incompetentes, se non serven, ¿para que canastos valen...?
Arde Galicia mentres recortan salarios e material contra-incendios que, mire vostede por onde señor conselleiro, apagan os soldados do malvado Zapatero...
¡Son uns campións en montar cortinas de fume!
Por exemplo: o señor Feijóo reuniuse no seu despacho (¿hai máis luz que nunha gasolineira?) co gañador do caso "Campión" onde, como no despacho Oval, hai taquígrafos e cintas ¿?
Volvamos ao principio: Se non serven non valen