TOURIÑO, TRAXEDIA HISTÓRICA

Un ano logo da súa derrota, é un deputado case anónimo. Non acode con asiduidade ao hemiciclo e, cando o fai, xeralmente é o último en chegar e o primeiro en marcharse. Goza de despacho, secretaria e coche. Non é excesivo o seu compadreo co groso dos seus compañeiros de filas. Os seus criterios teñen máis cabida na prensa que entre os seus desde que Manuel Vázquez releváseo no liderado. Na última sesión, a desta semana, a súa ausencia do debate da nova Lei do solo, que conta co respaldo do seu partido, foi tan clamorosa como significativa.
Leva meses desbarrando contra a norma que impulsa o PP e presumindo de que no seu mandato tanto el como a entón conselleira de Política Territorial, María José Caride Estévez, deran un revolcón (intelectualmente, enténdese) á ordenación do territorio. Coa súa abstención, o socialista cun inconfundible tono profesoral que outrora ostentou o cargo de maior responsabilidade na súa terra, a presidencia da Xunta, demostra que unicamente vota o que lle apetece. «pasei páxina», explicou nunha conferencia reflexiva sobre a situación económica no mundo o pasado novembro. Foi a súa reaparición, logo do contundente fracaso do experimento bipartito. Entendeu que debía gardar un silencio prudente, afastado dos focos. Nesta charla, auspiciada pola Fundación Iniciativas 21, recordou que facilitara a transición sen interferencias, que a campaña dos populares fora dura, e que se equivocou ao non contestar.

Nada aclarou da súa criticada tendencia ao luxo, denunciada pola prensa: reformas millonarias, estanques, ventás opacas, un coche máis caro que o de Obama... «Está tranquilo, feliz, e seguramente non quererá verse en problemas agora», expón os seus amigos. Vive en Santiago, baixa todos os días ás 9.30 a comprar un xornal, e gústalle almorzar fóra. O Hostal dos Reis Católicos, na lexendaria Praza do Obradoiro, é un dos seus destinos fetiche. Ten dous fillos, Andrea e David. O seu vástago é economista, como el, e deulle o seu primeiro neto. Aínda hoxe este avó cre que non perdeu as eleccións por negarse a adiantalas, como pretendía o ministro de Fomento, o lucense José Blanco. Rehúsa volver á primeira liña, pero pensa nun think tank. Na rede segue reinando. O xogo «Decora o teu despacho» na prensa barreu. E en Facebook, non o esquecen.
O resultado final foi agridoce. Facer noxos a calquera escapatoria sería irresponsable, debeu pensar, e guarneceuse no Palacio do Hórreo para salvar a súa conta doméstica. O cargo de parlamentario llano tomoullo cunha molesta calma chicha. En doce meses, soamente ha chequeado catro propostas (tres peticións de comparecencia para que membros do executivo de Alberto Núñez Feijóo desen a cara no pleno e unha proposición non de lei), cando a media das súas señorías ascende a unhas oito iniciativas por semana. O cotejo é inapelable.

O BNG BENEFICIOSE DA XUNTA

O BNG contratou a súa campaña cunha empresaria que beneficiou na Xunta

Promoacción facturou ao Bloque 1,1 millóns polo 1-M, o 74% dos seus gastos electorais

A contabilidade da campaña electoral das pasadas autonómicas, presentada no Parlamento polo Consello de Contas, reforza os lazos que unen ao BNG co grupo de empresas ás que beneficiou desde o bipartito. Carrumeiro Media recibiu da Xunta 78 contratos valorados en 1,1 millóns de euros, outorgados por consellerías controladas polos nacionalistas. A súa presidenta é Helena Rial, administradora doutra empresa, Promoacción, á que o Bloque confiou o 74% do seu orzamento para as eleccións do pasado 1 de marzo, segundo consta na documentación de Contas.
Tres dos socios orixinais de Helena Rial deixaron os seus postos en Carrumeiro xusto dous meses antes de que comezase a fervenza de contratos co bipartito; dous deles para irse ás consellerías que beneficiaron á empresa e o outro, para dedicarse á Secretaría de Organización do Bloque. Rial seguiu en Carrumeiro e noutras dúas empresas das que paralelamente era administradora, Dúas Pingas e Promoacción. Na relación de provedores que achega o informe do Consello de Contas obsérvase que o BNG contratou con esta última o 73,94% do seu orzamento para a última campaña electoral: 1.081.286 euros do total de 1.462.282 gastados. Fontes do BNG restaron importancia á vinculación de Carrumeiro e Promoacción, e subliñaron que a relación do Bloque con esta última "remóntase a fai case 20 anos".
A lista de provedores do BNG -aqueles que presentan facturas superiores a 6.000 euros- é de só 10, fronte aos 37 que traballaron co PP e os 32 que o fixeron co PSOE. O seguinte provedor do Bloque, cun 20% do total, é Nalgures Produccións, propiedade do irmán do ex conselleiro nacionalista Fernando Blanco. Nalgures obtivo contratos por valor de 186.910 euros da Consellería de Cultura, que entón dirixía Ánxela Bugallo, do BNG.
O conselleiro maior de Contas, Antonio López, entregou toda a documentación ao presidente en funcións do Parlamento, José Manuel Baltar. En total, as tres formacións políticas gastaron na campaña 5,45 millóns de euros, dos que 4,1 millóns corresponden a subvencións da Xunta. O PSdeG foi o que máis gastou, con dous millóns de euros, seguido do PP, con 1,87 millóns, e do BNG, con 1,46.
No capítulo de conclusións, o informe revela "o pago de gastos electorais desde caixas en metálico", aínda que non especifica partidos nin contías. En todo caso, advirte de que a normativa electoral establece que todos os recursos electorais "deben ser ingresados nas contas bancarias específicas, e todos os gastos ser pagados con cargo ás mesmas". Tamén denuncia a existencia de dúas contas do BNG en Caixa Galicia que non constan na súa preceptiva comunicación á Xunta Electoral.
As anomalías detectadas inclúen a xustificación de gastos por envío directo de propaganda electoral por un importe superior ao gasto máximo subvencionable por ese concepto. Neste caso están o PP e o BNG, aínda que o Consello de Contas imputa as cantidades excedidas aos gastos ordinarios, para verificar que non se excede o límite deste tipo de desembolso. Os gastos por envío de propaganda constituíron o 29,62% do total dos tres partidos. Contas recomenda unha regulamentación máis clara dos gastos en publicidade exterior, prensa e radio.
O conselleiro maior restou importancia ás anomalías atopadas, polo que considerou que non hai impedimento para que a Xunta libere os 4,1 millóns de euros que debe aos partidos como subvencións. Un 20,80% do gastado en campaña polas tres formacións corresponde a anticipos destas cantidades.

INDUSTRIA GASTOU 19.000 € EN HORAS EXTRAS

Industria (BNG) gastou 19.000 euros para premiar a técnicos do concurso eólico

.

Asegura que a cantidade aprobada polo Consello son para «horas extras»

.

O tramo final de lexislatura viuse salpicado por unha serie de polémicas. A última produciuse o sábado ao coñecerse unha gratificación global de 19.000 euros para os técnicos que participaron nas adxudicacións eólicas, aprobada en segredo no último Consello da Xunta, e que non chegou a saltar ao cartafol de información oficial, que habitualmente se entrega aos medios. Tampouco o presidente do Goberno galego comentou nada sobre o asunto na rolda de prensa que segue á reunión do Executivo, e que lle deu o visto e prace con absoluta discreción.

A Consellería de Industria recoñeceu onte que, efectivamente, o Consello aprobou esta partida, de «gratificacións extraordinarias» polos servizos prestados na comisión que admitiu a trámite os proxectos eólicos.

«Mentres máis de 206.000 galegos engrosan as listas do paro e a maior parte dás familias teñen dificultades para chegar a fin de mes, ou bipartito esgota as súas últimas semanas na Xunta aprobando gratificacións extraordinarias, como ven de facer non Consello de Goberno celebrado o pasado mércores».

Os populares piden «explicacións inmediatas» tanto ao presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, como ao conselleiro de Industria, Fernando Blanco, para que se pronuncien sobre estas gratificaciones. Sosteñen que Touriño «está obrigado a velar por unha Administración rigorosa dous recursos públicos e non pode permitir que se malgasten vos impostos dous galegos en pagamentos extraordinarios sen a debida xustificación».

«Con estas gratificacións extraordinarias estanse a pagar os chanchullos cometidos durante a tramitación do concurso eólico».

A Consellería de Industria recoñeceu que as gratificaciones corresponden a «horas extras que tiveron que facer os asistentes ás reunións dá comisión», en referencia ás convocatorias celebradas en decembro para resolver a polémica admisión a trámite dos proxectos presentados ao concurso eólico.

VOLVERÁ "QUIN" Á QUINTANA?

Nin os amigos íntimos de Touriño conciben que algún día retorne. O seu ciclo está finiquitado por razóns electorais, de partido e xeracionais. O seu socio durante catro anos na Xunta tardou quince días, pero tamén dimitiu. Con todo, o futuro de Touriño e de Quintana non discorre por camiños paralelos.

O dirixente nacionalista é doce anos máis novo, controla a súa propia corrente no BNG e desde a Xunta alimentou unha rede de corifeos que anhelan volver loar as súas virtudes se, na antesala das eleccións autonómicas do 2013, non despuntou un novo liderado sólido no Bloque, ou se a sangría de votos continúa nas europeas, municipais e xerais.

Anxo Quintana non renunciou a nada o pasado fin de semana no Consello Nacional, senón que foi unha dimisión colexiada, diluíndose as responsabilidades persoais no marasmo de nomes e siglas que compón a executiva do BNG. Ao non sinalarse como único responsable, ao compartir as culpas con Paco Rodríguez, Xosé Manuel Beiras, Jorquera, Aymerich, Roberto Mera e o resto, Quintana non se inmolou como fixo Touriño o día despois do 1 de marzo, para xúbilo dalgúns dos que por agora seguen sendo, en funcións, as seus conselleiros.

Cativos de si mesmos: A benevolencia consigo mesmo na análise do fracaso electoral é outro síntoma de que Quintana non pretende facerse o haraquiri, senón algunhas feridas superficiais que teñan fácil cicatrización no día de mañá.

A conclusión no BNG do reconto das papeletas nas urnas foi similar a anteriores derrotas, a pesar de que entón estaban na oposición e non no coche oficial: a culpa foi do voto cativo. Antes do bipartito, os votantes estaban atrapados na rede do fraguismo, que impedía a liberdade e a democracia (sic). Agora que os concellos máis poboados que goberna o PP son Ribeira e Lalín, os galegos foron dirixidos e as súas conciencias manipuladas por tentáculos fantasmagóricos da dereita.

A derrota foi culpa dos galegos, que parece ser que a maioría somos parvos e isto non é unha democracia. Así que debería ser o pobo galego o que, dunha vez por todas, dimita en bloque.

A realidade é túzara e máis veraz que os inimigos exteriores e os electores cativos enarborados polo quintanismo para desleír o seu absoluto protagonismo na derrota. Estes son argumentos febles como aqueloutro co que a intelectualidade afín xustificaba a vaga de incendios do 2006: a culpa era de mafias organizadas financiadas por quen se opuñan ao cambio político do bipartito. Aínda non se detivo a ninguén, por certo.

O «pactista»: Hai que viaxar vinte anos no tempo, cando precisamente Beiras tiña a idade que agora ten Quintana, para poder argumentar que o resultado do Bloque no 2009 non foi un desastre. Só e exclusivamente nas tres primeiras lexislaturas do Parlamento autonómico, ata a de 1989/93, o nacionalismo galego contou cunha representación na Cámara menor que os doce deputados obtidos o 1 de marzo.

A perda de máis de 41.000 votos "o 14% dos logrados no 2005" logo de xestionar por vez primeira un terzo da maquinaria da Xunta, dos seus orzamentos e das súas aleatorias subvencións, non se sostén axitando as pantasmas do inimigo exterior e as vontades cativas. O resultado foi un fracaso, e o desastre, incontestable. Compartida co PSOE, pero desastre. A crise de identidade do Bloque, que pasou de representar o 25% do electorado nos anos doces de Beiras ao 16% estando na Xunta, permite pensar que a formación está máis cativa dos seus dirixentes que Galicia dos seus votantes.

A traxectoria de Quintana faille merecedor do alcume do pactista. Pactou coa UPG no 2003 o control do Bloque e a substitución de Beiras, colaborando despois na súa laminación. Pactou no 2005 con Touriño un bipartito, pero montou un bigobierno. Xa na Xunta pactou con sectores económicos e sociais non nacionalistas aos que, en canto puido, fincoulles o dente ou ía fincarllo durante a segunda lexislatura (O Escorpión e a ra))

Revoltas e turbias como baixan as augas do nacionalismo, habería que ser moi ousado para dar por feito que un pactista como Quintana dixo «Non» para sempre a unha segunda oportunidade. Por iso, Touriño e Quintana non percorrerán camiños paralelos a partir desta primaveira.

TORMENTA FINAL NO BIPARTITO

Conselleiros do PSdeG intentaron convencer a Touriño para que rompese o Goberno a dous meses das eleccións.

.

Cargos socialistas pediron cesar ao titular de Industria polo concurso eólico. José Blanco amagó con irse a Madrid polos seus desencontros con Touriño

.

Tres anos de convivencia máis ou menos azarosa que deveu en guerra unha vez aberta as plicas do concurso eólico. Entón, a mediados de decembro, o bipartito estivo a piques de saltar polo aire. Faltaban só dous meses para as eleccións autonómicas, que formalmente aínda non estaban convocadas. Varios conselleiros socialistas, comandados polo vicesecretario xeral do partido, Ricardo Varela, e o titular de Medio Ambiente e agora candidato a liderar o PSdeG, Manuel Vázquez, esixiron a Touriño a destitución do responsable de Industria, o nacionalista Fernando Blanco, e a inmediata convocatoria de eleccións. A manobra viña avalada desde arriba. Contaba coa aprobación do número dous do PSOE, José Blanco. A secretaria de Organización en Galicia, Mar Barcón, tamén estaba ao tanto.

Na recta final da lexislatura, socialistas e nacionalistas deixaran de soportarse en público e intercambiaban dardos diarios a través da prensa sobre a adxudicación dos muíños de vento. As presións empresariais e do PP empuxaran a Touriño a erixirse en garante do maior concurso público na historia autonómica. "O responsable último será o Consello da Xunta que presido, revisaremos o expediente eólico", anunciara con solemnidade o xefe do Executivo. O seu conselleiro de Industria e responsable directo da adxudicación non se arredró: "Que Touriño revise o que queira, eu contento, pero non se se ten competencias para facelo". A cúpula do PSdeG interpretou esas palabras, nunha entrevista publicada por Xornal de Galicia o 29 de decembro, como a provocación definitiva, un desaire ao que non cabía máis resposta que a destitución do conselleiro nacionalista.

A estratexia estaba perfectamente calibrada. O cesamento derivaría nunha monumental rifa interna entre os socios de Goberno. rompería a coalición e os socialistas acudirían ás urnas cun discurso propio que lles permitiría tomar distancia do BNG e, sobre todo, da adxudicación eólica da que sempre desconfiou esa metade do Goberno. O concurso provocara unha guerra de La Voz de Galicia contra o recentemente saído Xornal, propiedade do construtor Jacinto Rei, que optaba ás adxudicacións e finalmente logrou facerse con 142 megavatios. Touriño e algunhas consellerías socialistas ordenaran ata un veto informativo ao novo xornal, cunha liña editorial próxima ao BNG.

O golpe de man permitiría, segundo os plans de Varela, Vázquez e José Blanco, desterrar a imaxe do PSOE -moi estendida entre as bases socialistas e o electorado indeciso- como refén dos nacionalistas. Outra vez máis, Touriño dixo non. O presidente refugou as recomendacións dos dirixentes do seu partido. Como en agosto, cando decidiu non adiantar as eleccións contravindo o criterio da dirección federal do PSOE e de destacados dirixentes do PSdeG, o presidente desoyó esas peticións ante o temor de que a ruptura do Goberno tivese máis custos que beneficios electorais.

As relacións de Touriño co partido foran tensas desde o comezo da lexislatura. Ao pouco de tomar posesión o bipartito, o presidente xa tivo que soportar unha tormentosa sesión do comité nacional, máximo órgano do PSdeG entre congresos, na que lle choveron reproches pola elevada presenza de independentes na parte socialista do Goberno. Pero a tensión entre Touriño e o partido, do mesmo xeito que a disputas na Xunta co BNG, mantívose solapada durante tres anos e medio. Ata que o episodio do concurso eólico agrandou a ferida, e o enfrontamento prolongouse sen remedio durante case toda a campaña electoral.

As dúas semanas anteriores ao 1-M foron un sinvivir na sede central do PSdeG, na rúa compostelá do Pino. Como xa fixera en comicios anteriores, José Blanco instalouse en Santiago co seu equipo de comunicación ao completo. Os choques sobre a estratexia electoral foron continuos, sobre todo polas resistencias dos asesores de Touriño a abandonar a formulación hiperpresidencialista da campaña e adoptar unha mensaxe máis agresiva ante a evidencia do crecemento do PP nas enquisas. A contorna do presidente da Xunta resistíase, ademais, a incrementar a presenza de Rodríguez Zapatero, que Blanco consideraba crucial para mobilizar aos seus votantes máis renuentes.

O grao de enfrontamento foi tal que o vicesecretario xeral do PSOE, segundo diversos dirixentes consultados, estivo a piques de plantar a campaña e irse a Madrid con todo o seu equipo. Blanco chegou a expulsar dunha reunión a un dos asesores máis próximos ao agora presidente en funcións. Con semellante deterioración do clima interno, as direccións federal e galega xa acordaran que, se se salvaba a Xunta, Touriño non podería seguir gozando da mesma autonomía de decisión e debería render contas ante o partido. O veredicto do 1-M xa non lles deu opción.

O PXOM DE VIGO DERRUBOU AO BIPARTITO

Anxo Quintana e a Executiva do BNG presentan a súa dimisión.
.

O portavoz nacional do BNG anuncia que non volverá presentarse ao cargo na Asemblea extraordinaria que a formación nacionalista celebrará a principios do mes de maio.

.

O portavoz nacional do BNG, Anxo Quintana, presentou hoxe a dimisión de toda a Executiva e anunciou que non ten intención de presentarse de novo ao posto na Asemblea extraordinaria que a formación celebrará a principios do mes de maio.

Quintana trasladou esta decisión durante unha intervención no Consello Nacional do BNG, o máximo órgano entre Asembleas, no que a formación nacionalista galega inicia o "proceso de reflexión e análise" dos resultados electorais do pasado 1 de marzo, nos que pasaron de 13 a 12 deputados e baixaron en votos. Esta circunstancia impediu revalidar o goberno de coalición cos socialistas, a primeira vez que o BNG estivo no goberno autonómico, xa que o PP alzouse con 38 deputados, un máis que a anterior lexislatura, o que lle deu a maioría absoluta.

Fai uns días, Anxo Quintana xa anunciou que non repetiría como candidato á presidencia da Xunta. Nunha carta remitida aos militantes do partido nacionalista, Quintana avogaba por abrir unha nova etapa "que debe ser protagonizada por novos actores". O dirixente nacionalista defiendía unha nova dirección "consensuada" e, no seu momento, "unha nova candidatura á Xunta".

A misiva de Quintana atribuía a derrota electoral a unha errónea lectura dos cambios sociais en Galicia. O portavoz nacional facía especial fincapé na cuestión do idioma. Así, avogaba por "un novo posicionamento público ante o proxecto de normalización lingüística".

Respecto ao descenso de votos da formación e a perda dun escano no Parlamento de Santiago, Quintana asumía erros como a "infravaloración do potencial real do PP como corrente ideolóxica" ou a incapacidade para implantar "unha auténtica cultura de coalición". Así como unha "evolución españolizadora" das clases medias, "cada vez máis distanciadas do proceso galleguizador do nacionalismo", e a "incapacidade" do BNG para "ler a nova situación, principalmente no tema lingüístico". A crise, continúa, favoreceu as "proclamas demagóxicas" sobre despilfarros.

-

O PP capta o voto urbano e arrasa en Vigo.

.

Baixada socialista

.

En Vigo, o PSOE interrompeu drasticamente o crecemento alcista dos apoios que viña recibindo desde o 2001. De estar practicamente empatado co PP fai catro anos, baixaron onte cinco puntos. Os populares onte sumaron en Vigo 15.000 votos máis que o PSOE. Así, o empate técnico das autonómicas do 2005 resolveuse de forma clara a favor do PP, un partido polo que onte votaron nove mil persoas máis que fai catro anos. No outro extremo, o PSOE, que en catro anos perdeu seis mil votantes e que non puido rendibilizar a alcaldía que ostenta Abel Caballero, nin manter a tendencia alcista que fai catro anos estivo a piques de convertelo na forza máis votada na cidade, a aprobación do PXOM de Vigo polos partidos PSOE-BNG, levaron a aos cidadáns a darlle un castigo polas mentiras recibidas antes das eleccións municipais, xa que o PSOE estaba en contra do PXOM, e cando chegou ao poder cambiou de rumbo e aprobouno.

No caso do BNG, confirmouse a perda de apoios que veñen padecendo desde fai máis dunha década.

.

Touriño presenta a dimisión...

.

Caballero négase a valorar o resultado electoral na cidade...

PSOE E BNG ANTE A COMPLEXA TRAVESIA

Os socialistas buscan novo líder con rapidez tras os resultados do 1-M, mentres que os nacionalistas dubidan sobre como afrontar o seu cisma interno

.

As eleccións do pasado 1 de marzo, as primeiras autonómicas da historia convocadas no inverno, acaban de abrir un novo ciclo político que devolverá ao PP o mando da Xunta e obrigará ao PSOE e ao Bloque a emprender unha travesía polo deserto repleta de complicacións. Como mínimo, os socios do bipartito terán que renovar os seus liderados lonxe da blindaxe do goberno e deberán analizar as causas que os conduciron a unha derrota inesperada, que os sorprendeu cando perfilaban xa esquemas e cargos para o futuro goberno.

O PSdeG tomou a dianteira para reaccionar ante un resbalón que lle custou 72.000 votos, aínda que poderá recuperar boa parte deles co reconto da emigración, que tamén lle pode devolver o escano que perde en Galicia. Na súa primeira lectura do ocorrido, o presidente da xestora socialista, Ricardo Varela, achacou a derrota a que o bipartito crease «comportamentos estancos», mal vistos polo electorado, que dificultaba ao PSOE influír nas áreas do Bloque e viceversa.

Pero non é a única causa. No partido tamén están convencidos de que foi errada a concepción presidencialista da campaña. «Confiouse todo á imaxe dun presidente que levita por encima da política, e iso non é admisible», remarca unha responsable socialista, mentres Varela considera que non resultou produtivo non exhibir máis a «ideoloxía de esquerda».

O período de análise non impediu, con todo, que o PSdeG lanzásese de inmediato a elixir novo secretario xeral e executiva, logo de dimitir en bloque a anterior. O barón ourensán Manuel Pachi Vázquez é o mellor situado para tomar a substitución de Touriño, pero os receos que hai nas bases a que esta opción sexa imposta desde arriba poden dar algunha sorpresa.

Escisión «de facto» No BNG, as cousas son máis complexas pola escisión de facto que xa se produciu no seu seo, cando a UPG -unha forza leninista que fía o seu poder ao manexo do aparello- e Anxo Quintana combateron a pluralidade ao excluír das asembleas e das listas aos críticos, o 38% do total, e que agora retornan coas navallas abertas para refundar o Bloque. Ese acorralamiento de grupos como o de Xosé Manuel Beiras permitiu que a UPG , con menos do 10% dos militantes, lograse o 50% dos escanos do BNG.

A travesía do deserto do Bloque é aínda máis complexa polo feito de que a organización segue aprazando a verdadeira análise pola caída progresiva de apoio que arrastra desde o 2000 e porque o desastre do 1-M produciuse tendo ao seu favor a Xunta, o DOG , os medios de comunicación públicos e a maioría dos privados. Aínda así, o líder da UPG, Francisco Rodríguez, se enroca buscando o culpables fose e achacándolle a derrota, entre outros, á «agresividade mediática», algo que Beiras cuestionou.

Desde a FPG de Méndez Ferrín, outro expoñente do nacionalismo de clase que agora tende a man para salvar ao Bloque, fan unha lectura máis severa: «O Bng confírmase como opción de goberno fracasada» e sitúao nunha «crise irresoluble».

LA VOZ

FREO Á FRONTE ANTI MARIA JOSE CARIDE

Os socialistas da provincia recibiron a orde de non facer sangue e deixar de incordiar á conselleira en funcións
.

.Primeiro quixeron demostrar, e fixérono, que non estaban de acordo con que o segundo posto da lista do PSOE de Pontevedra fose reservado para María José Caride. Pretendían deixarlle claro a Emilio Pérez Touriño que o seu poder no partido era relativo, e de paso á conselleira de Política Territorial en funcións que os desplantes páganse. Os alcaldes máis veteranos do PSOE non deixaron de mostrar o seu malestar durante toda a lexislatura respecto ao trato frío que aseguraban recibir da conselleira cando eles crían que lles chegou o momento de recibir unha camaradería similar á que José Cuiña deulles durante anos aos seus para concederlles un asfaltado aquí, un paseo alá... proxectos cos que demostrar aos seus respectivos concidadáns que o seu pobo avanzaba, militantes socialistas din que Caride é "una niña pija"

Pero con Caride non atoparon esa proximidade e por iso reclamaron vendetta aos dirixentes do PSOE que quixesen demostrar que contan con apoios internos suficientes como para manterse no máis alto da estrutura de poder do partido nestes momentos de cambio.

Verbalizaron cara a dentro o seu desexo de que se forzase a Caride a seguir os pasos de Touriño. Recordaron que non tivo respaldo entre as bases para integrar a candidatura e demostraron en todo caso que as tres agrupacións máis potentes da provincia (Vigo, Pontevedra e Vilagarcía) puxéronse de acordo neste tema de xeito tan firme como o fixeron á hora de que Touriño elixise para a súa lista pontevedresa a Caride ou a Dolores Villarino. Pero a súa estratexia chocou frontalmente coa de José Blanco. O vicesecretario xeral do PSOE debuxou na mesma noite da derrota socialista unha estratexia consistente en pechar a crise interna canto antes e co menor custo de altos cargos posible. A cabeza de Touriño e nada máis. Nun momento de crise económica e no medio dunha inminente remodelación do Goberno central, o PSOE, pensou, non pode sacar as navallas en Galicia e desgastarse nunha batalla sen final, como as que sempre viviu o PSdeG.

Por iso, Blanco mandou suficientes recados aos socialistas galegos como para que os seus líderes déanse conta de que quen se empecine en establecer unha guerra de desgaste será o primeiro en seguir os pasos de Touriño. Que quen queira cortar cabezas quizá non vexa a súa nin no equipo de transición que encabezará Pachi Vázquez nin no que lle suceda despois, xa sexa co propio Blanco, con José Ramón Besteiro (o presidente da Deputación de Lugo) ou co que sexa mester. E por iso María José Caride librouse de ser o obxectivo a desgastar. Por iso e porque no PSOE son conscientes de que o seu grupo parlamentario non está sobrado de políticos e xestores capaces de falar, controlar ao Goberno e pensar.

A conselleira librouse do lume amigo, pero ollo, está de cheo no centro da diana popular.

O PSOE PERDEU AS ELECCIÓNS EN VIGO POR CABALLERO (II)

Os resultados do 1-M, os 15.000 votos que sacou o PP ao PSOE en Vigo, é o fracaso de Abel Caballero, é un anticipo do dous anos complicados ao alcalde ata as municipais do 2011

.....

De estar no "ceo" a baixar ao purgatorio co risco de terminar no inferno en dous anos. Unha sensación parecida é a que está vivindo estes días o alcalde de Vigo, quen tras dous anos doces con gobernos amigos en Santiago e Madrid comproba que as cousas van discorrer de xeito diferente no tempo que resta ata as municipais de maio do 2011.

O fin dos conselleiros amigos. O inesperado (para moitos esperado) resultado electoral situou a Abel Caballero nun escenario diferente ao de fai unha semana. Desde que chegou á alcaldía contaba cunha "Xunta afín", polo menos no 60% que controlaban os socialistas. Departamentos craves para Vigo como Política Territorial (auditorio, túnel de Beiramar); Sanidade (novo hospital) ou Educación (colexios públicos) eran en principio sensibles ás súas demandas. A partir de agora terá que lidar con conselleiros do PP e xa sabe o que lle espera. Como mostra, a relación que mantivo con Rafael Louzán, presidente da Deputación. Aínda que non sexa equiparable, non logrou nin un acordo en dous anos.

Quince mil votos que se evaporan. Nas autonómicas do 2005 PP e PSOE empataron en Vigo e fai seis días os populares sacáronlle 15.000 votos aos socialistas. Este resultado foi un mazazo para o alcalde e para a súa contorna, que empeza a temer unha maioría absoluta do PP en 2011, tema obxecto de comentarios na alcaldía. O resultado adquire maior gravidade se temos en conta que fai un ano, nas xenerais, o PSOE superou ao PP en Vigo.

Proxectos en dique seco. Esta mesma semana, en plena resaca electoral, o PP deixou claro que o carril bici a Baiona, proxecto estrela de María José Caride, non se vai a executar. Tampouco parece que teña vía libre a Cidade do Mar de Touriño e con seguridade a lista será máis longa. Algúns recordan que o proxecto de macrodepuradora do Lagares non foi apoiado polo PP...

Terá que tratar con Corina Porro? O último domingo de maio do 2011 haberá un choque de trens en Vigo. Salvo sorpresas, intentará revalidar o seu cargo fronte a Corina Porro co aval dos seus catro anos no cargo e Porro contará co plus do posto que ocupará en breve. Sexa o que sexa, para será un auténtico grolo tratar co seu máximo rival. Se ademais Feijoo nomea a Porro conselleira ou delegada da Xunta en Vigo, o contacto deberá ser forzosamente habitual e con no papel de reclamar investimentos autonómicos á actual xefa da oposición.

A catástrofe da ETEA. Teresa Pisano ten obediencias alleas a quen, non o esquezamos, intentou que non fose nomeada delegada do Estado en Zona Franca. O favor devolveullo con fartura á hora de decidir se o consorcio repara as instalacións deportivas para a súa cesión ao Concello. , como mínimo imprudente, leva semanas anunciando que Zona Franca faríase cargo da factura... e ao final vai ser que non. Onte o alcalde tivo que facer un auténtico exercicio dialéctico para explicar o ocorrido. Agora resulta que legalmente pode non ser posible e, se o é, exporá unha «votación coercitiva» para que Pisano pague a factura. Visto o visto, mellor que non sexa posible porque pode perder a votación.

E aínda por riba o BNG vai por libre. Non foi o habitual estes anos, pero nas últimas semanas Santiago Domínguez deulle nos fuciños un par de veces: impúxolle condicións no convenio co Celta e negouse a aprobar un convenio coa ETEA que parece un bumerán lanzado contra o Concello tal e como se xestionou.

O bipartito ten os dias contados por aprobar un PXOM ilegal, os colectivos de afectados, pasarán factura nas próximas eleccións municipais.

O urbanismo de Vigo non sae dos xulgados: Por se tiña poucas espadas de Damocles encima da súa cabeza, a Abel Caballero chovéronlle as malas noticias esta semana. Comezouna co titular «Feijoo presidente» (o PP de Corina Porro sacoulle 15.000 votos na cidade) e péchaa co Tribunal Superior abrindo a posibilidade de que se anule o pleno que aprobou o novo Plan Xeral.

A enésima volta de torca de dúas cuestións que definen o Vigo da democracia: a falta de liderazgo político e un urbanismo que non sae dos xulgados. O alcalde ten encima da mesa unha orde para derrubar un edificio de 104 pisos en Castrelos e necesita o Plan Xeral para legalizar outras dúas mil vivendas e o maior centro comercial de Galicia. Suma e segue

OS SETE PECADOS CAPITAIS DO BIPARTITO

Deficiente xestión, imaxe de división interna, afastamento da cidadanía, soberbia política... lastres do goberno de Touriño.

.

O bipartito perdeu as eleccións do 1-M máis por graves erros propios que por acertos do seu rival, o Partido Popular. Tras 16 anos de fraguismo, un modelo que se extinguiu por puro esgotamento, a lóxica e a experiencia política parecían vaticinar en 2005 que a coalición formada por socialistas e nacionalistas tiña por diante un amplo percorrido no goberno. O feito de que esta fórmula acaparase a gobernación das sete grandes cidades galegas en 2007 contribuía a fortalecer esta hipótese. A experiencia dun executivo socialista e nacionalista, pioneira na historia da democracia galega, apenas durou catro anos. Por que? Estas son algunhas das razóns que poderían explicar o fracaso do bipartito.

1. Desencanto. Unha parte dos votantes que apostaron por primeira vez polo bipartito en 2005 ansiaban un cambio tras 16 anos do modelo Fraga. Aire novo. Diferentes formas no quefacer político. Menos altivez e máis proximidade. Menos presidencialismo (e neste caso tamén vicepresidencialismo) e máis traballo colectivo. Adeus ao culto ao líder e benvida a unha aposta decidida por equipos eficaces e diligentes. Capacidade de xestión e seriedade. Catro anos despois, a decepción e a frustración daqueles votantes son patentes.

2. Falta de xestión. O gran talón de Aquiles do bipartito é precisamente este. O mandato do goberno de Touriño caracterizouse pola presentación en sociedade de innumerables proxectos que quedaron simplemente niso: en papel. É certo que as cousas da Administración, como as de palacio, van amodo, pero iso non empece para que algunhas desas actuacións puidésense acometer con maior prontitude. En Vigo ten aínda pendentes varios proxectos dos que non se colocou nin un só ladrillo. Na Coruña o desgusto coa falta de investimento da Xunta é palpable. E en Ourense. E en Pontevedra... "Política Territorial gastou 2.000 millóns en catro anos, ¿onde meteron o diñeiro?", preguntábase onte un dos rexedores afectados. Os alcaldes móstranse particularmente críticos coa xestión da conselleira de Política Territorial, María José Caride, pero tamén consideran que se puido facer máis e mellor en sanidade, en educación, en I D... Conclusión: reiteradas vendas de actuacións pero contadísimas realizacións. Fronte ao fixemos, a política do imos facer. Arquitectura de papel.

E cando se aplicaron políticas de calado resultaron contraproducentes. Así, a decisión de suspender calquera tipo de urbanismo no litoral en aras dunha elogiable protección ambiental e unha ordenación non foi acompañada dunha alternativa para un sector, a construción, vital na creación de emprego e riqueza en Galicia. A medida naceu colla. Buscando un ben se provocou un mal.

3. División interna. O bipartito foi sobre todo bi. A sensación de que as áreas de goberno socialista e nacionalistas apenas se comunicaban e que cando o facían era para discrepar ou remarcar a súa autonomía foi constante. As diferenzas en público foron frecuentes e as críticas abertas, tamén. Faltou coordinación na actuación xeral e en ocasións ata deu a sensación de que Touriño e Quintana se contraprogramaban en busca de protagonismo, buscando o seu propio interese persoal. A tensión e os pulsos sucedéronse. A división mostrada na adxudicación do concurso eólico, o máis importante da historia de Galicia, foi a pinga que colmou o vaso, a expresión máis palpable de que había dous gobernos nun. A autoridade do presidente quedou baixo sospeita.

4. Illamento social-actitude presidencialista. Afastamento da cidadanía. O propio Touriño admitiuno en plena campaña: no futuro habería menos despacho e máis rúa. Máis comunicación, proximidade. O seu mea culpa chegou tarde. O presidente foi demasiado presidente e rodeouse dun equipo que, en lugar de baixalo do trono, alimentou esa imaxe de distanciamento. Ademais, o apostar por un perfil técnico, moitos dos asesores eran profesores universitarios sen experiencia na xestión pública, fronte a un perfil político reduciu a transcendencia das decisións. O que se xestionou, que tampouco foi excesivo, vendeuse mal.

5. Debates estériles. O conflito lingüístico. Máis xestión e menos ideoloxía. O bipartito enfrascouse nunha serie de debates estériles que lle fixeron perder de vista a principal esixencia dos votantes: ter bos xestores que coiden os servizos públicos e, en consecuencia, melloren a súa calidade de vida. O ímprobo debate sobre a reforma do Estatuto que ao final quedou en nada ou a controversia da lingua foron as mellores desa fatal distracción. "Os pais, e isto notouse principalmente no voto das clases medias urbanas, queren que os seus fillos teñan boa educación e non que deban aprenderse os ósos do corpo humano en galego", resumía onte un dirixente socialista. "Os galegos ven o emprego da súa lingua como algo natural, sen traumas, e a Xunta transmitiu a idea dunha imposición por decreto, dun dogma; iso foi un desastre", engadía outro.

6. Imaxe suntuaria. O malgasto. En plena recesión, xa non crise, a polémica dos gastos suntuarios no despacho ou na adquisición dun carísimo coche oficial foi un mísil na liña de flotación de Touriño. A Xunta non quixo e despois non soubo dar explicacións, co que se estendeu a idea do malgasto no goberno mentres a sociedade apertábase o cinto. "Imos pola rúa entregando propaganda e a xente pregúntanos polas cadeiras de 2.000 euros; este asunto calou moitísimo", confesaba con desgusto un veterano militante en plena campaña electoral.

A fotografía do nacionalista Quintana retrepado nun luxoso iate dun empresario galego beneficiario máis tarde do concurso eólico alcanzou transcendencia nacional. As explicacións de Quintana tampouco contribuíron a aclarar a situación.

7. Desastrosa campaña e partido ninguneado. As dúas últimas semanas son todo un exemplo de campaña mal planificada. Touriño apostou por unha imaxe persoal, O Presidente, e acabou claudicando ante Zapatero, quen pechou en Santiago cunha frase demoledora: "Votar a Touriño é votarme a min". Ademais tras unha primeira semana de non beligerancia co BNG, o candidato socialista dedicou os últimos días a distanciase do seu inevitable socio de goberno. "Gobernar co Bloque non é a miña idea de felicidade".

O grao de afastamento dos socialistas da realidade que se lles viña encima ofréceo estoutro feito: Touriño, Zapatero, De la Vega, Rubalcaba... todos esforzáronse por transmitir a especie de que a abstención beneficiaba ao PP, partido que supostamente alimentaba ese desestimiento das urnas. Por iso había que votar. Quintana sumouse entusiásticamente a esta teoría. "Hai que alagar as urnas", proclamaba aos catro ventos. Pois ben, o 1-M rexistrou unha participación histórica, por encima do 70%, e o bipartito sufriu un pau de igual dimensión.

A irrupción de José Blanco, vicesecretario xeral do PSOE, para endereitar o rumbo dunha campaña sen nervio, mortecina, gris apenas se notou. Dáse a circunstancia de que Blanco recomendoulle a Touriño en varias ocasións adiantar os comicios a outubro para evitar o efecto da crise. Ata lle ofreceu enquisas das que saía ben parado. Touriño escoitouno e obviar. "Foi por soberbia. Fixar as eleccións é competencia exclusiva do presidente e o presidente era el", explica unha fonte coñecedora das reunións.

E é que Touriño cometeu o erro de ignorar, de non alimentar o partido durante catro anos, afastándose del. "Deunos as costas", laméntase un destacado socialista. No seu lugar optou por colocar en posicións estratéxicas a persoas da súa confianza persoal pero sen ningún peso e menos pedigrí socialistas. Xente leal que non lle faría sombra, pero que era vista con desconfianza. Resultado: agora que dimitiu existe un serio problema para atoparlle sucesor. "Na súa obsesión por concentrar todo o foco mediático non deixou crecer nada ao seu ao redor. E hoxe temos xustamente o que el sementou: case nada", ilustra un membro da dirección galega. Os ex conselleiros Ricardo Varela ou Manuel Vázquez son os favoritos, pero será en todo caso unha interinidade. O sucesor non sairá agora. "Hai que deixar pasar tempo, cicatrizar feridas, limpar algunhas cousas no partido e despois xa se verá", apuntan. Ou quizá xa virá. Porque é posible que nestes momentos o sucesor de Touriño resida en Madrid.

Ese esquecemento do partido tivo o seu prezo. Ao final, a maquinaria socialista, constituída por miles de persoas desmotivadas, sen ilusión, limitouse a cumprir o expediente na convicción de que todo estaba feito. E non foi así. "Temos un problema grave, non hai paixón entre os militantes, están fríos, indiferentes", lamentábase un dirixente socialista o pasado xoves. E esa falta de paixón deveu en calvario... O de Touriño e o do seu partido.

OS CULPABLES DA DESFEITA DO PSOE

Touriño xa sabía, e seguramente tiña decidido o mesmo dia das eleccións pasadas as 9 da noite, que o máis adecuado era presentar a súa dimisión despois do correctivo que os cidadáns aplicáronlle ao Goberno bipartito que el presidiu.

Pero a realidade máis amarga é que os electores invitárono a marchase polo fracaso dos catro anos de Goberno á fronte da Xunta. O pacto co BNG arrastrou ao PSOE á oposición e a Touriño devólveo á súa casa e ás aulas da Facultade.

A outros lles tocará, desde o Partido Socialista, reiniciar a travesía do deserto ata reconquistar a Xunta. Di Barreiro Rivas hoxe en La Voz que o fracaso do bipartido pasará factura durante 20 anos. Talvez é o que necesite o PSOE se quere volver gobernar Galicia sen pagar a peaxe que finalmente o devolveu á oposición. Porque os pactos son lexítimos, pero cando son para gobernar para os cidadáns e non para repartirse cotas de poder entre socios. Aos seus erros sumou os alleos e carga coa sensación de que non logrou ser o presidente de todo o Goberno. Pero Touriño paga tamén o prezo das ansias do PSOE de Zapatero e de Pepe Blanco de tocar poder en Galicia.

De feito a inesperada derrota deixou ao partido sen recambio previsible e é probable que, como adoita ocorrer nestes casos, os socialistas haxan de pasar agora unha dura travesía no deserto. O facela sen un líder indiscutible complicara sen dúbida extraordinariamente.?

Touriño perdeu e actuou en consecuencia. O seu ciclo terminou onte á noite. A incógnita é o que vaia suceder no BNG, que non só non rendibilizou en número de escanos a súa xestión de goberno senón que perdeu un deputado.

O PSOE sufriu un gran castigo como consecuencia do seu entreguismo ao BNG e da súa incapacidade para liderar o proxecto do cambio en Galicia. Pero máis aló dos erros concretos da xestión do PSdeG os resultados de onte supón un rotundo mentides á política que rompendo coa súa traxectoria histórica inicia o PSOE tras a chegada ao poder de Zapatero. De feito Zapatero é sen dúbida o primeiro e principal responsable dunha deriva prol nacionalista que non comprenden miles de electores socialistas, que lle ha enajenado ao PSOE a complicidade de centos de intelectuais e que determinou políticas que, como a das reformas estatutarias, foron un erro histórico para o futuro de todos.

A HISTORIA REPÍTESE, O ESCORPIÓN E A RA (BNG-PSOE)

.

Conta un relato popular africano que nas beiras do río Níxer, vivía unha ra (PSOE) moi xenerosa.

Cando chegaba a época das choivas ela axudaba a todos os animais que se atopaban en problemas ante a crecida do rio.

Cruzaba sobre as súas costas aos ratos, e ata a algunha nutritiva mosca á que se lle mollaban as ás impedíndolle voar. Pois a súa xenerosidade e nobreza non lle permitían aproveitarse delas en circunstancias tan desiguais.

Tamén vivia por alí un escorpión (BNG), que certo día suplicoulle á ra: «Desexo atravesar o río, pero non estou preparado para nadar. Por favor, irmá ra, lévame á outra beira sobre as túas costas»

A ra, que aprendera moito durante a súa longa vida chea de privacións e desencantos, respondeu enseguida: «Que che leve sobre as miñas costas? ¡Nin pensalo! ¡Coñézoche o suficiente para saber que se che subo ás miñas costas, inxectarasme un veleno letal e morrerei!»

O intelixente escorpión (BNG) díxolle: «Non digas estupideces. Ten por seguro que non che picarei. Porque se así o fixese, ti afundiríasche nas augas e eu, que non sei nadar, perecería afogado»

A ra negouse ao principio, pero a incuestionable lóxica do escorpión foron convencéndoa... e finalmente aceptou. Cargouno sobre as súas esvaradías costas, onde el se agarrou, e comezaron a travesía do río.

Todo ía ben. A ra nadaba con soltura a pesar de soster sobre as súas costas ao escorpión. Aos poucos foi perdendo o medo a aquel animal que levaba sobre as súas costas.

Chegaron a metade do río. Atrás quedara unha beira. Fronte a eles divisábase a beira á que debían chegar. A ra, hábilmente sorteou un remolino...

Foi aquí, e de súpeto, cando o escorpión (BNG) picou á ra (PSOE). Ela sentiu unha dor aguda e percibiu como o veleno estendíase por todo o seu corpo. Comezaron a fallarlle as forzas e a súa vista se nubló. Mentres se afogaba, quedáronlle forzas para gritarlle ao escorpión:

«¡Sabíao!. Pero... Por que o fixeches?» O escorpión (BNG)respondeu: «Non podo evitalo. É a miña natureza»

E xuntos desapareceron no medio do remolino mentres se afogaban nas profundas augas do río.

O PXOM DE VIGO PASA FACTURA

O PSOE PERDE EN VIGO 6.OOO VOTOS

O BNG PERDE EN VIGO 3.OOO VOTOS.

VOTOS EMITIDOS A OUTROS PARTIDOS MINORITARIOS EN VIGO 9.152

VOTOS EN BRANCO EMITIDOS EN VIGO 3.192

1)O descalabro en Vigo e o resultado do bipartito, por os gastos que orixinan a os cidadáns, (dous gobernos)

.2)A aprobación do Plan Xeral, Alternativa Veciñal valorou fai tempo que isto ocorrería, de feito se lle enviou un escrito ao Sr. Pérez Touriño do que pasaría no caso aprobar un PXOM ilegal. Os colectivos contra o PXOM, tamén avisaron.

.3)As chulerias, prepotencia e cacicadas de Abel Caballero con mando e ordeno, menos mal que ten os dias contados na poltrona así como ao BNG.

.4)A arrogancia da Sra. Caride ante a aprobación do PXOM ilegal, O Plan Vigo Integra, Depuradora de Coruxo e outros, vendeuse ao maior postor.

.5)Ao PSOE a cidadanía de Vigo importalle un bledo, de feito vendeuse a favor do PXOM, cando Ventura Pérez Mariñó e o PSOE estaban en contra do mesmo, chegou o iluminado Sr. Caballero e a comparsa do Sr. Calviño e Carmela Silva a darlle a volta ao Plan Xeral que saben que é ilegal.

6) Con respecto ao BNG, sen comentarios, só ver as noticias na prensa, xa di todo. O BNG é a Fábula do escorpión e a ra.

Ao BNG: non che enganes a ti mesmo nin a ninguén, un sempre é o que é, a pesar das circunstancias.

..¡O PSOE NON PODE ESQUECER NUNCA, QUE O POBO É SOBERANO!

O duelo na provincia de Pontevedra, pola cal concorrían tanto o candidato do PPdeG á Presidencia da Xunta, Alberto Núñez Feijóo, como o do PSdeG, Emilio Pérez Touriño, saldouse cunha vitoria para o dirixente 'popular', na provincia de onde, ademais, é orixinario o presidente do PP, Mariano Rajoy.

En Pontevedra, os 'populares' suman un deputado máis aos dez cos que se quedaron no ano 2005 grazas a un ascenso de máis de tres puntos e medio nos seus apoios, o que se traduciu en case 31.800 votos máis respecto de 2005. Fai catro anos, o PP perdera o seu último escano por Pontevedra por só 8.700 votos.

Por contra, os apoios do PSdeG en Pontevedra caeron un 3,3 por cento, o que se traduce en máis de 9.000 sufraxios menos por esta circunscrición. Así mesmo, as papeletas do BNG caeron en case dous puntos e medio nesta provincia, na cal perdeu máis de 7.800 votos.

O PXOM FAI ESTRAGOS

Touriño presenta a dimisión

Tras a maioría absoluta lograda polo PP onte, o secretario xeral dos socialistas galegos presentou a súa renuncia.

Todo apuntaba a que os días de Emilio Pérez Touriño á fronte do PSDEG estaban contados.

E é que desde un parte do PSdG, desde Ferraz e desde A Moncloa cúlpase directamente ao candidato socialista á Xunta dos desastrosos resultados obtidos onte nas eleccións galegas, onde o PP volveu recuperar con folgura a maioría absoluta.

Distintas fontes consultadas coinciden en sinalar que Touriño dilapidou o custoso triunfo electoral de 2005 e que, ademais, condenou ao PSDEG a outros cantos lustros na oposición.

José Blanco nos Almorzos de TVE non o puido dicir máis claro: "O PSdG necesita un cambio de orientación", e engadiu que debe facerse canto antes. Ademais, Blanco recoñeceu por primeira vez en público que sempre apostou por adiantar as eleccións galegas a outubro, ao que Touriño negouse en rotundo.

Esta foi a penúltima fricción entre ambos os dirixentes que, aínda que mantiveron entre bambalinas os seus múltiples desacordos, non coinciden nas súas formulacións políticas desde fai xa bastante tempo.

Membros da dirección do PSOE cren, ademais, que Touriño non ten ningunha posibilidade de volver ser cabeza de cartel en 2013, polo que consideran que o PSdG debe empezar a construír un novo liderado político canto antes.

Só por estratexia política e por non tomar as decisións en quente, poderíase pospor a súa marcha como secretario xeral do PSDEG ou como líder da oposición no Parlamento galego, pero custa imaxinar que Touriño e Zapatero volvan compartir un mitin, nin sequera, nas próximas europeas.

O CACIQUE E OS CALLOS GRATIS

Baltar chama "maricón" a Manuel Vázquez, conselleiro de Medio Ambiente nun acto co alcalde de Madrid

.

No eco do pavillón de deportes da aldeíña de Melón (Ourense) aínda retumbaban as palabras de Alberto Ruiz-Gallardón: "Imos gañar argumentando, deixando os insultos e as descualificacións para outros". Pero José Luís Baltar, o cacique -segundo a súa propia definición- de Ourense, presidente da deputación durante 19 anos, non ten xefes. E menos agora que todos os grandes do PP, desde Mariano Rajoy ata Gallardón, réndenlle pleitesía, abrázanlle, encómianlle e van aos pobos que el di con tal de que, a cambio, mova a súa maquinaria electoral e o seu famoso carrexo de votos para gañar en Galicia.

Así que Baltar, moi baixiño, subiuse ao seu caixón-pedestal en canto acabou de falar o alcalde e díxolles a uns 200 paisanos: "Gallardón non quere facer dano, fai o discurso amable. Pero alguén ten que dar un pouco de cana". E deuna. Falou do conselleiro de Medio Ambiente da Xunta, o socialista Manuel Vázquez, alias Pachi, o seu gran rival ourensán, e esqueceuse diso que dixera Gallardón dos insultos. "Pachi ten medo e empezou a insultarme. Por que ten esa obsesión comigo? Non son candidato. Ademais, non son muller. Se o fose, entendería que me tivese gañas, pero como son home, teño que entender que é maricón". Logo chamoulle "lercho" e dixo que se levantou a veda; é tempo de caza" contra os socialistas.

No seu afán por contentar a Baltar e buscar votos en Ourense, a provincia máis perigosa para o PP, porque pode perder un escano, Gallardón participou nun acto típico dun personaxe que adoita percorrer as rúas do seu pobo cun tambor cantando "e se non es do PP, fódete". Cada vez que entra a un bar, Baltar invita a todos. Onte tamén había invitación. Antes do acto, apareceu un camión con 100 quilos de callos galegos e moito viño, 200 botellas.

O condutor dixo: "Tráioo de parte do alcalde". Isto é, callos gratis a costa do Concello para os que se achegasen a escoitar a Gallardón e Baltar. E así o explicaron ao final: "Hai callos, pasádeo ben". Claro que Gallardón xa se foi, a Vigo, onde triunfou nun multitudinario acto con Alberto Núñez Feijóo. E Rajoy? Nun pobo de Lugo.

El Pais

CO TEU VOTO

A foto de "Anxo Quintana" e "Jacinto Rei" revela a connivencia do líder do BNG e o receptor de parte do millonario negocio eólico. O que era un segredo a berro en Galicia queda agora en evidencia, a bordo dun luxoso iate

De novo, unha foto para a polémica. Sabíase que se profesaban certa simpatía e que trala man de Jacinto Rei no mercado da comunicación estaba o BNG, pero non ata o punto de compartir mesa e mantel a bordo do iate que o constructor ten amarrado en Sanxenxo. O ladrillo xa presentaba síntomas de agonía, por máis que a súa empresa, a galega Constructora San José, estivese máis decantada cara ao negocio das obras públicas.

O seu dono, Jacinto Rei, nunca ocultara o seu afinidad cara aos nacionalistas galegos. Entre ambos suscitaron favores recíprocos. Rei montaría para favorecer e amplificar a xestión do BNG na Xunta un grupo mediático afín, e a cambio, recibiría unha parte do millonario concurso eólico, distribuído pola consellería nacionalista de Industria.

Previamente, Rei sufrira no seu negocio de obras públicas ao PSOE, despois de que se lle retirase a adjudicación dunha autovía en beneficio de Sacyr, cunha oferta 30 millóns de euros máis cara. A cambio, comprouse o seu silencio outorgándolle varios tramos da Santiago-Ourense, segundo denunciou o PP no seu día. A Xustiza investiga a día de hoxe esta adjudicación e imputou polo momento a catro altos cargos da Consellería de Política Territorial da Xunta, cuxa titular -María José Caride- é unha íntima colaboradora de Emilio Pérez Touriño e número dous do PSOE pola provincia de Pontevedra.

Impulsar un coro mediático: Esta aposta fracasou aos poucos meses, aínda que o empresario non desistiu no seu empeño de posuír un xornal a nivel rexional. Así, asociouse co diario web «Xornal.com» para crear «Xornal de Galicia», rotativo que vía a luz o pasado mes de decembro. A súa liña é, principalmente, crítica co PSOE e favorable aos intereses nacionalistas, cuxa publicidade engorda parte da facturación. A contraprestación produciuse en decembro. A consellería de Industria adxudicaba a este empresario un total de 142 megavatios, que lle reportarán uns beneficios de 14 millóns de euros anuais, e nun momento no que San José negociaba cos bancos a refinanciación da súa débeda.

Deste reparto mantívose completamente alleo o PSOE, cuxos representantes na mesa encargada de conceder os cupos eólicos abandonárona criticando a falta de transparencia da mesma e a vulneración dos solos protexidos pola Rede Natura.

O primeiro paso de Rei foi intentar financiar o salto do semanario nacionalista «A Nosa Terra» para convertelo nun diario en Internet.O concurso eólico deixou cos fuciños dunha cuarta a xigantes do sector como Iberdrola, ou a outros empresarios galegos como Manuel Jove -fundador de Fadesa- ou Amancio Ortega, propietario do imperio Inditex, e beneficiou ás caixas galegas e a outro grupo de sociedades con nula experiencia previa no negocio da enerxía. Curiosamente, a opción conxunta de Rei, Jove e Epifanio Campo -que aspiraba a 638 megavatios a través de Inverabán- non obtivo nin unha soa licenza.

A fotografía que publica ABC -cedida por lanacion.é-, na que se ve a Anxo Quintana xunto a Rei na cuberta do yate deste, data do pasado verán, apenas uns meses antes de que o departamento nacionalista abordase o multimillonario reparto eólico, que distribuíu 2.325 megavatios, o concurso máis importante xamais realizado no noso país.

ABC

PSOE E BNG, PERDERÁN AS ELECCIÓNS EN VIGO POLO PXOM

.

É na provincia de Pontevedra onde perigan os sufraxios dos socialistas.
..

As CATRO formacións políticas, PP, PSOE, BNG e EU, enfróntanse desde mañá aos últimos cinco días da campaña electoral, que ata agora tivo na crise económica e na mobilización do voto a base dos discursos.

PSdeG e BNG mostráronse preocupados pola abstención e, deste xeito, dedicaron os primeiros días da carreira cara ás urnas a tratar de mobilizar aos votantes, máis concretamente, tráense toda a artillería do partido a Vigo, clave das eleccións e conscientes de que unha elevada ausencia de cidadáns nas urnas daríalle aos 'populares' a única posibilidade de gobernar.

Esquerda Unida, recollerá os votos dos colectivos e persoas contrarias á aprobación do plan xeral de Vigo, que son moitos, posto que, nas pasadas eleccións municipais os votos dos opositores foron practicamente para o PSOE, que daquela, tamén se opoñian ao PXOM. Ninguén pode esquecer que co plan xeral, están afectadas 15.OOO vivendas, practicamente todas elas no rural (cantos votos lle restarán ao PSOE e BNG pola aprobación do PXOM de Vigo?, 15.000, 12.000, suficientes para que outra forza política entre na escea política.

As chiscadelas do candidato do PPdeG, Alberto Núñez Feijóo, aos decepcionados co bipartito son constantes, "caso de Vigo co PXOM" convencido de que a sociedade está "farta" e comparte o "único berro" de que "xa está ben" de bipartito e de que "hai que cambiar".

Tamén confía nas súas posibilidades de lograr a maioría absoluta aos mozos, convencido de que este colectivo está "cada vez máis orgulloso de ser votante do PP" e, por iso, chamou aos menores de 30 anos a que se mobilicen e acudan a votar o domingo electoral.

Pola súa banda, o aspirante á reelección á Presidencia, o socialista Emilio Pérez Touriño, sabedor de que a desmovilización e a escasa participación electoral xogan na súa contra reclama en cada unha das súas intervencións públicas a mobilización masiva.

Tamén o fai o candidato do BNG, Anxo Quintana, que desde o primeiro día apela ao voto "masivo" para que Galicia "siga avanzando" e non volva ao "atraso" que propón o Partido Popular, que sitúa "máis lonxe aínda" dos gobernos de Fraga, en relación á "dereita española máis radical".

..

o PP rozará os 38 escanos que lle devolverían ao Goberno galego...

EU-IU CONTRA O MODELO DEPREDADOR

Yolanda Díaz critica o "gasto impresentable" das campañas electorais "de ricos" por parte dos partidos maioritarios.

.

Romper o modelo económico "depredador" que o Goberno bipartito mantén tras éra Fraga. Iso é o que se propón Esquerda Unida no programa electoral co que concorre ás eleccións do 1 de marzo. A súa candidata á presidencia da Xunta, Yolanda Díaz, acusou onte ao actual Goberno na Xunta de "non aplicar os alicentes necesarios" para loitar contra o paro e recordou que, aínda que o Executivo central teña as competencias en lexislación laboral, "correspóndelle á Xunta a execución dás políticas".

Yolanda Díaz asegurou que o paro "alcanza xa a 201.000 galegos", que máis do 55% das de- sempregadas son mulleres e que o 87% dos contratos son de carácter temporal.

A líder de EU-IU, que presentou en Santiago o seu programa electoral, destacou, por outra banda, a necesidade de insistir en "a identidade propia, a lingua e a simboloxía" como "responsabilidade dá Administración pública". Criticou, respecto diso, o "incumprimento programático" do PSdeG e do BNG neste ámbito, o que, ao seu xuízo, "provocou a decepción dos homes e mulleres de esquerda". Respecto da cuestión do idioma, defendeu o galego como "lingua do país" e subliñou a importancia de "galeguizar" as institucións "dentro dun panorama de plurilingüismo e plurinacional". Apelou así a "dotar dous instrumentos necesarios que equiparen a oferta do galego á do castelán".

Por outra banda, a candidata de Esquerda Unida criticou o "gasto impresentable" das campañas electorais "de ricos" por parte dos partidos "maioritarios". Esta formación, segundo informa na súa web, levará a cabo a súa campaña por medios dixitais e a través de libros de campaña, nos que detallará o programa electoral co que aspiran a entrar no Parlamento galego.

OS SOCIALISTAS RENUNCIAN A REGULAR AS AXUDAS AOS MEDIOS DE COMUNICACIÓN PRIVADOS.

O programa electoral do Partido dos Socialistas de Galicia (PSdeG) renuncia a levar a cabo o compromiso do pacto de Goberno de regular as axudas e subvencións que, de forma non regulada, reciben os medios privados de comunicación desde os tempos da presidencia de Manuel Fraga.

O pacto de Goberno, asinado por Emilio Pérez Touriño e Anxo Quintana o 23 de xullo de 2005, comprometía a ambos partidos a establecer "unha regulación transparente e obxectiva das relacións coas empresas privadas de comunicación, ligándoas en todo caso ao cumprimento efectivo de fins de interese público en busca dunha opinión pública plural".

O programa electoral socialista, en cambio, non dedica unha soa liña a este obxectivo. Da oferta política do partido de Touriño desapareceron ademais outras promesas pendentes desde fai tres anos e medio, como a creación do Estatuto do Xornalista, concibido para defender a independencia dos profesionais tanto dos políticos como das empresas.

Cifras millonarias

Coa regulación das axudas, que BNG e PSdeG nunca levaron a cabo, o bipartito pretendía pór fin á distribución a dedo de cifras millonarias de diñeiro entre os medios privados de comunicación (prensa e radio, fundamentalmente) coas que a Xunta asegúrase a súa fidelidade.

O alcance destas prácticas saíu á luz en xullo de 2007, cando o Consello de Contas deu a coñecer que a Xunta presidida por Manuel Fraga concedeu discrecionalmente 14 millóns de euros a través de convenios aos medios de comunicación só no ano 2004, unha cifra que non inclúe o diñeiro repartido desde empresas e organismos públicos, nin a publicidade institucional ou outros contratos.

O Consello Contas facía constar ademais a existencia de numerosas irregularidades en varios expedientes e criticaba especialmente a falta de concorrencia e a ausencia de criterios obxectivos de selección para xustificar a concesión destas transferencias públicas.

Socialistas e nacionalistas non só non puxeron fin a estas prácticas senón que as continuaron sen ningún control durante toda a lexislatura, repartindo importantes sumas de diñeiro entre os medios de comunicación privados.

El Pais

A HISTORIA INTERMINABLE

Todos os dias, almórzome con noticias que me demostran a corruptela a nivel de todos aqueles que pretenden ocupar cargos do Estado, cargos con conta aos impostos que pagamos todos os Españois, prodúceme incredulidade cando non vergoña allea comprobar como todo un Sr. Economista descoñece que hai que declarar á Facenda pública os ingresos percibidos, resúltame case cómico o observar como a escasas datas para que se produza as eleccións hai unha présa pouco disimulada en pór en servizo estradas, asínanse con présa pero sen pausa, os planos de novos servizos de saúde, prométese sanidade gratis a costa do erario pùblico e un sinfin de eventos que me fan rememorar tempos pasados.

.

A historia repítese, é interminable, xente sen escrúpulos, sen ética, sen vergoña e con toda unha cara a base de armazón de cemento que se esqueceu que o POLITICO, é un servo dos seus votantes, é un personaxe que como di o refran "non só ha de parecer honesto, senón que ha de selo" e mentres un colectivo, os votantes, que rezamos para que a eleccion que fagamos a catro anos vista, sexa a menos mala de todas. Téñoo claro, este ano voto en branco, ata que apareza un merlo branco, capaz de devolverme a ilusión agora perdida, de que un mundo novo, todavia é posible.

Pilar C. S. -Pontevedra