PRIMATES

Nada máis ler esta mañá no papel que uns científicos de Oxford acharon en primates o elo cerebral previo á nosa capacidade para detectar o que pensan os demais recordei a foto que encabeza a Zaplana, Aznar, Soria e Botella aparentemente felices.

Non sabemos quen foi o fotógrafo, pero a foto é boa. A min paréceme que non é a foto dunha realidade, senón dunha falla valenciana. Para non me estender explicareime sobre un deles, Zaplana, exalcalde de Benidord, ex da Generalitat, do ministerio de Trabajo, do Voceiro do Goberno. Ben. Todos temos na cara corenta músculos, e nunha risa espontánea actívanse todos.

A especie humana desenvolveu en 200.000 anos grande habilidade en observar e penetrar a cara do semellante que ten en fronte e ten descuberto que con mover sete músculos a cara sorrí, pero como os outros trinta e tres músculos se quedan quietos o mono listo que somos deduce que o sorriso é máis falso que as bágoas de glicerina, que tamén as detecta.

Non se cantos anos fai que Zaplana ten a mesma cara (diga o que diga sempre dio co mesmo xesto), eu coñézoo dende o día en quer foi nomeado voceiro do goberno de Aznar e díxolles aos xornalista "eu vin a non lles mentir a vostedes, eh," confirmando esa lei xeral da socioloxía, tan verdadeira como a da Gravitación Universal, que di: excusatio non petita, accusatio manifesta, e xa entón tiña esa cara, ou sexa que leva así unha ducia de anos polo menos.

Zaplana non move ao rir nin corenta nin sete nin un só músculo, o seu non é un sorriso senón o xesto dun sorriso que vén a dicir "xa sei que minto, jiji, pero non o podo evitar". Zaplana xa non pertence á especie humana, fosilizouse, é un ninot de escaiola, como moito. A foto salientada debería ter un pé que dixese: "Eduardo Zaplana, presidente do club Século XXI a.C".

TOCA PENSAR NAS PEMES

Na España de Rajoy caen as empresas e cae o emprego privado, sen que o sector público sexa unha alternativa. É algo que sucede sobre todo nas pequenas e medianas empresas, que en España son as realmente importantes, aínda que non o pareza. Dende que estalou a crise todo estivo centrado en arranxar a banca -a custa dos contribuíntes, por certo-, pero con iso non abonda. Hai que ir máis alá, partindo de que á banca se lle puxeron as cousas realmente doados, mentres que ás 'pemes' non será posible aplicarlles unha receita tan xenerosa, que empezou por asumir as perdas de moitas caixas e algúns bancos, pasou por entender o nivel de risco do propio país e rematou por concederlle fondos públicos e sanear as súas contas, ás veces con axustes internos, outras non tanto.
Da crise sairase cando o país sexa capaz de crear emprego, o cal pasa necesariamente polas pequenas e medianas empresas, xa que España, se ben ten algunhas multinacionais importantes, non é un país de grandes compañías. Xa se fixo unha reforma laboral que contribuíu a rebaixar os soldos e a dar moito marxe de actuación aos empresarios -a ditosa flexibilidade-, de modo que agora toca ir máis alá. Por moitas voltas que se lle dea ao asunto, será difícil avanzar sen unha política fiscal e monetaria expansiva, o cal require a colaboración europea, a falta dunha moeda propia en España.
Como parece que España seguirá no euro, só cabe pensar nun cambio de estratexia da eurozona, que pase por darlle a máquina dos billetes, a risco de xerar un pouco de inflación. É fundamental que Alemaña asuma isto e deixe atrás a súa propia política de austeridade, xa que con tipos de interese tan baixos xa non abonda coas políticas do Banco Central Europeo, sen apenas recorrido.
A depreciación interna española é cada día máis unha realidade -o país empobreceuse moito nos últimos anos- e agora toca pensar no emprego, cambiando de política, en busca do crecemento. Os que se resisten a ceder, sobre todo dende o ámbito alemán, deberían saber que o custo de non se mover pode ser peor. Para todos, tamén para eles.

IMAXÍNANSE

Imaxínanse un país onde o dereito universal á sanidade non exista? Onde as persoas vivan ou morran segundo se contan cun papel de "residencia" emitido por un goberno? Imaxínanse un país onde o despedimento universal e gratuíto sexa unha realidade e as persoas empregadas se despidan para esixirlles que se queren seguir cobrando o seu desemprego traballen gratuitamente para as administracións?
Imaxínanse un país onde a educación pública non o sexa tanto porque os que queren acceder a ela teñen que pagar taxas tan elevadas que se ven condenados a abandonar o seu intento de formarse na universidade? Imaxínanse un país onde día tras día se desmantelen infraestruturas públicas de transporte como o ferrocarril illando municipios e rexións? Imaxínanse un país onde a taxa de desemprego xuvenil roce e 60% e onde máis de seis millóns de persoas estean desempregadas? Imaxínanse un país onde a sanidade pública se despece para darlla a pedacitos como negocio a empresas privadas vinculadas ao partido do Goberno? Imaxínase un país onde máis de 300.000 persoas emigren por falta de posibilidades laborais? Imaxínanse un país onde os dereitos laborais da clase traballadora non exista nin se cumpran os convenios colectivos? Non fai falta que o o imaxe máis. É España.
Cada día que pasa o noso país dá un paso máis no seu intento de rematar cos dereitos e liberdades. Estamos peor que hai dous anos, que xa a política de mercadotecnia azul do PP non impide que a cidadanía observe con indignación como a socialización das perdas desta crise ocasionada pola voracidade das clases neocapitalistas é unha realidade que día a día tensa unha corda que cada día que pasa esta máis preto de romper.
Hoxe, a prioridade do Goberno debería de ser o abandono das súas políticas de austeridade e recortes para dar paso a un gran pacto de estado con todas as forzas políticas, sociais e empresariais, un acordo que a xeito duns segundos pactos da Moncloa sirva para redirixir un barco que hoxe se escora facía o seu afundimento e con iso o da credibilidade das institucións, algo que de acontecer arrastraría aos dous partidos políticos maioritarios da esquerda e a dereita do noso país ao marco político onde o fin do bipartidismo político sería unha realidade.

QERIDOS REIS MAGOS

Queridos reis magos, escríbovos esta carta con 6 meses de antelación para que non vos pille por sorpresa. Este ano porteime moi ben, aceptei sen chiar todos os traballos de merda que me ofreceron, traballei as horas extras non remuneradas que me pediron e non me botei a chorar cada vez que vin a irrisoria nomea que me ingresaron.
Aceptei de bo grao ter que pagarlle a facenda un pasteiro por cobrar 3 meses a axuda familiar que me deron por non cotizar o suficiente o ultimo ano. Mordín a lingua cando teño visto que os meus 8 anos de autónomos, pagando un ril de seguridade social, non serviron para nada máis que para desanimar os que pretenden emprender e me piden consello.
Pasei os últimos anos reeducando os meus pais na crenza errónea que tiñan de que alugar era tirar o diñeiro. Reciclo o lixo, aforro auga duchándome, pecho a billa cando lavo os dentes, compro en pequeno comercio e non me automedico. Como 5 pezas de froita e verdura ao día, bebo 2 litros de auga diarios e fago exercicio 4 veces por semana.
E aínda así, cando chega o día 6 de xaneiro, érgome ilusionada para ver se me trouxestes o que pido. E nos dous últimos anos trouxéstesme a mesma merda. Traballo precario que só beneficia ao empresario, suba de impostos, recortes en sanidade e educación, indultos aos banqueiros e desimputacións aos poderosos. Así que este ano non vos vou mandar a carta a vós. Voulla mandar a Correa que é máis efectivo. Déixovos que teño que ir facendo oco no garaxe para o Xaguar

O FUTURO PINTA NEGRO

O futuro pinta negro, con voitres, disfrazados de gaivota, roldando nosos castigados petos, para pagar máis impostos, máis por transporte, por falar por teléfono, pola electricidade e así, unha longa cadea só suxeita á imaxinación predadora dos nosos gobernantes que, coa escusa do déficit, causado polos seus mandatarios financeiros e os seus administradores, os bancos, desenvolveron un déficit de vergoña e dignidade aínda maior.
Por eles, polos banqueiros "rescatados" co noso diñeiro, comeremos menos, teremos menos calefacción, compraremos menos roupa, medicamentos, libros e xoguetes para os nosos netos, non poderemos saír a divertirnos e; sobre todo, a axuda aos nosos fillos no paro, reducirase; perderemos os nosos aforros nas preferentes bancarias e xa podemos darnos cun canto nos dentes se evitamos o desafiuzamento e nos alcanza para mal comer.
Nós os pensionistas, os vellos, os que traballamos toda unha vida para sacar adiante a España (se, a España e non a "este país" como o denominan os políticos e os furibundos nacionalistas), non recibimos a paga que nos corresponde por lei, polo incremento (e tanto) do custo da vida en nosa máis que escuálida pensión que a subiron unha escuálida porcentaxe do que debía ser. Ademais do xa escamoteado por outras vías, teremos que pagar polas receitas e por medicamentos, ademais do euro por receita, se o Constitucional non o remedia.
Esta brutal redución do poder adquisitivo da pensión é un castigo inxusto aos vellos de parte deste goberno que parece estar presidido, mais que por un presidente por un Pinocho mentireiro ao que o nariz lle chega á esquina. O descarado incumprimento do programa electoral, que resulta ademais, como no caso das pensións, un incumprimento da lei, é o colmo do engano político programado.
A verdade é que non se como podemos soportar tanta mentira e corrupción na nosa clase política; parece mesmo que nos estamos a afacer e que a tónica na economía, as empresas e as familias é tratar de medrar, de onde haxa, sen que a honradez que debería presidir todas as nosas accións importe xa a ninguén, un pemento.
Pobre país aquel que chega a esta situación de corrupción; pois perder a moral e a dignidade é perder o máis valioso do ser humano; é peor que perder a vida: O cumprimento do déficit acordado cos nosos verdugos, os financeiros alemáns non o vale.

OPTIMISTAS

A privatización da Sanidade pública aparellará inevitablemente a xestión da saúde como negocio
Eles xa saben que se se equivocan, non hai problema. Aí están os seus mentores, os analistas do FMI que pediron desculpas por afundir os gregos -¡qué majetes!- e os expertos de Bruxelas, que preferiron a estratexia dun neno de cinco anos cando o rifa a súa mestra. Señor, é que eu non sabía, fíxeno o mellor que puiden, iso é o que conta, non? Se un país enteiro, cuxa economía apenas representaba o 2% do PIB da UE, foi botado ao abismo por un erro de cálculo sen mala intención, que lles vai pasar a eles? Pero o seu optimismo deixoume perplexa.
Os sabios -¡ja, ja, ja!- que asesoran ao Goberno sobre o mellor xeito de roubarnos o diñeiro que cotizamos durante décadas, vinculan o atraso da xubilación ao aumento da esperanza de vida. Mande? Si, xa vin os números, a dourada escaleira que debuxan cara a unha senilidade fecunda e xuvenil, pero gustaríame saber cales son as súas fontes. Porque se adoptaron como base as cifras e os índices dos últimos anos, xa lles digo eu, sen ser sabia en nada, que non lles van saír as contas.
O progreso non é unha liña recta. A privatización da sanidade pública aparellará inevitablemente a xestión da saúde como negocio. Todo o que non sexa imprescindible, se converterá en superfluo e a prevención, antes que nada. Para que tratar os pacientes sans, co caro que saen os diagnósticos que, na maioría dos casos, botan un resultado negativo? Que dilapidación. Así, cando en España se suspendan mamografías, ecografías, citoloxías, analíticas e outras probas hoxe comúns, a esperanza de vida acurtarase sen remedio, porque as enfermidades non se detectarán a tempo e nos morreremos antes. Que nos fagamos un seguro privado, dirannos entón. E con que?, pregunto eu. Coa birria de pensión que nos vai quedar? Almudena Grandes

SI ISTO É VIVIR...

Alguén se acorda, non hai tanto, cando criamos que España apostara correctamente, por ser un exemplo de democracia participativa, social e moderna. Case me parece o reflexo dunha ilusión. O, o que é peor, unha estafa social. 

Dende os anos setenta, moitos, os máis, cremos que estabamos a construír un edificio sólido, estable, sensible ao social, crente nos valores da xustiza e a igualdade, competente, resistente, vulnerable si pero sen chegar a un risco de ruptura.

Mira por onde, a crise económica mundial nos sacode de forma brutal. Ponse de manifesto a fraxilidade das estruturas, das institucións do estado de dereito.

Fállannos a Xefatura do Estado, un goberno que non goberna para todos senón utilizando o rolo da maioría absoluta alcanzada sobre as mentiras, un poder xudicial lento e opaco, un parlamento secuestrado polas súas propias ansias de perpetuarse na poltrona.

Os partidos políticos, mal que nos pese, ládranse pero non se morden. Os políticos encontraron un novo emprego que, ademais, consideran vitalicio: Entrar nas listas de algo dalgún partido político. Conseguido isto, o demais é doado. Só hai que ser como a arcilla e adaptarse aos mandos.

Triste? Decepcionante? É irritante.

Os golpes baixos que se dan uns a outros están feitos por especialistas. Non doen de verdade. Na trastenda todo se pastelea. A ver, se son negativa, que alguén me dea nomes, exemplos de transparencia política e persoal, que alguén me tire das orellas e reláteme un listado completo de coherencia e honradez política e persoal.

Como non se trata de cuestionar a democracia como a mellor forma de establecer as regras do rogo, vou dar un paso a favor da constitución dun goberno de coalición.

Quero que os partidos políticos, que din representarnos a todos aínda que nós o dubidemos, se sumen a un compromiso de goberno, vincúlense a unha folla de ruta non escrita nin por Angela Merkel nin polas escuras interioridades dos poderes económicos.

Gustaríame que todos os partidos políticos (grandes e pequenos, nacionalistas e non nacionalistas) asinen un novo contrato social.

As súas cláusulas principais son as elementais, as primarias: medidas directas para o crecemento económico, fomento da actividade emprendedora, redimensionamento do estado das autonomías, medidas activas de emprego e mantemento do sistema público de saúde, educación, pensións e dependencias.

Trátase ou debe tratarse dun contrato sen letra pequena. Sen "revolving doors". Quen entre en política que entre voluntariamente e que saiba dende xa que o seu paso será temporal, que logo terá que saír ao mercado laboral e proseguir a súa vida como un cidadán máis, cada un coa súa mochila de estudos e de habilidades profesionais.

Os recursos que saian das xubilacións e sobresoldos que non se van levar nin políticos, nin banqueiros nin afíns. Do que non vai ser adxudicado a dedo e a sobreprecio. Da eficacia e eficiencia das administracións públicas. Da desaparición de asesores e demais familias homólogas que se multiplicaron ao tolo, sen control.

Control dos diñeiros, das entradas e saídas, boicot absoluto á malversación de fondos, á evasión de capitais e aos paraísos fiscais.

Non é tan difícil encontrar o diñeiro o que resulta ou lles resulta difícil é romper con rutinas tramposas, coas familias acomodadas, cos delincuentes de colo branco e cun desexo irrefreable por permanecer en política para vivir á conta de nós.

E quédome curto.

O NIVEL DOS POLÍTICOS

O nivel dos políticos en España é lamentable. Dende hai anos escoitamos oitos cidadáns formular esta queixa. Este sentimento popular confírmase con numerosos estudos e enquisas, onde se valora os políticos como un dos principais problemas de España e se lles puntúa con suspensos clamorosos.

 A política non se conforma unicamente coas persoas que exercen postos de representación ou de dirección nos partidos, senón que tamén a integran os xornalistas, os medios de comunicación, os líderes xeradores de opinión, os líderes dos traballadores, dos empresarios, e todos os cidadáns opinen ou non e participen ou non no debate político.

É evidente que aqueles que se dedican á política veñen dando mostras do baixo nivel dos políticos en todos os partidos. Non podemos deixar de recoñecer esta situación, que é moito máis grave precisamente polo grao de exemplaridade que deben asumir os que se dedican a este labor.

Pero o debate sobre o nivel da política en España debe ir moito máis alá.

Os xornalistas e os medios de comunicación, que en moitos casos exhiben un grao de dependencia ideolóxica, partidista e mesmo persoal desorbitado, non axudan a que a información e o debate público gozo do nivel e calidade que debe ter. Se partimos de información incorrecta, non veraz, incompleta, e en ocasións manipulada, o resto do debate non pode ter o nivel axeitado.Os xeradores de opinión, xa sexa xornalistas, líderes de movementos sociais ou personaxes mediáticos de calquera índole responden en moitas ocasións a intereses moi particulares que condicionan claramente as súas opinións e posicionamentos. Non existen practicamente líderes que opinen en liberdade e con criterio propio sobre asuntos do debate político.En canto aos líderes dos traballadores de todos os ámbitos, dise que parecen inmersos dende hai anos en posicións defensivas moi conservadoras, máis preocupados por preservar os dereitos dos traballadores aplicando estratexias do século XIX que por participar nun debate político do século XXI, con modernidade e visión de futuro. É evidente que neste caso a forte crise económica e as políticas laborais retrógradas obrigaron os sindicatos a situarse neste tipo de estratexias, sen ter marxe para elevar o nivel dos seus posicionamentos no debate político do país.

Os representantes empresariais veñen sufrindo condenas xudiciais por malas prácticas e resultados empresariais nefastos, sen que isto sexa óbice para que sigan atrevéndose a opinar sobre como se debe xestionar o país. Os líderes dos empresarios representan un empresariado que busca máis beneficios hoxe, en vez dun maior valor da súa empresa mañá. Por iso defenden despedimento libre, recorte de dereitos, etc. Só buscan o bonus de decembro, sen importarlles que a empresa peche en xaneiro. Moitas veces fálase do baixo nivel da produtividade en España, e responsabilízase unicamente os traballadores, esquecendo a produtividade empresarial, é dicir a eficacia dos que organizan os factores de produción. Afortunadamente os empresarios españois non son así na súa maioría. Non obstante, os voceiros que dispoñen de micrófonos mediáticos se o son, e os utilizan para intoxicar o debate púbico.

Por último, encontrámonos os cidadáns, que como suxeitos políticos forman parte do sistema político español, e polo tanto determinan tamén o nivel político do país. As opinións e forma de actuar dos cidadáns veñen moi condicionadas por todos os colectivos sinalados anteriormente. Non obstante, isto non é escusa para non esixir aos cidadáns un nivel mínimo de formación, información, respecto e responsabilidade á hora de participar no debate político. Se os cidadáns non entenden o seu papel no sistema político nin asumen a responsabilidade das súas accións e expresións o nivel da política en España pode mellorar.

Todos estes suxeitos políticos son corresponsables da situación e do nivel da política española. Agora ben, é evidente que non todos teñen o mesmo grao de responsabilidade.

Os principais responsables desta situación son, sen dúbida, quen se dedican ou se dedicaron á política nos últimos anos.

En España sufrimos un circulo vicioso moi perverso que condiciona todo o sistema. A valoración dos políticos é baixa e o ataque xeneralizado que sofren supón un tremendo desincentivo para que xente con elevado talento e capacidade se dedique á política. Como moita xente brillante renuncia a estar en política, o nivel medio é menor, e como consecuencia a crítica xeneralizada aínda maior. E así o ciclo comeza de novo.

Por suposto que hai cidadáns brillantes que se dedican a funcións políticas, pero ninguén pode negar que moitos cidadáns moi valiosos, capaces e con experiencia acreditada, malia ter vocación política, declinan participar en procesos políticos polos fortes desincentivos que existen.

Moitos destes cidadáns optan por opositar, por dedicarse a traballar no sector privado, con mellores retribucións e menor desprestixio social, ou por traballar no estranxeiro, xa sexa en funcións públicas ou privadas.

Por outro lado, nos principais partidos políticos militan numerosos cidadáns con excelentes perfís e que poderían achegar con éxito as súas capacidades a labores de xestión pública. Non obstante, estes recursos humanos son xeralmente desaproveitados, xa sexa pola escasa ambición destes militantes (desincentivados polo explicado anteriormente) ou por un sistema electoral e de selección de cargos públicos que non premia nin fomenta a capacidade e o talento.É imprescindible romper con esta situación. Pero esta tarefa non resulta sinxela. Só un forte liderado e unha gran vocación política por parte dunha nova xeración honesta, nobre e valente pode dar o salto necesario que precisa este país.Como vedes son moi crítico coa situación actual, pero tamén moi optimista respecto ao futuro. Vexo unha xeración que no medio prazo vai ter a sa ambición, a vocación e a honestidade de asumir con humildade o papel que lle corresponde. Esta xeración romperá con este círculo vicioso perverso, e saberá aproveitar o capital humano dos partidos e da sociedade. E farano sen os complexos que existen hoxe en día, e contando tamén con persoas moi valiosas da xeración actual que achegarán a súa experiencia e coñecemento.Moitos pensaredes que se trata dunha utopía ou dun sono inalcanzable. Ben, é posible que teñades razón.

Pero como di un bo amigo, na situación actual non nos queda outra que soñar e traballar. Eu dende logo non só non me resigno, senón que aposto claramente por este proceso e por este futuro.

Se queremos que as cousas cambien necesitamos esperanza, enerxía e tamén soñadores con algo de inxenuidade.

Para conseguilo correspóndenos apoiar a xente nobre e honesta que demostra capacidade, compromiso e valor. Que os hai, e moitos. Temos que axudalos na súa formación política e no seu camiño. Esta simple e humilde tarefa é a que me apetece e me ilusiona levar a cabo, e para a que vos pido a todos a vosa colaboración.

Poñamos enerxía, esperanza e algo de inxenuidade.

MOVIOLA

Cando xermolaron as primaveras árabes, preguntámonos como se podían considerar democracias uns réximes que non garantían os dereitos das mulleres 
Recórdana? Que se foi penalti, que se non, que se volve dalo... O aparato que revolucionou as vellas tardes de fútbol, ameaza agora con gobernar o noso destino. As reválidas, a materia de relixión, a lei do aborto de 1985, os emigrantes en Alemaña, a pobreza... E as mulleres. O feminismo inspirou a única revolución social triunfante no século XX. No XXI, seguimos representando a maioría da poboación mundial, pero a igualdade que non conseguimos está cada vez máis lonxe. A xerarquía católica salvadoreña denuncia que a traxedia de Beatriz, embarazada dun feto inviable que pon en risco a súa vida, é unha manipulación a favor do aborto. A tunecina Amina Tyler afronta unha severa condena por dispoñer do seu propio corpo nun país musulmán. Cando xermolaron as primaveras árabes, algúns -máis ben algunhas- preguntámonos como se podían considerar democracias uns réximes que non garantían os dereitos das mulleres. Esta é a resposta. Pero non pasa nada.
En España, xa o ven, tampouco. Non obstante, vendo a alegría coa que o Goberno lle dá á moviola, sorpréndeme que non promovese aínda unha medida que solucionaría moitos dos seus problemas. Cunha reforma aquí, outra alá, poderían incapacitar administrativamente as mulleres como nos anos corenta do século pasado. Imaxínanse o ben que lle viría á ministra de Sanidade que o seu marido puidese abrir e pechar contas bancarias ao seu nome sen ter que darlle explicacións? De la Infanta, xa, nin falamos. E iso sen contar con que prohibindo o traballo remunerado ás casadas, como Piar Primo de Rivera logrou na posguerra, baixaría o paro unha barbaridade. O voceiro do PP no Congreso declarou que Ana Mato non é parva, e ten razón. Somos moito máis parvos os demais, por tragar co que estamos a tragar.

REFORMA FISCAL

Tendo en conta o concepto de impostos que o Mundo manexa cando fala deles, primeiro témonos que sentar a pensar a que se refire cando os menciona. Baixar impostos, debe poñernos sobre aviso de que nos vai custar diñeiro aos traballadores tal decisión. Non hai unha vez que semellante frase non saia á palestra que non este significando, de fondo, baixar os impostos directos das rendas do capital e subilos dunha e outro xeito ás do traballo. Pero afeitos aos marcos de influencia, o mesmo que Rajoy recorta en gasto e investimento para crecer e crear emprego. O mundo baixa impostos, en xeral, non ás sobrecargadas rendas do traballo (o 96% do IRPF págano estas), e non os sobe ás desafogadas e evasiva rendas do capital (as empresas do IBEX-35, pagan unha media real de 5% de imposto de sociedades e a evasión fiscal -o 73% de grandes empresas e fortunas-rolda os 80.000 millóns de euros). O que explica porqué nomear unha baixada de impostos así, como tamén os nomea e o perseguido Aznar, porque é unha trampa para os débiles que se os pagan e si están sobrecargados destes. Unha reforma fiscal, efectivamente, fai falta que regularice os niveis impositivos dándoos o autentico carácter progresivo que non teñen, igualándonos ás porcentaxes de recadación da media europea, e que evite a escandalosa evasión fiscal con que nos adornan os nosos capitalistas. Pois recadando outros 8 puntos menos que a media europea, entre desgravacións e deficiente regulación fiscal, resulta que se se pode baixar os impostos que penalizan o consumo e as rendas do traballo e conseguir estabilizar o déficit.

Pero aí témolos, agora, no ultimo ataque a traballo; do mesmo modo que El Mundo fala confundindo coa mensaxe dos impostos, Rajoy preparou o que vén contra ás pensións sobre o falso principio dunha sostibilidade que se predeterminou antes de coñecer as súas necesidades, montando un suposto grupo de expertos cos que xustificar o que xa esta decidido. A realidade é o desexo reducir os salarios; por un lado os diferidos que corresponden ás pensións e por outro lado os indirectos en forma de servizos que se pagan cos impostos; sen esquecerse abrir o mercado das pensións privadas onde o sistema financeiro, que por outra parte se desgrava ata as "bragas da querida", encontre unha nova forma de expropiar o traballo da xente.

O primeiro engano que nos temos que sacudir, é o falso escenario no que vivimos; ese que nos conta que o traballo non é que o compran a prezo de saldo os capitalistas para realizar o plus-valor do que se apropian case en exclusiva, senón iso que nolo regalan eles mesmos, vestidos de emprendedores en lugar de expropiadores, por que están dotados desa natureza propia da árbore ao que arrimarse.

O GALIÑEIRO

A distancia todo o purifica, o tempo é un lenitivo que expulsa do cerebro os recordos desagradables.

Para o científico, o artista, o empresario, o estudante, que viviu unha longa tempada no estranxeiro, o regreso á España actual constitúe unha proba moi dura. Afeito a un traballo metódico e a unha vida máis ben tranquila, ao volver á casa encóntrase inmerso nun agre e frenético alboroto. O lume cruzado de improperios que se lanzan os políticos dende cada bando áchase orquestrado coa histeria agresiva dalgúns faladoiros de raio e televisión onde uns rostros conxestionados, intercambiables, emiten opinións compulsivas a cara de can, coa xugular a punto de estalar. Se o recén chegado non pon de novo terra por medio, deberá realizar un esforzo titánico para acomodar a súa vida á marxe deste insoportable galiñeiro. Cando traballabas en Norteamérica nun laboratorio, empresa ou universidade, en calquera conversación entre paisanos sempre saía a relucir a tortilla de patacas ou o chourizo do pobo; se grazas a unha bolsa Erasmus vivías no norte de Europa e ás tres da tarde xa era noite pechada recordabas con nostalxia as mañás soleadas de domingo nunha terraza tomando unhas canas cos amigos; se eras cooperante nunha ONX en África negra calquera imaxe de España, as festas, o ruído dos bares, che parecía un mundo irreal comparado coa miseria e a dor que te rodeaba. A distancia todo o purifica, o tempo é un lenitivo que expulsa do cerebro os recordos desagradables. Pero dende lonxe España non era soa a tortilla de patacas e o chourizo do pobo, nin as praias soleadas, nin as paisaxes, cancións e aromas da nenez. Dende a distancia este país tamén era a solidariedade da xente, a paixón de vivir, o impulso creativo da liberdade recén estreada, a ilusión de que no futuro todo ía ser mellor despois de superar felizmente unha sinistra ditadura, aquela esquerda dinámica que daba fundamento á democracia, a austeridade natural da economía anterior á gran cobiza. Houbo un momento en que parecía que este país tomara, por fin, o pulso á historia. Que pasou para que todo aquel espírito se fose ao carallo? É o que se pregunta o español que regresa á casa ao encontrarse con este galiñeiro.

ENGANADOS

Enganáronnos. Vivimos enganados. Seguiremos enganados. Somos como funambulistas, cruzando un fino arame do que cada día vai caendo xente, incapaces de cruzalo.
Facendo equilibrios para non caer da vida. Moitos xa caeron, e forman parte da Vida clase B (desempregados, enfermos crónicos, pensionistas, inmigrantes sen dereitos, dependentes, traballadores a tempo parcial, minijobs... a lista é longa). Os que seguen cruzando o arame, de cando en vez móvenllelo, e a quen máis aos funcionarios, que mediante oposicións obtiveron unha praza que agora poderían perder se moven moito o arame.
Enganados en deferido ou en plasma, dá igual. Non se esforcen porque sabemos que nos enganan. Din que Gobernan para noso ben e a nosa vida cada día vai a peor.Dicían que non había sobresoldos, nin sobres e non paran de declarar ante un xuíz que non había sobres para tantos billetes.

Engánannos cando negan a finalidade de Programas Pilotos, onde ter mais de 45 anos é como morrer socialmente. Engánannos cando din que loitan por quen leva mais de tres anos en desemprego e sen prestación. 

Engánannos cando retiran traxectos de trens, vitais para a nosa comunicación, pero dinnos "que non pechan as estacións".

Ante tanto engano é preferible pechar os ollos, pero non a nosa mente. E buscar a verdade.
Engánannos cando negan o que todos vemos e seguen negándoo. En só unha semana, podemos escoitar tres versións diferentes a un mesmo feito, todo depende do coñecemento e repercusión deste, a nivel mediático. Engánannos e por iso non queren que nos conten a verdade e cando se fai periodismo do bo, de investigación, a VERDADE sempre sae e O ENGANO CAE.

Non maten o mensaxeiro.

Temos tanta necesidade de saber a verdade, como de beber. Queremos ver fotos e videos e que nos conten que sucede, en vivo e en directo, porque a DEMOCRACIA señores, é transparencia e esiximos ser un país Europeo e transparente. Ou só somos europeos para pasar pola caixa da Troika?.

NON máis enganos. Non nos digan que cada catro anos podemos exercer un acto democrático, nós queremos que cada día sexa democrático e merecemos a verdade xa que nos puxeron un arame nas nosas tranquilas vidas.

Recordade. Seguirannos ENGANANDO.

"Cunha mentira adoita irse moi lonxe, pero sen esperanzas de volver". (Proverbio Xudeu ).

A SEGUNDA TRANSICIÓN

Cada día, as estatísticas que invaden periódicos, raios e televisións seguen marcándonos a deriva autodestrutiva na que a nosa sociedade parece aboada a través dun perigoso círculo onde a crise económica nacida froito do desexo voraz especulativo dos poderes económicos nesa relixión do libre mercado ten trasmutado xa nunha crise política profunda das democracias do sur de Europa. 
A desconfianza da cidadanía ante os partidos pola súa falta de respostas á crise e ante a incapacidade de formular outras políticas distintas á redución do Estado do Benestar é unha realidade. A máis persoas afectadas polo incremento do paro, a redución do Estado de Benestar e o recorte das proteccións sociais prodúcese esa perda de credibilidade da cidadanía nasinstitucións.Xorde así o caldo de cultivo perfecto para a aparición de fenómenos que deben ser obxecto de análise e resposta dende a óptica progresista: a fragmentación do voto da esquerda favorecendo a teor da lei electoral a consolidación de gobernos de dereitas, o perigo de perda de espazo político do PSOE como partido de referencia da esquerda en España, a aparición de propostas políticas populistas dende esquerda e dereita capaces de analizar o descontento e que poden ter o seu primeiro reflexo claro nas próximas eleccións europeas, a posta en dúbida das propias institucións democráticas e a súa necesaria revisión no marco dunha segunda transición que busque o acordo social e dos partidos en políticas de estado que posibiliten un novo marco de desenvolvemento social, económico e territorial.

Aquí é onde o PSOE debe apostar por medidas que sirvan para construír esas propostas de cambio: unha reforma das administracións que teña como piar a transparencia e a participación directa da cidadanía nas tomas de decisión; dun modelo fiscal progresivo integral; a defensa da construción dunha unión de estados europeos similar á dos EUA dende a óptica progresista e non liberal de entes como o Banco Central Europeo; a aposta por políticas keynesianas de investimento público xeradoras de emprego en nichos de mercado como as enerxías limpas; a creación dun pacto de estado polo emprendimiento con estímulos ás pemes como a exención de impostos nos primeiros anos; a reforma da lei electoral e da forma de participación cidadá nos partidos facéndoos permeables son algúns pasos que o socialismo debe dar.

ABISMO DE IGUALDADE

Son conscientes de que do mesmo modo que hoxe as guerras xa non se gañan no campo de batalla senón no terreo dos medios de comunicación, a hexemonía ideolóxica se consegue de por mesmo camiño. O importante non é o que se fai, senón o que se fai crer que se fai. Por iso Maruhenda é o prototipo de transmisor este tipo da manipulación e repite os marcos da corrente de "as miles de notas de prensa listas para usar": a presentación dunha "esquerda revolucionaria radical e antisistema" (cuxa realidade é que a súa cúpula, a última vez que gobernou, realizo unha política económica neoliberal e mesmo se aliou á dereita máis casposa nunha reforma constitucional que colocou o pagamento da débeda con preferencia ás prestacións sociais-) fronte ao comedido e eufemistico "centro-dereita", que algún asalariado a chegado a cualificar de "socialdemócrata" e Cospedal do partido dos traballadores, cuxo único obxectivo non é outro que crear emprego. (na CAM, co contido moral de ofertalo preferentemente aos que cobran desemprego sobre os que o perderon xa ese dereito e aos mozos sobre os maiores de 45- unha cousa de custos, moi propia do neoliberalismo),

A presentación deste xiro á esquerda do mundo en xeral e o noso en particular, non é máis que unha simetría de espello invertendo a realidade. Só é posible, porque previamente parte do mundo foi invadido de ignorancia e confusión través destes medios cuxa actividade esta orientada á desorientación e o enredo. Un intento de presentar as maiores diferenzas sociais xamais alcanzadas como un "abismo de igualdade" que o seu descaro non lles importa nomear fronte ao dato evidente dun o 80% da poboación á que só lle chega, do seu traballo, o 17% da riqueza que se consegue.

Parécelle natural, -dicía o director de La Razón co seu particular concepción desta- que unha empresa pague a, -neste caso Urdangarin-, voluminosos emolumentos de asesoramento - "implícito na natureza adquirida do personaxe" -, que non require máis proba de existencia que aquela que é froito da súa xestión: algo transmitido "seguramente" por osmose familiar ante a natureza divina con que a Graza de Deus se trasmite a terceiros dende o sangue real.

Non lles dá apuro nin vergoña construír un sucedáneo da realidade social -baseado no diñeiro-, que presenta á economía como o mecanismo fundamental das relacións humanas, en lugar dunha ferramenta mediante a que os home intercambian o seu traballo do xeito mais racional e equitativa posible.

OLLOS CEGOS

Media España ignora o abismo de exclusión no que está a caer a outra media.

Entre as moitas limitacións que temos os humanos está a de non ver máis alá das nosas narices. Quero dicir que xulgamos o mundo dende o que somos e nos custa moito recoñecer outras realidades, sobre todo se nos incomodan. A ollos cegos, corazón que non sente. Todo isto vén a conto porque estou segura de que media España ignora o abismo de exclusión no que está a caer a outra media. Véxoo, por exemplo, nos comentarios de coñecidos xornalistas. Hai un mes, Sáenz de Buruaga ironizou sobre o plan andaluz de dar aos nenos tres comidas ao día: "E por que non unha bicicleta" (logo desculpouse). E hai uns días, Alfonso Rojo dixo que unha matrícula universitaria custaba 500 euros, "o que catro canas ao mes". Custa máis (1.000 ou 1.500), pero o peor é que crea que 500 euros son algo banal e que catro canas ao mes as toma calquera. Como ningún dos dous me parece imbécil nin intrinsecamente malvado, creo que non son conscientes de como está a vida. A min tamén me pasou ata que, fará medio ano, o azar púxome en contacto directo con familias en situación desesperada. Moitos deles obreiros da construción que levan anos no paro e esgotaron todos os subsidios. Que fai meses que non ingresan nin un céntimo; que non teñen para os 17 euros da bombona de gas e non poden nin quentarse unha sopa; que quedan sen luz porque lles arrancan o contador por falta de pagamento; que foron desafiuzados das súas casas hipotecadas e logo dos pisos alugados; que teñen nenos moi pequenos sen roupa e sen zapatos, porque os nenos crecen; sen auga quente para lavalos; sen calefacción. E literalmente sen comida. E isto hoxe, e o mes que vén, e o seguinte: carecen de futuro. Hai 630.000 familias en España con todos os membros no paro e sen ningún ingreso. "Nós eramos xente normal", díxome unha nai. Rosa Montero

MALA HERBA

A dereita española tomou a cultura como un mester banal que está en mans de xente frívola, bohemia e subversiva.

A dereita española sempre considerou o Ministerio de Educación como un terreo da súa propiedade. A medias coa Igrexa católica loitou por defender ese bastión, dende o cal exerceu historicamente unha posición de dominio sobre a conciencia dos cidadáns. De feito, a educación laica promulgada pola II República foi unha das causas de que a dereita entrase de forma moi violenta na súa demolición e, alcanzada a vitoria, establecese unha represión salvaxe contra os profesores e mestres partidarios da escola pública. Ese ministerio constituíuse dende entón nun territorio de combate ideolóxico. Pero, ao contrario do que sucede coa educación, a dereita española nunca considerou o mundo da cultura como unha fronteira que debese conquistar; máis ben tomouna como un mester banal que está en mans de xente imprevisible, frívola, bohemia e subversiva, que tira ao monte como as cabras, actores, poetas, cineastas, músicos, cantantes, bailarins e saltimbanquis, unha reata á que no fondo despreza, posto que non a pode controlar. A dereita española, incluída a dereita dandi se a houbese, está abrazada ao casticismo; nunca foi soluble con ningunha vangarda estética; en realidade ante un cadro de Picasso ou de Miró segue pensando que iso o pinta mellor o seu neno de cinco anos. Un día os artistas saíron á rúa cunha pancarta contra a guerra de Iraq; pouco despois aproveitaron a festa dos Premios Goya para protestar e realizar algunhas chirigotas inocentes contra o Goberno de Aznar. Esta crítica case de manual foi suficiente para que o mundo do cine español fose zaherido, desprezado e ridiculizado con saña por un sector da dereita máis agre, un escarnio que dende entón aínda perdura. Non importa que se trate de actores e cineastas con prestixio internacional nin de artistas aos que o público adora e berra de pracer nos seus concertos, a única tropa libre e divertida, capaz aínda de facernos soñar no medio desta crise económica, cor de rata. Agora, a batería agresiva de impostos que a dereita descargou, entre o desprezo e a vinganza, sobre esa mala herba da cultura, non fixo senón afondar o abismo insalvable que as separa. Manuel Vicent

EXILIO

Moitas desas persoas extra cualificadas levan xa anos fora, e co que se enfrontan hoxe é coa imposibilidade de volver.
Leo na prensa a historia de Diego Martínez Santos, o físico galego que case á vez obtivo dous logros tan significativos como contraditorios: o de ser nomeado mellor físico europeo pola Sociedade Europea de Física e o de que se lle denegase a súa volta a España co programa Ramón e Cajal de investigación, por considerar o comité seleccionador que o seu currículo non está á altura. Á altura de quen? Á altura dos individuos que fan a selección. Sen dúbida, tiveron en conta outras razóns para elixir os afortunados que as dunha excelencia probada. Leo esta noticia que nos axuda pouco a presentarnos como un país de fiar e vénseme á memoria unha conversación recente cun amigo físico que investiga no equipo de Eric Kandel, Nobel de Medicina: contoume que se presentou ao programa de Cajal e, ante o asombro do seu xefe, que lle dixera, "ti con ese currículo vas onde queiras", viu negado o seu sono de traballar en España. Máis do mesmo: explicáronlle que non estaba suficientemente preparado.
Non me cabe a menor dúbida de que os seleccionados serán competentes, pero non é racional deixar fóra científicos tan brillantes, explicándolles para maior humillación que o seu currículo non dá o talle. Hai varios ministros do Goberno, incluído o de Cultura, que non deixan de celebrar a experiencia internacional, dando por feito que aqueles que se foron volverán para rendibilizar en España aquilo que aprenderon fóra. Que cinismo. Moitas desas persoas extracualificadas levan xa anos fóra, e co que se enfrontan hoxe é coa imposibilidade de volver. Botado o peche na investigación e coas dificultades que presenta a universidade española para acoller os que atesouran unha experiencia exterior xa non se pode falar de fuga de cerebros senón de cerebros no exilio

QUEN GOBERNA?

Manuel Rivas

Xuraría que ningunha idea distrae o presidente mentres considera as tarefas de goberno, quero dicir, de demolición.

O ministro de Xustiza declara agora que non é unha idea propia a volta de rosca retrógrada sobre os dereitos da muller. En concreto, empeorar unha lexislación, a que regula o aborto, sobre a que existe un razoable consenso social. Gallardón ten dous dedos de fronte, e mesmo máis, como se pode medir nas fotos. Sabe que esa decisión enlea á sociedade española de forma innecesaria e vai complicar aínda máis a vida de moitas mulleres. Por que, entón, se presta a xogar ese papel? Quen goberna realmente? Tamén o ministro de Educación e Cultura ten dous ou máis dedos de fronte. Non acabo de entender como unha fronte tan despexada e liberal poida propugnar levar á cacharela a Educación para a Cidadanía e reimpoñer a obrigatoriedade da Relixión para efectos contables. Supoño que tampouco é unha idea propia de Wert e que a nova lei se pousou no seu despacho por un milagre de translación. Na televisión pública recoméndase aos parados rezar para facer fronte á crise. É de esperar que a ministra de Trabajo ordene a distribución de cirios e cilicios nas oficinas de emprego. No telexornal, nunha peza mestra do periodismo de investigación, alertan os pais para que vixíen a vestimenta das fillas, evitando pezas provocadoras. Talvez é unha idea do Gran Wyoming. Outro ministro con varios dedos de fronte é o de Interior. Sería aventurado pensar que fose súa a idea de volver homenaxear á División Azul, enviada en apoio de Hitler, cando nos campos nazis morrían miles de antifascistas españois declarados apátridas. Témome que neste caso non podemos botalo a culpa a Angela Merkel. Tampouco a Rajoy. Xuraría que ningunha idea distrae o presidente mentres considera as tarefas de goberno, quero dicir, de demolición.

BANQUEIROS E POLITICOS

Pode que algúns crean que se fala de economía e que se esta afrontando un problema de produción e de xestión dos recursos dispoñibles, pero ao que nos enfrontamos é a outra cousa, a unha cuestión poder. O que non queren que se vexa é que o problema que temos é político: como os que posúen os recursos económicos -sobrados e reais- impoñen unhas condicións especificas de recuperación, con miseria ao resto, que nada ten que ver con dificultades de dispoñibilidade, para que as condicións de apropiación do valor siga conducindo a este na dirección dos seus almacéns.
Afeitos durante décadas a operacións especulativas e comisións coas que desprazaban o valor a paladas, é inxenuo pedillo agora á banca saneada que retorne ao traballo e preste diñeiro -a razoables beneficios- fronte a procesos de investimento financeiro que seguen sendo infinitamente mais rendibles que "traballar". Iso queda para os pobres que viven da economía real, na que o sistema financeiro non esta disposto a entrar senón con moito prezo polo seu diñeiro e sempre que as condicións futuras lles garantan que as cousas seguirán onde eles queren que estean.
Ao 0,5% por cen no BCE, dispoñen de diñeiro barato que prefiren dedicar aos seus asuntos que cumprir con iso que din que é unha función social do sistema financeiro. (Banca e social é unha contradición en se mesma. Quizais empecen agora os "traballadores por conta propia" en entender o eufemismo que representa que os metan no mesmo cesto que ás grandes corporacións). Falamos da banca recuperada, á que non lle interesa eses negocios tan precarios da economía real mentres existan outros que lles ofrecen garantías ata dende o interior das constitucións reformadas dos estados; porque da deficitaria nin a nomear mentres estea en recuperación a conta de publícoo
Que o mercado o recuperen outros, -o estado a facer desaparecer-; que eles están hai para facer negocio cando este cree as condicións axeitadas. Xusto as mesmas que non se poden introducir porque primeiro queren, mediante o "austericidio", sanear a débeda que o seu exceso de avaricia xerou e que mediante os seus fieis servidores (chamados os nosos representantes) atenden con absoluta preferencia.

O dito; que isto non é un asunto de expertos senón de política. Esa que nada ten que ver con esta camarilla de políticos-xestores-administradores que bastante teñen con defender, por riba de todo, o seu interese particular como seguidores desta ideoloxía.

A INTEGRIDADE MORAL DOS POLÍTICOS

Non debería estrañarnos que aumente a cantidade de pobres, que se incremente a diferenza entre pobres e ricos, que o emprego se pague miserablemente, porque a demanda de emprego sexa moito maior que a oferta, que España sexa a primeira en incremento da pobreza e a corrupción.
A crise serviu, ao gran capital e aos seus servidores políticos, depredadores dos dereitos do pobo, para eliminar o estado de benestar, e crear pobres a mansalva, a partir do atraco legalizado á clase media a golpe de inxustizas gobernamentais,
Pero non todo para aí, non só perdemos o estado de benestar, non só ingresamos ao exercito de economicamente pobres, tamén nos están a escamotear o noso concepto de honradez, de dignidade.
Levamos anos sufrindo e falando da crise: dende aqueles días en que o "Presi" a negaba ou descoñecía ata agora cando ata o máis ignorante, mesmo os políticos, famosos pola súa falta de materia gris, saben da prima de risco, do rescate pendente, do mercado financeiro, etc. Pois ben, temos a crise ben instalada na nosa sociedade e na nosa mente, onde se confunde o terrible índice de paro que sufrimos cun simple dato estatístico que se pode sacrificar en prol da prima de risco e as necesidades da totopoderosa economía alemá. Así as cousas, non vou entrar nos detalles desta crise económica, máis que discutida en toda clase de foros, sen que iso queira dicir que sexa comprendida; refírome a outra crise: a crise moral a de integridade moral de políticos e, por imitación dos cidadáns.
Esta crise, tanto ou mais destrutiva que a económica, a vimos arrastrando dende os tempos que denominan "de bonanza" e que máis ben debían chamarse "da desmesura no gasto", principalmente gobernamental, envolvido en corrupcións mil; onde "a mais diñeiro, máis corrupción" e que agora, se estenden á época de crise nun "sálvese o que poida utilizando os medios que poida" aínda que estes medios, dende a morosidade, ata o "apaño" descarado non sexan dignos dunha persoa honesta.
Como saír desta situación, deste círculo viciosos de crise, desemprego e corrupción? Imaxínome que a primeira medida é cambiar de goberno, e de políticos; isto é, volvendo ao que nunca debemos perder, á integridade moral dos cidadáns e os seus representantes. A partir de aí, todas as solucións son posibles e inmediatas.

O PP adxudicou 12.281 millóns aos empresarios da lista de Bárcenas...

A REXENERACIÓN DOS PARTIDOS POLÍTICOS

Nestes tempos difíciles, os grandes partidos con capacidade de Goberno non son o que eran. Están desvencijados, cuarteados e con tendencia ao declive. E, non obstante, seguen sendo imprescindibles para que o mecanismo democrático sexa viable e estable. Cada vez cumpren peor as súas misións que son seleccionar políticos, propoñer programas e solucións e manter un grao de confianza no electorado. Misións fundamentais para manter institucións solidas e duradeiras sen as que a democracia representativa non sería practicable como sistema de convivencia e se convertería na típica gaiola de grilos dos parlamentarismos en descomposición.
Os grandes partidos non están para representar alborotadores de plazoleta nin a territorios folclóricos. Están para facer visibles as tendencias predominantes na opinión cidadá dunha gran nación expresadas mediante o voto. Non votan as pancartas nin os territorios. Votan as persoas de acordo cos seus intereses, as súas esperanzas e as súas ideas que configuran unhas identificacións partidarias abertas, variables e flexibles que non coinciden exactamente con todos os puntos dos programas propostos, pero entenden a súa orientación xeral e o grao de competencia ou moralidade das representacións a promover. Ningún político nin ningún ideólogo foron capaces de inventar outro xeito de facer operativa a participación popular de forma que, a través do voto libre e voluntario se compoñan grupos parlamentarios significativos que reflictan, do mellor xeito posible, as tendencias predominantes nunha gran base humana.

Polo tanto, que os grandes partidos se presenten hoxe desvencijados, cuarteados e declinantes e esta situación detéctese socioloxicamente é un asunto grave. Hai un desgaste natural que afecta ao núcleo visible do partido gobernante, explicable polos efectos negativos dunha xestión inacabada. Hai, tamén, unha síndrome depresiva na oposición que é máis grave en canto non é produto do desgaste natural do exercicio do poder senón do desconcerto interno. Pero non nos referimos a estes vaivéns oscilantes da identificación entre electores e partidos que se dan sempre e sempre poden modificarse. Referímonos ao desprestixio moral, á crise de liderado, á vaciedad ideolóxica, á miniaturización dos cadros dirixentes e ao distanciamento dos sectores sociais básicos. Estes síntomas só teñen dous desenlaces: A crise do sistema ou a súa rexeneración. Como a crise do sistema sería o peor que podería suceder se se engadise ás circunstancias críticas económicas e sociais en que estamos inmersos, o mellor sería a aposta rexeneradora a medio prazo. Rexeneración esixe renovación, limpeza, audacia e boa comunicación, todo o que non abunda no pechado círculo partitocrático dos nosos días. Pero é vital intentar rexenerar o ambiente. O horizonte, a varios anos vista, co que se conxectura coma se todo fose a seguir igual indefinidamente, deixou de ser válido como referencia e de provocar ilusión como proxecto. O dilema que deben afrontar os aínda grandes partidos é rexenerarse profundamente ou podrecerse lentamente.

HERDANZAS RECIBIDAS

A lei do chan do PP e a burbulla inmobiliaria especulativa posterior son a orixe dos problemas.

No debate do Congreso do mércores sobre a situación económica, o presidente do Goberno falou dun país que non existe. O seu triunfalismo tiña que ver con algo que recolleu Cayo Lara: Rajoy estanos a curar dunha tendinite cando o que padecemos é un cancro. Só así enténdense autosatisfaccións tan artificiais como a de que estamos a realizar a mellor política de emprego posible".
Poderíase obxectar que o anterior son puntos de vista. Moito menos éo a súa continua apelación á herdanza recibida para xustificar unha política económica que está a supoñer un gran salto cara a atrás deste país, en tantos aspectos. "O único que non podemos facer é volver ás políticas económicas que nos trouxeron aquí", dixo Rajoy. O líder da oposición, Alfredo Pérez Rubalcaba, revolveuse na enésima ocasión en que Rajoy regresou ao manido argumento, pero non explicou por que, quizais por falta de tempo.
A saber: da crise que estamos a sufrir dende o ano 2008 en España non é responsable nin o déficit público (superávit) nin a débeda pública existentes entón (moi baixa), senón a inmensa débeda privada motivada pola xigantesca burbulla especulativa no inmobiliario, activada polo PP coa lei do chan do ano 1998. Recordemos unha vez máis os datos que Rajoy xamais menciona como causas do desastre: entre 1997 e 2007 (período maioritariamente gobernado polo PP), a construción creceu a un ritmo dun 5% anual. Neses anos, o parque de vivendas aumentou en 5,7 millóns de casas, case o 30% do total existente, e a revalorización do prezo alcanzou un 191%.

En 1998, a construción supoñía case o 14% do emprego global en España, o dobre que en Alemaña e cinco puntos máis que en Reino Unido. Entón, ese ano, José María Aznar aproba unha lei do chan que multiplica a exuberancia irracional do sector da construción: todo o chan se declara urbanizable, salvo que estea expresamente prohibido.
Con ese bonito principio liberal favorécese un boom inmobiliario da construción. Pero non no sentido que dicía o PP (aumentará o número de pisos e, polo tanto, baixarán os prezos destes), senón no especulativo: adquiríanse vivendas endebedándose, non porque fosen baratas, senón porque eran caras e no futuro seríano máis, co que se podería especular con elas. A especulación desencadeou a continua recualificación municipal dos terreos e os Concellos engordaron as súas arcas.
A responsabilidade de José Luis Rodríguez Zapatero foi non picar esa burbulla e cabalgar a lombos da opulencia. Débese discutir se os seus plans de expansión da demanda cando empezaron as dificultades foron precisamente óptimos. Pero a transformación da débeda privada en débeda pública nunha continua socialización de perdas chega de Aznar, non de Zapatero. Esta si é unha insoportable herdanza recibida.

CONTOS, RELATOS E MENTIRAS

No medio de todas as mentiras que Mariano incluíu no seu ¿relato? diante das súas señorías, encontramos unha verdade contrastada que desmonta todo o argumentario do seu conto.
"Todos os países de Europa -dixo Rajoy- tiveron que modificar á baixa as súas previsións de crecemento". Claro e esa é, presidente, a mellor proba de que a política do Fondo, do Banco Central e Merkel, coa súa submisión, nos levan á miseria.
E despois, viñeron os contos: "Hai datos que anuncian melloras; estamos no bo camiño; os sacrificios son necesarios e o ano próximo será chachi-piruli e agora estamos mellor que antes".
Deseguida o desmente o presidente do seu partido na Coruña, pois "mesmo os do PP o están a pasar moi mal". Joe, mesmo!
Nego a maior, oia, que nos últimos tempos, sobresoldos sobrecolledores á parte, o PP subiu o salario aos seus executivos nun 40% e aí inclúense os procesados polo caso Gürtel.
Rajoy, un mandado de Merkel, prométenos -a cambio de paciencia- novos recortes nos soldos, nas pensións, nos servizos sociais... Ese é o relato, o conto "mentireriro" do craso rexistrador da propiedade beneficiado durante anos con tres, catro, soldadas.
É, palabra, como o conto de Pinocho. A este crecíalle o nariz e a Mariano pónselle o pelo negro.
Mentres, o prognóstico asegura que o ano próximo catro millóns de desempregados quedarán sen axudas, sen subsidio.

 E se xa neste conto ou ¿relato? temos identificado a Pinocho recoñezamos, tachín-tachán, a Pepito Grillo, a conciencia do boneco de madeira.
Un papel que se arroga o xefe do Executivo galego cada vez que pasa o Padornelo e "misionar" por aí postulándose para metas máis altas nos faladoiros do tea-party ou nos almorzos que pagan empresas amigas. Por certo, ¿cando coño traballan se están todos os días de "sarao" e zume de laranxa?
Así pois, Núñez Feijóo vai dicindo por aí que a Mariano e os seus lles falta "relato" e que, en definitiva, os seus contos son como as contas do relato ¿ou é conto? da leiteira. E este é, o relato, a foto fixa do noso paseante mentres aquí se multiplican os problemas que, ai, cada vez parece máis difícil anotalo ao bipartito os crueis datos da realidade galega. ….
E é que o asunto non é de relatos. É de incompetencia. José M. Villot

MENOS MAL!

Todas as empresas do Ibex 35, agás dous que parecen idiotas, actúan en paraísos fiscais. Grazas a iso, en vez de cotizar como vostede e como eu, que somos estúpido, evaden legalmente os impostos. Significa que as institucións funcionan. Moitas desas empresas, presididas por filántropos incurables e persoas de misa e comuñón diarias, desvían a súa produción cara a países onde a obra de man é barata porque as condicións laborais son de pena. En Bangla Desh, por poñer un exemplo, acaban de morrer esmagados máis de 500 obreiros que fabricaban os nosos pantalóns vaqueiros e os nosos fulares de cores nun edificio que ameazaba ruína. Tranquilos, ningún filántropo español irá ao cárcere por ese crime. As institucións funcionan.
A un señor que non podía pagar a prótese de xeonllo que necesitaba para a súa recuperación, arrancáronlla antes de que saíse do hospital. As institucións funcionan. A Gerardo Galeote, un tipo da Gürtel tan presunto como Jesús Sepúlveda ou a súa entón esposa, Ana Mato, duplicáronlle o soldo (co diñeiro dos nosos impostos) cando á xente honrada comezaban a baixarllo. E é que as institucións (neste caso, o PP) funcionan. No hospital de Hellín operaron extraxudicialmente a nai do xerente (o que leva os números e talvez decida os despedimentos) por iso, porque as institucións funcionan.
Se queda algunha dúbida de que as institucións funcionan, aí está a desimputación, ou como se diga, da infanta Cristina, a muller que cría que con dous soldos de clase media era posible adquirir un pazo de clase alta. A infanta Elena, sorprendida nun open de tenis (onde se non), declarou a preguntas da prensa que ignoraba se se fixera xustiza, pero que estaba feliz. Feliz, supoñemos, de que as institucións funcionasen.

NON HAI ESPERANZA

Non se trata, tan só, de que nos arruinaron o presente tras dezaseis meses de goberno, como demostran todos os indicadores, senón que ademais non hai esperanza.
En dezaseis meses o Goberno subiu impostos que van dende o IBI ata o dos carburantes. O IRPF ou o copagamento sanitario.
E todo isto para que? O consumo cae, leva así trece meses, o paro sitúase en cifras inmorais e para o futuro (2015) anuncian xa un 25%. O poder adquisitivo entre os cidadáns redúcese entre un 11 e un 14% figurando Galicia, co País Vasco e Madrid, as comunidades máis afectadas.
Pero é que, ademais, aumenta a débeda e non se reduce o déficit.
E todo iso, manda carafio, ordénao un señor que di moi serio "que non lle gusta o que está facendo". Imaxínanse a un tipo que lles di "a min, a paella non me gusta nada, pero, tranquilos, vóuvola ofrecer de prato único para os restos?
Ese mesmo señor é o que di que todo é por noso ben e a resposta que recibe unha e outra vez é o rexeitamento popular
Ten, de acordo, maioría política, pero perdeu os cidadáns. A masa social. Agora, ás ordes de Merkel, anúncianos máis do mesmo para os próximos anos: un novo recorte nos servizos, unhas contención nos salarios (o cidadán medio perdeu, durante o goberno Mariano, entre doce e catorce puntos) e o recorte das pensións e tres millóns de desempregados sen prestación. E unha nova tesoirada na administración pública. Quen é os funcionarios? Os policías que, na Coruña, o seu número diminúa de forma ostensible mentres aumenta a inseguridade.
Os médicos? Os mestres? Os servizos sociais? Este Goberno vende o que tanto custou adquirir. E é que quen coño pagou os hospitais? De onde saíu o diñeiro para os centros públicos de ensino? E así ata o noxo. Pois agora privatízanos e entregan os beneficios aos seus empresarios favoritos que devolven en donativos os favores.
Barcelona ano 2017. Europa négalle a España a contribución para un terceiro rescate. O paro bate todas as marcas. Os nosos mellores profesionais marchan a Alemaña pois "isto é unha merda". Algúns quedan para que alguén varra toda esa merda. Trátase da película "Onte non remata nunca".
Non hai esperanza.