ÚLTIMAS DECISIÓNS DO GOBERNO EN FUNCIÓNS

O Goberno saínte apresurouse en repartir fondos entre as súas fundacións. Asociacións do PSOE lograron o 21% das axudas para seminarios de cooperación. Durante o ano en curso fundacións como Ideas, Alternativas, Mulleres ou Sistemas recibiron diñeiro das administracións en maior cantidade que outras entidades non ligadas ao Partido Socialista.
A que veu sendo secretaria de Estado de Cooperación Internacional, Soraya Rodríguez Ramos, que foi cabeza de lista polo PSOE en Valladolid, asinaba no BOE axudas para "realización de congresos, seminarios e xornadas relacionadas coa cooperación ao desenvolvemento". Dos 223.400 euros repartidos, 46.900 foron para asociacións vinculadas ao PSOE.
Así, a Fundación Alternativas -en cuxo padroado están Zapatero ou Felipe González- logrou 10.000 euros para un seminario sobre "A seguridade alimentaria e a nova escalada de prezos". A Fundación Mulleres, de Valenciano, obtivo 5.450 euros para o "empoderamiento das mulleres no África Subsahariana". Solidariedade Internacional, que no seu día presidiu Leire Pajín, logrou 8.000 euros. Moi curioso foi o destino que seguiron outros 10.000 euros: "Por unha constitución exipcia escrita en feminino" que se outorgou á Plataforma de mulleres, cantantes, artistas e escritoras contra a violencia de xénero.
A Fundación Internacional de Apoio ao desenvolvemento local e social logrou 8.000 euros. Houbo unha subvención nominativa de 5.450 euros a favor de Fernando Vicario Leal, membro do Comité de Dirección da Fundación Alternativas. Quizais a orixe castellanoleonés da secretaria de Estado axudase a que outras organizacións de Castela e León logren outros 24.350 euros.
Con todo, e aínda tratándose de subvencións de cooperación, Intermón Oxfan recibiu o mínimo posible e Cruz Vermella é só suplente. Resulta escandaloso, con xente pasándoo mal, que a axuda ao desenvolvemento úsese para os amigos e trátese de esgotar o último cartucho para repartirse o diñeiro.
Non hai diñeiro para crear emprego, pero sobra para proxectos pintorescos. Rebaixouse un 5% aos funcionarios, conxeláronse as pensións aos xubilados, pero se seguiron repartindo fondos nos chiringuitos dos socialistas, a pesar da situación agónica do país e aos case cinco millóns de parados. En canto aos longos "pontes", será cousa de volver sobre o tema, pero en todos os círculos admítese que España non pode soportar nin un "ponte" máis, como o que experimentamos recentemente.

ESPAÑA INCUMPRE A NORMA DE VERTEDURAS DE AUGAS RESIDUAIS

Un estudo da Comisión Europea sinala que non se protexen debidamente os ecosistemas sensibles.

O 68% das augas residuais urbanas vertidas en zonas sensibles en España incumpría en 2007 e 2008 a normativa europea sobre depuración, segundo un informe publicado onte pola Comisión Europea (CE). España non aplicou correctamente en devanditos anos unha das tres principais disposicións da directiva europea de tratamento de augas residuais urbanas, aínda que si cumpriu en gran medida os outros dous puntos da normativa, segundo o documento elaborado polo Executivo comunitario.
O informe sinala que España se salta a súa obrigación de someter as augas residuais urbanas vertidas en zonas sensibles a un tratamento "máis rigoroso" en dous terzos dos casos, dentro do grupo de países con peores resultados de toda a UE. As zonas sensibles son aquelas que presentan risco de eutrofización, isto é, onde a achega de verteduras pode supor unha grave alteración do ecosistema que recibe esas augas. O informe non menciona cales son as aglomeracións que incumpren a normativa europea no caso de España. A CE si sinala as grandes cidades ou áreas urbanas europeas que aínda non contan cun sistema adecuado de tratamento de augas, entre as que se atopan Costa do Estoril, Barreiro e Matosinhos (Portugal), Trieste (Italia), Frejus (Francia) ou Bucarest (Romanía).
O pasado abril, o Tribunal de Xustiza da Unión Europea xa declarou a España culpable do incumprimento da normativa comunitaria de depuración de augas residuais en 38 aglomeracións urbanas, tras unha demanda presentada pola Comisión.
O informe indica tamén que o 97% das aglomeracións urbanas españolas cumprían coa obrigación de contar con sistemas de recollida de augas residuais. España sitúase neste punto cerca do grupo de 12 estados membros que mostra un "amplo nivel de cumprimento" da directiva. En segundo lugar, o 83% das augas residuais son sometidas en España a un "tratamento de depuración secundario", por baixo do grupo de estados membros con mellores resultados.
O comisario europeo de Medio Ambiente, Janez Potocnik, afirmou que os 27 "van polo bo camiño", pero insistiu na necesidade de que as autoridades nacionais "síganse esforzando". A Comisión sinalou que asistirá aos estados membros para instalar os sistemas necesarios mediante o financiamento de proxectos, recorrendo aos Fondos de Cohesión europeos.

XUBILEO SINDICAL

¡Manda chover na Habana!: para a burocracia sindical non existiu a crise. Co Goberno socialista viviron unha especie de paraíso permanente. Sen xogar, tocoulles o gordo, UXT e CCOO recibiron máis de mil millóns de euros en subvencións desde 2008.
Xa se di que Cándido Méndez e Fernández Toxo exerceron de padriños nun matrimonio de conveniencia con cargo á ruína dos demais: 5 millóns de parados. Do asunto dixo Martín Prieto: dos 600 asesores de Zapatero, son lexión os que tiñan a Cándido por ministro de Economía "in péctore". Non colaborará con Rajoy e conta as horas para quentar a rúa.
Moitas partidas a favor dos sindicatos non só non se recortaron, senón que se incrementaron a pesar da crise. As axudas ían desde a Memoria Histórica ata a promoción cultural. Ademais das subvencións de diferentes ministerios e administracións, os sindicatos viñéronse beneficiando de exencións e bonificacións fiscais, gozando dos inmobles da Administración gratuitamente e as súas cotas non poden ser embargadas. Así unha folga en oito anos ante unha situación económica insostible e unha taxa de paro que crecía por horas: é o único que fixeron UXT e CCOO mentres seguían recibindo fondos.
O Goberno de Zapatero subvencionou aos sindicatos cun 40% máis que o de Aznar. Deulles os 1.000 millóns de marras, mentres conxelou as pensións para aforrar 1.500. Cada vez máis españois reclaman que as centrais sindicais sexan capaces de autofinanciarse coas cotas. A verdade é que USO vive moi dignamente dos seus afiliados. Como xa dixo Carmen Gurruchaga, mentres as dúas grandes centrais sindicais vivan, bastante ben por certo, do diñeiro que lles dá o Executivo, dificilmente actuarán na súa contra porque deben ter máis interese en "coidar" ao goberno que aos traballadores.
En cambio, se son os afiliados quen coas súas cotizacións manteñen o sindicato, haberá máis e mellor control porque os traballadores preocuparanse de que os mandos sindicais cumpran co seu deber e non se cometerán as arbitrariedades e corruptelas que leva a subvención pública. Parte do pastel dedicouse a temas tan interesentes como, por exemplo, "Arquivo oral do sindicalismo socialista" ou un seminario sobre "Correos na España de Franco"
Termino cun detalle sintomático: como en 2010 Zapatero non acudiu a inaugurar o curso político cos sindicatos en Rodiezmo (León), estes convocaron unha folga. Así paga o diaño a quen lle serve...

AUSTERIDADE TAMÉN PARA OS POLÍTICOS

Como quen ve achegarse inexorablemente a tormenta, así nos sentimos todos mentres esperamos as medidas do novo Goberno que estarán marcadas polos, ao parecer, inevitables e masivos recortes en moitos capítulos. Eu quereríalle recomendar ao señor Rajoy que cando nos comunique esas medidas, tan longamente meditadas, acompáñeo coa lista de recortes dos numerosos privilexios e soldos inmorais que deberían afectar tamén aos políticos de todos os organismos oficiais e aos altos directivos de grandes empresas ou bancos onde o Goberno ten potestade para controlar tanto exceso. Tamén terá que demostrarnos que o exemplo de austeridade empeza polos propios políticos e que aplicará un novo e rigoroso plan de incompatibilidades de cargos para evitar o bochornoso espectáculo de persoas con varios cargos públicos remunerados. Se nos demostra esa ben entendida solidariedade é moi posible que a credibilidade e o apoio ás medidas que se nos veñen encima sexa moito maior que se só anuncia os "recortes fáciles".  P.G.G.

ALTERNATIVA A OS RECORTES

Mentres os líderes europeos apropiábanse das palabras de Churchil "sangue, sudór e bágoas" para salvar a crise do euro en aposta clara pola austeridade e o rigor orzamentario, na Europa dos cidadáns botábase de menos que no cume non se falase de estímulos ao crecemento e ao fomento do emprego, nin dun apoio claro aos países en dificultades, máis en liña coa Europa solidaria e social da "liberdade, igualdade e fraternidade" da Revolución francesa.
Esta outra Europa estao pasando francamente mal e sabémolo ben en Galicia que arroxa datos arrepiante. En máis de 61.000 fogares xa non entra nin un euro; 60.000 galegos son parados de longa duración e máis de cen mil desempregados do cuarto de millón rexistrado nas oficinas de emprego esgotaron toda clase de subsidios e axudas. Moitos foron expulsados definitivamente do mercado laboral e están ao bordo da desesperación e en risco de exclusión social.
A pesar destes datos, o goberno galego segue fiel á ortodoxia europea da austeridade e o equilibrio orzamentario aplicando unha política de axustes e recortes que poida que reduza o déficit e acougue aos mercados, pero xera outros problemas nun círculo infernal e perverso.
Cortar o gasto público produtivo e recortar emprego e salarios paraliza a economía, destrúe postos de traballo e afoga a familias e empresas. ¿Non sería máis rendible para o país empregar máis recursos en fomentar o emprego que en subvencionar o paro? Este é o problema que máis preocupa aos cidadáns e para facerlle fronte é necesario que a economía creza.
Os recortes do sector público non resolven, di a voz autorizada de Joseph Stiglitz, sinxelamente empuxan ás economías cara a recesións máis profundas e os líderes europeos sábeno. "Saben que é necesario o crecemento, pero no canto de ocuparse dos problemas actuais e atopar unha fórmula para fomentalo, prefiren sermonear sobre o que debería facer algún Goberno anterior".
"Gastan moito en austeridade", di con moita ironía un personaxe nunha viñeta de López Rico. O culto a tanta austeridade pode acabar como o conto do burro que o xitano estaba ensinando a vivir sen comer e cando case aprendera, morreu. Cabe a posibilidade de que Galicia gañe o campionato da austeridade, pero á hora de recoller o premio podemos atopar á economía agonizando ou morta. Como o burro do xitano.

FUNCIONARIO

Cando os nosos queridos lexisladores abren o seu corazón e a súa carteira, para que os cidadáns contemplemos as súas contas correntes -nada correntes por certo- e as súas facendas, o primeiro que observamos (logo das cifras e a "trampilla" de non pór o valor de terreos e inmobles, nin falar de soldos) é que, en contra da mensaxe oficial, o choio non é ser autónomo ou empresario, senón funcionario
Aí está a exemplar vida de don Alberto: un mozo de aldea, que logo de votar a Felipe e pasar entre nervios a noite do 23-F (¡quíxose exiliar en Portugal!) optou por presentarse a unhas oposicións de funcionario... e, desde aí, logo dun curto período como interino -contestatario, iso si, que hai fotos por internet que o certifican- chegou a moi xefe en Madrid e en Galicia, ata, con grandes esforzos -como, por exemplo, aforrar no transporte cando usaba un coche prestado por Citroen-, ter unha vivenda con garaxe en Vigo, outro inmoble en Madrid; unha leira en Santiago e outra en Moaña. E todo isto en "vinte e poucos" anos.
O normal de todo novo que dedicou a súa vida a servir aos demais. Por exemplo a Telefónica, da que ten millón e medio de euros en accións, como todos os españois... E por se as cousas saen mal (mire vostede, gañan aqueles que quedaban coa vaca) ten un peto -plan de pensións- con setenta e cinco mil euros, polo que poderá pagar a comida e a ducha no hospital se algún día ¡non o queira Alá! intérnano no Sergas. Certo que lle queda ademais un depósito a prazo fixo de 111.000 euros aos que suma unha conta "corrientita" de 24.000 euros, por se hai copago.
E todo iso, por ser bo... Se houbera adicado aos negocios, ao fútbol mesmamente como Cristiano Ronaldo, podía ser rico e non como calquera funcionario do montón. Nunca poderemos pagar o seu exemplo e a súa brillante carreira... económica no servizo ao público (risas).
Alégrome... o que non entendo é que, con ese exemplo, non poña en práctica a súa propia experiencia: que cono de axudar aos emprendedores e autónomos; ás pemes e aos comerciantes, ¡faga a todos funcionarios! Terán tres pisos, dúas leiras, millóns...
Vamoss, vamos: a convocar oposicións. J.M.V.

PROMESAS DOS PARTIDOS NUNCA MATERIALIZADAS

PP, PSOE e EU propugnaron nos seus programas a lei de transparencia, que leva anos sen ver a luz.
"A transparencia é un requisito imprescindible para a boa administración dos recursos, para garantir o máis honrado comportamento de todos os servidores públicos e unha mellor participación dos cidadáns". A frase pódese ler no programa electoral co que concorreu o Partido Popular ás últimas eleccións xerais.
"Os socialistas entendemos que temos que mellorar a calidade da nosa democracia doméstica en polo menos tres niveis: necesitamos máis transparencia e máis Goberno aberto. Necesitamos mellorar a conexión entre electores e elixidos, representantes e representados, en definitiva, entre políticos e cidadáns", sinalaba o texto proposto polo que foi candidato do PSOE, Alfredo Pérez Rubalcaba.
A pesar das promesas de ambos os partidos, a transparencia de datos e información pública atópase en pañais en España. O PP propuxo aprobar "con carácter inmediato" unha "lei de transparencia, accesos á información pública e bo Goberno", segundo o seu programa, que recolle varios códigos éticos incumpridos sistematicamente polas administracións que goberna.
Subvencións ou contratos públicos O exemplo máis claro é o das subvencións ou contratos públicos. O PSOE e o Goberno frearon a proposta da exvicepresidenta María Teresa Fernández de la Vega, cuxo texto durmiu nun caixón ata ser recuperado en xullo con cambios polo Consello de Ministros.
O programa de Esquerda Unida é o máis claro, ao pedir que se recoñeza como un dereito o acceso a información pública e facéndose eco das peticións de organizacións como a Coalición Prol-Acceso.
España é o único de entre os grandes países da UE que non conta cunha lei de transparencia. Noutros países europeos, como Noruega, a transparencia chega ata os ingresos e obriga ao Estado a facilitar os datos básicos da declaración da renda de cada cidadán, que poden consultarse en calquera diario dixital.

RESISTIREMOS

E é que non hai mal que dure cen anos (nin Franco, nin Fraga, etc., etc.) e nunca choveu que non escampara... Hai que apertar os dentes; estar -como dicía Trillo: por certo ¿aínda existe Trillo?- in vixiando. Capear o temporal. Aínda que poida ser certo que cada pobo ten o que se merece, o castigo é excesivo...
Resistiremos, pois, ás provocacións do señor Feijóo que, cando estaba en funcións no goberno de Fraga, foi un dos cómplices necesarios para repartir televisións, diñeiro para obras (millóns para o Gaiás) e contar con amigos sospeitosos de facer cousas feas (Fraga dixit) como o señor Crespo (por certo aínda está no cárcere o que foi importante cargo do PP galego na época de Fraga, Feijóo, Negreira, Rajoy...?).
Resistiremos as "paridas" que nos queren vender os medios "marianistas" contándonos que EEUU apoia as receitas de Rajoy, sen ter en conta que alí non lle votaron. Aquí xa hai moita xente que se porá as botas se pon en marcha o salario de catrocentos euros para os mozos e a sanidade e a educación en mans de empresas privadas...
Houbo un tempo en que a interferencia do Gran Irmán Ianqui fose contestada desde a política e a opinión pública... e hai pouco, pouquísimo tempo, Mariano e o seu alegre corte de voceiros dedicábase a insultar ao goberno anterior -tarefa na que lle acompañaba aquel baixiño de bigote e "táboa de chocolate" que foi Presidente- por estar tutelado, con mando a distancia... e agora, na reunión dos populares europeos (ceos, que xa están aquí todos e en tropa), foi recibir ordenes, instrucións, tarefa, mentres os seus concidadáns -os que lle votaron e os que non- esperan cruzando os dedos os milagrosos plans para sacarnos desta...
E están mandando Merkozy ante o estupor dos cidadáns e a desidia, ignorancia ou covardía, do resto dos mandatarios europeos...
Resistiremos, ata esta Europa dos mercadores onde os poderes fácticos nomean gobernos e onde, ai, o poder financeiro copa os postos claves como o demostra o feito de que catorce países colocaron a banqueiros ou xestores de fondos á fronte da economía ou nos bancos centrais. O que o diario "Público" chamou "golpe de estado financeiro..."
É igual. Resistiremos... a o din moitos cantando... Xa o fixeron moitos antes. José M. Villot

CANCIÓN DE RESISTIRÉ LOS AÑOS DEL PP - EL INTERMEDIO

Cuando pierda todas las ayudas. Cuando no me quede solución. Cuando te jubiles de becario o parado de la construcción. Cuando te despidan con un beso En lugar de la indemnización Cuando al matrimonio entre los gays Llamen “matrimonio maricón” Resistiré, aunque me quiten todo Aguantaré, los años de gobierno del PePé Que el telediario de la uno sea el NO-DO y que el que mande en mi destino sea de la CEOE Resisitiré, para seguir viviendo Soportaré, los años de gobierno del PePé Aunque el recorte se transforme en un deporte Resistiré resisitiré…. Cuando no haya ley de Dependencia Y paguemos por la Educación Cuando el hospital sea de copago Y te cobren por la transfusión Cuando el gran Hermano sea Mariano Y el superviviente sea yo Cuando le debamos todo al banco Y aun así nos pidan comisión. Resistiré, otra legislatura Aguantaré, los años de gobierno del PePé a ver qué hacen sin poder echar la culpa de todas las cosas chungas del país a ZetaPé Resistiré, jodido, pero bueno Soportaré, los años de gobierno del PePé sólo por ver cómo nos sacan de la crisis…. Resistiré resistiré ….

E NON PASA NADA

A nosa comunidade autónoma non pode seguir rexistrando cada mes niveles de desemprego tan elevados, de ningunha maneira é asumible por una sociedade ver como centos de persoas perden o seu o emprego, a súa fonte de ingresos sen que pase nada e a desgraza se tome como algo conxuntural á espera de que a situación económica mundial mellore.
Xa vai sendo hora de recuperar os dous anos perdidos polo goberno galego facendo oposición do que realizou o bipartito, porque o certo é que a Xunta apenas leva ano e medio tomando medidas, cada una máis peregrina, algunha atinada, para impulsar a recuperación.
Somos un país, nación ou conxunto tribal que sobrevive das prexubilacións, ideadas polos gobernos de Felipe González, e que calaron moi fondo en sucesivos executivos.
Por iso é que a moitos galaicos iso de irse para a casa aos 65 ou máis anos non fai perder unha hora de sono, porque, a máis tardar, con 55 xa estará na casa deixando o seu posto de traballo a un rapaz de 25 que ten un futuro laboral de vinte anos como moito.
Así non se pode crecer, só se pode afundir ao conxunto de galegos  nunha miseria perenne e que vivan das nabizas sementadas na horta familiar ou que se vaian á capital do Reino a traballar na hostalería.
Temos riqueza de sobra e man de obra dunha cualificación máis que excelente, ademais de ser traballadores, pero estamos contaxiados pola política madrileña do subsidio e da subvención.
Cando finalice esta crise, volverá a medrar o cemento pola costa, os bancos financiarán urbanizacións e mentres dure o tempo de colocar tixolos o desemprego baixará, pero volverá a subir cando non haxa ninguén que compre as casas.
¿Cantas residencias pode asumir unha familia galega con mil euros ao mes? Ese é un misterio, porque os salarios aquí son máis que esmolas de subsistencia que xa se cobran as primeira vítimas: a xente xa comeza a morrer polas rúas, calquera día saltará na prensa o primeiro falecido de fame.
Non se pode maquillar o drama do paro e tampouco é de recibo recuperar o instituto franquista da Emigración e mandar a xente a traballar ao estranxeiro sexa con contrato ou de modo ilegal.
Ríase Feijóo cando o triste Touriño pensou en mandar aos parados a limpar os foxos das estradas, parece que o dos Peares non ten máis ideas que a austeridade, que aínda non quedou moi claro en que consiste máis alá de vender coches oficiais e en reducir os litros de gasolina dos operarios de Medio Rural que andan limpando os montes, ou en non facer análises de toxinas nos polígonos mexilloeiros ou en non pintar as estradas porque o DOG segue a facer nomeamentos de cargos de difícil encaixe...

CAMBIOS NO CALENDARIO LABORAL

Explican os empresarios que as pontes retardan a economía. Segundo os cálculos, cada festivo supón unha factura de 216 millóns. A semana pasada de relax, mil millóns. Demasiado gasto para un país que non pode permitirse o luxo de quedar paralizado.
Os empresarios, que disto de "produtividade teñen que saber", pola conta que lles ten, suxiren unha solución. Dado que ao comezo da semana é cando menos réndese no traballo -fronte ao mércores, que ao parecer somos laboriosos como formiguitas-, propón que os festivos pasen a celebrarse os luns.
A idea é práctica como poucas e conta co visto e prace de sete de cada dez españois. Como teoría, enténdese. Que trasladala á axenda pode resultar máis complicado. A ningún escápanos que boa parte das festas non son máis que un día no que non hai que pór o espertador. Nin o día da comunidade, nin o patrón local chégannos ao alma máis aló que como escusa para non ver ao xefe. O mesmo dános que caian en 6 de maio que en 23 de setembro.
Agora, coas conmemoracións relixiosas a cousa cambia. Non por unha cuestión de fervor -excepto en casos cada vez máis puntuais-, senón por desestruturación. Celebrar o Xoves Santo un luns faise raro. Non é que vaia ocasionar un trauma colectivo, pero si unha certa desorientación. Igual que o día de Reis. Ese si que é complicado de xestionar. Ou ben as súas maxestades de Oriente, moi convenientemente, deciden repartir os agasallos a noite anterior á data elixida como festivo -xa se verá como se lle explica iso aos nenos- ou os pequenos abren os seus paquetes con mamá e papá en videollamada desde a oficina.
A patronal só prevé manter intactos catro dos tradicionais días vermellos do calendario: Nadal, Ano Novo, Venres Santo e a Festa Nacional. Algo me di que non se pararon a pensar en que necesitan a bendición da Igrexa para levar a cabo o seu plan. Esta ten voz e voto para decidir cando se celebran os festivos relixiosos e poida que maréese con tanto baile de santos.
A min, persoalmente, gústanme os luns. Desde sempre. Son un comezo. Unha oportunidade ilimitada de volver empezar. Calquera proxecto debería empezarse un luns. Aínda que se escriban cancións sobre o moito que a xente ódiaos. Se salgue adiante a idea dos empresarios, sen dúbida ascenderían postos na lista de días favoritos dos españois. 

España, sendo un país onde, en teoría, existe unha separación da relixión co Estado, como consecuencia, para cumprilo quizais debemos eliminar todos os festivos relixiosos e substituílos por outros distintos. ¿Por que non o Día de Diego Rodríguez de Silva e Velázquez?
Se eliminamos os festivos relixiosos, o dia da comunidade, patrón da túa cidade, redúcese a xornada laboral en proporción aos festivos que se suprimen e créase emprego.

CORRUPCIÓN LEGAL

Na miña opinión, e creo que non esaxero, nestes últimos anos, España foi e segue sendo un dos países con máis corrupción do mundo; Marbella, Gürtel, Mallorca Area, Mercasevilla, Sociedade Xeral de Autores, Palau da Música, agora Urdangarin... Son algúns dos moitos casos de corrupción que todos sabémonos de memoria. Se consideramos que os escándalos que saíron á luz foron unha pequena parte dos que realmente ocorreron, é fácil deducir a que nivel de honradez móvense os dirixentes públicos e privados en España.
O máis sorprendente e preocupante é que, ademais, neste país creamos e admitido outro nivel de corrupción que se considera totalmente legal. Que os directivos de entidades bancarias cobren millóns de euros, ata aínda que as arruinaron, considérase legal. Que as grandes empresas teñan sociedades en paraísos fiscais para non pagar impostos en España, considérase legal. Que as grandes fortunas sexan as que menos cargas fiscais soportan, considérase legal. Que calquera institución pública poida ser endebedada escandalosamente sen que ninguén se faga responsable, considérase legal. Que un provedor non poida cobrar as súas facturas, considérase legal. Que a un traballador non se lle pague a súa indemnización, considérase legal. Os abusos dos bancos considéranse legais. Os privilexios inxustificados que se adxudican os políticos considéranse legais. O que os partidos políticos, cando teñen á súa xente implicada nalgún escándalo, poidan bloquear investigacións, apartar xuíces ou negar documentacións, considérase legal.
Diranme que se algo é legal non pode ser corrupto. Pero eu penso que unha sociedade na que a inxustiza e o abuso son legais, non só é corrupta senón que está gravemente enferma.

Xosé L. Riquelme

A Xunta deu sete millóns a empresas da esposa dun alto cargo do Igape...

REPAGO

Os que mandan -e os que van mandar- aprenderon unha palabra nova: copago. E, será por aquilo de pronunciala con soltura, repítena cada vez que teñen ocasión. Déronse conta de que encaixa en case calquera frase que inclúa o termo crise. E como o de ser pousados preocúpalles tan pouco como o de ser competentes, insisten sen miramentos.
A última ocorrencia coa que conseguiron que se nos inche a vea do pescozo é a posibilidade de que teñamos que pagar por utilizar as estradas. A idea lanzouna ao aire un dos que se vai. Quen sabe se por ter os seus últimos quince minutos de fama antes de volver ao anonimato ou por gañarse un posto na nova Administración, demostrando que está en sintonía co discurso de austeridade e sacrificios. A cuestión é que a suxestión soa a ameaza. Outra máis.
Pretenden guiarnos cara ao futuro con fórmulas da Idade Media. Volvemos ao portazgo. Un pago polo dereito de paso recadado entón por señores feudais e agora por quen teñan a titularidade da vía. E que concellos, comunidades e Estado vanse zorregar polo control. Polo control do diñeiro, enténdese.
O obxectivo é encher as arcas públicas, iso está claro. Pero, como adoita ser habitual, a proposta está falta de matices. Para empezar, soa inxusto que os únicos en quen recaia a peaxe dun servizo público como as estradas sexan os condutores. É como financiar os hospitais só co diñeiro de quen os utilizan ou manter os colexios exclusivamente cos impostos de quen teñen fillos. Agora, que se este é o camiño, o propio é que a reparación por desgaste de beirarrúas corra a cargo dos xubilados, que son os que máis pasean, e o mantemento de parques e xardíns sexa cousa de familias con nenos.
Esta cuestión leva a outra: ¿Que pasaría coas estradas pouco rendibles? Esas nas que non sexan miles os vehículos que circulen, senón centos. ¿Deixaríanse deteriorar ata facerse inservibles? Ou perigosas, que é moito peor. ¿Pecharíanse as vías pouco transitadas? As mesmas que quizá se anunciaron aos catro ventos no seu día como guías da rexeneración da comarca, por exemplo. E que, probablemente, estivesen financiadas pola Unión Europea, que advertira de que a clave non era investir en novas infraestruturas, senón mellorar as existentes.
De melloras e mantemento fala o pai da proposta, que argumenta que para iso precisamente utilizaríase o canon. Chegamos ao momento básico da polémica. As estradas non son gratis, di. Sabémolo. Polo seu uso e goce abonamos relixiosamente os nosos impostos. Aquí vai outra palabra nova. O que este señor suxire chámase repago.

MARIANO NON DESCANSA

Teno todo xa moi perfilado. Cumpre como un jabato o ordenado por dona Merkel e a iso, oe, insistiulle Aznar que para iso o ungió co seu dedo -e aínda que lle negou dúas veces (Mariano gañou á terceira)- séguelle tutelando.
Logo está o capitán da CEOE, o Banco Central Europeo que lle manda cartas (¿estás tutelado, Mariano, como ti acusabas ao presidente Zapatero?) e a FAES, que, ¡outro máis!, márcalle a súa folla de ruta e, finalmente, a caverna que leva xaleando ao gran líder para que faga o que ten que facer: recortes entre os traballadores, que son uns sufridores e xa teñen bastante.
Atentos: "Outro gran exceso da socialdemocracia é o funesto concepto das vacacións pagas. Glorificar as vacacións de vagos e maleantes".
Hai máis: "Os ricos -os que crean prosperidade, progreso, postos de traballo- merecen un premio (de parte de Facenda) e os pobres, un castigo fiscal lixeiro, para que espabilen".
Outra: "A única política social razoable é deixar en paz ao empresario para que poida manter a todos eses empregados, a miúdo folgazáns, de dereitos adquiridos, días persoais, baixas dubidosas, que non serían nada se un empresario non se xogase o seu diñeiro por mantelos" e, finalmente, este outra mensaxe a "maricomplexines, para que non se despiste: "Fan falta collóns para dicilo: o Estado de Benestar é o culpable da crise e, xa que logo, ben morto está".
Son parte de "As mil frases máis feroces da dereita da caverna" que recolleu o colega José María Esquerdo e que resumen o espírito dos conselleiros áulicos que ten Mariano. Que se pasa estes días, coa lucecita encendida (¿sóalles?), maquinando para conseguir cadrar o "depende" da súa campaña co outro gran slogan sobre "a herdanza recibida".
E, ¿curioso verdade?, no medio da crise dos mercados, as curmás e a súa nai, os "marianistas" dedican o seu tempo a mirar para os socialistas e arranxarlles o futuro.
Destaca os consellos do "campión" Javier Areas (perdedor por tres veces nas eleccións andaluzas) que esixe a Rubalcaba, vencido por Rajoy o 20-N que non insista.
Así son, estes son, os que forman o equipo, a trouppe de don Mariano, os meus queridos masoquistas.
Así que... póñanse a tremer...

CONTRA A CORRUPCIÓN

"Estamos nun posto relevante como país corrupto, pero ás veces un ata percibe que somos menos rigorosos e serios do que nos sinalan"
España ocupa un preocupante posto número 30 entre os países menos corruptos do mundo, relación que encabezan Nova Zelanda, Finlandia e Dinamarca, as nacións máis transparentes, e na que van á cola Somalia e Corea do Norte. Non se rexistraron grandes variacións na posición española con respecto a anos anteriores, o que demostra que seguimos facendo as cousas mal e que, segundo os expertos, hai escasa intención de adoptar medidas a favor dunha sociedade en que brillen a limpeza e as boas prácticas nas relacións co diñeiro e co Poder, que ás veces son palabras sinónimas.
O que chama a atención é que, no lodo dunha crise de valores, a corrupción sexa máis un costume que unha noticia..., máis un estilo de vida tolerado que unha infección social reprobable. No país que inventou a chapuza, o pelotazo e a recomendación, que a xente que poida facelo transite polos atallos parece o máis natural do mundo... E iso ata o punto de que unha boa parte da sociedade considera un bobo ou un pobre home á persoa decente que non se enriquece coa súa capacidade de influencia. O futuro presidente Rajoy, que é unha persoa recta, ten, entre outras delicadas misións nun futuro moi próximo, a obrigación de levar á práctica a tantas veces anunciada Lei de Transparencia que, aínda que non sexa unha vara máxica, algo axudará a limpar os sumidoiros e a pór a cada un no seu sitio.
E, indo do xeral ao concreto, aí temos un caso que ilustra moi ben sobre o desamparo con que malviven en España algúns valores morais. Referímonos á discoteca mallorquina que, nunha agresiva campaña para captar clientes, sorteará unha operación de cirurxía estética, valorada en 4.500 euros, para aumentar o tamaño dos peitos da gañadora. Contra este cheque-regalo que considera á muller como un obxecto erótico frívolo levantaron as súas voces diversas organizacións sociais, políticas e culturais que cualifican a rifa como algo "denigrante"... Pero, prosperen ou non estas reaccións, a vergoña xa está servida, e o mero feito do seu anuncio denota mezquindade e corrupción. Nada temos contra a cirurxía estética, pero o temos todo contra a manipulación inmoral como elemento de atracción para un negocio. Estamos nun posto relevante como país corrupto, pero ás veces un ata percibe que somos menos rigorosos e serios do que nos sinalan, e que, vendo o que ocorre nalgúns concellos e discotecas, aínda estamos peor do que din. Luis del Olmo 

AUTOCRÍTICA

Cando un individuo enfróntase a un fracaso persoal o primeiro que ten que facer é serenarse. O ofuscamento nunca é bo compañeiro de viaxe. A partir de aí pode facer dúas cousas. Ou ben botarlle a culpa aos demais, ou ben realizar unha severa autocrítica sobre cal foi o seu proceder previo ao referido fracaso. O primeiro demostra inmadurez e mediocridade. O segundo intelixencia e responsabilidade.
Se un individuo debe pasar por este proceso, con maior razón débeo facer un colectivo. E se ese colectivo é un partido político, a autocrítica convértese nunha auténtica necesidade. O PSOE botoulle a culpa do seu desgoberno a varios factores: a crise internacional, a burbulla inmobiliaria de Aznar, ata á existencia das deputacións provinciais. Atrevéronse a autobautizarse como os fundadores da Seguridade Social e o sistema de pensións. Coma se o sistema nacese onte e non antonte. E, por suposto, dedicáronse máis a asustar que a propor. É dicir, dedicáronse a botar a culpa de todo aos demais, obviar que gobernaron case oito anos. Recibiron un país con superávit nas contas públicas e deixaron un Estado arruinado. Non oín a ningún barón socialista entoar unha serena reflexión de autocrítica. A mediocridade política, persoal e profesional do zapaterismo impide este exercicio de saúde mental.
O abandono das políticas socialdemócratas e a súa substitución por propostas demagóxicas propias da esquerda radical, como a creación dun imposto ás grandes fortunas ou a Lei de Memoria Histórica; unidas a unha política exterior terceiromundista, fotografándose con Chávez, Evos e demais ilustrados criollos, trouxeron como consecuencia o abandono do centro político. O entreguismo aos nacionalismos periféricos e unha extemporánea negociación con ETA son outros datos a ter en conta. O PSOE mirou á súa esquerda e abandonou a idea de consenso. Os españois recordáronllo o 20-N...

MEDIO AMBIENTE

O próximo ano cúmprense vinte anos da "Cume da Terra" das Nacións Unidas en Río de Xaneiro, onde persoas de todas as condicións sociais puxéronse de acordo para reformular o desenvolvemento económico e atopar formas de deter a destrución dos recursos naturais e a contaminación do planeta.
Estas aspiracións recolléronse máis tarde nos oito Obxectivos de Desenvolvemento do Milenio destinados a garantir que o desenvolvemento humano chegue a todas as persoas e a todos os lugares do planeta, sen sacrificar o medio ambiente.
Desde entón moitas cousas cambiaron e xa ninguén pon en dúbida a importancia que ten o medio ambiente para determinar o benestar da humanidade. Nin sequera podemos empezar a loitar contra a pobreza se non mantemos os sistemas naturais que sustentan as nosas sociedades e economías.
Os máis pobres de entre os pobres dependen para vivir da natureza e do que esta lles ofrece. Por iso os cidadáns, a título individual ou a través de organizacións non gobernamentais, tamén temos que mobilizarnos levando as protestas á rúa así como adaptando patróns de consumo para reducir os impactos ambientais e conseguir uns beneficios xustos para os produtores en países en desenvolvemento.
O importante é que a globalización aféctanos a todos e que estamos empezando a ser conscientes do feito de que non carecemos de poder e que se queremos podemos cambiar as cousas.

VÍTIMAS DA DEMOCRACIA

¿Que é máis violento: unha lei inxusta ou a lexítima defensa fronte á aprobación ou aplicación de devandita lei? ¡Que din as leis respecto de ambos os casos? ¡E como aplica o poder xudicial devanditas leis?

O certo é que o abuso de poder é máis violento que a violencia de quen se defende, apropiada e proporcionalmente, dese abuso de poder. Quen exerce o poder non necesita demostrar o non abuso de poder, en cambio, as vítimas han de demostrar, soas, o abuso e a lexitimidade fronte á Administración de Xustiza, porque as Administracións e Institucións Públicas resultan inútiles para defender ás vítimas dos abusos dos gobernantes. De quen exerce o abuso de poder hai que demostrar que é culpable; de quen se defende dese abuso de poder hai que demostrar que é inocente.
As vítimas, abandonadas polo Estado, e privadas polo Estado de Dereito dunha resposta apropiada e proporcional, teñen que defenderse por si mesmas dos agresores e os seus beneficiarios, recorrendo á Administración de Xustiza, cuxo funcionamento e leis están ao servizo de quen ostenta o poder. Porque unha Xustiza cuxos efectos sexan nulos ou fagan da ilegalidade unha acción rendible, ¿a quen beneficia?

VIGO/VALENCIA

VIGO: Daniel Pino de Consultora Galega, á proposito do PXOM de Vigo (26/09/2001): «Un equipo de luxo como para facer ou plan de Nova Iorque»

O plan das 138.000 vivendas.

O Plan de Urbanismo de Vigo, prepara a cidade para a súa explosión demográfica e económica de caara aos próximos vinte anos.

VALENCIA: O 'ladrillo' arrasa co sistema financeiro valenciano.
A inxerencia política e a falta de rigor dos directivos causan o desastre.

CORRUPCIÓN

Alguén dixo que a corrupción nacional daría para quilómetros de película. Ou sexa, que se trata de historias en busca dun guionista. E que ninguén se asuste, porque o franquismo foi tamén unha etapa na que existiu unha notable venalidade. Poderiamos remontarnos a épocas anteriores, pero comecemos co primeiro político corrupto moderno, Francisco de Sandoval, duque de Lerma. Foi primeiro ministro e valido de Felipe III e fíxose fabulosamente rico, mediante o tráfico de influencias, a venda de cargos, a aceptación de subornos e ata a especulación inmobiliaria. Salvouse de ser executado porque o Papa concedeulle o cápelo cardinalicio en 1618. Iso deu lugar a unha copla popular que non ten desperdicio: "para non morrer aforcado, o maior ladrón de España vestiuse de colorado". Tamén hai multitude de casos de corrupción nas cortes dos Austrias e dos Borbóns, pero sería prolijo enumerar tantos.
Saltemos a outro máis recente: Francisco Romeu Robledo, o cacique de Antequera, mestre na compravenda de votos. Ministro con Afonso XII, fixo todo o posible para corromper a políticos. Nada digamos de Alejandro Lerroux, "O emperador do Paralelo", que quedou co cu ao aire polo escándalo do estraperlo, que era a marca dunha ruleta eléctrica para apostar. Os empresarios deste xogo subornaron en 1934 a membros do Goberno e familiares de Lerroux. Tamén no franquismo houbo escándalos, aínda que o réxime esforzouse por silencialos. Recorden a fraude do aceite de Redondela (cun Nicolás Franco), a quebra de Sofico ou o caso Matesa, cun soado Vila Reyes no cotarro. E non deamos nomes de personaxes próximos a Franco que se enriqueceron coa especulación inmobiliaria.
Xa na democracia, escándalos financeiros e corrupción están habitualmente nos xornais: Caso Ibercorp, batifondo de Banesto por Mario Conde, asunto do "hermanísimo" Juan Guerra con proxectos de especulación inmobiliaria e ao que o Executivo concedeu en 1986 unha subvención de 146 millóns de pesetas; ítem máis: o caso Filesa, os fondos reservados, o caso Palomino, entón cuñado de González e ao que Moncloa adxudicou a dedo un contrato para electrificar o seu búnker secreto. Xa máis recentemente, a trama de Gürtel e os traxes de Camps. Queda sobre o tapete o asunto do ministro José Blanco con Dorribo, nunha gasolineira. E tamén colea o asunto do Porsche para o exdiputado popular, señor Escribano.
Quen dá máis? Continuará. Porque o de Urdangarín non está, nin moito menos, do todo claro...  E.P.M.

O SAQUEO

Cando vexo a foto de calquera deses pésimos xestores que arruínan entidades financeiras, saquean alcaldías ou autonomías e logo de esquilmar as arcas públicas (ou ata as privadas) aférranse ás súas indemnizacións amparados pola lei, danme ganas de acampar na porta da miña casa. Basta enumerar algúns casos abertos como os que afectan a moitas das caixas intervidas ou nacionalizadas recentemente: Castela-A Mancha, Cajasur, Caixa Mediterráneo, Novacaixagalicia, Catalunya Caixa. recibiron millóns de euros de recursos públicos a través do Fondo de Reestruturación Ordenada Bancaria (FROB) mentres que os seus principais executivos foron prexubilados con pensións multimillonarias. Recorden o soldo autoasignado de 600.000 euros de María Dolores Amorós (CAM), os máis de 1.200 millóns de euros de xubilación para José Luís Olivas (Bancaja) ou os 23 millóns da blindaxe doutros exdirectivos de Novacaixagalicia. E outros moitos que non podo apuntar por falta de espazo. Só un aceptou devolver a metade do asignado.
Levo moi mal, supoño que como o resto dos cidadáns sometidos a tantas apreturas, ameazados co incremento do paro, o repago sanitario, a conxelación ou baixada de salarios e pensións... que o Goberno indulte a un banqueiro mentres as máximas autoridades corporativas de organismos e institucións, con ou sen ánimo de lucro, retíranse a gozar do seu botín.

Se pretenden aplicarnos próximos axustes de cabalo, que todos estes individuos retiren as súas sucias mans do diñeiro público. É un sentimento moi primario, pero cada vez máis xustificado e compartido. Nativel Preciado 

...E DIN QUE CHOVE

O devandito, completo, reza así: "mexan por nos e din que chove". E seguen, caendo como pedras, no tellado do Goberno Feijóo, noticias como esta: parados sen prestación levan meses pagando os seus medicamentos ao ter o seu cartón sanitario bloqueado a pesar da promesa do Sergas de que as reactivaría inmediatamente.
Hai testemuños avalados co nome e apelidos dos sufrintes: Tiven que pagar a vacina e grazas a que un practicacte non me quixo cobrar ou este outro: "Dixéronme que o Sergas tiña unha lista de xente que quedaba sen médico".
Mentiu Feijóo, mentiu Farjas (talvez seguindo o "Camiño"  que xustifica a santa desvergoña) ante un persoal anestesiado, sen reacción, que o mesmo "traga" co peche de comedores escolares que coa supresión doutros servizos sociais, mentres a propaganda oficial insiste en pintar de rosa o negro presente e aínda máis escuro porvir que se aveciña.
Xa hai ao redor de doce mil firmas dunha plataforma cidadá que esixe a Feijóo, a Farjas que dean marcha atrás e que emprendan a marcha a outro sitio (ou sexa: que se vaian de aí).
E, aos poucos, vannos dando a noticia doutros "campións": Cacharro Pardo, unha das figuras máis emblemática do PP galego, recibiu diñeiro negro da empresa de Dorribo, ese emprendedor ao que a Xunta regoulle algunha que outra subvención.
¿Queren outra ración? O caso Areas coñecido polo Porsche regalado a un parlamentario do Partido Popular. Agora descóbrese que ese outro "emprendedor" descargaba produtos contaminantes mentres a autoridade miraba para outro lado.
¿Máis sobresaltos? A caixa gastou o 30% dos fondos de Obra Social en ladrillo. ¿Responsabilidades?
¡Claro que si e polos trinta e moitos anos que levaban cobrando millóns (entre cincocentos e oitocentos das antigas pesetas) uns "directivos que practicaron un poder discrecional e un expansionismo sen criterios racionais", en palabras de Fernando González Laxe.
Non se trata só, que tamén, das últimas operacións bendicidas polo Goberno Feijóo (copia do ocorrido en Caixa Madrid con Rato, o candidato de Esperanza, e é que a dereita onde hai pasta ¡a matar!) senón da longa traxectoria duns altos empregados que arruinaron unha institución, sen ánimo de lucro, destinada a mellorar a vida dos cidadáns menos favorecidos.
E é que seguen "mexando por nos".

O Goberno de Feijóo deixa sen cobertura sanitaria a parados de longa duración...

O DEFICIT DA SANIDADE PÚBLICA E O COPAGO-REPAGO

Dez anos logo de culminarse o proceso de transferencias sanitarias ás comunidades autónomas, o sistema público español fai augas e acumula un déficit próximo aos 15.000 millóns de euros.
O gasto público en sanidade supón o 7% do PIB e á súa contención contribuíu o baixo soldo dos médicos e a centralización das compras por parte das administracións públicas. Con todo, hai outros factores que están tensando as costuras do gasto e pondo ao sistema en serias dificultades, o que obrigou a algunhas comunidades autónomas a tomar medidas para reducir o déficit. Entre eles destacan o envellecemento da poboación e o maior custo dos tratamentos, pero sobre todo un bo número de ineficiencias que incentivan as malas prácticas e que son en boa medida responsables da ineficiencia do sistema.
O feito de que algunhas comunidades poñan sobre a mesa o debate do copago-repago na sanidade pública suscitou a polémica nun dos temas que é considerado tabú entre a clase política, que teme a impopularidade que supón tocar calquera das pezas que compón o Estado de Benestar.
Pero, tarde ou cedo, todas as administracións terán que facer fronte ao problema e cortar de raíz un déficit que erosiona aínda máis as xa deterioradas contas públicas. Ademais do copago-repago, que inicialmente se debese expor como fórmula disuasoria para impulsar un mellor uso da sanidade pública por parte dos cidadáns, caben outras medidas de organización que contribuirían a reducir o gasto en sanidade. En primeiro lugar, nos últimos anos as comunidades autónomas desenvolveron un modelo hospitalario que en moitos casos non se adaptaba ás necesidades reais da poboación, prevalecendo a instalación de numerosos centros avanzados, cando fose suficiente coa creación de centros intermedios ou ambulatorios
O excesivo gasto en probas diagnósticas, moitas veces repetidas pola falta de mecanismos informáticos que poidan ser consultados, é outro lastre que arrastra o sistema de saúde. Ademais, o baixo nivel retributivo dos profesionais trouxo consigo un elevado nivel de absentismo, que se saldou tamén cunha baixa utilización de equipos e instalacións. A fragmentación territorial das competencias sanitarias deu lugar tamén a unha ausencia total de economías de escala e ata á incompatibilidade dos sistemas implantados nas diferentes comunidades autónomas
A crise vai obrigar a todos os gobernos rexionais a desposuírse do populismo que rodea o gasto sanitario e a aplicar recortes para facelo sostible, incluíndo medidas que, como o copago-repago, parecen xa inevitables.

O PSOE NECESITA XUBILAR A OS PERDEDORES

É a primeira ocasión que recoñeceu cometer erros José Luís Rodríguez Zapatero veu o que de que admitira moi tarde que estabamos -e vaia que o estabamos- afundidos na crise económica. Despois, terceiro recoñecemento de erros cometios, pero en plan de dúbida o de que "quizais" tardamos demasiado en picar a burbulla inmobiliaria e, finalmente, menos de 60 segundos no Comité Federal do sábado: admitiu erros de xestión da crise e de comunicación.
A continuación, a autojustificación: esta crise é moi complexa, non había folla de ruta para atacala, porque non sucedera nunca, e puxéronse os intereses de España por encima dos do partido.
O problema é que o descalabro é descomunal, que os socialistas agora teñen menos poder que nunca e que a súa marca está arrasada e a gran maioría dos votantes do país foxen dela despavoridos. E non é novo. Xa avisaban. Fixérono cada vez que tiveron oportunidade de ir ás urnas durante os dous últimos anos: Galicia, Cataluña, Eleccións Europeas, Eleccións Municipais e Autonómicas e, finalmente, eleccións Xerais. E ante este racho nin un só dirixente pediu desculpas nin perdón. Ninguén asumiu a derrota e a ninguén se lle pedido contas das súas responsabilidades. Aínda que seguramente hai un truco: unha gran parte dos membros do comité federal que se reunía quizais por última vez o pasado sábado son tamén perdedores. Nese comité sentanse decenas de persoas que perderon unha presidencia autonómica, un posto de deputado autonómico, unha alcaldía, unha presidencia ou un posto nunha deputación provincial ou unha concellaría e, finalmente, un escano no Congreso e no Senado. Os responsables locais e territoriais daquelas campañas perdedoras estaban tamén alí, integran tamén ese organismo representativo ¿como van pedir responsabilidades a Zapatero ou a Rubalcaba se non asumiron as súas? O PSOE necesita xubilar a todos os seus perdedores e empezar de novo con outras ideas e con outros líderes que teñan a oportunidade de empezar a equivocarse, pero que polo menos poidan camiñar lixeiros, sen os lastres nos nocellos de propiciar e participado activamente na derrota.

REFLEXIÓN

Ao cumprirse unha semana, seguen coa mesma "matraca": que a maioría absoluta (de absolutista) é un cheque en branco para facer todo tipo de recortes. E é falso...
Ao partido gañador votoulle un trinta por cento do censo. Isto é: un setenta por cento dos españois díxolles "anda e que che ondulen..." e iso sen saber -só supúñano pois lles coñecemos de longo- que ían facer "o que tiñan que facer e que a xente non se cría que farían", segundo dos seus líderes máis dotados para a oratoria...
Xa está explicado que o aumento de parlamentarios (con só medio millón de votos máis que no 2008) débese ao esborralle do PSOE... ao que, mire vostede señor garda, os cidadáns retiráronlle a confianza por iniciar esa carreira de recortes pensionistas, funcionarios, etc..
A dereita catalá chega máis aló: repite o que di o PP e engade que se chegan a contar o que ían facer (metelo na campaña electoral, é a frase empregada) fose un sindeus... Ou sexa, trampa.
Hai outro dato igualmente elocuente: as enquisas do CIS indicaban claramente que a cidadanía non quería retroceder nin un só paso no actual estado da sanidade e da educación e abrazaban outras solucións como a subida de impostos ás grandes fortunas, á banca e ás grandes corporacións, a loita contra a fraude, a posta en valor do concordato con Roma, etc...
Aí están as enquisas do CIS de 2010 e 2011 e o sentido común que non parece moi normal entre a clase política...
E hai, finalmente, outra reflexión que o explica máis claramente ¿é masoquista o cidadán...? ¿Vota a quen lle pon a vida máis cara para que gañen máis eses centos de cidadáns que atesouran o 80% de toda a riqueza do país...? ¿Trátase de facerse o harakiri...? ¿Masoquismo...?
Primeiro aseguráronnos que contaban co apoio de Deus (tiñan soamente o da xerarquía eclesiástica que dirixe o noso paisano Rouco Varela) e logo engadiron a Santiago matamoros. Xa contaban coa Virxe do Pilar que non quixo ser francesa pero, polo si ou polo non, incluíron estes días aos seus: o xefe de Bankia, do BBVA, as caixas...

ESTADOS UNIDOS DE EUROPA

A riqueza que Europa xerou, nos últimos tempos, permite a moitos dos seus cidadáns gozar dunha sanidade, unha educación e unha asistencia social de calidade.
No entanto, paradoxalmente, a pobreza e a exclusión social afectan a unha de cada sete persoas a pesar de que os países da UE comprometéronse a sacar polo menos a uns 20 millóns de persoas dunha posible situación de pobreza e exclusión social de aquí ao 2020.
Transcorreron máis de 50 anos de paz e prosperidade asentadas na cooperación e a solidariedade grazas a unha Europa unida con promesas de expansión económica e dun maior benestar social para a poboación. Por iso os Estados Unidos de Europa teñen que seguir sendo unha realidade, cada vez máis consolidada, na que todo o mundo poida vivir con dignidade.
Os últimos acontecementos de crise económica e política que está padecendo toda a Unión Europea, en xeral, e dalgúns países, en particular, ábrenos a porta dun futuro prometedor se os cidadáns somos conscientes da necesaria participación activa para continuar coa construción europea de xeito solidario (todos na mesma dirección e coa mesma velocidade).
Para iso é necesario contar cun maior poder de decisión a nivel internacional e o compromiso unánime de todos os países en manter o estado de benestar conseguido ao longo destas décadas... J.M.P.

AS RECEITAS QUE ESTUDA O PP

Sete das medidas que está analizando Mariano Rajoy para recortar entre 20.000 e 40.000 millóns e cumprir coa dieta milagre que esixe a artista antes coñecida como Europa (e que agora se chama Merkozy).

1. Impostos. Subida para a gasolina, para o tabaco, para o alcol... para empezar a falar. É probable que haxa tamén algunhas rebaixas -a famosa axuda a "os emprendedores"-, pero a suma global en calquera caso suporá máis impostos e máis recadación.
2. IVE único. É o imposto que máis pode crecer e a pista está no libro verde da Comisión Europea, que recomenda aumentar a recadación tendendo cara a un tipo único, o máximo, no canto dos tres que temos en España: normal (18%), reducido (8%) e superreducido (4%). Segundo a Comisión, se se sacan produtos dos tramos reducidos, a recadación do IVE podería crecer ata o 45%. A lista de sectores potencialmente afectados vai da hostalería ao transporte ou a enerxía. En Portugal fíxose xa co IVE da a electricidade e o gas, que pasou da taxa reducida do 6% á máxima do 23%.

3. Recortes aos funcionarios. Polo soldo e polas prazas. Ademais da segura redución no número de interinos, tamén se mira con atención unha fórmula que Portugal acaba de estrear: eliminar as pagas extras para os funcionarios (e pensionistas) que cobren máis de mil euros ao mes.

4. Rebaixa salarial. O PP chámao doutra forma: reforma laboral. Máis aló dos cambios nos contratos e o despedimento, a clave estará na eliminación dos convenios sectoriais e provinciais. Na práctica suporá que as empresas poderán negociar por separado rebaixas de soldos cos seus empregados con moita máis facilidade.

5. Copago non só sanitario. Ao uso das estradas para transporte de mercancías, ás receitas ou ás taxas universitarias, coa vista posta nun modelo de educación superior á americana onde os estudantes pagarían a crédito a súa formación.

6. Recorte do desemprego. Ou, máis ben, do número de persoas que o poderán cobrar. O PP planea endurecer os requisitos para acceder aos subsidios e entre as posibilidades que barallan para iso está perder a prestación se rexeitas un traballo ou un curso de formación. É algo que xa intentou Aznar (e que tivo que retirar porque lle custou unha folga xeral).

7. Un banco malo. Que o Estado cre un banco-vertedoiro que compre ao resto das entidades financeiras os activos tóxicos que lastran o seu balance (especialmente o chan). É unha das poucas medidas concretas que aparece no programa do PP. Os optimistas cren que, nuns anos, o banco malo podería vender o lixo sen perder un euro público. Os pesimistas temen que este rescate á banca poida saír por 60.000 millóns, o dobre do que agora se vai a recortar.

A CURMÁ E A NAI QUE...

Caeu outro banco e de novo "levántao" a Administración co diñeiro público que paga ao seis e pico por cento, mentres os linces das finanzas vano conseguindo ao un e medio.
Outro banco, nacido o parto das nosas queridas caixas, di que gañou nestes meses uns cantos millóns, pero que, como son poucos, ten que botar a máis traballadores.
O gabinete de estudos e farois das caixas (Funcas, aínda que un servidor chámalle Cuncas) asegura que este ano e o que vén serán de chumbo, que haberá recesión e que non gañaremos ninguén nada... salvo eles, segundo despréndese do dato facilitado a vostedes no parágrafo anterior.
Xa sei que é unha grosería falar de diñeiro... sobre todo se é do propio e por iso quérolles falar do capital dos outros, que sempre está a recado nun paraíso fiscal (ou aquí mesmo, en España, onde é un paraíso para os empresarios que pagan menos a Facenda que os traballadores ou os cresos que teñen rebaixan no patrimonio ou hábilmente disfrazado baixo o que se chama enxeñería financeira.
Por iso, se o Banco de Valencia (por certo, dirixido polas figuras máis prominentes do Partido Popular) perde cuartos... pérdeno os cidadáns. Aos accionistas (que cobraron na época de ganancias) non se lles toca un pelo e os altos executivos xa "agarraron" cada mes o diñeiro en cru e agora engaden a pensión-... que é un hotelazo.
Os cidadáns, reunidos todos para formar nación, estado ou como queiran chamalo, temos que pagar a "escote" a curmá de risco os que xogaron ao máximo co risco (e con diñeiro alleo) vanse de rositas... e nalgúns casos (Valencia sen ir máis lonxe) aínda encima os votan.
E ¿que me din dos que se montaron un aeroporto, un Gaías ou outro marco incomparable, e alí non nace xa nada? ¿Sáelles gratis?
Dinche agora que non pode sosterse o Estado de benestar; que a saúde é cara e que a educación non pode regalarse e, pregunto, sen os aeroportos que se pechan por falta de uso, os mausoleos que se caen, pois non hai por onde collelos ¿habería diñeiro en caixa?
E a quen reclamamos: á curmá ou á nai que..

ELECCIÓNS 20N-¿PROPORCIONALIDADE?

Os votos contabilizados nas pasadas eleccións do 20N foron 24.590.557 que representan o 71,69% dos cidadáns con dereito ao voto.
A representatividade, unha vez escrutado o 100% das papeletas, é a seguinte: o PP con 10.830.693 votos o 44,62% e 186 deputados, o PSOE con 6.973.880 votos o 28,73% e 110 deputados, CIU con 1.014.263 votos o 4,17% e 16 deputados, EU-EU con 1.680.810 votos o 6,92% e 11 deputados, AMAIUR con 333.628 votos o 1,37% e 7 deputados, UPyD con 1.140.242 votos o 4,69% e 5 deputados, BNG con 183.279 votos o 0,75% e 2 deputados...
¿Cal é a roporcionalidade? se o 53,38%  que corresponden a 12.316.269 votos obtiveron 164 escanos?, non existe representatividade nin proporcionalidade.

Tampouco non podemos esquecer a os medios de comunicación e os partidos políticos por non falar dos cidadáns que non foron a votar, ou dos votos nulos ou en branco, non lles interesa.
Unha lei "netamente franquista"
O profesor de Ciencias Políticas da Universidade Complutense de Madrid, Juan Carlos Moedeiro, non dubida en cualificar o sistema bipartidista de "fraude". "A nosa Constitución baséase na vontade popular pero lla pretende reducir a dúas grandes formacións", denuncia. A "carga lexislativa" compartida polos dous grandes partidos fai que as diferenzas entre ambos se dilúan. "Entre o PSOE e o PP aprobaron ao redor dun 90% das leis desta lexislatura".
O politólogo sostén que a Lei Electoral ten unha orixe "netamente franquista", xa que, aínda que data do ano 85, "é practicamente idéntica á do 77, que recollía os lineamientos principais da Lei para a Reforma Política". As decisións que se tomaron entón pretendían evitar que as cidades, supostamente máis progresistas que as áreas rurais, puidesen "marcar o signo da Transición".
¿Para cando unha lei electoral de autentica representatividade e proporcionalidade, é dicir unha "verdadeira democracia"? DOREMAR 

O MALGASTO DA CÁMARA BAIXA

Aínda que as novas Cortes non se constituirán ata decembro, os 350 deputados que saíron das urnas xa están "en nómina" desde o luns. Xa empezan a devengar os seus soldos, que, con todo, non ingresarán ata que a futura composición da Cámara Baixa sexa unha realidade.
A asignación básica das súas señorías será de 2.813,87 euros ao mes. Esa cantidade case quintuplica o salario mínimo, pero se recortou en 312 euros respecto da que cobraban en 2008, xa que a retribución conxelouse en 2009, e en 2010 sufriu un tixeretazo dun 10% tras os recortes aos funcionarios. Pero o diñeiro poderá engordarse con distintos extras, que tamén minguaron respecto dos bonus de fai catro anos.
Así, o presidente do Congreso complementará o seu soldo base con outros 9.121 euros pola súa condición de membro da Cámara Baixa e en función dos gastos de representación e de libre disposición. Os dous vicepresidentes sumarían á asignación xeral outros 1.209,60 e 1.010,83 máis por gastos de representación e 707,10 de libre disposición. Secretarios, portavoces e portavoces adxuntos recibirán uns complementos de 2.440,03; 2.667,50 e 2.087,07 euros, respectivamente. Os integrantes das comisións tamén mellorarán o seu salario base. El complemento dos presidentes das comisións é de 1.434,31 euros; o dos vicepresidentes e portavoces dos grupos, 1.046,48; e o dos secretarios e portavoces adxuntos, 697,65 euros.
Do mesmo xeito os deputados de fóra de Madrid recibirán 1.823,86 euros ao mes, 870,56 no caso dos electos por Madrid, para afrontar os gastos de aloxamento e manutención.
O Congreso cubrirá os gastos de transporte dos deputados. O que non teñan coche oficial terán á súa disposición un bonotaxi para os seus desprazamentos por Madrid cun límite de 3.000 euros anuais. Ademais, se viaxan en misión oficial, recibirán 150 euros diarios en concepto de dietas se saen ao estranxeiro e 120 se a viaxe é en territorio nacional.
As súas señorías contarán cunha tableta, tipo iPad, en substitución dos seus portátiles, que se sumará ao último modelo de iPhone, o computador do escano, o do despacho e unha liña ADSL na súa casa. Pero unha cousa ha de quedar clara: os deputados non terán dereito ao complemento de pensión de que gozaban quen sumasen máis de sete anos na Cámara. ¿Como cubrir os gastos de transporte? Abónase o prezo do billete á empresa transportista, salvo que os deputados utilicen o seu vehículo, nese caso recibirán 0,25 euros por quilómetro...

NO LABERINTO DA CRISE

Estamos no labirinto da crise, sen saber quen nos meteu nela nin por onde saír. E o peor é a alarma que nos acompaña día e noite: ou cumprimos os ditados de Bruxelas ou imos ao abismo. ¿Quen elixiron a ese suxeito chamado troika (UE, FMI, BCE), para impor as súas medidas, retirar Gobernos e someter a pobos? A soberanía nacional para eles non existe, la democracia estorba, os dereitos cidadáns sobran, os políticos son corruptos e incompetentes.
Todo complicouse nuns anos. Antes, con menos produción, con menos bens, con menos coordinación europea, chegouse a crear o Estado de benestar, non nos afogaba a crise. Agora, con máis produción, con máis tecnoloxía e recursos aumentan a desigualdade e a inxustiza, hai máis pobres, máis parados, menos dereitos sociais. E ponse a explicárnolo con palabras indescifrables: rescate, prima de risco, emisión de bonos, rendibilidade dos pagarés, tesouro público, poxa de letras, investidores, mercados, países que manteñen a triple AAA, etcétera. E nada din sobre o destino e obxectivos do diñeiro que nos rouban para rescatarnos ou a quen beneficia. Impórtalles o mesmo, son eles -sabios e expertos- os únicos que teñen acceso ao sancta sanctorum da economía, a única que nos pode salvar.
Oportuno, claro e valente o diagnóstico de Emilio Lledó, no PAÍS do 16 de novembro: esta é unha política de mangantes, froito do dominio de certas oligarquías, que non defenden o público e só pensan no privado, que non pretenden senón gañar diñeiro e manter o seu poder e desprezan á política deixando fose a todos os demais. Uns lerchos que, sen necesidade de armas nin exércitos, tratan de dominarnos cunha nova ditadura: a económica. Ditadura exercida polos países do Norte sobre os do Sur, antes en Latinoamérica e agora en Europa.-

GOLPE DE ESTADO EN EUROPA

Algúns expertos coinciden en chamarlle aos “mercados” estafadores e especuladores, outros alertan sobre unha “cúpula que non ten rostro”; non estou de acordo nesta última definición, porque esta “cúpula” ten moita face. Agora xa van descubríndose. Basta ver o que pasou estes días en Europa para comprender a que nos ven enriba. Foron dous golpes de Estado contra as democracias de Grecia e Italia. Papandreu en Grecia propuxo un referendo sobre as reformas e unha semana despois a súa cabeza comezou a rodar polo chan. En Italia preparouse outro golpe que tumba a Berlusconi.
Estes dous mandatarios non caeron por unhas eleccións, caeron por orde directa deses “estafadores” e o seus “sicarios” políticos en Bruxelas. En Grecia xa puxeron os golpistas a un tecnócrata, que ocupara o cargo de vicepresidente do Banco Central Europeo. En Italia outro semellante, pero con máis “pedegrí”, Mario Monti home da Trilateral, do Club Bilderberg unha especie de goberno mundial na sombra. O máis asombroso do nomeamento de Monti está no seu curriculum: foi asesor do banco de inversión Golman Sachs, acusado de fraude pola venta de créditos lixo e culpable desta estafa financeira mundial.
Non nos queda que rebelarnos contra estas ditaduras. Rebelarnos neste país contra o partido gobernante definido como de esquerdas que reformou a Constitución sen consultar ao pobo. Contra a entrada no goberno do PP; puntilla neoliberal para seguir acometendo recortes “tenebrosos” ordenados pola cúpula europea golpista. O que non o vexa así está cego. T.C.F.