AS PROCLAMAS DO PARTIDO POPULAR

A hipocrisía da señora De Cospedad non ten límites ao dicir que eles son agora o novo partido dos traballadores e dos pensionistas. ¿De verdade crerase a señora De Cospedad que os traballadores son tan inxenuos a estas alturas da historia para crerse que os defensores do capitalismo empresarial que os explotaron durante séculos van ser agora os defensores dos explotados e dos xubilados?
¿Quen defenderá agora as políticas neoliberais do capitalismo salvaxe, do que o señor Aznar é un fervente defensor, como o demostrou liberando o prezo das vivendas para que se enriquecesen os especuladores inmobiliarios, á conta de que centos de miles de españois estivesen hipotecados para a metade das súas vidas e, o máis grave aínda, cuxas consecuencias en parte son as culpables da crise que os españois estamos sufrindo? ¿Cando se preocuparon os conservadores no noso país por subirlles o soldo aos traballadores e as pensións aos xubilados? Nin o fixeron cando gobernaron en democracia nin tampouco cando colaboraron coa ditadura franquista.

J.G.M.

UN PAIS PODRECIDO DE CORRUPCIÓN

'Baleares SA': a corrupción afecta a decenas de exdirixentes de UM, PP e PSOE

Os casos por suposta corrupción que se investigan nos xulgados de Baleares afectan a decenas de ex cargos públicos e empresarios. Figuran, xunto aos exmandatarios Jaume Matas e María Antònia Munar, persoas como o decorador del e a esteticista dela. Tamén o xerente da Funeraria de Palma, empresarios de recollidas de lixos, e ata unha cantante de ópera.
- PP. Co 43% dos votos nas illas, máis de dúas décadas no poder e uns 20.000 militantes, ao PP incúmbenlle unha decena de causas abertas, desde o caso Andratx (70 pezas penais distintas) ata o caso Palma Area (con 25 causas separadas). Medio centenar de excargos e exmilitantes do PP están imputados, entre eles dous expresidentes autonómicos (Jaume Matas e o seu mentor, o histórico Gabriel Cañellas, que caeu en 1995 por un escándalo de cobro de comisións), así como catro exconsejeros: Juan Flaquer, José Juan Cardona, Francisco Fiol e Luís Ramis de Ayreflor. No cárcere cumpren condena o exalcalde de Andratx, Eugenio Hidalgo; o exdirector do Territorio do Goberno Matas, Jaume Massot, e o ex número dous de Palma, Rodrigo de Santos.
- PSOE. Os socialistas arrastran a imputación do presidente de Eivissa Xico Tarrés e do alcalde de Sant Josep, Josep Marí Agustinet por unha causa aberta en 2007.
- Unió Mallorquina. Ao redor de UM, partido bisagra que decidiu Gobernos en Baleares durante dúas décadas, flotan máis de seis causas por suposta corrupción que afectan ás súas tres exlíderes: a expresidenta do Parlamento Maria Antònia Munar, o exconsejero balear Miquel Nadal e o exconsejero de Mallorca Miquel Àngel Flaquer. Condenado en prisión está Tomeu Vicens, ex secretario xeral de UM. Ademais están imputados os exconsejeros autonómicos Xisco Buils, Miquel Àngel Grimalt e Mateu Cañellas. Tamén se investiga a catro exalcaldes, dous exconsejeros insulares e o excontable do partido.

Unió Mallorquina abonou visitas con diñeiro público para captar militantes...

Ano e medio de prisión para o alcalde popular de Piélagos por prevaricación urbanística...

ENGÁNANNOS COMO CHINESES

Vale, campións, vale. Hai que facer como os chineses. E estamos cerca, pois o salario medio español (21.500 euros, brutos, anuais) é a metade que no Reino Unido, Alemaña e Holanda. Ademais é unha cifra enganosa; e é que a estatística suma e logo divide por onde lle place: ao carón, os dos bonus, parlamentarios e outros grupos de bo comer e, ao outro os milieuristas, (63% dos empregados), os xubilados e os parados que cobran subsidios. A división dá ese resultado que asinarían miles e miles dos nosos concidadáns.
Ademais o noso país é o único do mundo coñecido onde os autónomos, pequenos e medianos empresarios que pagan por módulos declaran de media, menos ingresos que os traballadores e pensionistas xuntos.
Así que... case estamos ás portas do ceo, China por medio.
Para máis inri os chineses en -conxunto- son os que menos cobran, os que carecen de máis -beneficios sociais e os que sofren os horarios máis longos e as vacacións máis curtas.
Vanse decatando, colegas?
En China gañan moito moi poucos e aquí, neste paraíso do primeiro mundo, os beneficios empresariais -segundo datos de dona Estatística- entre 1999 e 2006 foron do 73% e os salarios perderon, nese período un 4%
Queda claro?
E que lles pasa aos chineses? Segín Pons, que non viron nos telexornais a Exipto e, segundo un emérito profesor e economista (declaracións á Cadea SER), os chineses están ben como están, pois se tivesen os mesmos coches que Estados Unidos consumirían o cento por cento do petróleo que hai no mundo e subiría ata San Pedro a contaminación.
Un radioescucha contestoulle o que pensamos vostede e eu: se eu fose chinés mandaríavos á merda. Así que: agora que contaminastes todo ¡querer privar do coche!
Engánannos como a chineses. E, ademais, nos "quitan" o coche.
Xa o intentou a Xunta con aqueles anuncios de "Galicia bonita e barata", con traballadores autóctonos traballando como chineses, para atraer investidores do primeiro mundo a este de terceira segundo asómase un á realidade.
Salvaranos o valente 009?

J.M.V

PATRIMONIALIZACIÓN DO CARGO

Criados desde pequeniños na encerrona política os dirixentes dos partidos, ou peor dos kindergártenes partidarios, tenden a patrimonializar os cargos representativos.

Non me refiro ao xogo peculiar dos pactos antitranfugistas polo que se pretende que o cargo electo do que sae por unha lista pertence non ao electo senón ao partido.
Cuestión cómica que rompe a ficción representativa coma se elixísen cotas para cada partido e non persoas. Terrible cruz da lista pechada que soportamos.
Refírome na ocupación total das sociedade que realizan as oligarquías políticas da pretensión de que o electo nun organismo constitucional, nun colexio profesional, nunha xunta de facultade ou nunha delegación de estudantes, se tivo o "apoio" do partido ou sinxelamente pertence á organización debe o "cargo" a esta.
Todos coñecemos persoas que sen ser electas para un cargo en lista partidaria foron chamados a renunciar por algún varanda por non responder a unha instrución. Esta forma de pensar, con nulo apoio legal é unha mostra de corrupción da peor especie.
Xa a substitución de cargos electos por renuncia ou falecemento nos parlamentos polos seguintes nas listas é máis que discutible. Pero se esta práctica coa que tragamos é dubidosa, peor é a pretensión de estender o control político por todas as partes, ata as súas últimas consecuencias, politizándoo todo no peor sentido, é dicir, no sentido partidario.
Pérdese así o criterio racional, substituído por consígnaa irracional, e isto faise sen transparencia e sen que os electores coñezan nin filiaciones nin instrucións.
Non hai criterio de sociedade civil, de modelo cultural ou de visión común do interese público senón puro exercicio dun poder profesionalizado. Enténdese así que o dirixente do socialismo madrileño, que se prepara para a derrota, prefira a depuración de listas, é dicir, a garantía do seu chiringuito que mantén a súa posición persoal a unha ben pensante chamada á integración.
Ten moi claro o que busca, o puro poder inmediato aínda que sexa na derrota. Tamén dirixentes de grupillos, asociacións locais de partidos ou ramas sectoriais prefiren o erro con servilismo ao acerto en liberdade. Pero xa se sabe que a liberdade reside lonxe de certas estruturas organizativas.

José Miguel Serrano é profesor titular de Filosofía do Dereito da Universidade Complutense de Madrid.

CONCELLOS CORRUPTOS

«O ladrillo fixo millonarios a moitos e tamén levará a moitos ao cárcere» O sistema de financiamento das corporacións locais é o caldo de cultivo. «Os concellos fináncianse a través dos convenios urbanísticos, e esa é unha vía de penetración perfecta para a corrupción. Se non se soluciona a primeira, con iso que algúns chamaron a segunda descentralización, non se acabará coa segunda», sinalan os expertos.
Á calor do desenvolvemento urbanístico xorden os protagonistas do suborno: dun lado, membros do equipo de goberno do concello ou a comunidade de turno, que levan moito tempo nos seus cargos e teceron unha tupida rede de intereses ao redor; se senten cómodos, impunes -o «caso Gürtel», cos concellos e cargos implicados sería un bo exemplo-; doutro, empresarios que aspiran a repartirse o pastel, con avogados que asesoran, sacan tallada e dispón ademais de relacións privilexiadas en despachos influentes.
Se a estes elementos únese que o municipio estea nunha zona costeira, en especial a mediterránea de norte a sur -Costa do Sol, de Murcia, Comunidade Valenciana, Cataluña e as Rias Galegas, o cóctel explosivo da corrupción estaría servido. E é que só coa intención de recalificar un terreo rústico e convertelo en urbano comeza a moverse moito diñeiro.
A TRADICIÓN ESPAÑOLA
Alcaldes corruptos dar pregóns de festas. Banqueiros ladróns que seguen vestindo de Armani. Políticos lerchos aplaudidos fervorosamente. Altos executivos sen escrúpulos sorrindo en programas de televisión. Cantantes farsantes vivindo en mansións en Miami. Deseñadores morros lamentándose do ritmo de vida que levan. Actores subvencionados sorrindo en exclusivas lucindo Rolex. E xefes que non pagan aos seus empregados e que compran BMW.
Todo forma parte da cultura española. É unha das tradicións que hai que conservar.

FRAUDE FISCAL

A fraude fiscal, coloquialmente chamado defraudar a Facenda, seguramente naceu no mesmo momento en que se instituyó o pagar impostos. A persecución deste delito intensifícase en época de crise, xa que o Goberno necesita máis diñeiro. Anuncióullenos que a Axencia Tributaria, ademais dos cartóns de crédito dos empresarios, controlará o diñeiro que gastan os parados, xa que se cobran un subsidio de desemprego non poden ter outros ingresos que non declaren.
Se os subsidios de desemprego permitisen vivir e chegar a final de mes non necesitarían ser complementados e é o que leva a esta economía mergullada que agora con máis énfase perseguirá Facenda. Mentres tanto, vemos como saen á luz as grandes fraudes cometidas polos propios membros ou exmiembros de Goberno sen que chegue a cousa a moito máis que un balbordo dunhas semanas, e aquí non pasou nada. Se non fose pola economía mergullada que se cifra nun 20% do PIB nun país con cinco millóns de parados, os seus cidadáns xa saísen á rúa con pedras e paus.
O meu desacordo total con defraudar, pero hai que predicar co exemplo. Están practicando aquilo de "fagan o que eu digo, pero non o que eu fago".

L.C.

DECENCIA POLÍTICA

Na orde de preocupacións dos españois, a chamada clase política ocupa o terceiro lugar. Precede con moito ao terrorismo que era ata hai pouco obsesión das beirarrúas. Antes de absorbernos os efectos devastadores dunha banda empeñada en matar, os políticos gañáronse un lugar preferente na problemática dos cidadáns. A economía toca chan. O paro explótalle a moitas familias entre as mans. E cando a cidadanía espera que sexan os políticos quen se esforcen en achegar solucións, resulta que son eles quen se converten no problema que sacode as rúas e as prazas.
Resulta moi preocupante que ningún dos dous líderes do panorama político alcance un nivel satisfactorio de confianza. O aire fresco que significou Zapatero en 2.004 converteuse en disnea asfixiante en 2.011. "Non vos fallarei" dicía aquela noite. Hoxe despeñado na aquela ilusión e ata se intúe un fracaso electoral o ano próximo.
Rajoy é bastante peor. Constitúe un fracaso continuado. Perdeu dúas eleccións xerais, e aínda que se promete unha futura presidencia do goberno, non supera uns mínimos de confianza como para esperalo como solución de nada. Permanece sentado, vendo pasar o tempo como un prexubilado que non leva futuro dentro.
Os políticos viven afastados do pobo, da realidade, dos problemas que nos oprimen cada día. Os deputados e senadores non dialogan cos electores dos seus distritos. Só cada catro anos regresarán en campaña prometendo que o ensino, que as comunicacións, que a sanidade, que os parados, que os dependentes. España arránxase en tempo electoral e anquilósase en tempos de goberno.
A cidadanía palpa esta distancia e transfórmaa en desafección. A síndrome da Moncloa, do escano, do coche oficial, distancia da estada, da oficina, do quefacer doméstico.
O problema de España, é dicir, dos españois, é que o Estado Autonomista fai posible que sexan moitos os que se dedican á política; José María Aznar sostén a mesma teoría catastrofista. A verdade é que o expresidente só paladea amarguras cando de España se trata e cando expón a súa visión de estadista a soldo de universidades estranxeiras e de medios de comunicación pagados en moeda de fracaso. Pero é verdade que corresponde a moitos cidadáns unha visión absolutamente pesimista da política e dos homes dedicados a ela. E contribúe de xeito definitivo a corrupción non atallada desde a súa raíz, a contemporización con desmáns soportados cando non defendidos desde as cúspides, a covardía que supón antepor nomes enfangados a intereses comúns.
Mentres non se recupere a integridade, o compromiso, a pedagoxía, o recoñecemento dos propios erros, a conxunción política-cidadanía non poderemos esixir unha implicación definitiva de cada cidadán. A democracia é unha responsabilidade gozosa de cada un. Pola contra non debemos estrañarnos de añoranzas destrutivas dun pasado que nunca está definitivamente enterrado.

MOITOS VIRON VIR A CRISE

Ao longo dos meses que durou o debate sobre a reforma do noso sistema público de pensións, en todas as televisións públicas e privadas organizáronse numerosos coloquios respecto diso nos que, salvo extrañísimas excepcións, todos os interlocutores defenderon a necesidade de atrasar a idade de xubilación, aumentar o período de cálculo e os anos a cotizar para cobrar o 100% da pensión. Iso é o que á fin e ao cabo acordaron o Goberno, a patronal e os sindicatos, e o que apoia a abafadora maioría dos grupos do Parlamento, animados todos eles pola presión da burocracia de Bruxelas, das grandes empresas, bancos e xestores de fondos privados.
Con todo, unha recente enquisa proba que máis do 70% dos cidadáns están en contra desta reforma. Opinión cidadá que non pode cualificarse, compártase ou non, de carente de fundamento, dado que numerosos economistas e expertos apóiana e nestes últimos anos predixeron a crise que se nos aveciñaba.
Ben, pois, se os chamados "axentes sociais", as institucións parlamentarias e partidos e grandes medios de comunicación articulan unha democracia moderna e non deixaron, en cambio, nin o máis mínimo espazo de expresión á opinión maioritaria da cidadanía nun asunto transcendental para as nosas vidas, ¿a quen representan? ¿E en que se converteu o noso país? Onde controlan o poder os ricos por encima da súa representatividade social real dise que hai unha plutocracia; onde as elites políticas e sociais deciden á marxe da opinión cidadá, unha oligarquía. Nin plutocracia nin oligarquía son compatibles coa democracia.
Tampouco pode dicirse que exista liberdade de expresión alí onde, aínda que non se esmague policialmente a opinión discrepante, esta si sexa, con todo, ignorada nos espazos de representación e discusión públicas.

A CLASE POLITICA

Unha vergoña. Mentres o país gime zarandeado pola crise económica; mentres 5.000.000 de parados tenden as súas mans pordioseras; mentres retrocede o PIB e as macrocifras sitúannos por baixo da media europea; mentres sucede todo iso, a nosa deleznable clase política enceréllase no "... e ti máis" das disputas entre verduleras.
En lugar de enfrontarse seriamente desde o Goberno e desde a oposición cos problemas perentorios, o PP se regodea en subliñar as trapisonderías do Erewate andaluz e dos presuntos nepotismos de Chávez. O PSOE, pola súa banda, non responde con argumentos senón que axita as brasas do Gürtel e as incertezas ao redor de Francisco Camps.
Todo un espectáculo. Compréndese que a cidadanía considere á nosa clase política como o terceiro dos problemas que padece España tras a crise e o paro. Moitos dos nosos políticos avergóñanse do que está ocorrendo. Outros seguen fanfarroneando no machito, malgastando o diñeiro público e organizándose actos de exaltación persoal que custan un ollo da cara e que están pagados ao 90% co diñeiro que, a través dos impostos, extráese do peto dos españois.
O debate político entre o PSOE e o PP elude o fondo das cuestións para reducirse a este frase lamentable: "Vós roubastes máis que nós. Vós sodes máis ladróns que nós".

ONDE ESTÁN AS CHAVES?

Como na canción infantil, agora resulta que o PP segundo Dolores de Cospedal ten a chave do baúl da crise, iso si, esa chave é tan secreta e está tan escondida, que a estas alturas, e a un ano vista das próximas eleccións xerais, nin escoitamos unha proposta de solución nin albiscamos unha idea. Pero o preocupante é que continúe e manteña un discurso tan baleiro e inconexo e que as enquisas sexanlles propicias.
Parece que eles son os únicos posuidores da verdade absoluta e depositarios da solución definitiva, secreta iso si, e que os sindicatos, a patronal, Angela Merkel ou Nicolas Sarkozy e a Unión Europea están equivocados. ¡Que raro! ¿Non cren?
Estráñame, así mesmo, que Mariano Rajoy non contase as súas solucións e ideas a Angela Merkel na súa visita a Madrid, talvez serían aproveitables para o rexurdir económico europeo... É preocupante que este PP, baleiro de ideas, logre alcanzar o Goberno, porque entón si que nos van a dar matarile-rile-ron, como di a canción.

PELOTAZOS

Apesares do título non se trata de falar do fútbol. A cousa vai dos “pelotazos” dos nosos políticos. Falaba o outro día o xornal das pensións dos ex-presidentes do Goberno e un está entre a incredulidade e a indignación ante semellantes disparates. Por se isto fora pouco, contábannos o que cobran por cada conferencia. Palabras de ouro teñen que ser as que pronuncie o Felipe González para acadar 30.000 euros por conferencia e xa non digamos nada das verbas do Aznar, que cotizan o dobre. Isto nuns tempos de crise como esta.
Vexamos agora o que acadan entre soldos, dietas e outras prebendas eses privilexiados que enchen os escanos do Congreso, do Senado e doutras institucións do Estado, comparsas a maioría deles co único cometido de aplaudir cando falan os seus lideres e de ouvear cando o fan os da oposición. Ademais do soldo, dietas e outras gollerías, abóndalles cuns poucos anos de traballo ¿? para ter dereito a un retiro vitalicio e millonario.
Por riba, seica teñen unha tarefa especial á hora de pagar trabucos. Soamente un exemplo para non cabrear: O señor X, deputado, ten un soldo millonario, percibe dietas substanciosas, ten viaxes, hoteis e mantenza pagados e só con sete anos desenrolando esta función ten dereito a un retiro millonario de por vida. Isto máis que un escándalo é un esperpento que pagamos todolos cos nosos impostos, catro veces meirandes que os que pagan os políticos. Sería unha boa praxe analizar o rendemento real de moitos señores X, co gallo de sopesar o que lle custan as arcas do Estado cos beneficios que producen. Isto, tan sinxelo como o sistema métrico decimal, reduciría o seu número, porque o país non ten a obriga de pagar nin a incompetencia nin a inoperancia.

CADA VEZ MÁIS RABAÑO

Estraño país, España. Temos catro millóns e medio de parados que non saen á rúa a protestar e, con todo, unha tarde de domingo de inverno, soportando un frío siberiano, centos de persoas mobilízanse e aguantan horas e horas a pé firme fronte ao Teatro Real de Madrid para pedir a dimisión da ministra Cultura, González Sinde, que como é sabido presta o seu apelido a unha lei aprobada polo Parlamento, lei que pretende pór coto á piratería na Rede. Temos a un millón trescentas mil familias con todos os seus compoñentes no paro e, suponse que sumidos na angustia e a desesperanza, pero o gran debate nos medios é outro; o gran debate é se quen onte eran etarras ou turiferarios da banda poden hoxe xogar á política coma se non tivesen pasado nin responsabilidade moral algunha tras tantos anos de silencio e apoio ao crime como instrumento para achegar fins políticos.
Con Zapatero, Chaves e Griñán sobre o escenario, ao redor de tres mil cargos municipais do PSOE reúnense durante o fin de semana en Sevilla para darse ánimos a cen días vista das eleccións de maio; ningún deles acordouse do millón de desempregados que hai na comunidade, pero tampouco aos preto de catrocentos mil mozos andaluces de menos de trinta anos que están no paro recórdaselles manifestándose para clamar polo sombrío futuro que lles agarda se non mellora a situación económica. Precariedade que sofren tantas e tantas familias e que está provocando o desafiuzamento por falta de pagamento de vivenda de centos de persoas que quedan literalmente na rúa, pero non protestan ou o fan sen apenas conseguir eco nos medios audiovisuais de comunicación. Estraño país este noso no que se le pouco e, no que as grandes cadeas de televisión conseguiron adormentar a sensibilidade social da maioría transformándoa en rabaño. Rabaño fácil de manexar, rabaño fácil de enganar. (CADA VEZ MÁS REBAÑO)

F.B.

DE VOTOS E "MASS MEDIA"

A democracia é guay. Se non que llo digan a Mubarak -por certo, chao-. Por iso Zapatero leva xa meses facendo o petate e dicíndolle a Sonsoles que este ano non saque do armario toda a roupa de inverno, que total...
No país da pandeireta, aprendemos dos nosos maiores, por iso fixámonos no legado de Toqueville. Así nos vai, que os problemas chegan no mesmo avión que os Big Mac. Temos "lobbys" mediáticos. Si, crer. Se non de que ía silenciarse o único cesamento do fogo "serio" de ETA que eu recordo.
A presión chégalles aos profesionais que contan ben o que pasa no Cairo e rumorean a parte para todos os públicos do que ocorre a cen quilómetros das súas casas. Seino, só repito un lugar común, pero é que parece que non todo o mundo dáse conta. O mimetismo cos ianquis continúa nun electorado marcado polo bipartidismo pelele. Sábese que un ano gaña o PP e ao seguinte os outros, pero a min ségueme custando pillar o da alternancia.
Partimos da base de que a masa é idiota. Pois ben: un idiota un voto. Se ese idiota é de centro esquerda mete o papeliño en socialista. Ata aí todo claro. Pero está comprobado que, un bo día, catro anos despois, o elector cambia de pau e confía nos democristiáns.
Ou sexa, que aínda existe xente tan panoli como para "pensar" que uns e outros son cousas distintas. Hai quen un ano cre a Rajoy cando di que a dereita é a defensora dos pensionistas, das causas sociais e dos que non teñen un "can" e ao seguinte non. ¿Como se pode un fiar un maio dun discurso e ao seguinte do presuntamente oposto?
Somos globais e por iso se o Dow Jones baixa, Negreira sabe que Losada non será rival, porque a crise é culpa do que senta na cadeira. Mentres, o presidente pecha empresas en Antena 3 e unha canle máis adiante a culpa é do aspirante ao título. E Cristiano. E Messi. E Deus, que todos sabemos de que equipo é, deunos primeiro o raciocinio e despois a televisión nunha alegación a favor do libre alvedrío. Mírao que cabrito.

M.P.

SERVIZOS TELEVISIVOS

As cadeas autonómicas poderían verse afectadas pola crise se non definen a súa función.

A idea de que os axustes orzamentarios que esixe a crise non só corresponden ao Estado central, senón tamén ás autonomías, tardou en abrirse paso. Pero unha vez que o fixo, está obrigando a revisar algúns servizos que prestaban as comunidades, como as televisións autonómicas. O feito de que a cadea pública estatal deixe de emitir publicidade, intentado compensar a perda de ingresos a través de taxas ás cadeas privadas e os operadores de telefonía, tivo como consecuencia máis inmediata a ruptura dun modelo único de xestión para este medio público. As cadeas privadas reclaman que as televisións autonómicas sigan os pasos da estatal, e deixen de emitir publicidade. Os Gobernos rexionais, pola súa banda, consideran que esa renuncia faríaas inviables.
Tras o apagamento analóxico e o crecemento das canles dixitais, a audiencia das televisións autonómicas sufriu unha severa redución no conxunto de 2010, aínda que a porcentaxe varíe dunhas comunidades a outras. Tamén a das cadeas privadas. A diferenza estriba en que estas se conciben como un negocio e as televisións autonómicas, pola súa banda, aspiran a ser consideradas como un servizo público. A realidade é que resulta excepcional que o consigan. Na maior parte dos casos, son feudos nos que se pode levar a cabo impunemente todo aquilo que se censuraba na antiga televisión estatal, tanto no ámbito da xestión económica como no dos contidos, incluíndo os programas de telelixo e unha descarada e asfixiante intervención política nos servizos informativos.
Antes de responder ao dilema que se está impondo -televisión autonómica si, televisión autonómica non-, habería que facerse previamente a pregunta de televisión autonómica para que. Se é para ofrecer o mesmo tipo de programas que as cadeas privadas, ou eventualmente para duplicar os da estatal, a súa existencia carece de sentido. Convertidas en aparellos de propaganda política, a súa continuidade sería aínda máis cuestionable. Pero faltan por coñecer as respostas positivas, isto é, o espazo que as televisións autonómicas estarían en condicións de ocupar en tanto que servizo público. Se estas respostas non se achan ou non se ofrecen con rapidez, axústelos orzamentarios terminarán por ameazar o modelo, se non a continuidade mesma destas televisións.
EL PAIS

CHAMAR ÁS COUSAS POLO SEU NOME

Podemos estar máis ou menos de acordo en que o PSOE perdeu o rumbo da esquerda, polo menos no estritamente económico. Pero do que non cabe dúbida é de que o Partido Popular nin sequera tomou nunca un rumbo concreto. ¿É o PP un partido liberal? ¿Ou talvez social conservador? ¿De verdade alguén se cre que Esperanza Aguirre comparte as mesmas ideas que Mariano Rajoy ou Alberto Ruiz-Gallardón? ¿Atópanse realmente dentro dun mesmo espectro ideolóxico menos amplo que o termo "dereita"? ¿É un partido de "centro"? ¿E que é o "centro"? ¿Por que intentan constantemente acaparar o maior rango ideolóxico posible? ¿Por que non din dunha vez cales son as súas ideas no canto de vivir de criticar as dos demais? Creo que a esta última cuestión teño unha meridiana resposta: basicamente porque non lles votaría ninguén da clase media e traballadora.
Que ninguén se engane nin se lle esqueza que o Goberno de José Luís Rodríguez Zapatero fíxolle o maior favor que podía facerlle ao señor Rajoy: tomou exactamente as mesmas medidas que tivese que tomar o PP, as mesmas, coa diferenza de que co PP serían moito máis duras.
O favor está feito non só niso, senón que encima o trompazo electoral lévallo o PSOE mentres que a dereita sae inmaculada de todo este tumulto. Señores do PP, a política é algo moitísimo máis nobre e serio do que vostedes fan. Vostedes converten a política en calquera tipo de circo mediático menos no que ten que ser: traballo por e para a cidadanía e o ben común.

A.V.F

O FISCAL ACUSA A CAMPS

O ministerio público pide para el unha multa de 5 meses e 15 días a razón de 250 euros diarios por aceptar agasallos por valor de 14.021 euros da trama Gürtel.

A Fiscalía Anticorrupción presentou este venres ante o maxistrado instrutor da causa dos traxes no Tribunal Superior de Xustiza da Comunidade Valenciana (TSJCV), José Flors, o seu escrito de conclusións provisionais, no que acusa o presidente da Generalitat valenciana, Francisco Camps, dun delito continuado de suborno. Por este delito solicita unha multa de cinco meses e 15 días, a razón de 250 euros diarios, é dicir, un total de 41.250 euros. O fiscal considera que Camps, en atención ao seu cargo de presidente da Generalitat Valenciana, recibiu agasallos da trama Gürtel por valor de 14.021,5 euros.
O fiscal subliña que os agasallos eran adquiridos en establecementos das firmas Milano Difusión, SA e Forever Young abertos ao público en Madrid, e facturábanse, segundo os casos, ás sociedades Easy Concept Comunicación, SL; Deseño Asimétrico, SL; Good & Better, SL; Servimadrid Integral, SL e Orange Market, SL, todas elas vinculadas a Francisco Correa Sánchez e xestionadas por Pablo Crespo Sabaris, as cales pagaban as correspondentes facturas e tickets de caixa, "ben en efectivo, ou mediante transferencia ou entrega de cheques".
Tanto Camps, como os outros tres imputados no caso,"aceptaron eses agasallos sabedores de que lles eran entregados en reiterada consideración ao cargo público que exercían e desde o que podían tomar decisións ou despregar a súa persoal influencia sobre determinadas materias en relación coas cales Francisco Correa Sánchez, Álvaro Pérez Alonso e Pablo Crespo Sabaris", xefes da rede corrupta,"mantiñan importantes intereses económicos".

toda a información, aquí...

A CORRUPCIÓN ESTÁ NO VOTO

SE VOTAS INXUSTIZA, RECIBIRÁS INXUSTIZA; SE VOTAS VIOLENCIA, RECIBIRÁS VIOLENCIA. OS PARTIDOS QUE NOS GOBERNARON, LEXISLARON UN ESTADO DE INMUNIDADE PARA SI MESMOS. CALAR É COMPLICIDADE; SEGUIRLLES VOTANDO CONVÉRTENOS EN AUTORES DO QUE NOS PASE. A CONSTITUCIÓN DIO CLARO: A SOBERANÍA RESIDE NO POBO, XA QUE LOGO, SOMOS RESPONSABLES. QUEIXARNOS, SÓ É UN XEITO DE ACALAR AS NOSAS CONCIENCIAS.

Unha das causas que, a xuízo do fiscal superior, Carlos Varela, explica "non poucos casos de impunidade urbanística" é o "debilitamiento de lascompetencias de control urbanístico" aos secretarios, interventores e tesoureiros municipais. Para Varela, estas figuras deben xogar un papel "crave" no "control interno da xestión urbanística a través das súas funcións de fiscalización da legalidade das actuacións municipais".¿Como? Facendo vinculantes os informes emitidos polos secretarios e os interventores, o que evitaría que o Concello buscase ditames a medidaa través dun asesoramento externo.

A Fiscalía propón reforzar aos secretarios municipais...

A responsable do urbanismo en Lugo, imputada polo PXOM...

AS CONSECUENCIAS DA BURBULLA INMOBILIARIA

A banca concedeu 100.000 millóns en hipotecas con alto risco de falta de pagamento--Representan un de cada cinco créditos aos particulares--A morosidade é seis veces máis alta--As caixas aprobaron máis préstamos que os bancos.
É o aspecto que mellor reflicte a ambición por crecer sen a prudencia que sempre debe acompañar ao negocio financeiro: as hipotecas que se concederon por máis do 80% e do 100% do valor de tasación dos pisos. Os préstamos con estas arriscadas características suman 89.819 millóns de euros, pero faltan importantes entidades coas que a cifra excedería de longo os 100.000 millóns. Representan case unha de cada cinco das concedidas polas caixas e os principais bancos para a compra de vivenda e a súa morosidade é do 6,1%, o que triplica a media do sistema. Estas hipotecas son o máis parecido ás subprime de Estados Unidos. Os expertos apuntan ao sector dos inmigrantes e dos mozos con contrato temporal, como os principais clientes de hipotécalas-bomba. O Banco de España. máis aló de realizar avisos públicos e privados, non impediu esta dubidosa práctica bancaria.
Entre as entidades ausentes (ou que non ofrecen a información completa) están: a fusión de Caixa Madrid-Bancaja e cinco pequenas entidades máis; Banco Mare Nostrum (Caixa Murcia, Caixa Granada, Caixa Penedès e Sa Nostra); Caixa 3 (Caixa Inmaculada de Zaragoza, Caixa Badaxoz e Círculo Católico de Burgos) e Unicaja, que non facilitaron a información de xeito homogénea co persoal do Banco de España e dificulta a súa comparación.
"Compre un apartamento en Ampuria Brava e co diñeiro da hipoteca poderá adquirir un amarre e unha embarcación". Este foi o slogan dunha entidade financeira nos anos da abundancia. Un kit completo e suxestivo, pero baseado nunha ilusión que podía converterse en pesadelo. Primeiro para o que o aceptase se tivo algún problema laboral porque arrastraría a todos os seus avalistas e aínda se pode quedar cunha débeda de propina. En segundo lugar, para a entidade que se pode converter en dona do apartamento, o amarre e o barco (tres bens en depreciación) que xeran gastos de mantemento. Os banqueiros e caixeiros deron por boa a ilusión de que os pisos non podían baixar, ata algo peor: que non deixarían de subir. Así que case daba o mesmo canto diñeiro prestáseselle a un cliente pola súa vivenda (que debe ser a principal garantía do crédito), porque o piso sempre sería suficiente para resarcir o préstamo. Pero se picou a burbulla e estalou o lío.
Os datos pedidos polo Banco de España ás entidades reflicten unha regra de tres: a morosidade sobe a medida que o crédito é máis alto sobre o valor da vivenda. En concreto, hai seis veces máis morosidade cando se dá un crédito por máis do 80% que cando supón menos do 50%. Coas hipotecas de máis do 100% do valor, os impagados multiplícanse por 10. Entre as entidades que destacan pola súa arriscada concesión, a partir do 80% do valor de tasación, están: Caixa Madrid-Bancaja, con 19.221 millóns; o BBVA, con 15.556 millóns; o Santander, con 9.286 millóns; A Caixa, con 9.232 millóns; Caixa Catalunya, con 6.528 millóns e Banco Base (Cajastur, CCM, CAM) con 5.810 millóns. Por morosidade nesta franxa, os peores son Caixa Douro- España, Unnim e a Kutxa de San Sebastián. Entre os bancos, o Sabadell e o BBVA. En total as caixas suman 56.000 millóns en créditos problemáticos fronte aos 27.650 millóns dos seis bancos principais. O resto de hipotecas, ben concedidas, suman máis de 437.000 millóns, catro veces máis que as malas. A pesar da gran diferenza, só suman morosos por 5.801 millóns.

O DESCARO DOS PARTIDOS POLÍTICOS

Desde o ano 2007, en plena crise económica, o "financiamento ordinario" dos partidos políticos, a cargo do orzamento do Estado, creceu nun 26´5%. Zapatero e Rajoy repartiranse neste ano 2011, as cantidades de 40.0187.365 euros o primeiro e 34.470.400 o segundo. Iso só por "financiamento ordinario". Logo está o "financiamento electoral" que promete este ano cifras espectaculares. Finalmente, as subvencións directas ou indirectas que reciben as asociacións afíns aos partidos e as axudas de diversos ministerios. Un escándalo con letras maiúsculas, que situou á nosa clase política no terceiro lugar das preocupacións que zarandean ao cidadán español.
Ninguén desmentiu que máis do 90% dos gastos do PP e do PSOE están sufragados directa ou indirectamente polo Estado. Compréndese o malgasto partidista nos actos e mitins públicos, pagado con diñeiro público. PP e PSOE adoitan despregar un aparato por encima dos grandes cantantes. Paga o cidadán español cando deberían pagar os afiliados aos partidos. Non teremos verdadeira democracia ata que o Congreso dos Deputados aprobe unha lei impondo que todos os gastos dos partidos políticos sexan sufragados sen excepción polos seus afiliados.
Non caerá esa breva, non. Polo momento o que fan os partidos, en plena crise económica, mentres pechan centenares de miles de empresas e o paro roza a cifra aterradora de 5.000.000, o que fan é todo o contrario, é subirse as súas asignacións no Congreso para malgastar o diñeiro en actos espectaculares, publicidade audiovisual custosa, viaxes gratis total, caravanas de automóbiles e sedes nas que non falta de nada e nas que máis da metade do que traballan non son necesarios.
Os partidos políticos resultan imprescindibles nunha democracia pluralista. Os seus abusos orixinaron en gran parte os fascismos do século pasado. Por iso é necesaria unha reflexión común para embridar os despilfarros partidistas. E que non se alenten horrores totalitarios.

A MEMORIA FRÁXIL DOS ESPAÑOIS

¿Esquecémonos xa da lei dos Gobernos de Aznar que liberaron o prezo do solo, e que disparou tamén o prezo das vivendas ata o 100% do que debían de valer con arranxo aos seus custos? Esquecémonos de que aquela lei liberadora dos prezos púxolle en bandexa aos especuladores inmobiliarios a posibilidade de enriquecerse á conta da crise que estamos pagando agora e cun 50% máis de parados que o resto doutros países da nosa contorna.
Non só estámola pagando cun desemprego moito máis grande que o doutros países da nosa contorna; tamén coa cantidade de españois que se hipotecaron ata as cellas pensando que o traballo na construción non se esgotaría nunca mentres houbese un metro de solo que urbanizar, como dicía Aznar.
E non só foron os traballadores da construción os que se equivocaron, senón que ata os estudantes abandonaban os seus estudos co convencemento de que a construción non se esgotaría: ¿para que estudar máis tendo tan fácil empregarse na construción inmobiliaria?

J.G.M.

O CEMENTO QUE VEU TRAS O PRESTIGE

A marea negra deu paso ao 'boom' inmobiliario e á conivencia entre políticos e construtores -- En Fisterra a edificación aumentou un 444% en dous anos.
O cemento tomou a substitución ao fuel que asfaltou, en novembro de 2002, praias e cantiis da Costa da Morte, a zona máis castigada pola catástrofe do buque petroleiro Prestige. Favorecida pola publicidade que o desastre deu a unha zona ata entón pouco coñecida no resto de España, a febre urbanística apoderouse destes municipios do litoral coruñés ata que chegou unha crise económica que, como no resto do Estado, aplacou o boom inmobiliario que disparou os prezos de vivendas e creou pantallas de urbanizacións baleiras ao bordo do Atlántico. O urbanismo descontrolado creceu a un ritmo vertixinoso nesta comarca de Finisterre europeo que non deixou, paradoxalmente e en paralelo, de perder poboación.
A presión do sector inmobiliario volveuse salvaxe despois de que as televisións desvelasen, con motivo da marea negra, unha costa tan bela e agreste como ata entón inexplotada. Ao amparo da ausencia de regulación ou de normas urbanísticas totalmente caducas, desatouse a construción desenfreada de urbanizacións residenciais, que na súa maioría foron vendidas fóra da comunidade e que permanecen desocupadas 10 dos 12 meses do ano.
"Xa non queda chan urbanizable por vender", congratulábase fai catro anos o alcalde de Fisterra, o popular José Manuel Traba, ao recoñecer o desaforado caos urbanístico da súa localidade. O núcleo urbano do municipio viu como a edificación aumentara nun 444% en tan só dous anos. Os desmáns na construción tamén se apoderaron de Cee, unha caótica localidade a pé do mar cuxo centro urbano foi construíndose sen orde nin concerto sobre varios ríos e un recheo. As riadas que no outono de fai catro anos seguiron a un verán de incendios puxeron ao descuberto auténticas barbaridades nesta localidade.
E tantos excesos urbanísticos non deixaron de estar acompañados pola polémica ante a estreita relación e múltiples lazos, apenas ocultos, entre cargos públicos da comarca e o sector da construción. A esposa e o fillo do que foi alcalde de Cee ata 2007, Antonio Rodríguez, manexaban un armazón de seis empresas, a maioría vinculadas á promoción inmobiliaria. Os negocios foron constituídos despois de que Domínguez, do Partido Popular, accedese ao poder municipal en 2001.
No Concello de Fisterra -cuxo alcalde, como o actual de Cee, durmiu a pasada noite nos calabozos da comisaría de policía tras ser detidos por presunta corrupción-, aínda segue nos tribunais a longa batalla xudicial emprendida pola Xunta de Galicia fai catro anos para ilegalizar e derrubar a construción, agora practicamente acabada, de 342 vivendas en primeira liña de praia na Recta dá Anchoa.
As sentenzas foron sucedéndose dando a razón á Administración galega e declarando nulas as licenzas municipais. As dúas promotoras máis afectadas por este litixio son dun dos grandes e máis activos construtores da comarca da Costa da Morte e de familiares do alcalde de Fisterra e do ex rexedor de Cee. Pero a pesar das resolucións xudiciais, seguen en pé todos os edificios xa declarados ilegais polos tribunais.

Tres alcaldes detidos por unha trama corrupta na Costa da Morte...

A XUNTA NON TEN NINGÚN PLAN PARA TRATAR OS LODOS DAS DEPURADORAS

Galicia non desenvolveu ningunha norma para dar cumprimento á normativa europea de lamas das EDAR

Galicia está inmersa nun proceso de modernización de depuradoras para evitar sancións da Unión Europea pola polución mariña, pero a optimización dos sistemas para extraer a contaminación das augas urbanas e industriais crea outro problema sen resolver: que facer co material contaminante que se retira desde fluxo. A UE fixa uns criterios de calidade ambiental para o tratamento dos lodos das EDAR (Estacións Depuradoras de Augas Residuais) que se trasladaron a España nun plan estatal que deixa ás comunidades autónomas a potestade para vixiar o cumprimento destes estándares. Ao contrario doutras autonomías, coma a veciña Castela e León, Galicia non desenvolveu ningunha estratexia para garantir o tratamento destas lamas. Nin sequera o Plan de Residuos 2010-2020, recentemente aprobado, recolle a problemática dos lodos.
“Esta situación supón un problema de organización e de directrices do procesado necesario. O plan estatal di que ten que haber un tratamento previo nos lodos, pero esta normativa non está desenvolvida en Galicia e así interprétase dun xeito totalmente permisivo, de maneira que, en ocasións, simplemente se teñen uns días almacenados os lodos e logo se venden e os xestores usan este baleiro legal para facer negocio coa contaminación”, afirma o director da Oficina de Medio Ambiente da Universidade da Coruña, o profesor Enxeñería Química Manuel Soto. O tamén ex presidente da asociación ecoloxista Adega mantén que a Xunta “debía fixar as pautas para clarificar as obrigas de calquera titular dos lodos”, xa sexan administracións públicas –o concello ou Augas de Galicia na maioría dos casos– ou xestores autorizados. “Se vai ao vertedoiro ten que reunir uns requisitos mínimos”, advirte o experto ambientalista sobre esta posibilidade de tratamento. O II Plan Nacional de Lodos de Depuradoras de Aguas Residuais, vixente dende 2007 ata 2015, refírese ao enterramento dos lodos como “a última opción e a menos satisfactoria”.
O uso ideal sería a compostaxe desas lamas de cara á súa utilización na agricultura como abono. No entanto, Soto advirte dos riscos da utilización desta materia como fertilizante no caso das depuradoras das cidades. “O problema é que as augas residuais urbanas chegan mesturadas coas dos polígonos industriais e, sen esta separación en orixe, é practicamente imposible eliminar os metais pesados dos lodos de depuración”, explica o profesor.
As lamas das depuradoras conteñen cadmio, cromo, cobre, mercurio, níquel, chumbo e zinc, uns metais que en concentracións elevadas supoñen un risco para a saúde. “A problemática destes lodos é que nos últimos dez anos se levaban a terras agrícolas ou forestais sen tratamento previo con prácticas non moi legais pero bastante permitidas que daban lugar a cheiros, á contaminación das augas e mesmo a posibilidade de transmisión de enfermidades”, denuncia.
A solución pasaría, ao xuízo deste experto, por obrigar as propias industrias a tratar as súas augas sen mesturalas coas de orixe doméstica para reducir a contaminación dos lodos, que logo serían aptos para a fertilización tras un proceso de compostaxe. Pero este proceso ideal dista moito da realidade en Galicia, onde a falta dunha estratexia integral promovida pola administración fai que unha porcentaxe importante destes residuos rematen no vertedoiro.
INCUMPRIR A NORMATIVA EUROPEA
“Cualitativamente estamos a incumprir a normativa europea porque non acadamos os obxectivos que marca aínda que na práctica se esquivan esas normas, pero comezará a haber denuncias e sancións por esas infraccións”, opina. O último borrador da Comisión Europea sobre o tratamento de lamas de depuración –que completa a normativa europea de calidade das augas e de residuos– estima que estas non se deben usar nos montes e marca uns límites no contido de cada metal pesado para permitir o seu uso en plantacións. O texto tamén recolle a obriga de tratar as lamas para “reducir a probabilidade de que se desenvolvan axentes patóxenos no medio e para incrementar a confianza dos consumidores”.
Un informe de Adega aposta por establecer dende a Xunta unha estratexia integral xa que “a permisiva e confusa normativa actual e a falta de transparencia na xestión non axudan a clarificar a situación”. O estudo establece que “a redución na orixe e a reciclaxe para uso agrícola son as prácticas sustentables e recomendables”. “A planificación, xunto cun mellor coñecemento das cantidades e características dos lodos xerados, así como o apoio a actividades de investigación son necesarios para a xestión sustentable”, conclúen.

MAIS DA TRAMA GÜRTEL

Correa ten 25 leiras, 30 casas, 22 coches, 18 garaxes e 2 barcos--O xuíz quere poxalos para recuperar diñeiro roubado.

O xuíz instrutor do caso Gürtel, Antonio Pedreira, prepara un total de 99 embargos (algúns xa están en marcha) contra bens que atesourou a trama que dirixían Francisco Correa e o ex secretario de Organización do PP de Galicia Pablo Crespo. Pedreira pediu en novembro pasado á policía que detallase os bens mobles e inmobles vinculados á rede Gürtel coa finalidade de taxalos e posteriormente poxalos para reintegrar ás arcas públicas os moitos millóns de euros que a trama amasó subornando a politicos do PP a cambio de contratas. A policía entregou ao xuíz unha relación de 102 bens situados en diferentes partes de España. Practicamente todos eles pertencen a Correa, aínda que os ten a nome de sociedades interpostas, Kintamani, Artas, Caroki, Osiris Patrimonial... Outros están a nome de Crespo, lugartenente de Correa, ou de Álvaro Pérez, O Bigotes, xerente de Orange Market en Valencia.
Os axentes descubríronlle 25 leiras ou parcelas en Cádiz, Madrid e Baleares; 18 prazas de aparcadoiro en diferentes cidades e unha trintena de casas e apartamentos, moitos deles de luxo, en Marbella, Cádiz, Madrid e Barcelona, así como 22 vehículos (moitos deles de gama alta) e dous barcos radicados en Alacante.
En rexistros feitos pola policía en vivendas de Correa os axentes tamén comisaron todo un arsenal de xoias, que tamén serán taxadas e poxadas. O xuíz Pedreira quere que todo sexa poxado e convértase en diñeiro que volva ás arcas do Estado. Na citada relación de bens non figuran outros apartamentos que Correa ten en Colombia, Panamá e Estados Unidos.
Aparte destes pisos, coches, leiras e prazas de garaxe, a trama Gürtel esconde moitos millóns no estranxeiro procedentes das comisións que obtiña Correa mercé aos pelotazos inmobiliarios que lle permitían os seus contactos políticos, aos que subornaba. Os axentes descubriron xa 33 millóns en Suíza e Mónaco, e búscanselle outros 30 en EE UU.

O fiscal achega un documento con máis probas dos traxes de Camps...

PARA QUE SERVE O SENADO

O Senado serve para colocar a políticos en vías de amortización e agradecerlles cun soldo os servizos prestados.
Se alguén cre que esta definición da nosa cámara alta é inxustamente cruel, transmítolle o que dixo hai pouco un ex senador do PNV: "Se os cidadáns españois soubesen como se sestea e pérdese o tempo nesa institución, montarían en cólera".
Xa ven se a cousa ten a súa gravidade. Noutros países con Parlamento bicameral, o Senado alberga a representación territorial do Estado. Iso sucede, por exemplo, en Alemaña e en Estados Unidos. Neste último país, o cargo de senador é o máis importante tras o de Presidente. Unha cámara adversa bloquea de feito calquera iniciativa presidencial e obriga ao poder executivo a laboriosas componendas.
Aquí, en cambio, a pesar da existencia de comunidades autónomas, só serve para pospor leis que máis tarde aproba o Congreso dos Deputados nunha segunda lectura. Por esa limitación lexislativa, no Senado hai poucos nomes de relumbrón. Algúns chegan como premio por desfacer algún partido menor que incordiaba ao que logo, en agradecemento, noméaos. Outros, por haberse quitado eles mesmos do medio: "Déronme a elixir entre ser senador ou eurodiputado; dixen que se me compensaban a diferenza económica quedábame en Madrid", confésame sen rubor outro membro da cámara.
Ultimamente, con todo, o Senado non só serve para reciclar a políticos en despezamento senón tamén para dar traballo a intérpretes das diferentes linguas hispanas. Non parece gran cousa, non, pero co enorme paro que hai, menos dá unha pedra.

AS CAIXAS TEÑEN DIFICIL COBRAR O 33% DO CREDITO AO LADRILLO

O risco destas entidades con promotores e construtores é superior ao que mostrou o Banco de España en outubro pasado

España necesita un empuxón de confianza nos mercados internacionais. O Goberno e o Banco de España están convencidos de que o lograrán unha vez que desapareza todo indicio de dúbida sobre o sistema financeiro español, especialmente sobre as caixas de aforros. Para iso obrigáronlles a publicar con todo detalle cal é o seu risco con promotores e construtores, e a canto poden ascender as súas perdas no sector do ladrillo.
o 31de xaneiro pasado,foi o límite que teñen para comunicar estes datos, aínda que unha parte importante delas xa se retratou e demostrou que o sector ten un problema moi serio co ladrillo, aínda que non de magnitudes tan esaxeradas como temen no estranxeiro. En todo caso, agora é máis grave que o anticipado en outubro pasado polo Banco de España cos datos do peche de xuño. E a cuestión non é baladí porque con estas cifras o supervisor calculará definitivamente as necesidades de capital das entidades financeiras españolas, que provisionalmente situou en 20.000 millóns de euros.
Segundo os datos das dez caixas que xa cumpriron a súa obrigación de transparencia, o 32,8% dos créditos concedidos a promotores e construtores está en risco, ben porque xa teñen cotas sen pagar (cualificados como dubidosos) ou ben porque é previsible que deixen de estar ao día en breve (denominados subestándar). Iso supón que dos 111.305 millóns que tiñan concedidos a esas empresas ao peche do pasado exercicio, corren risco de non recuperar 36.466 millóns, aínda que poderán facelo posteriormente cando embarguen os activos inmobiliarios que teñen como garantías eses créditos.
Cando o Banco de España cifrou en 181.000 millóns de euros os activos problemáticos das entidades financeiras españolas no ladrillo o pasado outubro, a taxa de morosidade situábase no 24% (o 10,9% de dubidosos e o 13,1% en subestándar). Esa cifra sitúase agora no 32,8%, o que mostra que se deterioraron substancialmente os activos entre xuño e decembro. Parte deste empeoramento débese a que as entidades optaron por sanear os seus balances e decidiron (co empuxe do supervisor) incluír como créditos subestándar moitas contías que poderían non chegar a ser morosas nunca.

As caixas teñen 93.000 millóns en activos problemáticos no ladrillo...

A ESPAÑA DA BURBULLA INMOBILIARIA

A España da burbulla inmobiliaria, nova versión da eterna de charanga e pandereita, cebada por Rodrigo Rato e a súa Lei do Solo, deixou tras de si un enorme vertedoiro de cadáveres. Parados, empresas crebadas, un país ao bordo do rescate, todo iso foi a consecuencia desa borracheira. Unha enorme débeda -privada no seu maior parte- que foi financiada por diñeiro especialmente alemán.
O destino do país é irse suicidando a grandes zancadas. Cando todo isto acabe, o poder financeiro estará aínda máis concentrado en Madrid, que é o que lles parece natural non só aos madrileños, senón a unha parte dos galegos. 50.000 millóns de euros galegos contantes e sonantes con residencia na Castelá. Na Vangarda puiden ler un artigo sobre as caixas: "A alma da burguesía catalá". Un que leva na prensa galega ese título faríanos rir a mandíbula batiente, non parariamos en semanas..

Merkel e a Novacaixa...

SALARIOS OBSCENOS

Fai uns días aparecía a noticia de que o máis alto directivo dun banco español gañara en 2010 algo máis de cinco millóns de euros. Isto é só unha mostra, pois hai algún outro que se embolsa ao redor dos 12 millóns. Se en tempos podemos dicir normais son cifras xa de escándalo, nos actuais de profunda crise, con boa parte da poboación pasando notables apuros non xa por chegar a fin de mes, senón no día a día, resultan absolutamente obscenos. Ademais, descoñécense os méritos de tales afortunados, pois as súas entradas e saídas non producen ningún movemento significativo na marcha das entidades que formalmente xestionan sen ser propietarios. Aos poucos o mundo occidental vaise achegando ao chamado Terceiro Mundo, onde un puñado de familias manexan á seu antollo a economía e a política do país sen apenas pagar impostos. Nos anos setenta, as diferenzas salariais en empresas de primeira liña como bancos ou enerxéticas podían chegar de 1 a 30 entre o mínimo e o máximo soldo na mesma compañía. Hoxe esas diferenzas chegan a cincocentas veces ou ata máis. Xa sabemos o que está pasando no Terceiro Mundo, pero, por favor, xa que somos incapaces de reducir esas obscenidades teñamos o decoro de tapalas. Pero, claro, a riqueza hai que alardeala e restregarla na cara do sufrido cidadán. Caladamente non ten graza.
C. de F.

A XERACIÓN ESTAFADA

Teño 35 anos e podería ser peor. Podería ter 25, ó 20, e así entrar de cabeza nesa xeración estafada á que lle cambiaron o dereito a unha vivenda digna e un emprego estable pola Playstation III. Déronnos gato por lebre, hiperespacio a cambio de espazo, e por iso non me estraña que a lei Sinde enfade máis aos mozos que o recorte das pensións ou a reforma laboral. asumimos o noso destino, aceptamos o noso lugar.
En toda Europa, de norte a sur, repítese que os mozos de hoxe pasarán á historia como a primeira xeración que vivirá peor que a dos seus pais desde a II Guerra Mundial. En Europa é un drama; en España é unha traxedia nacional. ¿Mileuristas? Máis quixesen. O 43% dos menores de 25 anos en España nin traballa nin estuda. Nin ten nada nin aspira a nada. A nada de nada, a merda ao cadrado, é o presente e o futuro para catro de cada dez.
Vanme a perdoar que non celebre o exitoso consenso nacional pero, francamente, non teño humor para brindar. Miro a mesa daqueles que pactaron elevar aos poucos a xubilación aos 67 e nin un só deles, por idade, terá que traballar tres anos e medio máis para retirarse aos 65 con toda a súa pensión. Pero non culpo aos sindicatos, podería ser moito peor. É preferible o acordo ao decretazo; é bastante mellor tamén o que pactaron que a proposta inicial do Goberno. Neste país resignado e asustado, é dubidoso que os sindicatos tivesen marxe para máis. Pero perder por menos nunca é unha vitoria. Por moito que se adorne, o pacto non deixa de ser un importante recorte na contía e a duración das pensións que pagarán os de sempre, os máis débiles: esa mesma xeración que mañá non poderá xubilarse e hoxe non pode traballar.

¡VÁIASE SR. ZAPATERO!

O presidente converteuse nun perigo público para a economía española.
O paro subiu en 370.100 persoas en 2010 e a taxa é 20,3%, a máis alta desde 1997
O paro subiu en 370.100 persoas en 2010 respecto de 2009, un 8,5% máis, situándose o número total de desempregados en 4.696.600 persoas e a taxa de paro no 20,33%, cifra 1,5 puntos superior á do ano anterior, segundo os datos da Enquisa de Poboación Activa (EPA) feita pública polo Instituto Nacional de Estatística (INE).
A taxa de paro alcanza así o seu nivel máis alto da serie histórica comparable, que arrinca en 2001. Remontándose máis atrás, utilizando series non comparables, non se alcanzaba unha porcentaxe desta natureza desde o segundo trimestre de 1997, cando a taxa de paro chegou a situarse no 20,72%. O número de parados, pola súa banda, tamén supón unha cifra marca para a economía española.
Desta forma, 2010 convértese no cuarto ano consecutivo no que se incrementa o número de desempregados. En 2007, o paro incrementouse en 117.000 persoas, en 2008 subiu en 1.280.300 desempregados, en 2009 en 1.118.600 persoas e en 2010 incrementouse en 370.100 persoas. O aumento do ano pasado é tres veces inferior ao de 2009, un dos peores anos da crise.
A esa cifra de case 4,7 millóns de desempregados coa que se pechou 2010 chegouse despois de que o paro incrementásese no último trimestre de 2010 en 121.900 desempregados, un 2,6% máis que no terceiro trimestre.
Destrúense cinco veces menos de empregos que en 2009
Do mesmo xeito que o repunte do paro en 2010 foi sensiblemente inferior ao de 2009, o número de empregos destruídos o ano pasado foi cinco veces inferior ao do exercicio precedente. Así, o ano pasado destruíronse 237.800 postos de traballo (-1,3%), fronte aos 1.210.800 que se perderon en 2009. En 2008, os empregos perdidos foron algo máis de 600.000.
No último trimestre de 2010, o número de ocupados reduciuse en 138.600 persoas (-0,75%), pechándose o exercicio con 18.408.200 ocupados.
No último ano, o número de asalariados diminuíu en 178.400 persoas (-1,1%), dos que 85.900 tiñan contrato temporal (-2,2%) e 92.500 tiñan contrato indefinido (-0,8%). A peche de 2010, a taxa de temporalidade situouse no 24,82%, sete décimas inferior á do terceiro trimestre de 2009.
Temos á vista un líder capaz de dicirlle aos seus alcaldes que todo vai ben, de anunciar despois unha limitación crediticia municipal e, a continuación, revogar esa disposición. É dicir, temos diante a un líder que está grogui e móvese polo cuadrilátero presidencial dando tumbos e dicindo despropósitos. O personaxe xa se deu á fuga e deixounos como substituto un moneco animado que sorrí. ¿É responsable manter o moneco á fronte do Goberno do Estado?

CARBURANTES E IMPOSTOS

O prezo do petróleo sobe e sobe sen parar, e o prezo dos impostos con que se grava aos combustibles sobe e sobe de forma tan gravosa que deixa en pañales ao prezo do petróleo.
Aproximadamente o 60% do prezo da gasolina sen chumbo son impostos, polo que dos 1,28 euros que nos custa un litro de tal carburante, 0,76 euros son para as tragaderas insaciables da Facenda pública que padecemos.
E o peor é que todo iso repercute noutros moitos medios, como o transporte, polo que o seu encarecemento está directamente relacionado cos prezos de toda clase de mercancías de primeira necesidade -pan, leite, carnes, ovos, etcétera-, mentres a Facenda pública mira cara a outro lado, coma se fose allea a tales despropósitos. Por iso, moitos cremos que os responsables primeiros de tan insoportables carestías están nos seus despachos ministeriais, comodamente instalados, vendo como se espremen as nosas carteiras, vivindo felices de costas á sociedade.
É unha mágoa, pero só quédanos soñar con que algún día sexa posible que os do petróleo recobren a decencia e os hacendistas recobren a mesura e a equidad. Que boa falta fainos.