ESTOU INDIGNADO

Estou indignado por cotizar sempre e non ter diñeiro negro ou contas no estranxeiro e así poder beneficiarme da amnistía fiscal. Estou indignado porque se construíron aeroportos e quilómetros de AVE que non se xustifican polos requirimentos reais da poboación; enoxado porque temos un sistema bancario insaciable que agora deixa na rúa a persoas sen recursos ou que retén (iso si cun documento asinado que di que foron informados) as contas "preferentes" de moitos cidadáns humildes; enfadado con aqueles economistas e escolas de negocios que inflaron a situación real do país e cuxa voracidade ou incompetencia para prever o que estaba pasando favoreceu o caos actual.
Estou indignado polos recortes en educación que, como sempre, van repercutir moito máis nas clases máis desfavorecidas; polos recortes en sanidade que se basearon en criterios económicos e non de saúde e que van afectar ás persoas máis vulnerables; por non poder pagar unha mutua privada que me evite as longas listas de espera da sanidade pública. Estou farto duns políticos que utilizan a crise para facer política de partido e non de Estado e que son incapaces de ver que a situación de crise actual pasa por políticas de consenso.
Pero aínda que estou indignado, mañá, como moitos outros cidadáns, levantareime á 5.30 da mañá para ir ao meu traballo desexando facelo ben e esperando que o día non sexa peor que hoxe ou que a miña empresa non faga un ERE e confiando en que unha luz ilumine aos nosos parlamentarios e recórdelles que un bo día este país decidiu converterse nun Estado social e de dereito, que recoñeceu o dereito ao traballo, á educación e á protección da saúde de todos os cidadáns. A.G.A.

AS PRÉSAS DE RAJOY

Compréndese a présa de Rajoy. A súa présa por facer reformas a fondo, pois as medias tintas afundiron a Zapatero A súa présa para facelas ao principio do seu mandato, xa que agora rendibiliza a súa maioría absoluta e non ha de pensar en eleccións. A súa présa para cumprir cos mandatos da Unión Europea, que é quen nos pode prestar diñeiro para saír adiante.
Pero a présa adoita ser mala conselleira. A présa, ás veces, leva a tomar decisións inmaduras. A présa pode levar a acumular en pouco tempo medidas que se son impopulares multiplican o malestar social. Abrigo se se presentan nun ton arrogante e pouco dialogante. Ata no caso de que sexan necesarias, acertadas e urxentes. A inmadurez, a acumulación e a imposición, son tres fallos que poden malograr o éxito das mellores intencións.
Aos graves males da situación, aínda que sexa herdada, non se lle poden engadir outros males.
Présa, si, pero madurando ben cada paso; non acumulando lategazos sobre costas xa feridas; e sen aires de superioridade por máis que as urnas invistan ao que manda para que goberne. Tamén hai ritmos e matices no xeito de gobernar. Os cambios apreman para non caer en intervención ou quebra. Levamos anos de atraso, certo, pero correr demasiado tamén ten os seus riscos. Rápido, pero sen pasarse.
E os sacrificios que se piden á cidadanía, debesen ir acompañados dalgún alivio. Os recortes, compensados con máis claros e eficaces estímulos á reactivación, aínda que non poida ser inmediata. Hai que atender aos emprendedores, para que emprendan, non para que boten máis xente á rúa. Máis xente á rúa quere dicir máis axentes a vixiar as manifestacións.
Hai que cumprir, seguramente por necesidade, as directrices dos mandamases da Zona Euro na que estamos, pero quizais tamén negociando máis a fondo. Tamén eles dubidan, cambian de opinión e non son uns anxos da garda.
Gobernar, si; pero coidado coas présas excesivas e o ton demasiado autoritario, señor Rajoy. Gobernar non é correr demasiado..., nin pór en marcha as tesoiras cada semana. Ademais, hai que repartir mellor a tea que non se corta.

VIABILIDADE DO NOSO SISTEMA DE SAÚDE

O actual sistema de saúde pública está sustentado na solidariedade. A Constitución determina que é un dereito de todos os españois e debe de ser a Administración a que debe garantir ese dereito.
Finánciase a través dos impostos (IVE, IRPF, impostos especiais), e provese a través das Comunidades Autónomas. En todos os estudos de sistemas sanitarios recoñécese a nosa organización sanitaria moi equitativa (accesibilidade, non discriminación), e eficiente porque o noso gasto sanitario está dous puntos por baixo que a media da OCDE.
Na actualidade estase cuestionando a viabilidade do modelo, e parece evidente que temos que chegar ao acordo de que cousas débense cubrir desde o público e cales non, porque os recursos son limitados e as demandas infinitas. Pero, existe unha cuestión que é claramente inconstitucional: negar o dereito á asistencia sanitaria pública a algún cidadán.
O Partido Popular está tomando medidas de discriminación da accesibilidade. É coma se non deixásemos ir por unha estrada pública a segun que persoas. O máis grave é que se marxina da asistencia sanitaria ás capas sociais máis desprotexidas, que á súa vez son as que máis problemas de saúde presentan. É o mundo ao revés, no canto de ser solidarios, o PP pretende que a sociedade castigue aos máis necesitados.
A pregunta é: a quen beneficia esta política?, a resposta é fácil: a ninguén. Porque a consecuencia é máis pobreza, máis marxinación e máis desarraigamento social.
O aforro non vén de negar a asistencia a un colectivo, senón de racionalizar as prestacións e aplicar criterios de xestión.- Adolfo Cajal Marza. Medico de Familia

UNHA CASTA MIMADA

A verdade é que cada vez quedan menos motivos e menos posibles para ir celebrar a un restaurante. Pero o peor vén ao final, cando a familia de á beira, ata entón tan parecida á túa, vai e pide unha factura. ¡Vaia sorte, teñen un CIF! E polo tanto un 30% de desconto e menos o IVE. Logo sales fora e ves que teñen o coche que o teu nunca poderás permitirche, e que o teñen cun 30% de desconto e menos o IVE, como o gasoil que gastan.
E pensas que en casa, o computador, a tele, os electrodomésticos e ata as camas dos nenos estarán compradas con cargo á empresa polo que rebaixará o 30% de beneficios e deducirase o IVE. E ti estes días vendo que pagas o 24% dos teus ingresos (non dos beneficios).
Crerán vostedes que isto é o peor; pois non: o xefe da miña veciña ademais de ir pola vida tamén pertrechado dun CIF para rebaixar beneficios, outorgouse a si mesmo un salario mínimo, co cal ademais teñen becas os seus fillos, becas que os meus nunca chegarán a ter.
E agora como premio, tamén pagarán os medicamentos máis baratos que os demais.
Que podemos facer con esta casta á que o anterior Goberno xa consentía e os deste pretenden levar aos altares como unha nova relixión: os emprendedores, pobo elixido polo deus do diñeiro; deus que tanto saca, pero que tanto maldí aos empregados por conta allea, verdadeira secuela da sociedade actual, e que pronto estarán en perigo de extinción. A ver quen paga logo os impostos. F.R.M.

NON RESISTIMOS MÁIS

Resistirei foi o himno dos descontentos ante as primeiras medidas da dereita gobernante. Resistiremos, diciamos cada vez máis cidadáns, como resposta ás primeiras agresións ao Estado de Benestar.
Hai que resistir, repetiamos na rúa, ante as agresións á nosa dignidade, unha vez voltos do revés os nosos petos.
E, de verdade, non resistimos máis e é que é moito o padecido: unha reforma laboral que beneficia á patronal, a reforma financeira que se basea en sanear ao capital e unha política social que, por exemplo, reduce as bolsas, recorta os servizos básicos e agranda a diferenza entre os ricos, ía escribir depredadores, e o resto.
Ademais, e aínda por riba, insultan ao cidadán: ten vostede almacenados os medicamentos na súa casa; vive vostede por encima das súas posibilidades; non podemos permitirnos a dependencia, a gratuidade dos medicamentos ou as próteses e, ademais, moléstanos que se manifeste na rúa -de forma activa, pasiva ou mediopensionista-, que proteste co moito que lle queremos.
E agora, afundidos, sen esperanza. Coa auga ao pescozo e o medo no corpo, unha -outra- mala nova: subirán o IVE o ano que vén, ou este mesmo ano.
E por agradar a Europa. ¡Recordan cando estes dicían que ¿o anterior goberno estaba intervido?, pois actuaba con mando a distancia.
Agora a política marianista actúa de mamporrero da señora Merkel, mentres o resto de Europa fai unha fronte común para frear á dama alemá.
E anuncian máis privatizacións: as que sexan atractivas para a iniciativa privada. ¡A mesma historia de sempre! Telefónica, Repsol: as xoias da coroa vendidas aos amigos da alma, que xa empezou esa cruzada o insufrible hombrecillo que puña os pés no despacho de Bush e todo o demais aos pés do ianqui que alumou a mentira masiva de Irán.
Non. Non resistimos máis. Por iso, e tal como eles propón na reforma laboral, se non funcionan e a empresa (España) vai a peor (non haberá que demostralo ¿verdade?) á rúa e sen indemnización. É pola nosa supervivencia. Así que ¡á rúa para que se decaten! J.M.V.

¡QUE TEMPOS AQUELES!

A chegada do venres era esperada polos traballadores para poder gozar do fin de semana. Hoxe a chegada do venres, espérase con preocupación e temor ás ata agora malas noticias que nos dá o Goberno despois do Consello de Ministros. Segue subindo o paro, e din que este ano as listas de desempregados vanse a incrementar en máis de 600.000 traballadores. Se é certo que a Reforma Laboral non abarata o despedimento senón todo o contrario, que creará postos de traballo, a explicación debe ser que hai que eliminar no ano 2012 aos máis vellos e aos que teñen recoñecidos os seus dereitos polos convenios e pola negociación colectiva.
Acórdome daqueles fins de semana, que podías ir ao cine. Hoxe nesta cidade, nin iso; porque fixeron un ERE, e péchanos.
Os museos, eran outra opción cultural; pero xa pecharon varios e está sen subvención varias  fundacións.. co que temo que tamén se pechen outras. Aínda que nos queda o Museo da Semana Santa que tamén é cultura.
Polo fin de semana, perdemos dous días para buscar traballo; pero podemos ir á casa da cultura ou á biblioteca -que segue sendo gratuíta- pedimos un libro, ímonos ao parque e sentámonos nun banco, cando o despexamos da sucidade acumulada pola falta de limpeza, xa que foron despedidos os traballadores que se ocupaban en facela.
E se non imos aos fantásticos espazos naturais existentes, é polo que custa o carburante.- M. G.U.

RAJOY POR NECESIDADE

Un podería deixarse levar polo título deste post e pensar que son os españois quen necesitan a Rajoy. Non é o caso. É Merkel quen parece que llo arrimará -nin sequera será ela a que se arrime ao líder do PP-, máis por necesidade que por gusto. Que Merkel non se fía un pelo de Rajoy é un feito e a mellor proba diso son os constantes bandazos e incumprimentos de promesas electorais que o noso presidente estase vendo obrigado a executar para pelar a pava á alemá. Nada parece ser suficiente, no entanto.
Mentres, Merkel ve perigar a súa ditadura de austeridade coa presumible caída de Sarkozy e o ascenso de Hollande en Francia, disposto a liderar a revolta prol-estímulo en Europa. Unha revolta, doutra banda, cada vez máis apoiada polos diferentes organismos, institucións e Premios Nobel de Economía. Caído o apoio de Sarkozy, ¿que lle queda a Merkel? Cameron fai tempo que está fóra de xogo co seu euroescepticismo e nin sequera Monti séguelle xa o xogo, reclamando máis medidas de estímulo... e, así as cousas, Rajoy é o premio de consolación.
Rajoy, mentres, oposita con todas as súas forzas á substitución do pequeno Napoleón, convencido de que Merkel e os seus postulados son a saída da crise ou, polo menos, o mantemento do euro. Pero, ¿realmente é así? Probablemente nin o un nin o outro. As políticas seguidas ata a data non deron os seus froitos e, ata, acentuaron aínda máis a crise. En canto ao euro e a propósito do enorme sacrificio que nos suporía a saída, ¿estanos axudando a escapar da recesión? Quizais os sacrificios necesarios para manter o euro sexan maiores que os afrontados para deixalo atrás... e refírome aos que ha de afrontar o cidadán medio, non as grandes fortunas e poderosos, aos que o mantemento do sistema beneficia en sumo grao.
Ademais, de volver á peseta, Montoro estaría encantado coa cantidade de novas regularizacións de diñeiro negro que se realizarían...

ESTAMOS ANTE A ESTAFA PERFECTA

A mellor estafa é aquela en a que o estafado nunca chega a ser consciente da súa condición. A estafa perfecta aínda vai un paso máis aló, e neste caso o estafador é capaz de conseguir o agradecemento da vítima.

Ameázannos co abismo, para acto seguido rebaixarnos o soldo como única salvación posible. Asegúrannos que estamos ao bordo do precipicio inmediatamente antes de convencernos de que o único que pode evitar que caiamos son os recortes. Advírtennos de que as prestacións sociais vannos a conducir á ruína e inmediatamente comezan a desmantelalas. Os dereitos laborais son incompatibles co crecemento así que hai que eliminalos. Quítannos dos nosos petos o diñeiro que hai que entregar como intereses aos especuladores e usureros. E no medio deste naufraxio hai que salvar primeiro aos bancos se é que queremos ter algunha opción de salvarnos todos os demais.

Finalmente entre ameazas de fin do mundo acaban por convencernos de que todos temos que ser máis pobres para que os ricos sexano un pouco mais, que ao parecer é a única forma de que o mundo siga virando.

A estafa vén de lonxe, de moi lonxe, talvez estivéronnos estafando sempre, pero agora está chegando á súa perfección. Recórtannos salarios, despídennos, desposúennos de dereitos, róubannos e méntennos. E están a piques de conseguir que aínda deámoslles as grazas. S.F.I. 

ESPAÑA XA ESTÁ EN RECESIÓN

O Banco de España xa confirmou que a economía española entrou en recesión logo de producirse unha caída do PIB por segundo trimestre consecutivo.
Esta segunda recesión chega logo de catro meses de goberno do Partido Popular que adoptou unhas medidas que se nos vendían como imprescindibles para saír da crise: unha reforma laboral brutal que rompe o equilibrio en relaciónelas empresario-traballador, unha baixada das pensións de facto ao conxelar as mesmas, uns recortes en sanidade e educación que dinamitan o Estado de Benestar, uns recortes en I+D+i que nos afastan dos nosos competidores e dun modelo produtivo que achegue valor engadido á nosa economía, unha subida de impostos ás rendas do traballo que deixan en mellor situación se cabe ás grandes fortunas, unha amnistía fiscal indecente e inxustificada que convalida o delito fiscal e un mantemento dos privilexios da Igrexa católica igual de indecentes e inxustificados.
O efecto que están tendo todas esas medidas é o contrario do esperado, como xa denunciaron e seguen denunciando algúns grandes economistas (recomendo a lectura do suicidio económico de Europa Paul Krugman, publicado no diario o PAIS o día 22 de abril) ao apostar todo á consolidación fiscal salvaxe e non introducir medidas de crecemento que favorezan a creación de emprego e rompan o círculo vicioso no que se atopa a nosa economía.
Non acabo de entender que tipo de cegueira impide a visión de algo tan evidente ata aos ollos dos menos coñecedores dos complexos mecanismos da macro economía ¿ou quizais non están tan cegos e queren levarnos a un abismo tan profundo que lles permita eliminar todos os nosos dereitos? F.M.M.G 

NON ENFERME, O GOBERNO NON LLO PERMITIRÁ

Nos países onde os paxaros se tiran ás escopetas, os gobernos acusan aos cidadáns do que eles non saben xestionar. Así, desmantelar a sanidade, según o PP, é culpa dos enfermos que enferman por amolar. Os pensionistas viven no médico porque non teñen nada mellor que facer. No caso da conselleira de Sanidade, esperpento valleinclanesco, a culpa é dos pensionistas porque “teñen almacéns de medicamentos nas casas”. Conclusión: benquerido cidadán non se poña enfermo, sexa patriota, se vostede pode pagalo Rajoy e o Goberno non queren.

En Galicia case a metade da poboación ten ingresos por debaixo dos 12.000 euros/ano, é dicir soldos entorno aos 800/900 euros. Co novo engano do PP, eses “ricos cidadáns” e tamén os pensionistas, deberán pagar por todo o que era gratuito: prótesis, sillas de rodas, muletas, fármacos e polo custe do transporte para acudir a quimioterapia, radioterapia, hemodiálisis e rehabilitación.

Pero non se lle ocorra estudiar, está metendo nun gasto tonto ao Goberno. Un dirixente popular dixo que agora todos queren ir á universidade… por iso as taxas subirán un 50%, as becas caen nun 20%; subirán a nota para ter dereito a beca; e queren reducir grupos e aumentar alumn@s por aula; repetir será máis caro; adeus ás novas tecnoloxías no ensino, e duro varapalo á investigación. Nos países onde os paxaros se tiran ás escopetas, a sociedade civil non existe e morren pola fe. Aquí temos información e criterio. Alerxia ao engano, e moita, moita memoria.

CONFISCACIÓN

Van coñecéndose sombríos detalles da nova obrigación para os pensionistas, a de pagar polo consumo de medicamentos. Inicialmente informouse da obrigación de pagar o 10% do seu valor, con límites de 8, 18, ó 60 euros mensuais, segundo renda.
Agora explícase, e convén que os usuarios sáibano claramente, que eses límites mensuais non o serán na práctica, xa que o que exceda do indicado límite mensual -cousa realmente fácil tendo en conta do prezo dos medicamentos- deberá ser abonado en primeira instancia tamén polos pensionistas, aos que lles serán liquidadas as diferenzas nun prazo de seis meses. Isto na práctica supón unha detracción adicional dos seus recursos: ¿alguén fixo contas do volume económico que supón o 10% do valor dos medicamentos que consomen os pensionistas en seis meses?
Noutra orde de cousas, este procedemento supón un inxente volume de traballo burocrático e de transaccións económicas, sen que se saiba polo momento sobre que administración recaerá, e cuxo custo diminuirá gravemente o efecto económico da medida. ¿Quizais se xustifique ao fin o mantemento do Ministerio de Sanidade?
Todos os suxeitos fiscais contribúen por adiantado nas súas obrigacións fiscais en virtude dun cálculo estatístico que as fixa e que recibe o nome de retención; no caso que nos ocupa, a apropiación temporal dos expresados excesos abonados polos pensionistas, só pode recibir o nome de confiscación.

O ENFERMO DOENTE

Dous asuntos requiren a atención urxente de politólogos, comentaristas de programas do corazón e outras faunas: o asunto do repago, que, segundo a política mariana, non o é, senón un favor para evitar que aumenten os hipocondríacos e o arrepentimento do noso director-xeral que tanto diñeiro nos custa.
Tratemos as cousas como son. O noso director-xerente foise a cazar gamusinos alén do mundo rodeado de esforzados gardas de seguridade, que pagamos nós; cun médico que tamén pagamos -do mesmo xeito que agora os medicamentos os xubilados-, unha rubia e outros señores que non sabemos se nos saen gratis.
Devólvennolo cheo de mataduras e, unha vez curado, vai e di que "sénteo e non o volverá a facer". A primeira pregunta, como a que nos facía a nós de críos, é ¿cantas veces, tío? Iso: cantas veces fuches de esmorga cos amigotes e as rubias, á nosa conta.
Vale, perdoámosche, pero non o volvas a facer, que custa unha pasta e xa estamos ata os cumios co asunto do repago: entre os 8 e os 18 euros para os xubilados que, aínda que o Goberno -cunha cara que lla pisa- diga que non é un recorte senón un reaxuste, supón que perdemos ese diñeiro ao mes... diñeiro ao que debemos engadir o céntimo da gasolina, as pelas que leva Facenda.
Pagamos, ademais, por estar mal atendidos: este ano as reclamacións ao Sergas disparáronse un 70 por cento e a lista de espera é a peor dos últimos seis anos.
Ademais, o informe do Defensor do Paciente alerta do aumento das neglixencias médicas que, "mecachis na mar", nunha liguiña de prexudicados, está A Coruña liderando a lista, aumentou de xeito espectacular.
E todo iso se oficializó o mércores, pola ministra do ramo e os seus cómplices necesarios, dicindo a un tempo que os medicamentos non son copago sanitario. ¿Que cono pasa? ¿Os medicamentos non forman parte do capítulo sanitario? ¡Pois que as vendan nos clubs de alterne!
Uns e outros ofenden a nosa intelixencia: a primeira parte contratante desta crónica ten unha longa historia que non se perdoa cun "sínto" e dous padrenuestros. E aos de Mariano, mentireiros compulsivos, non os perdoaremos xamais.

UNHA MENSAXE AOS NOSOS POLÍTICOS

Logo de toda a polémica desatada pola caza de elefantes, o rei Juan Carlos, sorprendeunos cunha declaración curta e emotiva pedindo perdón aos españois e comprometéndose a non facelo nunca máis.
En absoluto son monárquico, pero teño que aceptar que, ademais das súas palabras e o seu xesto compungido, o Rei está enviando unha mensaxe e un exemplo aos nosos políticos; unha mensaxe que espero capten.
Esperamos que nos próximos días e semanas podamos presenciar a moitos dos nosos políticos pedindo perdón. Pedindo perdón por nomear e apoiado a tantos corruptos que aproveitaron os seus postos públicos para lucrarse persoalmente; pedindo perdón por dilapidar os nosos impostos en proxectos faraónicos e inútiles como aeroportos baleiros, monumentos e edificios absurdos; pedindo perdón por mentirnos a todos pondo en marcha unha serie de medidas ocultadas ou falseadas nos seus plans electorais; pedirnos perdón por prometernos que en ningún caso van tomar medidas que afecten ao Estado de benestar nin a servizos básicos e, a continuación, pór en marcha medidas drásticas que deterioran a sanidade e a educación.
Esperamos unha catarse colectiva dos nosos políticos que, ademais de pedirnos perdón, prometan solemnemente non volver caer nos mesmos erros. Estou seguro de que a partir de aquí, a nosa clase política vai recuperar a credibilidade perdida.  A.B.R.

O FUTURO DOS XUBILADOS

Esta crise que vimos arrastrando desde 2008 e que, en lugar de albiscarse o seu posible reconducción, ten todas as trazas de acentuarse cada vez máis e prolongarse no tempo, zarandea especialmente ás clases máis desfavorecidas. Non aos ricos nin a aqueles que fixeron diñeiro especulando e que agora poden facerse con bens a prezo de saldo, senón a mozos e non tan novos que non atoparon aínda un posto de traballo. Tamén a traballadores que perderon o emprego e non o van a atopar en moito tempo debido á súa idade ou ás dificultades do sector profesional no que traballaban, a parados de longa duración e a xubilados.
Hai actualmente en España moitos xubilados cunha pensión media-baixa que, xunto ao orzamento para atender as obrigacións de mantemento dos seus propios fogares, deben facer fronte ás necesidades doutras familias: as dos seus fillos, en paro e sen casa propia ou, no mellor dos casos, que viven baixo un teito grazas ao aval que lles facilitaron os seus pais nun momento en que en España todos os cidadáns parecían ricos.
Agora, o Goberno failles pagar parte dos medicamentos, que lles son necesarias, xunto a unha efectiva conxelación das súas pensións. Iso, de momento.
Aínda por riba, o FMI pide baixar as pensións ante o risco de vivir máis do esperado.

RAJOY EO PP ACABAN CO SISTEMA

Fixérono. Unha vez máis Rajoy e o PP mentiron. Dixeron por activa e por pasiva que nunca tocarían a sanidade e a educación, pero non era verdade. Rajoy acaba de darlle a acta de defunción á sanidade gratuita e pronto tamén a educación gratuita. E anuncia que xa ten preparado o calendario das novas reformas, enténdase recortes, que se aplicarán de aquí ao verán.

De nada vale que digamos que xa o advertimos. Que as promesas de Rajoy na campaña eran polvo no vento e que xogaba coa triste vantaxe do medo colectivo. Quedara en evidencia nos debates electorais que o PP dicía unha cousa, non subiría impostos, non tocaría sanidade, educación e pensións, e que tiña un programa agochado de ataque ao de todos, ao público. E así foi. Repasemos: dende que chegaron unicamente aplicaron recortes, subas de impostos, perda de dereitos laborais e tocaron todo o intocable. Incluido o ataque as rendas dos pensionistas que pasan a pagar entre o 10 e o 20% do prezo dos medicamentos, eso sí, fan unha amnistía fiscal para os que sí teñen e non pagan.

Di un veciño meu que así calquera arregla o país: fan un presuposto que xa se modificou antes de entrar en vigor; cóbranlle a todo cristiano por todo e páganlle menos, e pintan todo moi moi negro para xenerar máis medo, pero a culpa botanlla ao anterior… así calquera goberna, e caladiños todos, non vaia ser que non sexas patriota... Fixérono de novo. Estafados e timados novamente. O Partido Popular acaba co sistema. Que a sociedade tome boa nota.

SEGUE BAIXANDO O PREZO DAS VIVENDAS

O mercado inmobiliario español estivo estrelándose a cámara lenta. Agora, a caída estase acelerando. Os prezos das casas descenderon entre un 22% e un 29% desde o máximo de 2007, de acordo con varios índices, fronte ao 50% en Irlanda. Pero en marzo rexistrouse unha caída interanual do 11,5%, segundo Tinsa. E probablemente, aínda non se tocou fondo.
Unha familia media segue necesitando 6,2 anos de todos os seus ingresos anuais para comprar unha casa, moi por encima da media a longo prazo e máis do dobre que a proporción de EE UU. O desemprego está no 23% e segue crecendo mentres a economía volve á recesión este ano. Dada a combinación dos altos prezos e a actual contracción do crédito en España, a firma de hipotecas caeu por un precipicio.
Os bancos deberían reducir de novo os prezos das casas este ano. Estes posúen cerca do 20% do millón de casas baleiras que se estima que hai no país. Son remisos a vender casas e cristalizar perdas. Pero non teñen moitas máis opcións. O Goberno está esixindo recortes do 35% nos inmobles embargados. Unha vez que os bancos empecen a reducir o valor das propiedades, a teoría di que estarán máis dispostos a vender con grandes descontos. Anecdóticamente, os bancos xa están alagando o mercado con casas baratas. Santander, por exemplo, lanzou unha venda rápida de pisos en Seseña, Toledo, a menos da metade do prezo orixinal. A boa noticia é que a súa filial, Banesto, foi capaz de vender máis unidades das que predixo no primeiro trimestre do ano.
Por suposto, non todos os bancos regalarán as súas existencias. As novas esixencias de provisións poden non ser o suficientemente severas para forzar a todos a sentir a dor. As entidades fusionadas poden permitirse dous anos ata facer as rebaixas, limitando á súa vez a nova oferta. A realidade é que o mercado inmobiliario está á baixa e os bancos tarde ou cedo enfrontaranse a maiores perdas. O axuste é necesario, pero só manterá a sensación de crise en España.

A REBELIÓN MUNICIPAL

A presidenta da Comunidade de Madrid propuxo a semana pasada baleirar as autonomías e devolver ao Estado competencias en sanidade, educación e xustiza, proposta que pode ser politicamente incorrecta, pero reabre unha reflexión necesaria sobre a racionalización do gasto das administracións para garantir a sustentabilidade do sistema.
Aquí somos máis modestos e, de momento, en lugar de propor devolver competencias, estamos na etapa da fusión de concellos que o presidente Xunta anunciou no debate do estado da autonomía, quizá coa esperanza de que detrás de Oza dos Ríos e Cesuras iríanse sucedendo alianzas entre outros pequenos concellos.
Pero en Galicia o localismo goza de boa saúde. Por iso as proclamas matrimoniais de Oza e Cesuras produciron o efecto contrario nun número relevante de alcaldes populares que, invocando "a identidade cultural propia", rexeitan a fusión das súas pedanías.
Sen dúbida, o presidente da Xunta ten un problema coa resistencia dos alcaldes rebeldes, pero queda curto cando lles di que "se as fusións non as facemos nós, se cadra as fan outros desde fóra".
O xoves pasado chegou a Madrid unha misión da Comisión Europea para analizar os nosos desequilibrios económicos e elaborar un informe para a mesma Comisión que pode acabar formulando "recomendacións", paradoxalmente de obrigado cumprimento, en forma de novas medidas e axustes. Que ninguén descarte que esa Europa, os mercados e a propia estrutura municipal insostible -os bancos é o último exemplo-, acaben impondo as fusións como primeira medida de "ordenación do territorio" para ser máis eficientes na prestación de servizos ao cidadán.
Se os alcaldes rebeldes mirasen a Grecia e Italia estarían encargando estudos e informes para que a fusión dos seus concellos non lles sorprenda e resulte atractiva para as súas poboacións cando sexa imposta.
Tamén cabe a posibilidade que a mesma Comisión Europea, en liña coa presidenta Aguirre, "recomende" adelgazar as estruturas autonómicas -consellos de contas, consellos sociais, defensores do pobo e outros organismos- para facer viable o modelo de Estado e equilibrar as contas públicas sen necesidade de seguir asfixiando aos cidadáns con tantos impostos e recortes en servizos básicos. Pero xa verán como os gobernos non recortan por aí.

A ESPAÑA DA SUBVENCIÓN

A situación que viven moitos españois e tamén o propio país, neste galimatías de nacionalidades e rexións, cada día máis insolidarias entre si, é preocupante. Ata agora, os políticos das mil administracións da nación foron nefastos dirixentes e nulos administradores, gastaron o que non está nos escritos. A consecuencia deste barullo é clara: ninguén se fía de ninguén.

Os mercados tampouco confían nun país dividido. Aí está o exemplo de centenares de empresas e fundacións públicas que operan baixo réxime xurídico privado, pero que viven das subvencións. A España da subvención e o malgasto ten que desaparecer. Por outra banda, cando a promoción cidadá queda exclusivamente en mans do Estado, o labor social redúcese á administración duns recursos a través de trámites burocráticos, nos que se cumpres determinados requisitos, non sempre transparentes, concédenche tal subvención ou curso de formación, polo feito de estar nunha lista como desocupado, e ás veces, nin iso.

Considero que a promoción humana é unha labor moito máis complexa. Trátase de acompañar á persoas nos seus aprietos, o que significa dialogar, comprender, porse no lugar do outro, e para axudar ao outro primeiro hai que coñecelo e amalo tal e como é, como sabemos cada cidadán é único e singular.

A AUSTERIDADE, UNHA AMEAZA PARA CRECER

Podería ser bo que os mercados financeiros de súpeto déronse conta de que a crise da eurozona está lonxe do seu final. Reformar as enfermas economías de Europa levará anos e haberá contratempos no camiño. As renovadas tensións nos bonos patrióticos españois e italianos, e en menor medida nos franceses, foron un recordatorio de que a confianza é algo que os gobernos deben gañarse cada día.
Sería mellor se a comprensión de que a crise non vai desaparecer pronto axudase a acabar co furioso enfoque do "nunca é suficiente" para a austeridade que envolve ao euro: nunca suficientes recortes no gasto, nunca suficientes subidas de impostos. Os Gobernos da eurozona estanse apresurando a cumprir coas súas interpretacións das demandas dos investidores, na crenza renovada de que os mercados estanlles enviando sinais inteligibles. Os políticos están tamén obrigados polo obxectivo da Comisión Europea, que segue insistindo en que as metas de redución do déficit agregado conseguiranse, sen ter en conta os cambios nas expectativas económicas.
De aí a determinación española por reducir o déficit orzamentario ao 3% do PIB en 2013 pase o que pase. Aínda que todo o mundo sabe que o obxectivo non se logrará, e o que é máis importante, non debería lograrse. Do mesmo xeito, os catro plans de austeridade de Italia en 18 meses traen máis de 230.000 millóns de euros de redución do déficit en catro anos, pero dous terzos virán de subidas de impostos, que son menos amigables para o crecemento que os recortes estruturais no gasto.
As reformas para acabar co impedimento para crecer a través da economía da oferta son indispensables en Italia, España e Francia. Pero os recortes salvaxes e indiscriminados nos déficit comerán o potencial de produción deses países. A eurozona non crecerá se a súa única política económica é recortar o gasto en sanidade, despedir a profesores, diminuír o investimento público e deprimir os salarios mentres se grava todo o que se poida, só porque esa é o mellor xeito para conseguir os obxectivos de Bruxelas.

AMNISTIA FISCAL: UNHA MENSAXE EQUIVOCADA

España ten unha economía mergullada importante e o país encara unha ardua batalla para reducir o seu déficit orzamentario ata o 3% do PIB en 2013. Pero a decisión do Goberno de permitir unha amnistía fiscal temporal é equivocada e probablemente será ineficaz. Un mellor enfoque sería reforzar os recursos para as inspeccións de Facenda.
España non é o primeiro país de Europa que declarou unha amnistía fiscal. Italia captou 4.500 millóns de euros cunha medida similar en 2009. Alemaña tamén tivo un programa voluntario en 2010, conseguindo uns 4.000 millóns en ingresos adicionais por impostos, de acordo coa OCDE. España espera alcanzar 2.500 millóns cunha taxa do 10% sobre a renda non declarada previamente. Implicaría uns 25.000 millóns adicionais en depósitos bancarios, que serían útiles para os bancos españois.
Pero a medida é arriscada pola mensaxe que envía. Podería facer que os cidadáns que pagan os seus impostos se sentan desmoralizados, logo de ver elevada a súa taxa impositiva polo executivo de Rajoy. Iso podería pór en perigo o futuro cumprimento cos impostos. Ademais, é unha medida illada para impulsar o orzamento en lugar dun cambio estrutural. En calquera caso, a medida podería ser ineficaz. Os evasores de impostos pensaranllo dúas veces antes de repatriar calquera diñeiro nunha economía deprimida.
Para combater a fraude, o Goberno sairía máis reforzado se incrementase os recursos contra a evasión fiscal. O anterior Goberno dixo que recadou 10.400 millóns na loita contra a fraude en 2011. O sindicato de inspectores de Facenda di que o 72% da fraude fiscal é labor por grandes fortunas e corporacións. Recomendan reformar o imposto de sociedades, máis aló da eliminación de exencións anunciada polo Goberno. UPyD estima que a fraude causou 80.000 millóns en perdas de ingresos ao ano.
A erradicación da evasión fiscal non curará de forma milagrosa a economía española. Pero a loita decidida contra a fraude fiscal traería máis ingresos, sen premiar aos evasores.

OS ESQUECEMENTOS POLÍTICOS

Aquilo de que a muller do César ademais de honrada ten que parecelo, é unha profunda estupidez. A frase en cuestión utilízase con frecuencia para explicar que os políticos non só deben levar unha vida intachable, senón que ademais debe parecer que a levan. O problema é que moitos quedan só con esta segunda parte e limítanse a intentar ocultar os seus chanchullos facendo gala dunha imaxinación que, en ocasións, resulta humillante. A situación é tan sanguenta que, segundo os sisudos informes do CIS, para a gran maioría dos españois, político e chourizo son sinónimos e ata os propios partidos parecen habelo asumido e procuran non facer moita sangue cada vez que salta un caso no lado contrario por aquilo das vigas e as pallas nos ollos.
Con todo, neste panorama de tolerancia máis ou menos encuberta á prevaricación e o suborno, o PP de Rajoy quixo tirar a primeira pedra e puxo, negro sobre branco nos seus estatutos, a norma de que calquera imputado debe deixar todos os seus cargos, é dicir, inmólase en aras da hixiene política.
Así, Camps, Costa, Matas e outros moitos pasaron a mellor vida política. O problema xorde cando, por exemplo, tras unha ruidosa imputación, o xuíz decide ao final que das acusacións, nada de nada. Iso é o que lle pasou a Javier Escribano, que viu truncada a súa brillante carreira, que xa lle levou a ocupar praza no pazo do Hórreo, a conta dunha suposta mediación para algo cunhas areas holandesas e contaminadas e por un Porsche (de catro rodas), de orixe pouco clara.
Agora o xuíz arquiva a súa causa e el queda composto, pero sen escano. Enfronte, Conde Roa. O verso libre do Partido Popular de Galicia, que o mesmo se enfunda un traxe tradicional de galego para unha recepción que se lea a insultos cun operario de iluminación nunha obra de teatro.
O sorpresivo e sorprendente alcalde compostelán acaba de ser imputado por esquecerse de entregar a Facenda (esa que somos cada vez menos) 300.000 euros de nada.
Cos estatutos na man, Conde Roa ten que dimitir. Co exemplo do acontecido con Escribano, talvez, os populares farían ben en ser un pouco máis prudentes, sobre todo porque a renuncia do alcalde non tería volta atrás. Iso si, seguindo o método aplicado, por exemplo, a Pablo Cobián, tería que renunciar, pero se se aplica o que fan o resto de partidos, debería de seguir no cargo...
A casuística a aplicar é tan extensa que resulta imposible aclarar o futuro do rexedor compostelán máis aló da decisión que tomen o propio Feijóo e os seus achegados máis achegados, que, á fin e ao cabo, son os que teñen a última palabra. Aínda que, iso si, queda moi feo ser político e andarche esquecendo de que o diñeiro que se cobra polo IVE hai que devolvelo, aínda que se faga sen querer.

¡XA ESTA BEN DE CONTOS!

Fagan o que queiran pero déixense de contos. Esas contas que tanto gustan en Alemaña, ameazan a recuperación e deixan sen futuro a miles e miles de cidadáns...
Os orzamentos do Estado, repasados "polo miudo" deixan claro que se o presente píntano negro o futuro será peor. As rebaixas -do 16,9% - nos ministerios supón menos políticas de fomento do emprego; menos prestacións por desemprego e, por suposto, menos emprego público tanto en forma directa (empregos na administración) como indirecta o rebaixarse de forma alarmante o capítulo dedicado ás infraestruturas, aínda cando a ministra de Fomento conte -unhas veces en Zamora e outras en Pontevedra- o conto da boa pipa con música do cha-cha-chá do tren...
Ademais destas xeneralidades pódense citar exemplos puntuais: rebaixouse, de forma perigosa, o capítulo dedicado á loita contra os incendios; o capítulo dedicado a atender a anciáns no fogar, deixa ao 90% de municipios sen axudas e, en definitiva, o severo recorte da Xunta afecta aos maiores de xeito grave, que terán que pagar polas axudas...
Pero é que, ademais, a reforma laboral -que segundo a ministra de traballo ten no seu haber dez mil novos empregos e segundo recórdanlle as estatísticas máis de cen mil despedimentos- conseguiu que, ao pagar as horas extras os empresarias aforráronse máis de setenta mil empregos...
Un chiste de "O Roto", explicábao cunha soa frase: "Se abaratan os despedimentos podemos crear millóns de asustados?... e así teñen o mercado laboral que, por certo, pon en marcha unha ministra -Fátima Bañez- que segundo a biografía oficial xamais tivo un emprego pois se trata de "unha liberada política", primeiro con nómina do PP e agora cos cartos de todos...
Alguén tan decatado como don José María Arias (¿banqueiro ou ex banqueiro?) prognostica catro anos máis de "seca" no sector crediticio, descenso espectacular nos ingresos da Seguridade Social polo aumento do paro e futuro incerto por culpa dos recortes en Educación...
Iso si: Mariano indulta aos defraudadores (vaia sorte, señor Conde) pero ameaza aos cidadáns que se manifesten -activa e pasivamente- contra todo tipo de ladróns, corruptos, incompetentes...
Os que, por exemplo dixo Rajoy, fixeron aeroportos sen avións ou o Gaiás, sen ir máis lonxe... que a Compostela.

¡AI SEÑOR, LÉVAME PRONTO!

Dinos José Viñals, responsable do departamento de Mercado de Capitais do FMI, que "vivir máis é bo, pero supón un risco financeiro importante". Chámano no seu estudo "o risco de que a xente viva máis do esperado". E para solucionar isto propón recortar pensións e ligar a idade de xubilación á esperanza de vida. Todo isto habería que facelo ademais rápido, porque se non o problema pode ser exponencial de aquí a uns anos. Sería moito máis lóxico o contrario, é dicir, axustar a esperanza de vida á idade de xubilación. Porque se alargamos a vida laboral das persoas haberá menos espazo para que entren traballadores mozos -moito máis formados e flexibles-, o cal conxelaría a taxa de reposición do mercado de traballo. Ademais, ¿quen quere hoxe a unha persoa de máis de 50 anos? Que habería que facer para conseguir isto. Imos ver algunhas ideas:

-A partir dos 50 (idade de xubilación) o traballador tería un máximo de 10 anos de esperanza de vida. Que quere vivir máis, non hai problema, pero corre pola súa conta.

-Deterioración progresiva da calidade de vida das persoas para que non teñan tanto apego á mesma.

-Reevaluación decreciente anual das pensións, para que ao final do período o xubilado teña uns ingresos negativos.

-Destrución do sistema público de sanidade.

-Abucheo en lugares públicos, e chamadas ao seu domicilio, increpándolle pola súa inxustificable insistencia en seguir vivindo.

-En definitiva, habería que conseguir que o xubilado cando se levanta cada mañá dixese fronte ao espello: ¡Ai Señor, lévame pronto!.

UN MÍNIMO DE DIGNIDADE

Sen dúbida algo está pasando na nosa sociedade occidental, ademais da crise económica, ante os cada vez máis habituais casos de suicidios de persoas que se atopan desamparadas, sen recursos económicos nin apoio moral por parte das súas familias nin das administracións públicas.

Un destes últimos sucesos luctuosos aconteceu en Grecia, onde unha persoa maior quitouse a vida para non ter que "mendigar" comida nos colectores de lixo. A maior parte da poboación xa parece tomalo como algo habitual e a situación faise insostible por iso é polo que as autoridades europeas competentes teñen que tomar cartas no asunto e non só pensar no déficit, a curmá de risco ou inxectar diñeiro constantemente ás bancos senón tamén nas persoas e a calidade de vida destas a través de garantirlles uns servizos sociais básicos e universais para todos os cidadáns.

¿Onde está a Europa social, das liberdades e os Dereitos Humanos?. Que non quede todo en papel mollado, non só depende dos nosos gobernantes, senón tamén de todos os cidadáns que temos o dereito e a obrigación de esixir un mínimo de dignidade para todos os que carecen dos servizos esenciais para poder subsistir. Mentres tanto, paradoxalmente, a riqueza está en mans duns poucos privilexiados que loitan para que todo siga igual. Xa abonda de que os cidadáns teñamos que mendigar o que por dereito natural correspóndenos.

A DOUTRINA MARIANISTA

Cumpridos ese centenar de días que piden os políticos para que lle "fagan o seu retrato", un fino articulista e admirado escritor -Juan José Millás- debuxou a paisaxe que nos rodea, logo dos cento e poucos días (Semana de Paixón por medio) que o país leva soportando a doutrina "marianista".
Nesta paisaxe, con figuras perfectamente reconocibles, o autor (o pintor ou retratista, como vostedes prefiren) ofrécenos o perfil dos feitos máis destacados que marcaron ese tempo, aínda próximo, polo que non "amarillea" a fotografía senón que a expón con toda a súa rotundidade.
Temos un primeiro apunte e é cando se fragua a feroz campaña contra o xuíz Baltasar Garzón, que o artista "pinta" así: "Quítame de encima a ese xuíz que me está tocando os collóns..." e van, e quítano.
E, pouco despois, o cadro -a fotografía- recibe novas pinceladas, outros personaxes, que así ve o seu autor: "Quítame agora de encima a esa cúpula policial que tivo os ovos de investigarme...?.
Non fai falta fixarse con detemento na paisaxe actual para ver, ¿padecer?, o rotundo cambio nos corpos de Seguridade do Estado.
E, dentro do prazo deses cen días nos que ao artista ofrece o retrato da paisaxe que hoxe nos rodea, hai outro brochazo, unha nova instantánea, onde aparece a voz que pide "destituír a un grupo de inspectores de Facenda que tiveron a ousadía de achegar o nariz a algúns negocios... e, nada por aquí, nada por alí, dunha plumada cámbiase o equipo reitor da Facenda Pública que se dedicaba a perseguir a aqueles que defraudan e rouban ao país enteiro.
E xa, ao bordo de cumprirse os cen días, de novo pídese outro favor que reflicte a fotografía, na paisaxe, que nos debuxou na súa columna Juan José Millás: "Necesitaría blanquear uns vinte e cinco mil millóns de euros porque me sae a pasta polas costuras" e chega a amnistía, a cambio dunha modesta comisión-multa.
Acaba o articulista queixándose de que o cadro que ofrece hoxe España parece un encargo do III Reich... coa colaboración da Cousa Nostra. Pero non acaban aí as cousas: logo de favorecer a uns, toca "poder" ao resto: subirán os servizos médicos e o IVE se fai falta. Anúnciao "ABC".

CORRUPCIÓN

A ONG Transparencia emitiu un informe no que advirte de que as protestas que están xurdindo en todo o mundo son un reflexo da indignación dos cidadáns ante unha clase política tocada pola corrupción.
Demostra que o problema afecta a todos os países, pero deixa claro que a uns máis que a outros. É o caso de España. O índice de percepción da corrupción, que se emprega en 186 países, sitúanos á cola dos países de Europa. Cunha nota de 6,2 sobre 10, pasamos do notable de fai uns anos a un ben raspado.
Segundo o ranking, España ocupa o posto 31. Por comunidades autónomas, Galicia está na zona tépeda. A Lei de Transparencia devolveu ao centro da actualidade a necesidade dun maior control sobre a xestión política e unha esixencia de maior honradez á clase dirixente.
Para o 62% dos españois, os políticos e os empresarios son os máis corruptos. O 83,4% afirma ter en conta a corrupción á hora de votar. Ademais, o 93,8% é favorable a que se inhabilite aos políticos corruptos. Polo menos neste país, a corrupción é o estigma da política. Un exemplo: en 2010, a Fiscalía cursou 3.874 avisos sobre casos sospeitosos. Unha cifra: 4.200 millóns, nunha década defraudouse o equivalente ao 0,41% do PIB ou o 3,7% do que se inviste ao ano para pagar pensións. Co diñeiro roubado construiríanse 700 quilómetros de autovías. Temos que reforzar as nosas normas penais e administrativas para combater os procesos de corrupción.
Combatela en todos os ámbitos. Así, de golpe, veñen á mente curiosos asuntos que nos limitamos a enumerar, pero que están na mente de todos. A saber: casos Malaya, Gescartera, Roldán, Guerra (o hermanísimo de Afonso), Filesa, ERE falsos, Gürtel, Matas, Palau, SGAE e así sucesivamente, cun recordo especial para Urdangarín, cuxa circunstancia aínda está por ver.
Que pasa por outras lareiras? Exemplos: En Alemaña non se aceptan agasallos de máis de 10 euros; en Francia sanciónase a todo o que se deixe corromper; no Reino Unido establécense penas de 12 meses por mentir sobre as dietas e nos dous últimos meses de 2010 cursáronse 26.500 reclamacións contra actuacións dos deputados.
Podemos ir tomando recortes.

OS DIRECTIVOS DE IBERIA, SABEN VOAR

O sindicato de pilotos denuncia que co salario de once altos cargos, uns 15,5 millóns de euros, poderíase pagar a 460 pilotos da filial de baixo custo.
O responsable da sección sindical de Sepla en Iberia, Xusto Peral, denunciou, coincidindo cunha nova xornada de folga, que co salario da cúpula directiva da aerolínea (uns 15,5 millóns de euros anuais) poderíase pagar o soldo de 460 pilotos da nova filial Iberia Express coas condicións propostas polo sindicato: é dicir, 36.000 euros brutos anuais. Isto significaría que, a xuízo de Peral, a low cost "podería voar gratis".
Peral detallou que os 15,5 millóns de euros corresponden á suma das retribucións percibidas polo presidente da compañía, Antonio Vázquez, o conselleiro delegado, Rafael Sánchez-Lozano, e outros nove altos cargos. Segundo o responsable sindical dos pilotos de Iberia, "os directivos cobran agora uns soldos millonarios que nunca se deron en Iberia". Ao mesmo tempo, criticou que se están dedicando a entregar Iberia aos británicos", informa Servimedia.
Recentemente coñeceuse que o conselleiro delegado de Iberia, Rafael Sánchez-Lozano, conxelouse o seu soldo aos niveis de 2011, segundo consta no informe anual corporativo da fusión Iberia-British, IAG. A súa retribución é de 870.000 euros anuais, 625.000 en concepto de salario base, 136.000 deles do plan de pensións, ademais doutros ingresos suplementarios.
Pola súa banda, o presidente de Iberia, Antonio Vázquez, recibe unha retribución de 921.000 euros, da cal 871.000 euros forman parte do salario base e 50.000 euros doutros beneficios.

RICOS E IMPOSTOS

Alá polo mes de agosto do ano pasado Warren Buffet, o terceiro home máis rico de Estados Unidos, sorprendía ao mundo occidental cun artigo titulado "Deixade de consentir aos super ricos" no que urxía ao goberno do seu país a aplicar unha subida de impostos ás grandes fortunas para axudar a reducir o elevado déficit do Estado neste momento de crise.
As porcentaxes fiscais que se aplican deben elevarse, dicía Buffet, porque é inxusto que un traballador da pe pague máis impostos que un rico. "O ano pasado paguei só o 17,4 por cen en impostos, unha porcentaxe inferior ao que tiveron que pagar os 20 empregados da miña oficina, cuxo rango abarcou entre o 33 e o 41 por cen".
Ignoro se este multimillonario experimentou un repentino ataque de solidariedade, pero o certo é que estamos ante un raro exemplar dentro da xente adiñeirada. Polo menos por aquí, xamais se escoitou a un rico pedir ao Goberno que lles suba os impostos para achegar máis ás arcas do Estado. É máis, todos os ricos conseguiron que a súa carga impositiva sexa moi levadía grazas a unha lexislación favorable que permite "declaracións creativas" e uns cantos, en porcentaxe non determinada, non tributan por unha evasión fiscal clamorosa que os mecanismos do Estado non son capaces de detectar e perseguir.
Para recuperar algo da inmensa bolsa de fraude, o Goberno acaba de decretar amnistía fiscal, un mecanismo que xa utilizaron Boyer e Solchaga en 1984 e 1991. Espera o Goberno que retornen e afloren 25.000 millóns dos 40.000 que se estima dormen en paraísos fiscais e en chan patrio debaixo dos colchóns para recadar ao redor dos 2.500 millóns e equilibrar a partida de ingresos nos Orzamentos.
Dicía o ministro que é unha "medida extraordinaria" esta de a amnistía, pero é unha medida pouco edificante que volve demostrar o fracaso do Goberno na persecución da fuga de capitais, o diñeiro negro e a fraude fiscal.
En fin, que a doutrina Buffet de subir impostos aos ricos aquí é recorrente, pero como divertimento académico. Os ricos evaden o que poden e os políticos cando están na oposición reclaman para os enriquecidos o aumento da carga impositiva que non estableceron cando estaban no Goberno. E cando gobernan decretan e xustifican unha amnistía fiscal que repugna á ortodoxia económica, premia ao defraudador e ao delito e é un insulto ao contribuínte honrado que cumpre coas súas obrigacións fiscais. Unha vergoña, pero é o país que temos.

EQUIDADE E XUSTIZA SOCIAL

O pasado 29 de marzo, folga xeral pola reforma laboral aprobada polo Goberno de Rajoy. Nada novo, pois foi o propio presidente quen se prestou como privilexiado heraldo do seu anuncio. Unha reforma que recorta salarios e dereitos de xeito tan brutal que case podería considerarse unha derrogación retroactiva do estado social conquistado ata a data.
E chegados a este punto de ruptura do equilibrio que presidía a relación laboral, expóñome unha inxenuidade: ¿haberá algún empresario neste país coa valentía suficiente para recoñecer como abusiva a proxectada norma do abaratamento, non do despedimento, senón do traballador en si?
O multimillonario Warren Buffett en EE UU, en Alemaña uns cantos ricachones e en Francia un selecto grupo de empresarios, solicitaron aos seus respectivos gobernantes, por unha mera cuestión de equidad e xustiza social, pagar máis impostos. Pregúntome se algo así é posible no noso país entre a clase empresarial española; que algún empresario expresase o seu profundo rexeitamento pola aprobación dun paquete de medidas que deixa en panos menores á parte principal dos seus negocios, os traballadores. Pregúntome se entre quen xeran emprego cabería unha mínima chiscadela de complicidade cos seus empregados. Buffett queixábase de que el pagaba menos impostos que o botóns que lle abría a porta da súa limusina.
¿Haberá alguén no noso país disposto a defender os dereitos do veciño, por máis que iso supoña renunciar a unha parte importante dos seus privilexios? G.M.

FACENDA SOMOS TODOS

Durante anos os diferentes Gobernos hannos aleccionado sobre a importancia de pagar impostos. Fixéronnos crer que "Facenda somos todos". Agora, con todo, é máis importante recadar que manter o principio de igualdade ante a Lei.
Como contribuínte síntome estafado por unha medida que a señora Cospedal consideraba hai pouco como "impresentable, inxusta, antisocial e sobre a que o Partido Popular estaba en contra". Pola súa banda o señor Rajoy consideraba unha amnistía fiscal como "unha ocorrencia que facilitaba que os que pagan van pagar máis e os que non pagan váiselles a perdoar o que non pagaron". Non alcanzo a comprender que cambiou nestes poucos meses para que o PP considere agora unha amnistía fiscal como xusta e social, cando en realidade é un escarnio que desmotiva ao cidadán cumpridor co Estado e unha regresión que anula os esforzos realizados durante anos desde a Facenda Pública na loita contra a fraude fiscal.
Isto non é reformismo. España necesita vontade política de todos os partidos para establecer un sistema fiscal eficiente e equitativo que persiga o delito fiscal e non premie aos que non pagan. O presidente, que sempre fala do sentido común, debería deixarse de ocorrencias e retirar esta medida que constitúe unha burla aos que pagan impostos; un parche que non resolve un problema estrutural e unha volta atrás na concepción dun Estado solidario e serio porque reafirma a impunidade dos defraudadores.