BOMBA NO CORAZÓN DO EURO

Francia pódese converter no maior perigo para a moeda única europea
A ameaza dun colapso do euro diminuíu, polo momento, pero endereitar a moeda única implicará anos de dor. A presión para a reforma e os recortes de presuposto é máis virulenta en Grecia, Portugal, España e Italia (...) Máis alá enxérgase un problema maior que podería empequenecer calquera destes: Francia.
O país estivo sempre no corazón do euro, e da Unión Europea. (...) Francia gañou co euro: toma prestado a tipos baixos como nunca e evitou os problemas do Mediterráneo. Non obstante, mesmo antes de maio, cando François Hollande se converteu en presidente do país (...) Francia cedera o liderado a Alemaña na crise do euro. E agora a súa economía vese cada vez máis vulnerable
Con audacia e galadas abondo o señor Hollande podería agora reformar Francia. (...) Non obstante, fronte á gravidade dos problemas económicos de Francia, o señor Hollande segue parecendo pouco entusiasta. (...)
Os Gobernos europeos que emprenderon grandes reformas fixérono porque había unha profunda sensación de crise, porque os votantes crían que non había alternativa e porque os líderes políticos tiñan a convicción de que o cambio era inevitable. Nada disto describe o señor Hollande ou Francia. (...)
Está en xogo non só o futuro de Francia, senón o do euro. (...)
A crise podería chegar a principios do ano que vén. (...) Hollande non ten moito tempo para desactivar a bomba de reloxaría no corazón de Europa.

OS SINDICATOS

O sindicalismo, como representación dos traballadores e forza defensora dos seus intereses (agora máis atacados e vulnerados que nunca) é un elemento imprescindible na vida económica e laboral de calquera país avanzado.

Quen non comprenda nin acepte o papel fundamental que os sindicatos teñen que exercer nunha sociedade moderna demostra carecer dos principios democráticos máis elementais. Ese odio visceral que moitos mostran para cos sindicatos ten moito de irracional e de inxusto, por non dicir de fanático.
Outra cousa moi distinta é que as forzas sindicais do noso país deban facer un esforzo por actualizar o seu discurso, as súas pautas de conduta e o tipo de respostas que deban ofrecer á sociedade ante os desafíos que se formulan no presente. Paréceme imprescindible que as principais centrais sindicais españolas multipliquen os seus contactos con outros movementos sindicais do resto do mundo, prinicipalmente de Europa, cos que debe establecerse unha corrente continua de comunicación e colaboración. Non digo que non exista xa, pero debería intensificarse todo o posible.

Non son só os sindicatos os que teñen que renovarse e adecuarse mellor ás circunstancias do mundo actual. Está bastante claro que os partidos políticos españois tampouco están a dar unha resposta axeitada aos problemas que se nos presentan, singularmente a grave crise económica que padecemos. ¿E que dicir doutros actores do sistema, como os bancos e as empresas, coa súa enorme cota de responsabilidade no fracaso colectivo que experimentou o noso país? 

Os empresarios españois sempre sempre procuraron a defensa dos seus intereses, organizándose e creando as súas asociacións. ¿Que fan os traballadores para defender os seus dereitos e os seus intereses cando estes son atropelados polos empresarios correspondentes?. Isto deben de contestalo os propios traballadores. Hai unha enorme preocupación de que a clase traballadora non atenda á necesidade de ter uns sindicatos fortes e representativos para que os defendan ante os abusos desta desvergonzada corrente neoliberar que todo o esmaga e destrúe, con tal de conseguir os seus fins, impoñer o triunfo do capital sobre o ser humano. Facer do mundo un estercolero onde vivan a gran maioría, e uns paraisos onde vivan uns poucos privilexiados donos do capital.  

GOLPE AO EURO POR RECEITA

O Consello de Estado cre inconstitucional que os cidadáns paguen un prezo diferente polos medicamentos segundo o territorio
O Consello de Estado considera que o cobramento dun euro por receita, que se aplica en Cataluña dende xuño pasado e está previsto implantalo tamén na Comunidade de Madrid a partir de xaneiro, é inconstitucional. Dous son as razóns que esgrime o Consello. A primeira, que unha comunidade autónoma non pode incidir "nin directa nin indirectamente na fixación dos prezos dos medicamentos", porque esa é unha competencia exclusiva do Estado. E segunda: que o cobramento dun euro por receita introduce unha desigualdade entre cidadáns polo feito de vivir en distintos territorios.
O Goberno catalán xa dixo que nin se inmuta polo ditame, pois ten outro do órgano consultivo da Generalitat que di o contrario: que o euro por receita non altera o prezo do medicamento, porque é unha taxa que se aplica á receita, sutil distinción que de pouco serve aos que han de pagalo, pero que abre a porta a unha guerra de consellos consultivos.
¿Que fará agora Mariano Rajoy, quen hai pouco declarou que non lle gusta a medida? O Consello consultivo emitiu o seu ditame a petición do Ministerio de Sanidade, que cuestionou no seu momento a decisión do Parlamento catalán. Pero agora é unha comunidade gobernada polo PP a que se dispón a aplicala.
Moito escribiuse xa sobre este copagamento que tamén se cualifica de repagamento. O ditame puxo o dedo na chaga da desigualdade territorial, pero non entrou noutra desigualdade que pode ser lacerante: cando actúa como unha taxa sobre a enfermidade, cando penaliza especialmente os anciáns e os que sofren patoloxías crónicas. Tanto o Goberno catalán coma o da Comunidade de Madrid defenderon que non ten afán recadatorio, senón disuasorio.
Efectivamente, a achega ás finanzas públicas é pouco relevante. Postos a buscar medidas para fomentar o uso racional dos medicamentos, algo moi desexable, había outras opcións menos inxustas. Xa saíron os primeiros indicios de que a quen disuade é aos que teñen a dobre desgracia de estar máis enfermos e ser máis pobres, aqueles aos cales lles importa uns euros, porque non chegan co fin de mes e o que pagan polas receitas deben restalo do que gastan en butano.

PARALIZACIÓN DOS DESAFIUZAMENTOS

Bancos e caixas anuncian que paralizarán os desafiuzamentos "en casos de extrema necesidade", e é inevitable preguntarse cando un caso é extremo para eles, que levan tempo permitindo a execución das traxedias, ata alcanzar unha media de 512 desafiuzamentos diarios.

¿Pensa a patronal bancaria en todo o que hai detrás desas cifras, deses nomes?

¿Que senten cando, tras expulsar das súas casas ás familias, sacan a poxa esas vivendas das que se erixen como propietarios, mentres seguen esixindo aos desafiuzados o pago das casas que xa nunca serán súas?

"Casos de extrema necesidade" recorda a aquela outra frase pronunciada por Dov Weisglass, asesor do exprimer ministro israelí Ariel Sharon, quen, referíndose aos palestinos vítimas do bloqueo de Gaza, dixo: "A idea é polos a dieta, non matalos de fame".

¿Creará a patronal bancaria un grupo de traballo encargado de determinar cando chega a traxedia e cando non, cando un desafiuzamento é terrible e cando non, cando é só 'dieta' e cando 'morte por fame'? ¿De que modo valorarán o carácter extremo da situación?

Agora, tras as protestas, tras un formidable movemento contra os desafiuzamentos, tras a advertencia de xuíces e fiscais, que acusaron aos bancos de especular coas execucións hipotecarias, tras varios suicidios de afectados, deteranse algúns desafiuzamentos.

É o elevado prezo que se impón á xente nunha época de impunidade como a actual, na que os ricos nunca foran tan ricos nin os pobres, tan pobres.

Ata hoxe non había excepcións para executar os desafiuzamentos. Parapetados tras a escusa da legalidade, a banca xustificaba o inxustificable, o insostible.

Facíase porque era legal, a pesar do artigo 47 da Constitución ("Todos os españois teñen dereito a gozar dunha vivenda digna e adecuada") como legal foi que as mulleres non puidesen votar ou que en EEUU se lexitimase o racismo con espazos separados para negros e brancos; como legal é a desigualdade, a pobreza, o abuso do poder fronte á indefensión dos débiles.

Bancos e caixas deciden que o legal xa non é xustificable "en casos de extrema necesidade", e isto demostra que a protesta é útil, que a presión serve, que todo suma, que a reivindicación dos nosos dereitos é máis que nunca imprescindible e que hai que seguir loitando para que as legais violacións dos dereitos humanos sexan finalmente paralizadas.

Pero non basta cun xesto de caridade. O anuncio da paralización temporal dalgúns desafiuzamentos, dos peores, forma parte dese réxime de adelgazamento ao que están sometidos dereitos fundamentais.

Ponnos a dieta, pero con disimulo. Como diría Weisglass, cunha dieta non mortal. Non vaia ser que nos quedemos sen absolutamente nada, rebelémonos, e atopen entón algún obstáculo serio á súa impunidade.

DESAFIUZAMENTOS

E agora tócanos, -logo de catro anos de desafiuzamentos, e centos de miles de familias na rúa e moitas delas con débedas imposibles de saldar entre intereses de demora e depreciación da vivenda embargada-, mirar como os conselleiros de administración que determinaban a vía crediticia e a política financeira do sector; cóntalle ao xuíz que eles non saben nada disto e que cobraban soldos millonarios por doce reunións ao ano, por parecer que estaban aí.

Por xustificar as operacións que o que os xestores decidían e que lles xerarían máis comisións; e dos que algúns xa lle contaron aos xuíces, tamén, que non eran os responsables disto (recordar as respostas dos xulgados e dos das comisións de investigación). Unha perfecta estrutura do libre mercado procurando que a eficacia fose a liña que guiase o ao sistema financeiro como faro da economía que guía as nosas vidas.

E, os reguladores, os Bancos Centrais, os que xa non teñen autoridade respecto da comunidade Europea; a pouca que tiñan, -esa de vixiar o sistema financeiro e regular a economía interior-, xunto cos gobernos cos que operaban, aí témolos comentando, como MAFO, que eles, nisto, tampouco tiñan moito que ver, que non saben e non contestan. E que este caos da economía, esta especulación galopante que se construíu sobre a dúbida, (neste caso do ladrillo, onde o risco foi desprezado olímpicamente), non é responsabilidade de quen con formación, organizados en institucións privadas e publicas, especializadas, con información instantánea e completa, capacidade de resposta e poder para facelo e sendo os responsables do sistema financeiro e coñecemento dos feitos, deixaron que o tsunami chegásenos; senón cada un dos que asumiron unha hipoteca, que pensaban pagar e que de non haberse xerado a crise dos financeiros, con todo o sacrificio pagasen.

Agora, os primeiros, fieis cumpridores das leis financeiras e o respecto polas débedas xunto aos gobernos, necesitaron catro anos de presión social para empezar a ceder ante un crime social, que centra o 3% da falta de pagamentos das hipotecas, porque o groso do problema da vivenda, -cos ingresos dos seus beneficiarios a recado en paraísos fiscais-, inmobiliarias e construtores, non sofren, de ningún xeito o atentado do sistema contra os cidadáns.

Que non, que a moral é outra cousa que bailar ao son que toca o poder. E a conciencia social non consiste en porse de xeonllos e rezar para que o santo sáquenos da lameira.

POLÍTICOS COVARDES

Cada vez está máis claro que estes políticos que non asumen as súas responsabilidades coa corrupción son os mesmos políticos covardes que non defenden ao seu pobo fronte a esta crise, que non é outra cousa que a guerra dos financeiros contra toda clase social española, portuguesa, grega, irlandesa... europea en definitiva.

Só gardan o seu mies, o seu interese. É evidente que estes políticos covardes non nos representan e por desgraza nunca o fixeron. Non merecemos que estes políticos continúen esnaquizando a tantas persoas, mulleres, anciáns, nenos... a todos. Porque son covardes e sempre o foron. Porque non son dos nosos, son do seu. Hai que facer algo xa, non se pode quedar en meras folgas que só prexudican ao traballador que perde o seu xornal e eles vano a seguir administrando. O que verdadeiramente sobran son estes administradores, defraudadores, corruptos, que non son nin políticos. Temo moito polos meus fillos, releo a historia recente e isto cada vez ten peor pinta. Os policías, os militares, os xuíces, os políticos, certos medios de co-rrup-municación tampouco serven aos cidadáns. A miña indignación xa non pode crecer máis. Os nosos aforros xa non existen, a nosa xubilación colga do beirado colgada dun fío, os nosos hospitais privatízanse, e eles están alí coas súas xestoras montadas, familiares dos dirixentes actuais do PP, desmóntase unha educación pública, para que outras falsas cooperativas estean montadas para repartirse o pastel. ¿Pero é que ninguén o ve que non se pode deixar a estes ladróns que nos sigan gobernando? Que veñen a por nós e os nosos fillos.

Que estamos indefensos, desamparados...

PRIVATIZANDO

"¿Por que prexulgamos que os médicos pagados por unha empresa privada son peores? Por iso fracasou o discurso da esquerda". Palabras de Ignacio González, presidente da Comunidade de Madrid.

Un discurso tramposo: non se trata de que o cidadán sosteña que un médico da pública é mellor; o que defende o cidadán é unha sanidade que lle fixo sentirse máis protexido nun público que nun privado cando acode ao hospital nun estado crítico. O cidadán desexa seguir tendo dereito a unha atención que non se converta en negocio, e entregar un hospital a mans privadas non é deixarllo a unha organización sen ánimo de lucro, obviamente. O cidadán sabe que no medicamento público non se escatimaron, ata agora, probas que un médico estimase pertinentes e teme que a racionalización da sanidade tradúzase en recortes na asistencia. O cidadán recoñece que os hospitais públicos son destartalados e acumulativos, pero tamén sabe desas ambulancias procedentes de clínicas privadas que, aínda cun grao de confortabilidade maior, carecen de medios ou de persoal adecuado para afrontar certos delicados asuntos. O cidadán entende que os gastos sanitarios racionalícense, pero tamén se pregunta por que esa racionalización non pode efectuarse desde a mesma Administración e por que non se consulta ao persoal que coñece o funcionamento dun hospital público por vivilo traballando e sorteando as súas cotiás dificultades. O cidadán sabe o que significa optimizar recursos. Palabras positivas que esconden un obxectivo perseguido desde fai anos: facer da saúde un negocio. Seis hospitais máis quedan en mans privadas e outro, o da Princesa en Madrid, perde a súa razón de ser. ¿Cantos postos de traballo perderanse nesta operación? Que nolo conte o presidente dentro dun ano. Ou antes. E.L.

UNHA ESPAÑA DE PEINETA E MANTILLA

Xa son moitos os que se van; algúns, estranxeiros, e, tamén outra vez, españois. Non obstante, agora é distinto que nos anos cincuenta, sesenta e setenta; entón, a maioría deles eran traballadores manuais que, con moitos sacrificios, deixaban o seu país e as súas familias para buscarse un traballo que aquí non encontraban e, por certo, moitos deles sen contrato ningún, ao albur, pola chamada dalgún coñecido que xa traballaba en Alemaña, Suíza ou Francia. O mesmo que aconteceu cos sudamericanos, centroeuropeos e magrebís que viñeron a España e que foron maltratados no traballo, polos desafiuzamentos, a exclusión da sanidade e os prexuízos de moitos cidadáns nativos, algúns dos cales terá sido emigrante ou fillo de emigrantes españois. Volvemos pois, 50 anos atrás: os "nosos" marchan a buscar un emprego digno que aquí non encontran; ou se o encontran, está mal pagado e mal considerado. E moitos deles son universitarios, licenciados e doutores, cuxa formación custou moito diñeiro público e agora derrochamos obrigándoos a emigrar.
É triste, pero certo: son españois que non quererán volver ao seu país porque están fartos de tanta arbitrariedade e incompetencia dos que nos gobernan. Fartos, tamén, da corrupción apenas castigada, do nepotismo das clases dirixentes, de pagar impostos que non pagan os que teñen salarios inimaxinables para eles, de soportar sobre os seus ombros a carga dunha crise que eles non causaron, de empresarios turbios que esconden o seu diñeiro en paraísos fiscais, de tanta sentencia xudicial incomprensible, de tanto neoliberalismo, de tanta intransixencia ultracatólica e, en fin, dunha España que volveu á pandeireta, a peita e a mantilla. - Angel Villegas.

ENTERREMOS A PANDEIRETA

"España é un país de pandeireta". ¿Cantas veces oíron ou pronunciou esta frase ou algunha similar? Os españois somos especialistas en criticar o noso e, a diferenza por exemplo dos franceses, sempre nos vendemos moi mal. Non me negarán que non é o mesmo "Spain is different" (aplicada case sempre de xeito irónico e despectiva) que "L'exceptionnalité française"...
É importante recordar de cando en vez os nosos puntos fortes e máis nestes tempos grises. Non se trata de caer na frivolidade, nin de perder a capacidade de autocrítica. Tampouco de ignorar as penurias desta crise. Pero é que esa parte da historia, por desgracia, xa a coñecemos, e agora toca coñecer a outra, a boa, a optimista. Obxectivamente, e baseándose na evidencia, os aspectos positivos do noso país son igual de certos que as informacións negativas coas que almorzamos cada mañá.
Primeiro falso mito: "España é un país improdutivo". Segundo Eurostat, a produtividade española aumentou considerablemente nos últimos tres anos, recuperando máis da metade da competitividade perdida tras a entrada no Euro. Neste artigo de London School of Economics lemos que a produtividade española incrementou un 11% en termos de PIB por traballador dende o inicio da crise (en 2008), e un 8% en canto a PIB por hora traballada. É dicir, a nosa produtividade é a que máis mellorou de toda a Eurozona.
Outro falso mito: "España non vende". As exportacións de bens españois aumentaron en 55.000 millóns de euros dende 2009, un equivalente ao 5,1% do PIB. Segundo a OCDE, España foi o país que mellor soubo manter a súa cota de exportacións a nivel global durante a crise, a pesar da competencia dos mercados emerxente. Ademais, segundo o 'European Attractiveness Survey 2012' de Ernst&Young, España é o cuarto país europeo (de 43 analizados) máis atractivo para investir. De feito, o investimento directo no noso país incrementouse un 62% en 2011.
Como non só de economía vive o home (aínda que custe crelo ultimamente), convén recordar que en España hai moito talento e logros destacables. Máis alá das proezas deportivas, de sobra coñecidas por todos, España conta con líderes no plano científico, artístico, tecnolóxico e cultural...
Por favor, enterremos o mito da pandeireta. É innegable que hai mil cousas que mellorar, pero tamén que hai que difundir as nosas virtudes. É conveniente non tirar pedras sobre o noso propio tellado, e coñecer (e recoñecer) as cousas boas que temos, que aí fóra sempre haberá quen estea ansioso por sacarnos as vergüenzas

ELECCIÓNS, MENTIRAS E OCULTAMENTOS

Carlos Carnicero

 Fai moito tempo que os partidos non nos tratan como cidadáns senón como electores. Todo está permitido para seducir co voto e as promesas non comprometen nin a claridade é obrigatoria.
O paradigma actual desta falsificación do programa electoral estámolo vendo en Cataluña. O obxectivo da independencia para Cataluña escóndese baixo o eufemismo de "un estado propio dentro da Unión Europea". O PSC reivindica o "dereito a decidir" porque non se atreve a falar de autodeterminación. E a festa soberanista non se matiza coas consecuencias que tería esa hipótese que non contempla a Constitución.
A abstracción apropiouse da campaña electoral cunha metodoloxía de engano aos electores onde os partidos non din o que van facer senón que expanden o que cren que agrada aos electores. Logo, xa se verá. Modelo Rajoy que prometeu todo o contrario do que logo fixo. Co agravante que el sabia que as súas promesas eran falsas por imposibles. Logo soluciónase alegando que "el fai o que a realidade imponlle".
Para que Cataluña chegase a ser un novo estado da Unión Europea tería que cumprir uns trámites dolorosos constituídos nun camiño de calvario. Primeiro tería que declara a independencia e lograla legalmente. Agora mesmo, esa hipótese non está contemplada nunha constitución que non admite quebras de soberanía que está constituída pola totalidade dos españois. De tal forma que os cataláns non son donos de Cataluña nin os andaluces de Andalucía. Cada español é catalán e cada catalán español, a efectos de soberanía indivisible.
Se finalmente se lograse a independencia, Cataluña tería que solicitar a súa adhesión á Unión Europea, e esta ser aceptada obrigatoriamente pola totalidade dos membros. ¡Case nada! A saída do PSC, para manter a ambigüidade calculada que lle levou ao ocaso, é apuntarse ao "dereito a decidir". Pero unha consulta consultiva, que está escondida nesta formulación, nunca daría "dereito a decidir" porque estaría limitada ao "dereito a opinar".
A "restrición mental" é un subterfugio intelectual que permite ocultar a verdade pretendendo que non se mente. Cousas do catolicismo. Pretende dar un sentido ambivalente a unha formulación que ten un interpretación para quen a profire e outra contraditoria para quen a escoita. Debemos concluír que os líderes políticos son en realidade sacerdotes dunha nova relixión na que din unha cousa para que se entenda outra.

A CRISE DE FÁTIMA BAÑEZ

Segundo Fátima Báñez, ministra de traballo, España está a saír da crise. Sen dúbida, a señora Báñez refírese a outro tipo de crise (non sabemos cual) xa que a económica, e especialmente no que se refire ao seu ministerio, rexistra record histórico.
Un de cada cinco españois vive baixo o albor da pobreza.
Un de cada catro está en situación de desemprego.
Máis dun millón e medio de fogares ten a todos os seus membros no paro (1.739.000 en Setembro.)
As vendas no comercio minorista caeron un 13% como consecuencia da suba do IVE.
A amnistía fiscal non recada o esperado, e aos propios técnicos de facenda impídeselles investigar os que son os grandes defraudadores ata que non remate o prazo desta.
Talvez a señora Báñez se refira á crise moral que sofren as elites financeiras do país, que tras proclamar o liberalismo económico aos catro ventos, non dubidan en coller o diñeiro público dos españois para sanear as súas contas e dicir logo que a culpa foi de todos por igual coa xa relada mensaxe de vivimos por enriba das nosas posibilidades" eludindo dicir que foron eles, e non o conxunto da sociedade. Permítanme que lles mencione ao señor Undargarín, ao señor Rato, ao señor Blesa, ao señor Millet, e a moita xente que a bo seguro compartiu máis dun almorzo e comida coa señora Báñez.
O talvez me permitan mencionarlles á propia señora Báñez, cos seus máis de 1.800 euros cobrados só en axudas, o seu máis de medio millón de euros en accións e depósitos bancarios, os seus seis bens inmobles, (un deles en Madrid), o seu bono de 3.000 euros para pagar taxis (que lle pagamos todos a parte das axudas que cobra) e os seus 120 € destinados só a comida. E a todo isto, habería que sumarlle o seu salario como ministra e como deputada. Condicións salariais que nos virían moi ben ao resto da sociedade para saír da crise e que contrastan cos recortes e austeridade que esta señora e acólitos propoñen ao conxunto da cidadanía.
Todo isto nun país no que cada oito horas se suicida un español como consecuencia da crise.

Pero talvez a crise á que se refira a señora Báñez non sexa económica senón moral, aínda que pouco parece estar a facer o goberno para superala, nun país no que un "todopoderoso" presidente do goberno non dubida en gastarse cifras astronómicas en catering para o seu propio deleite persoal, mentres manda á policía a reprimir os que protestan contra as súas medidas, ata o punto de que amnistía internacional elevou xa varias queixas pola súa arbitraria e desmesurada actuación.
Non sabemos se España sairá da crise, o que si sabemos, é que non parece que o vaiamos conseguir grazas ás canles abertas por este goberno, que o son, para os de sempre, a mesma oligarquía económica e financeira que nos trouxo ata aquí. Carlos Paredes

MEDIA GALICIA NON VOTA

Máis alá da maioría absoluta de Feijóo e os ecos do ruxido de Beiras, a terceira noticia da noite electoral galega tería que ter sido o sopapo da sociedade á clase política. Escrutado o voto emigrante, que non variou a composición do Parlamento autonómico, o índice de participación caeu ata o 54,9%, case dez puntos menos que en 2009. Os medios, non obstante, apresurámonos a difundir o 29-O que apenas baixara un punto, cando o seu sería establecer unha comparación cos resultados emitidos só en territorio galego catro anos antes e non co total, que incluía a diáspora.
Este ano había que inscribirse para votar no estranxeiro e, das case 400.000 persoas con dereito a iso, apenas se rexistraron 30.000; finalmente, nin 13.000 chegaron a introducir a súa opción nunha urna. As cifras foron redondeadas para non se perder con tanto número, pero a que conta ten dous decimais: a abstención foi do 96,74%.
Queda para outro día o debate sobre o dereito que pode exercer un mozo residente en Bariloche cuxo avó partiu hai seis décadas dunha terra afastada que xamais pisou e que nada ten que ver coa que o vello deixou atrás o século pasado. É xusto? Ten sentido? Debería ter ese descendente transatlántico a capacidade de variar o rumbo político dunha rexión plantada a miles de quilómetros, a unha árbore xenealóxica de distancia?
Polo menos, suponse, esta vez non votaron os mortos e, aínda que sexa só en proporción, o pucherazo foi menor ou talvez non existise. Todo, aderezado cos seus presuntos, supostos e condicionais. Unha situación que populares e socialistas queren reverter: hai que volver facilitarlles o voto, non vaia ser que os electores se hernien no seu empeño de participar no after hours da democracia. (Xa postos, permitánnos aos que nos vemos obrigados a votar por correo depositar a papeleta no Froiz mentres lle pedimos ao carniceiro cuarto quilo de chopped, pero moi fino).

Volvendo á terra, ademais dos que pasaron de achegarse a un colexio electoral, en Galicia os votos en branco aumentaron do 1,66% ao 2,69%; os votos nulos, do 0,89% ao 2,55%; e un partido acabado de nacer cuxo nome o di todo, Escanos en branco, logrou o 1,19%. En resumo, gañou o partido da abstención e a coalición do non quedou en cuarta posición, tras os partidos tradicionais (PP, PSdeG e BNG) e a fronte indócil formada polo verso solto do nacionalismo galego, o tótem galleguista Xosé Manuel Beiras, e pola líder da franquía galaica de IU, Yolanda Díaz.
Media Galicia non vota. Os políticos, tanto no goberno coma na oposición, deberían empezar a tomar nota.

SALVESE QUEN POIDA

Este pais non vai empezar a reducir a súa caida libre ata que non afronte e asuma a realidade na que nos encontramos.
Non nos queremos decatar de que o mundo cambiou dramaticamente nos ultimos 20 anos. A globalizacion fai que xa non exista ningun interes en arranxar as ambicións a base de guerras. Os ricos, os poderosos, agora son a escala mundial, asi, que os paises a nivel individual son simples pezas produtivas. Se es rendible, a nivel de investimentos, téñente en conta e se non pois ti mesmo.
A nós esta evolucion pillounos co pé cambiado. En vez de investir en industriaizar o pais e facelo mais competitivo, pois nos dedicamos aos AVE, aeroportos, autoestradas, etc. Todos eles cun retorno negativo. E para acabar de arranxalo, en vez de rectificar, pois non, seguimos erre que erre.
A ninguén lle importa fóra de España se seremos capaces de pagar as pensións, se poderemos manter a sanidade, ou se o desemprego se ten que pagar 24 meses ou ningún.
Se non lles importa que morran cada dia 10.000 nenos de fame, como lles vai preocupar que esteamos a pagar polos nosos propios erros.
A realidade é que temos que competir nun mundo global. E o sr. Amancio Ortega, por poñer un exemplo patriotico, non trasladará a España ningunha fabrica das que ten en Asia ata que aqui sexa mais rendible que ali. Asi que imaginense os demáis.
Asi que, mentres os nosos politicos incompetentes teñen as luces curtas mirando sempre as proximas eleccións, cada dia afastámonos mais da solucion do problema.
É o que hai. Salvese quen poida

ISTO E AQUILO

Manuel Rivas

As vivendas que perden as familias en apertos pasan de novo a mans dos expoliadores e a prezo de saldo. Non é mafia, pero se parece un ovo.

Nunha carta de felicitación de aniversario, o escritor Saul Bellow dicíalle a un vello amigo: "Non che preocupes por isto e aquilo, isto e aquilo non importan demasiado na suma final". No seu día lino como unha ironía reparadora, pero agora volve á cabeza como un sarcasmo. Entre nós, en confianza, isto e aquilo empezan a sumar demasiado. A cifra de parados, que avanza implacable cara a un inverno de seis millóns de persoas, ten xa esa dimensión do indescifrable. Alí onde se perde a conta. No desalmado. Nese territorio do desafiuzamento, da desposesión, estamos xa na conta das baixas mortais, con xente rota que acaba de romper de todo por despedimentos inxustos e polo mecanismo das execucións hipotecarias. No último ano, incrementáronse nun 25% os lanzamentos, as expulsións de xentes das súas vivendas ou locais de traballo. Legal, si, pero criminal.

O recente informe dunha comisión de xuíces é demoledor. Atribúe esta situación á "lixeireza e mala praxe" bancaria. Pero mentres o diñeiro público, subtraído aos cidadáns, destínase a sanear as contas dos causantes do estropicio, ninguén detén a apisoadora. As vivendas que perden as familias en apertos pasan de novo a mans dos expoliadores e a prezo de saldo. Non é mafia, pero se parece un ovo. Mágoa que esta caste, a que se enriquece coa ruína, non se morra de risa. Non hai loita de clases. O que hai é un Estado de abuso: sangría aos asalariados, estupor de clase media, estampida emigrante de mozos. E privilexios para os privilexiados.

No drama do desafiuzamento, ¿por que non se aproba xa unha moratoria que evite que a xente quede á intemperie mentres non se revisa unha lei anacrónica e inxusta?

Isto e aquilo e o outro están sumando de máis.

CHUSQUEROS

Na práctica, somos un país invadido por tropas estranxeiras, un país cuxas autoridades locais, vendidas ao exército invasor, fan o traballo sucio do sarxento chusquero no exército de sempre.

A linguaxe cotiá deveu nunha crónica de guerra. A semana pasada caeu Ricardo; este luns feriron a Xosé; hoxe mesmo, alguén viu a Antonia mendigar con disimulo na porta dun restaurante caro. Un grupo de familias foi vítima dunha emboscada de Bankia. Caen como moscas, pois os que non perden o traballo ao pisar unha mina antipersoal, perden a casa ou a saúde ou a cordura. Aos caídos non se lles entrega ningunha medalla ao mérito, non se lles renden honras, non se fala do eficaces que foron na súa actividade, nin da súa boa disposición, nin do seu compañeirismo. Ninguén coloca unha bandeira sobre os seus cadaleitos á vez que unha banda de música ataca un tema patriótico.

Entre tanto, e como en todas as guerras, os xenerais, plácidamente acomodados nos seus despachos con moqueta, colocan banderitas sobre os mapas dos territorios conquistados mentres degustan un coñac. Os xenerais desta conflagración non levan uniformes de campaña nin botas de montar nin gorra, tampouco falan o noso idioma, os nosos idiomas. Son xente vestida (ou disfrazada) de civil cuxos cuarteis xerais están en Nova York, en Berlín, en Bruxelas, desde onde, grazas ás novas tecnoloxías, vennos a vostede e a min atravesando as pantallas dos seus monitores, como formigas camiño do traballo, e deciden liquidarnos economicamente ou tendernos unha trampa financeira mortal.

Na práctica, somos un país invadido por tropas estranxeiras, un país cuxas autoridades locais, vendidas ao exército invasor, fan o traballo sucio do sarxento chusquero no exército de sempre. Un teatro de operacións, en fin, de aparencia democrática, no que non corre o sangue nin se amontoan os cadáveres, pero no que cada día son expulsados fora do sistema, que é tanto como dicir fóra da vida, miles de inocentes.

O PSOE ESTÁ SORDO

A xordeira pode ser de nacemento ou sobrevida por unha enfermidade ou un accidente. No caso do partido socialista, como de tantos outros, descoñezo cal foi a causa pero non condiciona o diagnóstico: xordeira profunda. Xordeira evidenciada xa dende hai algúns anos. Agora parece que iniciou tamén unha perdida de visión galopante. A agudeza visual totalmente perdida.
Tanto a xordeira coma a cegueira ou ambas as dúas (sordoceguera), contan con linguaxes que permiten, non sen dificultade, establecer vías de comunicación que facilitan a recepción de mensaxes. Con esforzo e dedicación, pódense adquirir habilidades e formación en lingua de signos.
O partido socialista demostra día a día que non coñece a lingua de signos e, algo peor, que non demostra a máis mínima vontade de aprendela, moito menos interpretala e actuar en consecuencia. E a cidadanía non hai máis que enviar signos de auxilio.
Tarde será o día que asuman a total falta de credibilidade que neste momento reciben da cidadanía. Rematou para eles o tempo de esperar a que o outro falle para que eu poida substituílo, como única estratexia política. Sempre, sempre, sen autocrítica, sen revisar o modelo de partido, a organización, o acceso aos postos institucionais, o proxecto de Estado, a estratexia participativa, a democracia interna.
E, mentres, os populares pletóricos co seu respaldo (por falta de contrincante), os nacionalistas excluíntes buscando mellores e maiores contrapartidas económicas para os seus territorios e as súas elites (que non para os seus cidadáns da pé), e o resto de cidadáns cunha man diante e outra detrás. O día que intenten aprender a lingua de signos, será tarde: os cidadáns teremos construído unha nova linguaxe, espero e desexo, solidario e xeneroso para todos, oíntes e xordos. - 

A CULPA

Ninguén pediu perdón polas faltas cometidas, polos erros políticos, empresariais, financeiras, por meter a man ou a pata.
¡Agora resulta que a culpa é dos chineses! Dinnos que a vasta rede de contrabando e branqueo de diñeiro da Operación Emperador distorsionaba a economía española, e como proba mostran carriños de supermercado cheos de billetes, a máis perfecta representación do roubo a mansalva. ¿A mensaxe subliminal? Nin o frenesí financeiro nin a burbulla do ladrillo nin os atropelos políticos nin os especuladores son responsables desta noxenta crise: foron eles, os chineses, reconocidísimos viláns dende Fu Manchú. ¡E enriba a trama está decorada cun actor porno! Sexo e pasta: unha combinación de innegable éxito comercial. É unha operación policial que parece deseñada por Santiago Segura para o seu próximo Torrente. Considero que a caída da banda é un gran logro das forzas de seguridade, dígoo de verdade e sen pitorreo, pero, vendo a noticia na tele, Julia, a miña asistenta, nacida en Perú, comentou con fatal sabedoría: "Ah, isto é como no meu país: cando as cousas van moi mal, sempre sacan unha destas noticias para que a xente se esqueza dos seus problemas". Pero o peor é que, se se nos dá tan ben isto de culpar da crise os malvados chineses, por exemplo, ou á falta de imaxinación duns parados que non saben reciclarse, ou a eses empregados tan egoístas que se empeñan en non lles facilitar as cousas aos seus empresarios para que poidan despedilos comodamente; se nos é tan doado acusar a todo quisque, digo, é porque en España a culpa anda solta, quero dicir que a pobre culpa vaga como can sen amo sen que ninguén a haxa feito súa aínda. Aquí estamos, afundidos no lama ata as cellas e ninguén dixo aínda: síntoo. Ninguén pediu perdón polas faltas cometidas, polos erros políticos, empresariais, financeiras, por meter a man ou a pata. Sinceiramente, creo que axudaría moito que alguén o fixese. Rosa Montero

CORRUPCIÓNS

Ao final, se non fose polas corrupcións rampantes, seriamos ricos, ademais de pacifistas de corazón e antinacionalistas auténticos.
¿Por que, se ninguén fala ben dos nacionalismos, o mundo está cheo de nacionalidades? Quizais polas mesmas razóns polas que, detestando as armas, os españois nos gastamos 30.000 millóns de euros nun arsenal que segundo Constantino Méndez, secretario de Defensa con Zapatero, non imos usar. Esas armas, engadiu, están pensadas "para escenarios de confrontación que non existen e comprámolas cun diñeiro que non tiñamos entón nin temos agora". O máis probable é que ao tempo de facer estas declaracións estivese a asinar a adquisición de sete tanques e catro submarinos, todo a conta do contribuínte. Xa ven en que se nos foi o diñeiro que furtamos á educación. Fóisenos unha tarde na que alguén decidiu calmar a súa ansiedade e a dos seus comisionistas coa compra dunha partida de fusís que seguramente puxera á venda, ¡casualidade de casualidades!, un tal Morenés, actual ministro de Defensa. ¿É ou non é todo unha merda? Dentro de 20 anos, os nosos netos aínda estarán a pagar os intereses desa operación. E todo porque a un pacifista lle deu por armarse ata os dentes como aos antinacionalistas lles dá por crear nacionalidades. Outra cousa con moi mala fama é a política. Dis dunha folga que é política e xa a descualificaches. É o que fixo o ministro Wert coa de pais de alumnos. Non obstante, non o escoitamos aínda queixarse da politización das caixas, fonte de financiamento de toda clase de chourizos. Aí, nas caixas, hai outro burato de 30.000 millóns que tamén estamos apoquinando a escote. Xa van 60.000. E non incluímos Gürtel nin Nóos nin os Eres de Andalucía nin os campións de Galicia... Ao final, se non fose polas corrupcións rampantes, seriamos ricos, ademais de pacifistas de corazón e antinacionalistas auténticos. Juan José Millas

SOBRE AS ELECCIÓNS EN GALICIA

Unha análise máis sosegado e coa perspectiva que dan as  horas transcorridas tras a noite electoral, non altera substancialmente as conclusións sobre os resultados electorais en Galicia, tal como se observa no grafico, no é "verdade" que gañou o Partido Popular se non se aplica a lei D'Hondt, e dicir, por votos reais.
O Partido Popular e Alberto Núñez Feijóo, malia a perda de 135.000 votos con respecto aos comicios de 2009, son sen dúbida os grandes triunfadores do 21-O, mentres o PSOE e BNG retroceden substancialmente en favor da coalición emerxente Anova-IU na que se sentiu con forza o tirón de José Manuel Beiras. Non obstante, nestas dias transcurridos e en respéctao ao PP e a Feijóo fixéronse análise e conxecturas sobre as consecuencias destes resultados que van máis alá as fronteiras galegas, e a elas vou referirme.
É certo que os resultados electorais do 21-O reforzan a imaxe de Alberto Núñez no PP de cara ao futuro e que este triunfo, e o "afundimento do PSOE en Galicia" e en Euskadi, supoñen sen dúbida un aval á política de austeridade e recortes posta en marcha por Rajoy tras a súa chegada ao Goberno. Pero máis alá dese aval puntual e con data de caducidade que supoñen os resultados electorais, o futuro de Rajoy está ligado á evolución da situación económica do noso país ao longo do próximo ano. Todo parece indicar que Rajoy deberá abordar unha petición de rescate que, aínda que sexa limitado, pode ter consecuencias a curto prazo na economía dos cidadáns. Ademais, debe abordar a complicada tarefa de complementar as políticas de austeridade con outras de apoio á reactivación económica e creación de emprego que leven esperanza a millóns de fogares que sofren a crise de forma máis dramática.
Un eventual fracaso do Goberno de Rajoy nestes obxectivos poñería en apuros o seu liderado, pero ligar este fracaso de forma automática cun ascenso de Feijóo á cúpula do partido formula, cando menos, algúns interrogantes. Este fracaso e o recambio de Rajoy nesta lexislatura encontraría a Feijóo comprometido cos mesmos obxectivos en Galicia e ademais ligado ás súas promesas electorais e manifestacións posteriores de esgotar a lexislatura, tendo en conta que antes do seu remate o partido deberá facer fronte ás próximas eleccións xerais.

TRES AUTONOMÍAS BAIXO SOSPEITA DE CORRUPCIÓN

Coa causa aberta por suposto financiamento ilegal do PP balear xa son tres as autonomías onde goberna o partido conservador sospeitosas dunha grave práctica de corrupción consistente en adxudicar contratos con diñeiro público a empresas que acaban financiando actos electorais desta formación política.
O caso Gürtel, cuxo epicentro é a Comunidade de Madrid, destapou varios casos de suposto financiamento ilegal do PP a través das empresas coas que intermediaba Francisco Correa, xefe da trama. O mecanismo era parecido ao descuberto agora en Baleares. Correa influía sobre alcaldes do PP para que adxudicasen contratos a unhas empresas determinadas. Estas pagaban comisións por esas adxudicacións á trama Gürtel quen, á súa vez, acababa desviando unha parte deses fondos a actos electorais do PP.
Na Comunidade Valenciana, a investigación do caso Gürtel descubriu como o Partido Popular financiaba moitos actos electorais con diñeiro de empresas privadas que, á súa vez, eran contratistas da Administración.
Estas empresas contratistas aparentaban contratar servizos coas firmas da trama Gürtel e pagábanlles unhas cantidades de diñeiro que, en realidade, servían para financiar actos de distintas campañas electorais do PP nesa comunidade autónoma.
O Tribunal Superior de Xustiza da Comunidade Valenciana abriu hai meses unha causa ao financiamento ilegal do PP e mantén imputado aos empresarios que supostamente financiaron ilegalmente a esta formación política e a varios membros do Goberno autónomo que presidía Francisco Camps.
Na Comunidade de Madrid, o caso Gürtel segue instruíndose na Audiencia Nacional cunha causa única na que se acumulan distintas irregularidades, entre elas os contratos adxudicados por determinados Concellos, gobernados polo PP, que deron lugar a comisións ilegais que recadou a trama Gürtel e que, supostamente, acabaron financiando actos do PP.

PORRADAS INXUSTIFICADAS

Amnistía Internacional denuncia a actuación dos antidisturbios en protestas en Europa... Recordan que non se debe dar porradas a manifestantes pacíficos e esixen a identificación dos axentes...
5 cousas que a policía debe mellorar...

OBREIRO?

A esquerda europea, a española neste caso debe sacudirse dunha vez por todas das eivas implantadas polo súa dirixencia e unha delas é a social-democracia vil traidora dos seus propios principios para pactar coa dereita e a oligarquía financeira e parasita e así se asegurar a permanencia no poder alternativo bipartidista.
O oportunismo da socialdemocracia europea leva consigo o xerme da súa enfermidade que é terminal porque non pode ser saneada, impídeno os xermes que a infectaron dende máis de tres décadas cando "renunciaron" á loita de clases e entraron no pacto social co explotador escravista empresarial e capitalista.
A socialdemocracia prestouse ao xogo neoliberal, imperial e neocolonial facéndose cómplice político dos latrocinios do seu brazo armado OTAN e hoxe pagará moi caro por esa traizón que a vé ata un neno de escola.
Ou se poñen ao lado do que o seu slogan di "OBREIRO" ou cámbianlle o nome e póñenlle "empresario" pois non hai medias tintas, esas pasan tamén a conta como o senor Rubalcaba acaba de ver nas pasadas eleccións fai só dias.

EN QUE SOCIEDADE VIVIMOS?

Onde estamos a chegar no noso país? Decenas de persoas furgando nos colectores, buscando comida; millares de familias vivindo da caridade que lles ofrecen Cáritas, Cruz Vermella e outras entidades benéficas; centenares de familias con todos os seus membros no paro e sen prestación económica ningunha; decenas de familias monoparentais sen apenas ingresos económicos e o que é aínda peor miles de nenos pasando fame, en moitos fogares do noso país.
Vergonzoso, acaso estamos a vivir nunha sociedade carente de valores, e onde xa non respectamos nin pensamos un pouco nas persoas que se encontran no noso ámbito? Que fan os nosos responsables políticos dando paus de cegos ás contas públicas e recortando dereitos sociais, nuns momentos en que tería que ser todo o contrario? Mentres todo isto sucede os ricos son cada vez máis ricos e non achegan absolutamente á sociedade.
Por outra parte, os demais mortais teriamos que ser máis conscientes do sufrimento e as carencias de millares de familias humildes do noso país e apoialos, arrimando o ombro en vez de irnos de vacacións, aproveitando as pontes e gozando dun ocio activo, colaborando en labores sociais, comunitarias ou de simple acompañamento con esas familias, trasladándolles apoio e ilusión para que teñan forzas e sigan loitando por un mundo mellor para todos. Jose M. Pena 

AS INSTITUCIÓNS NON FUNCIONAN

As nosas institucións non funcionan porque os que as ocupan non saben dirixilas; puxéronse ao lado dos defraudadores de cor branco, non pagan as súas fraudes, incumpren a legalidade, as promesas electorais, etc. Os partidos producen buratos negros na súa vida interna, negando ao militante dereitos estatutarios. Iso e a Lei Electoral de listas pechadas fan que calquera cidadán que queira participar na vida pública teña que pasar por esas pautas ao servizo do líder. Todos estes atropelos nunca foron condenados polos tribunais, a pesar de ser denunciadas polos afectados. Os líderes dos partidos tíranse a matar para chegar ao poder, pero coa crise matan os cidadáns que estamos no medio.
Os partidos, en vez de ser escolas para a democracia, converten os seus líderes en ditadores, polo que non é de estrañar a baixa calidade democrática de España. Estes mediocres leváronnos á dilapidación, cubrindo ambicións persoais, anulando propostas de xente ben preparada, desprazada por ineptos para un cargo público, que sobreviviron mentres durou a burbulla económica. Estamos metidos nun círculo vicioso que empezou hai anos coa entrada do euro. Fíxose a orxía que agora estamos a pagar os inocentes con austeridade insoportable para moitos. Todo isto e o embarque que nos fixeron os bancos alemáns a través dos nosos nos arruinou, co visto e prace dos nosos gobernos.
Os órganos de control, que nomearon os gobernos, miraron para outro lado. Quioscos improdutivos por todas as partes. Foron gobernos de dispendio. A democracia empeza por abaixo, debendo ser correspondida polos elixidos. É de libro, afastados dos intereses persoais, así como os grupos de presión que buscan medrar nos privilexios e na especulación, causando miseria aos demais, estrangulando a sociedade e a convivencia. Este é un barco onde o máximo responsable é o capitán, pero, por boa tripulación que teña, se é un irresponsable, o barco irase contra as rochas. O Goberno é o máximo responsable do país e debe dar exemplo respectando as regras de xogo.

FOLGA XERAL

Dende o inicio da crise económica as elites europeas están a ver perigar o status da UE como potencia central dentro do capitalismo. As clases dominantes europeas lanzaron un grande ataque para reducir as condicións de vida dos pobos de Europa mediante a destrución dos servizos públicos e con ataques reiterados ás condicións laborais.

Os plans de axuste e os chamados rescates déronse de xeito graduado no tempo, porque os gobernos queren evitar custe o que custe aquilo que hai tempo reclamaba unha pancarta no Partenón: que os pobos de Europa se levantaran. Só por este motivo, por ser un paso adiante, paga a pena avalar a folga xeral do 14 N. A decisión da Confederación Europea de Sindicatos (CES) é un paso correcto, de feito é inaudito que se tardase tanto en convocar un día de acción coordinada. Seguramente, experiencias como as manifestacións globais do 15O de 2011 e o 12 M de 2012 convocadas polos movementos sociais, a esquerda sindical e organizacións revolucionarias, tiveron algunha influencia na data do 14 N.
Esta era dende hai tempo unha convocatoria urxente ante a avalancha de recortes e a incesable suba do paro. Os presupostos de 2013, presentados polo PP, representan o maior ataque dende a Transición aos dereitos da clase traballadora, reducen todas as partidas sociais (un 18% a educación, un 22% a sanidade e un 6% a prestación por desemprego) mentres se manteñen as compras de armamento, as bonificacións fiscais ás empresas e, abrigo, destínase máis diñeiro a pagar os intereses da débeda que ao conxunto dos salarios dos empregados e empregadas da función pública.

É EUROPA A SOLUCIÓN?

Que esta crise nos afunde cada día máis no abismo e nos aboca á pobreza máis absoluta está máis que claro, cristalino, do que podemos deducir que Europa non é a solución e que por ende Europa é o problema.

Este liberalismo brutal ao que nos somete a globalización económica é unha fábrica de estados sometidos aos bancos e de cidadáns afundidos na miseria e polo tanto exclavizados baixo o látego cruel e inhumano das hipotecas. Esta Europa envellecida e enferma é o primeiro problema e estas pseudodemocracias corrompidas ata a medula é o segundo problema.

 A saída? Pinta mal e témome que pinte en bastos, porque uns estados con cidadáns cada día máis empobrecidos e que fagan decaer o consumo fará que a recesión nos engula na súa propia endogamia.

A clase política? Están tan pringados todos e a súa imaxe tan deteriorada que ese será outro problema a tratar non tardando moito.

O poder xudicial? Xa me contaredes, xuíces que son perseguidos e apartados da carreira xudicial por perseguir o financiamento ilegal de partidos políticos. En definitiva, unha Europa envellecida e endebedada, unhas diferenzas sociais entre estados europeos (uns boiantes e enriquecidos e outros sometidos e empobrecidos), uns dirixente políticos sospeitosos e ineptos, que lle menten aos cidadáns que din representar cando en realidade só se representan a si mesmos e son a voz do seu amo o capitalismo puro e duro.

Ese é o panorama que vemos nós, os de abaixo, os que cada día estamos máis e máis pobres, máis e máis parados e sen posibilidades de lograr un emprego digno, os que cada día acudimos aos comedores sociais a mendigar un prato de sopa quente... etc... etc... etc...

ESTABILIDADE

Non se que nos dan para comer en España pero debe ser algo que nos senta fatal. Somos o país máis inestable do mundo civilizado. En 100 anos cambiamos de sistemas políticos máis veces que de calzóns, pasamos por ditaduras, repúblicas, monaquías parlamentarias, estados centralistas, estados das autonomías, etc. Acuñamos vocábulos como transversalidade ou asimetría coa mesma facilidade coa que dilapidamos toda a nosa credibilidade internacional.

Levamos 35 anos de democracia parlamentaria cun estado autonómico que nos puxo no mundo dun xeito máis que digna e xa estamos pensando en cambialo todo. Somos os campións dos paises con territorios con aspiracións secesionistas. Non sabemos nin onde imos nin de onde vimos.

Dicía Lincoln que unha casa que non está unida acaba derrubándose. Pois nós estamos facendo todo o posible por derrubar a casa na que vivimos. O fraquismo contaminou tanto o concepto de España e os nacionalismos manipularon tanto á sociedade que vivimos no país que menos se quere a se mesmo.

O devandito de que se oes a alguén falando ben de Inglaterra será inglés, se oes a alguén falando mal de Alemaña será francés e se oes a alguén falando mal de España será español, faise aínda máis presente nos tempos que corren. Antes que modificar o país con todo o que iso leva sería moito máis interesante cambiarnos a nós mesmos.

Vai sendo hora de que nos esquezamos dos poboados íberos e miremos un pouco cara ao mundo actual. Se cambiamos o modelo, fagamos un que dea estabilidade, non que xere inestabilidade. Pero iso paréceme difícil vendo a xungla de políticos que temos. Mesturar nunha mesa a Artur Mas con Rosa Diez é como mesturar o ketchup co zume, nada bo pode saír. Debemos empezar a pensar que estamos condenados a vivir nun estado problemático ata que nos invadan os chineses.

ECONOMÍA MERGULLADA 2