A POR O LADRILLO

Fai tempo que o viamos vir: a crise, magnífica escusa para uns cantos desmáns políticos, afectaría tamén ao medio ambiente, relegándoo aínda máis aló na lista de prioridades. Ou, aínda peor, xustificando calquera tropelía en nome do desenvolvemento económico, co pretexto de que é máis importante crear riqueza para o tempo inmediato que protexer a nosa contorna pensando no futuro. Xa os últimos gobernos do PSOE camiñaban por esa senda. E este primeiro do PP estao deixando ben claro desde o principio: o respecto á ecoloxía parécelle un freo ao progreso, e non está disposto a tragar con esas bobadas.
O ministro do ramo, Arias Cañete, afirmou apenas nomeado que non sabía nada do asunto. A esa declaración pouco prometedora seguiulle o anuncio a semana pasada dunha "reforma moi profunda" da Lei de Costas, que permitirá asignar novos usos ao litoral, e do próximo desenvolvemento do turismo -aínda máis- nos parques nacionais. Resumindo: nada se interporá para que un novo ataque do ladrillo e a masificación siga destruíndo as nosas paisaxes e todos os seus tesouros ecolóxicos.
Pero as malas noticias non terminaron aí: dous días despois, sóubose que o noso país renunciaba a seguir ocupando a presidencia do Programa de Medio Ambiente da ONU, cargo que nos correspondía exercer durante un ano máis, xustamente o ano en que se celebrará o Cume da Terra en Río de Janeiro. Está claro que no de proclamar a súa ignorancia, o ministro foi sinceiro. Aínda que, polo que imos vendo, podía mencionar tamén o seu total desinterese.

PRESUNTOS CULPABLES

A nosa Constitución establece no artigo 24 a presunción de inocencia para todos os cidadáns sobre os que recae algunha acusación, os cales han de ser xulgados coas garantías debidas. Con todo, hai outro tipo de xuízos paralelos, celebrados en foros alleos aos tribunais onde non só este principio non rexe, senón que se parte do suposto contrario. Algo que lamentablemente empeza a ser costume en España. Fíltranse sumarios, presuponse culpabilidades e dítanse linchamentos mediáticos. Este adoita ser o esquema.
Detrás destas actuacións, non prima a vontade de aclarar os feitos ou de facer xustiza. En moitas ocasións, abundan intereses bastardos en grao máis variopinto. Desde a necesaria carnaza para o marujeo nacional cos seus "sálvames" e demais "tomates", ata o puro interese partidista na loita por alcanzar o poder político.
É neste último caso, onde ademais de grave, o asunto alcanza niveis de hipocrisía alarmantes, que só conducen ao descrédito e desafección do cidadán cara á clase política. E é que hai unha tendencia á manipulación e a só querer ver a palla no ollo alleo.
Mellor para todos sería que os políticos deixasen aos xuíces traballar, respectasen a presunción de inocencia e esperasen á sentenza xudicial correspondente. Como tamén, que chegado o momento de esixir responsabilidades, utilizasen sempre a mesma vara de medir. Afecte ao seu partido ou ao rival. Trátese o caso de traxes, de gasolineiras ou de calquera outra cousa.

PARADOXOS

Sen dubidalo vivimos co paradoxo ao lombo. Sobre os nosos ombreiros o seu peso contraditorio, o razoable sometido ao absurdo ou certa incompatibilidade aparente que esconde un pensamento máis profundo. Remítome aos feitos irrebatibles. Por exemplo, un home tan cauto como Rajoy prometendo durante a última campaña electoral non alterar a base impositiva e aos cinco minutos de ocupar a cadeira de brazos de mandamás sobe o IRPF e o IBI. Escravitude de palabras, que ben puidese haberse aforrado -pois ninguén lle obrigaba-, a cambio de silencios que contradin o seu bo cartel de candidato agudo... Sen esquecer, doutra banda, que, aínda que non concluíron os seus cen días de confianza, semella craso erro e metedura de pata non "adiviñar" ou "comprobar" o socavón deixado polos seus antecesores e premialos -para maior inri da súa nefasta xestión- con condecoracións e longos colares.
Rodar inconsciente do mundo que fai corredores aos coxos. Así a prometida "temporalidade" nas puyas á clase media, asegurándolle alegría solidaria, polo ínclito ministro de Economía; tomándonos por imbéciles integrais, sexamos "membros" ou "miembras". E o summum capcioso, designando colaborador do gabinete unha "soga" repleta de antecedentes ideolóxicos en casa do aforcado.
Mundo traidor onde nada é verdade nin mentira, senón da cor do cristal con que se mira... Así declararse liberal -filosofía política dos votantes, que queiran gardar os diñeiros gañados nos seus petos- e actuar como social demócrata administrando esas economías domésticas baixo a protección do Tesouro Público. ¿Recordan? Non canóns en vez de manteiga, senón a manteiga baixo a protección dos canóns...

MARIANO ¡ESTÁS RODEADO!

E é que, como dicía o clásico, un é dono dos seus silencios, pero culpable dos seus excesos verbais. O que aquí o pobo chama "ou falar non ten cancelas".
E é que ¿quen non recorda as grandes frases que foron lapidando a lista dos seus favoritos? Estes días, nos que se xulgan a dous expresidentes de comunidade -Valencia e Baleares- con carné e amplo percorrido no PP, fanse máis rechamantes aquelas frases do hoxe presidente de Goberno. ¿Recordan? A Camps díxolle, coa televisión por testemuña, que sempre estaría ao seu lado: diante, atrás, onde fose, o que parece unha frase de película cando o amigo do protagonista xura que lle levará tabaco e consolo ao trullo que este non é o caso.
A Matas, ¿recordan?, prometeulle se chegaba a Moncloa, levar ata alí, para repartir por toda España, imaxino, a súa política
A Fabra chamoulle "político modélico" e á actual ministra de Sanidade a apoio, aínda que a mala memoria non lle permita recordar cantos coches había no garaxe familia regalo da "Gürtel".
Un colega dedicado a rebuscar entre o lixo informativo, José María Esquerdo, autor dun libro que recolle os máis de mil insultos da caverna mediática, fixo tamén as súas contas para dar unha cifra dos representantes do PP que, como presuntos ou como implicados, teñen que presentarse ante os tribunais: pasan do medio cento.
Tamén hai quen ten sumados os disparates (aeroportos, autoestradas, AVE, mausoleos etc.) repartidos por todo o país e perpetrados, maiormente, desde as autonomías... cunha gran vantaxe ás que teñen á gaivota por animal de compañía. Sen ir máis lonxe contamos con 48 aeroportos -o dobre que Alemaña- dos que só unha ducia sobreviven sen axuda do Estado.
Non se trata, que tamén, claro, do seu custo, senón do seu mantemento que está baleirando a caixa común. No de Castelló, só vese a estatua de Fabra e no de Badaxoz, pechado antonte, o testemuño dunha tolemia.
Aquí temos estradas que non van a ningún sitio ou unha que vai ao monte do Gozo, onde Fraga repartía empanada e viño, ou que vai ata a Cidade da Cultura, o panteón máis caro do mundo, ou os tropecentos parques industriais que só teñen herba ao redor. Mires onde mires, Mariano, ¡estás rodeado!..

RESPONSABLES DOS SEUS GOLFOS

O principal problema de España non é o paro nin a débeda, senón o déficit de atención que afecta aos nosos servidores públicos, un mal para o que non parece existir vacina. A última manifestación da síndrome foi o ocorrido coa desviación do déficit público, un asunto que ten ao PP e ao PSOE encerellados en demostrar que é o outro quen mente. Como é moi estraño que o Goberno saínte non soubese que as autonomías pasáronse tres pobos nos seus gastos e que o entrante ignorase este feito, entre outras razóns, porque é quen as administra, hai que supor que todo obedece a un descoido, a que nun momento uns e outros deixaron de mirar o lume e queimáronselles as lentellas.
Estas distraccións son a causa de moitos dos nosos males. ¿Habería caso Gürtel se a actual ministra Ana Mato reparase en que o seu marido aparcaba un Jaguar no garaxe? ¿Que botaban na tele para que na Casa Real ninguén se decatase da prosperidade de Urdangarín? ¿Cara a onde miraba Rajoy para non ver o chulo que era o palacete de Jaume Matas? ¿En que estaban pensando Chaves e Griñán para pasar por alto que o seu director xeral de Traballo, Francisco Javier Guerreiro, manexaba os fondos da consellería como quen xoga ao Monopoly? ¿Libraba o interventor da Xunta cando o chofer de Guerreiro levou pola patilla 1,3 millóns en subvencións?
Para os nenos con déficit de atención existen exercicios de rehabilitación moi sinxelos, pero un non vai pedir aos pais da patria que depositen obxectos nun caixa e logo digan sen mirar o nome das cousas que gardaron. O máis útil é facerlles responsables civís a eles e aos seus partidos dos desfalcos dos seus patrocinados, co que, ademais de elevar exponencialmente o celo e a pulcritude no seu traballo, evitaríase que o que se distraese fatalmente fose o diñeiro público que manexan.
Tennos dito a DXT que as distraccións páganse. Fóra dese contexto, a frase debería ser norma de obrigado cumprimento. Estamos ata os cumios de tanta neglixencia e de tanto latrocinio.  J.C.E 

TRABALLAR CANSA

Algún día haberá que agradecer a Camps e Matas o servizo que están prestando á cohesión social. Os seus respectivos xuízos, humillantes e retransmitidos en directo, teñen unha función catártica, facilítannos unha chiba expiatorio (ao xeito que o foi Madoff para a mafia financeira) e ata nos xeran unha ilusión de xustiza.
Dá igual que o que se xulga en ambos os casos (un cohechito de Camps, uns discursos bienpagaos de Matas) sexa unha mínima parte na corrupción de anos; o importante é que véndoos no banco, oíndo as súas repugnantes confidencias telefónicas e os interrogatorios, damos saída á rabia e o noxo que sentimos ao sabernos estafados.
Se o diñeiro público asimílase ao auga que circula polas tubaxes, os casos de corrupción serían as perdas de líquido que se producen ao longo da rede. Os xulgados estes días son apenas unha pingueira, pois sabemos que houbo fugas masivas noutros puntos polos que a auga común escapábase a barullo.
Así vivimos durante moitos anos, sen importarnos demasiado as perdas, pois mentres ao abrir a billa seguise saíndo auga non había de que preocuparse, aceptábase a corrupción como se acepta que nas canalizacións de auga (as de verdade) pérdanse miles de litros a diario polo seu mal estado. Pero claro, chegou a seca e agora, cando ao abrir a billa sae un hilillo fino, é cando nos acordamos das pingueiras, fugas e cataratas de diñeiro público que se escaparon.
Probablemente nunca vexamos no banco aos responsables de tanta corrupción, aos que puñan o cubo. E non me refiro só a Gürtel, as subvencións para coca en Andalucía, Urdangarin e demais. Hai outras corrupcións que talvez non teñan tipificación penal, pero son tamén corrupción e secaron máis a subministración. Por exemplo, en Valencia, o verdadeiro delito é que se fundiron miles de millóns en terramíticas, cidades das artes, fórmula 1, aeroportos pantasmas e torres cobradas sen pór un ladrillo, e agora haxa que facer unha colecta para que investiguen a diabetes da túa filla. Que noxo.

SALARIOS MÁXIMOS

Don Rodrigo Rato cobrou o ano pasado como presidente de Bankia dous millóns trescentos corenta mil euros (máis o variable). Ou o que é o mesmo: 260 salarios mínimos anuais. Ou dito doutro xeito: gañou nun día e medio o que un traballador co salario mínimo tarda en gañar todo un ano. Ou explicado aínda máis claro: cobrou en 2011 o que a un traballador en precario custaríalle dous séculos e sesenta anos no tajo.
O salario de Rato non é só indecente por comparación, senón porque todos pagamos indirectamente unha parte, a través dos nosos impostos. Bankia é unha das entidades financeiras apontoadas cos fondos públicos: recibiu 4.465 millóns de euros do FROB. E tamén é outro dos moitos bancos e caixas españois aos que haberá que desintoxicar da súa adicción ao ladrillo, pagando un banco malo a modo de rescate. O noso sacrificio permite estas festas.
Ante esta situación, que "crea alarma social" o ousado ministro de Economía, Luís de Guindos, atreveuse a mandar unha carta queixándose ante o Banco de España. De Guindos sabe do que fala: el mesmo cobrou 65.000 euros en 2011 por unhas cantas reunións no consello do Banco Mare Nostrum (que pediu 915 millóns de euros ao FROB). Tamén podería mirar en casa: na listaxe de afiados do PP. Entre os agraciados cos sueldazos das caixas -uns nomeamentos políticos- está o expresidente polo PP da Generalitat Valenciana José Luís Olivas, presidente do crebado Banco de Valencia, que o ano pasado gañou 1,6 millóns de euros de premio, polo seu ruinoso traballo. Ou o presidente da Deputación de Ávila, o home dos trece cargos, Agustín González, que levou 224.000 euros polo seu minijob a tempo parcial en Bankia e en Caixa Ávila. Ou o exministro Anxo Acebes, que compaxinou un sueldito nunha filial de Bankia (163.000 euros en 2011) cun escano no Congreso dos Deputados. Escolar.net

O REINADO DA BANCA

A banca europea recibiu estes días máis de 400 mil millóns de euros, socializando deste xeito perdas, por enésima vez, e ao mesmo tempo amosando que o BCE ten unha dobre vara de medir, xa que todo son restricións cando se trata de axudar aos estados da periferia da Unión Europea. Nun caso fortalécese o gran capital, no outro prémese para rebaixar salarios, endurecer as condicións laborais, así como rebaixar servizos e prestacións públicas. É difícil amosar con maior claridade onde están as prioridades dos dirixentes da Unión.
A xustificación destas inmensas achegas é dar liquidez ás entidades financeiras para que poidan prestar ás pequenas e medianas empresas e máis ás familias, rematando deste xeito coa falta de recursos que afoga a economía. En anteriores oportunidades por idéntico motivo concedéronse prestamos (ao 1%) que despois foron utilizados para investir en débeda soberana (con xuros do 5% ou máis) ou empregados na especulación financeira. ¿Por que neste caso non ía ser máis unha vez deste xeito?...  O razoable é que esta morea de cartos servira para o control público destas entidades, garantindo un emprego axeitado dos recursos, cortando polo san coa especulación, a cobiza e a mala xestión do sistema bancario.
Que unha vez máis tantos cartos non serviron para nada resulta evidente, e mesmo agravouse a situación. Dáse a paradoxa de que os bancos depositaron no BCE en dous días 452 mil millóns de euros, en busca da seguridade da máxima institución financeira da UE, malia que os xuros que ofrece son do 0,25%.
Que sexa deste xeito reflicte a falta de confianza tanto na economía da zona euro como no propio futuro da moeda. Trátase dunha actuación contraditoria co discurso dominante, no que Bruxelas dá por encamiñada a saída da crise con medidas erradas de austeridade e dureza laboral.

A ESPAÑA QUE VAI BEN

Non me refiro claro á España da maior parte dos meus concidadáns, senón á deses poucos que nunca perden e sempre gañan. Leo que as grandes fortunas do noso país creceron durante o pasado ano case un 7%, moi diferente ás perdas da maior parte de nós. Mentres as matriculacións de automóbiles normalitos caeron case un 18%, pondo ao bordo do paro moitos postos de traballo asociados a este sector, os de gran luxo experimentaron un incrible incremento do 83%.
Por iso, polo ben que vai esa España, estráñame moito que todas as medidas e recortes deste novo Goberno, e ata do anterior, carguen a recuperación do país sobre os ombreiros da outra España, a dos traballadores e pensionistas, ou sexa as clases media e baixa deste país. Algo falla cando os responsables desta crise mundial, saen de rositas e gañan cada vez máis mentres a factura das súas incompetencias pagámola o resto, que somos a maior parte do país.
Non sei, pero dame a impresión de que algo e moi gordo falla, cando saio ao volante do meu modesto Opel, vexo moitos Mercedes, Lexus, Audi e BMW de alta gama e entón as contas non me cadran. ¿Hai tantas grandes fortunas no noso país? Creo que non, o que ocorre que por algún lado debe aflorar esa economía mergullada que supón case o 25% da nosa economía e que campa polos seus respectos, mentres que os diferentes Gobernos miran cara a outro lado.
Para que España, a de todos, vaia ben necesitamos unha reforma fiscal que non consista en subir impostos indiscriminadamente, senón que garanta que todo o mundo pague o xusto sen excepcións. E.C.

ESTA É UNHA CRISE TAMÉN POLÍTICA

A economía, en realidade a crise económica, está centrando por razóns obvias o interese cidadán. Difúndese desde a maioría dos medios a idea de que á nosa situación económica correspóndenlle as solucións que, desde o poder nacional e europeo, estanse propondo e que non hai alternativa. Parece que a economía fose unha ciencia exacta na que 2-2 sempre dá 0; esquécese con moita facilidade que a economía é unha ciencia social e, xa que logo, política.
Así pois, a crise non soamente é económica, ten tamén unha orixe claramente política. Porque está motivada por unha serie de decisións tanto do capital financeiro como das autoridades políticas europeas, que optaron por unha solución centrada exclusivamente no control do déficit. Esta opción favorece claramente aos mesmos capitais financeiros que a provocaron e prexudica á maioría da poboación, incluídos moitos empresarios.
Un dos problemas do PSOE é que non soubo vertebrar unha política alternativa á que lle obrigaba a UE, nin tampouco explicou por que adoptou aquelas medidas e non considerou outras. O PP centra a súa actuación no mesmo, pero máis. Esperemos que se Sarkozy e Merkel perden as súas próximas eleccións e os partidos socialistas soben ao poder en Francia e Alemaña rompan con esta política económica e apliquen outras medidas para saír da crise: é a última esperanza. Se non é así veremos unha crecente desafección tanto cara ao mesmo sistema democrático como cara a unha UE que será vista como a culpable última da crecente deterioración social e económico.

REFORMA FISCAL

Moitos dos incrementos do patrimonio nos últimos anos non creceron polas rendas de capital, nin xurdiron como premio a unha capacidade emprendedora. Fixéronse vía salarios, dunha forma que algúns podemos considerar fraudulenta, pero vía salarios: directivos que se pon unha retribución esaxerada, un bonus enorme en base a non se sabe ben que e un plan de pensións que lles outorga unha xubilación dourada. Todo iso aderezado co silencio sindical, cunha lei fiscal permisiva e coa conivencia de moitos empregados aos que lles caeron algunha migalla. Resultado: caixas de aforro crebadas, empresas vendidas ao estranxeiro e unha crise que non sabemos en que terminará.

Os poderes públicos non poden permitir que a necesidade dunha renda de traballo xusta para a gran maioría -dun soldo ninguén se fai rico, dicía a avoa- sirva de coartada a unha minoría para colmar a súa cobiza e afundir as empresas. Quen vise Inside job, quen leese o artigo Somos o 99,9%, de Krugman, pero sobre todo quen leese o PAÍS do sábado día 30 as retribucións dos banqueiros das caixas reestruturadas haberá sentido unha gran indignación. Indignación que podería evitarse cunha reforma fiscal que gravase cun tipo moi alto, por exemplo do 70%, a partir do millón de euros. Así que quen queira facerse rico que emprenda e arrisque o seu, non o dos demáis. Máxima que constitúe unha norma fundamental da economía. A fiscalidade debe contribuír ao bo funcionamento económico, algo que os meus compañeiros socialistas esqueceron. Outros lles roubaron a carteira. A.F.

RECAMBIO PREELECTORAL

Se Feijóo non foi máis alá do que un recambio técnico nas consellarías afectadas pola deserción de Pilar Farjas e Currás, é porque ten máis ca decidido un adianto electoral. Non se explica doutra maneira que non aproveitase a ocasión que lle deparou Madrid para meterlle o bisturí a un Goberno que leva moito tempo facendo augas.
Teríalle sido fácil xustificar ceses e nomeamentos en cascada sen dar máis argumentos que o de ubicar en San Caetano a un equipo de refresco, política e tecnicamente capacitado para afrontar as reviravoltas dunha crise que se ceba de maneira inmisericorde con Galicia. Non o tería rexeitado se non lle quedara outro remedio que agotar a lexislatura, cun ano e catro meses máis por diante. O carácter presidencialista que lle impuxo ao seu mandato, e que tanta rendabilidade persoal lle deparou significándose de plató en plató na competición de tiro a discreción contra Zapatero,  non podería resistir tanto tempo sen inimigo exterior no que zurrar.
Vendo como avanza a treboada, sen que lle poñan remedio o mantra da austeridade e os recortes que farán desembocar o Estado de Benestar nun inmenso estado de necesidade, e con tódolos indicadores socioeconómicos de Galicia ao pairo –a última das malas noticias descríbea como a segunda das comunidades autónomas que máis emprego destruiu no último mes do 2011–, Feijóo sábese o sanbastián do autogoberno. A non ser que adiante nun ano o chamamento ás urnas.
Antes de que o electorado note nas súas propias carnes os latigazos do calvario ao que os mercados e o directorio Merkozy nos seguirá sometendo, amosándose Mariano Rajoy o seu alumno máis leal.
Antes tamén de que a sociedade galega perciba como imposibles de toda imposibilidade as reivindicacións que ata a noite mesma do 20-N constituiran a axenda soberanista do presidente galego. En primavera, cando aínda non se coñeza o machadazo orzamentario, ou no outono. Contando, ademais, con coller á oposición socialista e bloqueira enguedellada, e sen líderes de consenso, nos seus respectivos cuarteis de inverno.
Cousa ben distinta é o que ese recambio meramente técnico, e a fusión das consellarías de Cultura e Medio Rural coas de Educación e Mar, respectivamente, comporta para a imaxe, a credibilidade e a eficacia do autogoberno. Nada de nada.
Polo dito anteriormente, e porque o baixísimo nível e a ineficacia do Goberno non se salva coa caída dos dous conselleiros -Varela e Juárez- con menos peso político/partidario. Porén, había entre o resto moito onde escoller para acompañalos. Se non é de recibo que Juárez asumise desde un principio que o rural non ten solución, moito menos o é seguir contando con quen atura sen inmutarse a sangría laboral -Beatriz Mato- e a sangría tanto de asalariados industriais como do Igape –Javier Guerra–.
Que o de Educación, un activo deconstrutor de canto referencia simbólica e politicamente a necesidade do autogoberno, asuma agora Cultura non é senón o indicador que mellor reflicte o desdén que cara ela veu amosando desde un principio o presidente Feijóo. Que a conselleira do Mar, allea a canto non toque costa, se vexa obrigada a decidir sobre como rehabilitar o interior do país, serve tamén para detectar no que respecta ao futuro do rural o derrotismo no que está instalado. O argumento da austeridade é morralla propagandística. L.A.P

RECORTES, EMPREGO E COMPETITIVIDADE

Onte cortáronme o pelo nunha histórica barbería de Chamberí. Cando cheguei, os tres perruqueiros estaban man sobre man e insinueilles que, talvez, o recorte aos funcionarios (seguido de dobre conxelación de soldo e subida de impostos) pode estar na raíz da súa inactividade, xa que eu mesmo, que son funcionario, estou espaciando as miñas visitas á barbería e sei dalgúns que se cortan o pelo en casa. Concluímos que pode perigar algún dos seus postos se seguen tendo menos traballo, e o mesmo díxome un camareiro dun restaurante que frecuento cando, en lugar da miña habitual botella de auga mineral, pedinlle auga da billa. "Se todo o mundo reduce o seu consumo", deduciu, "o mesmo ao meu xefe sobrámoslle algún dos camareiros".
En definitiva, os recortes levan restricións en cadea e non parece que vaian reactivar a economía. Cada medida gobernamental (socialista ou popular) só consegue novos parados. E a cousa segue, porque conxelar a oferta de emprego público, con taxa de reposición cero para case todos os corpos e escalas, desanima a miles de opositores que, nalgúns casos, levan anos preparando oposicións e que agora van carecer de obxectivos inmediatos, non se matricularán en academias que, á súa vez, terán que prescindir de parte do seu profesorado, que engrosará a lista de parados, reducirase o recadado por IRPF, baixarán as cotizacións á Seguridade Social... Está demostrado que con 10 ou 15 prazas convocadas para algúns corpos, tes a un sector activado, e un 5 ou un 10% de taxa de reposición de funcionarios non se me antolla ningún exceso.
Pero, bo, parece que Zapatero e Rajoy, De Guindos, Montoro e Salgado, Cospedal e Mais e o resto dos nosos políticos saben máis de tijeretazos que de promover o crecemento económico. Se empecinan en aprobar a materia do déficit, pero suspenden o resto do temario, obtendo un "moi deficiente" en emprego e competitividade, dúas materias básicas para calquera país. ¿Non hai ninguén que poida achegar algunha idea para reactivar a economía?.  EL PAIS

SEN RECORTES DIVINOS

O venres asistimos ao primeiro tixeretazo deste novo Goberno que deixou mozos a todos os do anterior Goberno e volveu descargar todo o peso nos de sempre aínda que nos intenten convencer pola contra.

Chama a atención que non se pensou en recortar un gasto do Estado que segundo leo pode alcanzar ata 10.000 millóns de euros. Aí é nada, e que non ten sentido como é o sostemento da Igrexa católica. Se somos un Estado aconfesional, é difícil de entender que nos gastemos a cargo de todos nós estas cantidades e nesta época que nos tocou vivir, cando constitucionalmente cada españolito pode ser con total liberdade ateo, agnóstico, musulmán, protestante, budista ou profesar a relixión que lles salga das narices, ¿onde está esa liberdade se nos toca pagar a Igrexa dos católicos?
Creo que xa é hora de que un Goberno colla o touro polos cornos e suprima dunha plumada esta sangría económica. É máis importante soster as pensións, a sanidade pública, a educación, a dependencia, a protección e axuda aos nosos mozos e en xeral todos os logros do Estado de benestar que soster a unha Igrexa, que sexa de moitos ou de poucos, debe de sosterse das achegas dos seus fieis e non do peto de todos.
Creo que a propia Igrexa debería tomar a iniciativa, se se aten ás doutrinas do seu creador e dá ao diñeiro o valor que lle daba Xesucristo.  E.C.

E a igrexia que?...

O estado financiará á iglesia con 13 millóns de euros mensuales (páxina 146615 BOE)

AS MENTIRAS DE MARIANO RAJOY

O PP en campaña electoral e Mariano Rajoy á cabeza, digan que non van subir os impostos e nada máis chegar suba o IRPF a todos os asalariados con nómina aducindo que é un imposto "solidario", é que conxele o mísero salario mínimo aos que menos gañan. Que conxelen o salario aos funcionarios e os demonicen ata o infinito e fagan que a sociedade ódieos por ter un posto de traballo.

Que as pensións suban 1% e á vez os impostos tamén. Que non se metan para nada cos grandes patrimonios e as sicavs e permítanlles eludir tributacións ao erario público de millonarias rendas: plusvalías, dividendos.
Mentres que a subida impositiva afectará a todos os traballadores e pensionistas, a taxa da economía non declarada en España alcanza o 23,3% do PIB, o que supón preto de 245 millóns ao ano e dos que o 65,9% (case 161.647 millóns, sendo case dous terzos) proceden da fraude fiscal e o terzo restante é fraude laboral. Con isto poderíase solucionar gran parte do problema económico, pero non hai vontade real de cambio para solucionar nada, vólvese a cargar sobre as costas dos de sempre o peso da crise. A resposta á fraude fiscal é non mencionalo, coma se non existise.
O Cambio  sería que as súas señorías baixásen o soldo e, nalgúns casos, deixar de cobrar máis dun salario. Iso si fose solidariedade, o demais son pamplinas. O que está claro é que este cambio é unha estafa. E aínda non terminou de aterrar: o peor do cambio está por chegar.

DE QUE CAMBIO FALABA O PP?

É hora de chamar ás cousas polo seu nome. Empezamos o ano cunha rebaixa nas rendas por traballo que poden chegar para algúns ata o 9% no peor dos casos tendo en conta a inflación. Enganáronnos, e ben que o fixeron, porque sempre gravar aos que vivimos dunha renda salarial foi a fórmula fácil polos séculos dos séculos, ¡que imaxinación! O que sempre paga e de cando en cando defrauda porque nos teñen ben colleitos. E intentan disfrazalo de "imposto solidario". Non. Sería solidario que pagasen aqueles que nos levaron a esta situación, entre eles todas esas autonomías despilfarradoras: pidan contas de todas esas estradas e aeroportos que non se utilizan e pregunten vostedes onde está ese diñeiro. Ou ¿onde foi a parar esa inxección de diñeiro do Banco Central Europeo que se tiña que traducir en créditos para empresas e familias? ¿Por que razón non se lles pide contas ás entidades financeiras?-  P.C.

VIVIR CO SALARIO MÍNIMO

O anuncio da conxelación do salario mínimo interprofesional é o inicio da conta atrás da bomba que parece estar en marcha contra a clase traballadora deste país e máis en concreto sobre aqueles mozos que buscan o seu primeiro emprego.
No seu programa de Goberno, o PP proclamaba a súa intención de xerar emprego centrándose na poboación máis nova, que sofre as taxas de paro máis altas e que compón a maior parte dos traballadores que cobran ou cobrarán o SMI. A idea de conxelalo non creo que aumente a taxa de consumo nin de produción deles, sobre todo coa perspectiva de verse a final de mes con 641,40 euros na súa conta corrente, diñeiro co que pagar as facturas do aluguer (de comprar olvidémonos), a auga, a luz, a comida, o transporte e, talvez, un café entre semana.
Gustaríame propor un pequeno exercicio aos ministros, deputados, senadores e ao presidente da CEOE (que non se queixou en ningún momento nesta conxelación) a que vivan con este soldo durante uns meses ou tan só que reflexionen como poderían facelo sen todos os beneficios dos que gozan actualmente. Espero que con este exercicio consigan parar o temporizador antes de que sexa demasiado tarde. O.E.H

MENOS DEREITOS, MÁIS IMPOSTOS

O goberno de Mariano Rajoy anunciou as súas medidas, que supoñem, como se adiviñaba, unhas grandes tesouradas ao estado social, deixándoo moribundo, antes da súa defunción definitiva, coas que se anuncian para os próximos meses. Rajoy utiliza as tesouras de maneira inxusta e desigual, empobrecendo aínda máis á clase media e á baixa, que non foron as responsábeis da crise económica, e esquecéndose de aplicar unha fiscalidade progresiva ás rendas do capital do grande empresariado e dos sectores financeiros.
Que dirán agora os ppaletos que o votaron pensando que non subiría, como prometeu, os impostos ás rendas do traballo vía IRPF? Estarán contentos cando vexan que non vai haber unha recuperación do consumo e si un aumento do déficit público e un agravamento da crise, como vén sucedendo en Grecia e Portugal, ao aplicaren os seus gobernos recortes semellantes?
Fálase de que hai que diminuír o déficit do Estado, máis a conxelación do salario mínimo, que é o mais baixo xunto co portugués da UE-15 non repercute nel, senón nos beneficios das empresas. Esta medida regresiva e antisocial, alén diso, vai en contra da Carta Social Europea, asinada polo Estado español en 1980, e que garante un SMI do 60% do salario medio neto, o que se correspondería neste momento coa cantidade  aproximada de mil euros. Por tanto, o salario mínimo actual conxelado, que impede vivir con dignidade, é un 37% menor.
O novo goberno non recorta a duplicidade existente nas administracións, suprimindo, por exemplo, deputacións e senado, e obrigando a fusionar os concellos.
Tampouco elimina o plus dos altos cargos nin rebaixa os excesivos gastos militares, impropios dun estado con estas dimensións e importancia internacional.
A alianza dos grandes sectores económicos coa clase política sistémica evidénciase unha vez máis, favorecendo aos primeiros e beneficiándose a segunda, ao non estar disposta nin sequera nesta gravísima conxuntura que afecta a millóns de persoas a desbotar ningún dos seus monárquicos privilexios.
Virán meses e anos con pior cualidade na sanidade e na educación públicas, sen axudas ao aluguer de vivendas e á poboación dependente. Embora irá en progresión o custo da vida para a maioría dos cidadáns. O desemprego dispararase co baixo consumo e ao non se crear postos de traballo no sector público, producíndose unha emigración continua de mozos e mozas, o que levará na Galicia a unha inversión maior da pirámide demográfica.
Despois da deconstrución do Estado do benestar, estamos sendo instalados aceleradamente no neoliberal. Nada volverá a ser igual. Posibelmente nin a liberdade informativa en internet, coa aprobación da lei Sinde. Os soños de formar algún día parte da clase media esvaecerán.
Toca o tempo de deixarmos de saír de compras de roupa ou a comer fóra. Nada de viaxes nas vacacións. Nada de cambiarmos de carro. Eliminación do gasto de ximnasio. Preguntaríalle a Rajoy se o tivese perto: como pensa saír da crise sen aumentar o consumo?

ISTO ACÁBASE

Non me refiro a esa previsión do calendario azteca que anuncia o fin do mundo para 2012, senón polos anuncios do Goberno de que deica pouco todos calvos.
Vale: cos plans do señor Rajoy non hai ninguén (excepto banqueiros, axencias de clasificación, financeiros e "cracks" do fútbol e a canción) que se atreva a brindar por este ano novo.
Hai que dar máis diñeiro á banca; hai que seguir regando as subvencións entre os que teñen diñeiro para comprar un piso e hai que suprimir a axuda ao aluguer que parasitan por aí impedindo a burbulla do ladrillo.
Deixemos pasar o mes de marzo, para que os idus leven as eleccións andaluzas, para meter, outra vez, a tesoira e mentres Cospedal pechando centros de acollida a mulleres maltratadas. E aquí e en Madrid, por citar só unha medida das moitas, reducindo as axudas aos drogodependentes.
Mariano xura ante Merkel que cumprirá os ¿seus? compromisos con Europa á vez que aos seus nacionais colócalles un salario mínimo que non permite tres comidas ao día.
Resulta que en España a economía mergullada representa o 23% da produción. Que as empresas defraudan 112.700 millóns de pesetas; que máis de 28.000 millóns pérdense en rebaixas (como, por exemplo, a axuda ao chale) fiscais e que o Estado recada a través do IRPF catro veces máis que polo imposto de sociedades. Resulta que seguirá axudando ao ladrillo e suprimirá a dedución ao aluguer.
¿Ese é o plan, Mariano? ¿Iso é gobernar para xente normal, corrente? Ou sexa, como Rajoy: cincuenta millóns de euros en fondos e contas correntes; inmobles en Sanxenxo, Pontevedra, Madrid e Canarias. Douscentos trinta mil euros que paga o PP, o soldo de deputado (agora o de presidente) e a cota-parte do negocio de rexistrador da propiedade.
Así que se pode "recortar" un cinco por cen a un mestre ou a paga extra a un médico e non vixiar os prezos e os beneficios da banca e grandes empresas.
Este é o plan que nos ofrece a dereita e que tan cautamente escondeu no programa electoral. E para polo en práctica conta con Farjas, Currás...
¿Estráñalles que aumente a emigración? ¿Que se marchen os nosos científicos?
A pregunta é ¿canto resistiremos?
E é que isto se acaba.

A LEI DO EMBUDE

Resulta evidente que ao presidente da CEOE, Juan Rosell, sentoulle ben a vitoria do Partido Popular. Véselle cómodo, satisfeito, locuaz, ata diría que dicharachero. Fala con franqueza, sen necesidade de medir o que di, sen andrómenas. E así nos estamos decatando, de forma moi directa, das pretensións da patronal española. Empezou cos minijobs, os minitrabajos de 400 euros como unha das solucións ao paro xuvenil. Señor Rosell, contratos lixo é xusto o que neste país non nos falta, témolos de todos os tipos e cores, ata se traballa sen cobrar, ¿parécelle pouco minijob iso? E aínda así crece o paro xuvenil.
Logo viñeron os funcionarios, aos que hai que poder despedir pois sobran moitos. Non estaría de máis que concretase onde sobran. ¿Na educación? ¿Na sanidade?
Intentei buscar nas súas declaracións algunha alusión aos empresarios que sobran, mellor devandito que desfalcan, como os xestores de NovaCaixaGalicia ou da Caixa do Mediterráneo. Pero non o atopei. Os centos de millóns que se levaron logo de arruinar as súas empresas merecerían un comentario do presidente da patronal. E, para rematar, a conxelación salarial ata 2015. ¿Conxelación tamén do soldo dos executivos? ¿Conxelación dos beneficios empresariais?
Fálase moito da importancia dunha reforma laboral en España, pero o que este país necesita é unha profunda reforma empresarial.

CORRUPCIÓN

Alguén dixo nunha ocasión que o primeiro signo da corrupción nunha sociedade que aínda está viva é que "o fin xustifica os medios". Así nos atopamos con que a inmoralidade, a carencia de ética, a perda de valores e a falta de respecto polo outro é evidente nunha sociedade cada vez máis corrupta onde predomina o beneficio persoal a través do abuso do poder político, social, económico.
O virus da corrupción aprópiase da sociedade actual convertendo en algo habitual que un individuo sexa máis respectado canto máis corrupto sexa. A través dese abuso de poder "adquire" (aprópiase indebidamente) os bens materiais ou monetarios que son patrimonio de toda a sociedade.
Por iso a conmemoración do día internacional contra a corrupción débenos concienciar de que esta "enfermidade" non distingue entre clase social, cultura, profesión, nin entre o público nin o privado.
A corrupción empobrece a calquera país, crea diferenzas sociais, prexudica a xustiza social e aprópiase dos recursos públicos en beneficio propio.
Todo vale con tal de enriquecerse a costa do benestar xeral e ademais faise de xeito consciente coma se fose unha tradición, que nos vén de familia, pola contra, senón entras no círculo, ou es bobo ou doutro planeta.

PARA SER COMPETITIVOS

Os empresarios falan de produtividade, de competitividade, ¿pero realmente saben de que falan? Resulta que o país máis competitivo do mundo non é China, nin Vietnam; é incrible, é... ¡Suíza!
Vaia, un país que non ten miniempleos, minisueldos nin xornadas interminables... ¿Como pode ser? ¿En que nos estamos equivocando?
A competitividade vén do enxeño, non das subvencións; vén da elección das mellores ferramentas, non da chapuza; vén da organización, non das reunións repetitivas, nin das enchentes; do aproveitamento do tempo, non do estiramento interminable das xornadas; tempo para traballar e tempo para divertirse, non tempo para divertirse no traballo. Vén da intelixencia, elixindo aos mellores para cada posto; pondo un enxeñeiro onde fai falta, non a un cuñado; elixindo un director que saiba dirixir, non ao que fai mellor a pelota. Uns traballadores que saiban o seu oficio e estean orgullosos diso, non uns amedrentados, esporeados polo medo ao despedimento. Xa que non temos boas ideas, copiemos, pero aos que van por diante.
Señores, fíxense ben, se os empregados en Suíza viven moito mellor que aquí, pois imaxínense como viven os seus xefes, ou os conselleiros delegados, ou os presidentes das compañías. Se non me cren, dense unha volta por alí e abandonen a racanería dunha vez. F.R.M.

A DEREITA

Desde sempre a dereita ten a favor a banca, as empresas, os notarios, os rexistradores, a igrexa, os xuíces, os militares, os avogados do Estado, as leiras rústicas e urbanas, a policía, os cárceres. Alá polos anos sesenta do século pasado algúns pensaron que Deus fíxose de esquerdas logo de ler a Sartre. Falsa alarma. Deus tamén é de dereitas de toda a vida.
O Deus Pai é como un John Wayne; o Espírito Santo nomea directamente aos Papas e queda logo todo o tempo sobrevoando o Vaticano; só a segunda persoa da Santísima Trinidade, o Fillo, demostrou estar disposto a compartir as miserias do xénero humano. Baixou dos ceos a redimirnos, tal día como hoxe, polo Nadal. En Palestina curou aos enfermos, resucitou aos mortos, prometeu que os últimos serían os primeiros, botou a benaventuranza aos pobres e sacou o demo de moitos corpos e introduciunos nunha piara de porcos cara ao cantil. Pero, ben mirado, Jesús de Nazaret hoxe, socialmente, estaría considerado como un mozo rico, elegante e de bo corazón, partidario da revolución pendente. O seu pai era carpinteiro, o que na actualidade sería un gran empresario; a familia tiña un pollino capaz de levala a Belén e despois a Exipto fuxindo de Herodes. Un pollino tan resistente sería hoxe equivalente a posuír un Ferrari. O Nazareno lucía un manto inconsútil, dunha soa peza, unha peza exclusiva, cuxo valor moveu a cobiza dos sayones que lla xogaron aos dados ao pé da cruz. Esa forma de vestir supón que o Fillo de Deus ía á última moda e hoxe podería ser cliente de Armani ou de Valentino.
Na nova baralla política a dereita en España acaba de acaparar todos os triunfos en ouros, en espadas e en bastos; á esquerda quedoulle só algunha baza en copas, a suficiente para botar un grolo de tinto con sifón. A dereita teno todo a favor, Deus, o diñeiro, o Boletín Oficial do Estado e o medo do cidadán atenazado pola crise económica. Nesta partida de naipes a dereita ten ademais a última carta na manga: consiste en que os pobres desexan ser ricos, os obreiros soñan con ser burgueses e ao final ata os máis vermellos queren ir de vacacións a Cancún ou a Punta Cana.  MANUEL VICENT

PRIVATIZACIÓNS E CORRUPCIÓN

Vivíamos moi enganados. Uns máis que outros, a verdade sexa dita. Mais parecía que estábamos nun mundo que ía dando pequenos pasos polo bon e secular camiño do incremento do seu grao de civilización, da melloría moral e cultural das persoas e do progreso social para todas elas. O Terceiro Mundo, coas súas aberrantes miserias, inxustizas sociais e ditaduras, era unha realidade que ficaba lonxe para a fachendosa mentalidade común do pensamento único, do benestar e do consumismo, que se estilaba na vella Europa. Unha masa de asalariados, de cidadáns acríticos, despolitizados e individualistas, sen as máis básicas ferramentas interpretativas da realidade, sen hábitos asociativos, que a priori pertencerían á denominada esquerda social, vivían coa persuasión mediática o xa efémero soño da clase media.
No occidente desenvolvido só se vían malos de película nas informacións sobre o Terceiro Mundo e nas páxinas de sucesos. E a avareza e a maldade estrema apenas figuraban entre as características dalgunhas personaxes dos contos infantís. Moi triste foi a descoberta, por causa da crise e da súa simultánea catástrofe social, dos déficits da xustiza e da democracia liberal, das actividades do entramado político-empresarial que a goberna e dos rasgos do máis insensíbel darwinismo social que a caracterizan. E a ampla corrupción á que xa cada vez estamos mais afeitos.
A busca do lucro económico máis radical e desvergoñado, patrocinado polas institucións políticas sistémicas, apoderouse da até agora modélica Europa do benestar. Estáselle facendo pagar a crise do sistema financeiro só á clase media e á clase baixa, enfraquecéndoas, cando non foron as causantes. Os estados, que lle prestan xenerosamente diñeiro á banca ao 1%, para conseguiren os recursos que necesitan, débenlle pagar despois con intereses do 7% ou mais. E perante as dificultades do pago, os gobernos recurtan o gasto público e privatizan os servizos. Porén, non se acaba coa duplicidade das administracións, nin se reducen os privilexios económicos da clase política, nin se persegue a fraude fiscal nin se soben os impostos ás grandes empresas e ás rendas do capital, cando son dos máis baixos da UE. Mándase, en definitiva, apertar o cinto e empobrecerse á maioría social, para que a burguesía financeira e a das grandes empresas poida enriquecerse perpetrando un xigantesco roubo social. A loita de clases na súa máxima expresión.
Había ansiedade nos sectores clientelares que esperaban a vitória do PP para poderen maximizar os beneficios coa conxelación de impostos e as privatizacións masivas, sempre máis onerosas e de menor cualidade para a sociedade e o Estado. O entramado político-empresarial que constitúe o Goberno de Rajoy impulsará os negocios e o lucro en calquer sector, sanidade, educación e servizos sociais, en prexuízo da maioría social que verá minguado o seu nivel de vida.
¿Privatizaranse os cárceres como xa se privatizaron os centros de menores? Nalgúns destes centros, que en boa lóxica deberían ser públicos, as empresas concesionarias castigan con dureza aos menores recluídos que gastan moito papel hixiénico. É o lucro, que diría algún espabilado. M.M.D

RECTAS PARALELAS

Cando máis negro era o camiño asomou a luz ao final do túnel. Aquela adivinanza infantil -¿que cousa é que canto máis grande menos se ve?- oprimiu como desesperanza este país por culpa dunha conxunción astral. Zapatero e o seu Executivo sectario, demencial, discutidor de todo sen crer en nada e traizoando ata aos seus. Co seu empatía física e bo talante conectou moito tempo con soños de torpezas, desaguisados e mentiras. Con todo, contra el álzase a frase atribuída a varios presidentes de EEUU, "Pódese enganar a todos pouco tempo, pódese enganar a algúns todo o tempo, pero non se pode enganar a todos todo o tempo". Este foi o erro de ZP. Crer que o desexo basta para facelo realidade. Ou a paridade indiscriminada no exercicio das funcións, sen reparar na capacidade das persoas, homes ou mulleres, para levalas a cabo. Uso dogmático da "verdade". Continuar vivindo os debates de "esquerda progre" e "dereita carpetovetónica" cando os tempos son distintos e as ideoloxías quedaron obsoletas. Agora comprobaremos, pese ao balbordo onde aparecemos sumidos, se é máis conveniente aparcar "soños políticos" ou inclinarse por aceptar boas e eficaces xestións públicas. O cidadán quere resultados, rexeneracións éticas, emendas e logros. Sen distincións entre españois de primeira e segunda, entre separatismos secesionistas ou o marchar xuntos en pos da patria común porque o reloxo histórico fala de globalización.
Máis que nunca necesitamos cabeza fría e pés quentes. O reto de Mariano Rajoy chámanos a confeccionar ese cesto nacional con vimbias ben entrelazadas e consolidados. Non se trata de "titulitis" senón de aplicar o sentido común. Traballo, tesón, sacrificio, ilusión son rectas paralelas. Destinadas a atoparse no infinito desa España xusta que merecemos... J.A. Martínez

PEDIR PRÉSTAMOS OU SUBIR IMPOSTOS

Que se saiba ata agora só hai dúas fórmulas para cubrir as necesidades dos Estados, para atender os servizos sociais, para manter a cohesión social: ou se recada vía impostos ou se pide diñeiro prestado. A primeira delas fai anos que caeu en desgraza e o pensamento socialdemócrata non puido ou sabido contrarrestar a abafadora presión dos conservadores, de maneira que calou na sociedade a idea de que os impostos non valen para nada.

Pois ben, se os Estados non conseguen recadar o suficiente para soster os servizos, non queda outra que pedir diñeiro prestado. Como isto último é fácil, non ten custo electoral e non se precisan explicacións, case todos acudiron ansiosos a este procedemento, orillando a fiscalidade. Agora ben, debemos coñecer que esta fórmula non é nin moito menos inocua: hai que devolver o prestado e hai que retribuir o capital con intereses. É dicir, máis débeda pública e máis déficit.

Ademais, se ingresamos levemente no terreo moral pódese concluír que o recurso á débeda é tamén unha covardía posto que os vencimientos permiten trasladar a futuras xeracións os pagos mentres os beneficios recóllense polas actuais.

Os odiados impostos, pola contra, teñen un respaldo enorme de xustiza, de inmediatez, de claridade. Páganos os mesmos que reciben os beneficios e os servizos, non os que veñen detrás.

O XUÍZO DOS TRAXES

A tenor das informacións, Valencia parece unha inmensa cloaca e todo indica que uns dirixentes irresponsables deixaron a aquela comunidade en estado deplorable. O chamado "o xuízo dos traxes" que agora senta no banco ao ex presidente da Generalitat, é a punta do iceberg do soado caso Gürtel que debe ser esclarecido ata o final para erradicar da vida pública comportamentos indignos.
Agora ben, ese xuízo parece unha farsa de monicreque se se compara con outras corrupcións e cifras. Digo isto porque mentres o xuízo dos traxes, que custa ao contribuínte medio millón de euros "para dilucidar se houbo un trinque de 14.000 euros", ocupaba grandes espazos en xornais de difusión nacional -ata chegou a abrir algún telexornal-, os mesmos medios de comunicación relegaban a páxinas interiores a noticia de que a Caixa de Aforros do Mediterráneo, entidade financeira daquela comunidade "vendida" o pasado día 7 ao Banco de Sabadell polo prezo dun euro, arroxa unhas perdas de 17.000 millóns de euros, o triplo do estimado polo Banco de España.
Nesta caixa si que se produciu a "confluencia astral" dunha xestión nefasta por parte dos seus dirixentes, consentida polos órganos de goberno politizados, e a desidia do Banco de España e da Generalitat Valenciana que tiñan a obrigación de supervisar aquela xestión para evitar os desenfreos que a levaron á quebra e causaron a maior operación de rescate do sistema financeiro español.
Calquera cidadán pregúntase como é posible que se organice unha especie de circo xudicial e mediático ao redor duns traxes valorados nunhas "calderillas" de 14.000 euros e a xustiza non sente no banco aos responsables -da caixa, do Banco de España e da Generalitat- dun desfalco de 17.000 millóns de euros, malversación de diñeiro a espuertas que, para facernos unha idea da súa magnitude, representa o 1,2 por cento do PIB español e preto da metade do que se gasta o Estado en prestacións por desemprego.
Na CAM houbo, por dicilo de xeito suave, mala xestión e un evidente abandono de funcións que entraña máis gravidade que aceptar o agasallo duns traxes. Hai responsabilidades administrativas manifestas e a Fiscalía debería investigar se, ademais, houbo delitos penais por acción ou por omisión.
Que neste país non caia todo o peso da lei sobre os responsables da quebra e o saqueo da cuarta entidade financeira revela que a sociedade está enferma e que a nosa democracia é de pouca calidade.

IGNORANTES OU CINICOS?

De novo, desde a dereita -co apoio necesario da cova patronal- e jaleados pola brunete mediática pídese o recorte de funcionarios. E o peor de todo é que parte do persoal do montón (¿bobos, cínicos?) aplaude esa petición sen ter en conta que a comadrona que asistiu á súa nai era funcionario, como o médico ou o mestre do seu fillo ou o policía que lle permite durmir tranquilo ou o xuíz que mete no cárcere aos malos ou... os modestos funcionarios que engrasan o sistema.
¿Sobran funcionarios?
Vostedes mesmos: un día laborable, ás once da mañá, a "cola" de cidadáns para cumprir como tales (darse de alta no censo, informar dun cambio de domicilio, etc.) pode superar as trinta, corenta persoas... nun pequeno local onde os asentos non pasan de vinte.
Ese mesmo día, no Chuac, ante unhas grandes pantallas se "amorean" -conteinos- máis de cen "doentes" pacientes que van impacientándose a medida que pasa o tempo. O recorte de persoal de Farjas e Feijóo nótase nos mostradores baleiros, a falta de persoal médico.
E se coincide que ese día ten que facer un trámite ou pagar unha multa, pode esperar (sentado, iso si) na Xefatura de Tráfico, onde tamén hai ventanillas baleiras, imaxino que por falta de persoal. Ou en Correos. Todo isto significa unha perda de tempo -e diñeiro- para o cidadán.
¿Queredes a proba do nove? Citroën pide aos traballadores franceses salarios competitivos como os galegos. E non é que alí non a "curren" é que gañan 13 euros máis cada hora... e, xa que logo, a casa, a patronal, gana menos millóns ao ano.
O que pasa é que os que nos mandan -desde Rajoy ata o último desa fila- non pertencen a esa clase de cidadáns que chamamos "de a pe" e sáltanse "as colas" ou lle fai outro -¿un funcionario?- a xestión.
Ao señor da patronal (ao que non lle gustaría que o seu fillo se deslomara por 400 euros) hai que dicirlle que faltan caixeiras nos supermercados, persoal nas gasolineiras, acomodadores nos cines. Que o chofer que transporta o butano é o que o leva "ou lombo" ata o quinto...piso, aforrándose o empresario un empregado. E así en todos os sectores que vostede, amigo cidadán do montón, coñeza ou sufra.
¿Sábeno os que mandan? ¿E os que o sofren?
¿Son ignorantes ou bobos?..